18 Νοεμβρίου, 2007

Συμπαθώ τον ανοικτό κώδικα όχι μόνο γιατί είναι δωρεάν αλλά, κυρίως, γιατί είναι ανοικτός. Είναι, δηλαδή, προσβάσιμος σε όλους. Ο καθένας μπορεί να έχει πρόσβαση σε αυτόν τόσο όσον αφορά το να τον εκμεταλλευτεί όσο και να τον επεκτείνει, να τον αλλάξει ή να τον διορθώσει. Ανοικτός κώδικας, ανοικτά πρότυπα. Πρόσβαση σε όλους, έλεγχος από όλους. Από όλους και για όλους δηλαδή. Αλήθεια λέω!

Επίσης πιστεύω ότι στις μέρες μας οι τηλεπικοινωνίες και το λογισμικό είναι αγαθά στα οποία όλοι μας έχουμε το ίδιο δικαίωμα πρόσβασης. Όπως, δηλαδή, υπάρχουν δεδομένες παροχές νερού, ηλεκτρικού ρεύματος κλπ, έτσι θα έπρεπε να μας παρέχονται και οι τηλεπικοινωνίες και το λογισμικό. Σε κάθε περίπτωση προς τα εκεί οδεύουμε λίγο ή πολύ τελικά, έστω και μέσω της ελεύθερης αγοράς. Αρκεί αυτή η αγόρα να μας αφορά όλους και με ισότιμο τρόπο.

Πιστεύω, ακόμη ότι η Microsoft είναι υπεύθυνη για ένα πολύ μεγάλο καλό και ένα πολύ μεγάλο κακό στο χώρο της πληροφορικής. Αναμφίβολα είναι εκείνη που κατέστησε εμπορικά δυνατό τον προσωπικό υπολογιστή σε σημείο που να θεωρείται σχεδόν δεδομένος πια. Αυτό είναι το καλό, αν και μερικοί θα ισχυριστούν ότι αυτό θα συνέβαινε έτσι κι αλλιώς καθώς η τεχνολογία προοδεύει και οι εφαρμογές των Η/Υ είναι πολλές και σε κάθε πεδίο δράσης του ανθρώπου. Το κακό της Microsoft είναι ότι ευθύνεται για μια σωρεία κακών λογισμικών τα οποία, παρόλαυτά έχουν κυριαρχήσει στην αγορά εδώ και κοντά 2 δεκαετίες. Να τα αναφέρω? Μου αρκούν όλες οι εκδόσεις των Windows μέχρι τα XP. Φρικτά λειτουργικά συστήματα από πλευράς αξιοπιστίας. Αν ήταν αυτοκίνητα τα Windows (διαβάστε το, είναι ξεκαρδιστικό) θα πάθαιναν μια σοβαρή βλάβη 2 φορές τη ημέρα. Αλήθεια λέω!

Εν πάση περιπτώσει δε θα αναλώσω αυτό το post για να ασχολήθώ πολύ-πολύ με τα Windows, για τα οποία όλοι έχετε βλαστημήσει πολλάκις, είμαι βέβαιος, αλλά για να σας δηλώσω πως εδώ και ένα χρόνο είμαι "καθαρός" από Windows! "Με λένε Τάκη και εδώ και ένα χρόνο δεν έχω Windows στον υπολογιστή μου!.

Χρόνια πειραματίζομαι με το Linux και το χρησιμοποιώ περιστασιακά είτε για προσωπικούς είτε για επαγγελματικούς / ακαδημαϊκούς λόγους κι έχω αναπτύξει καλή σχέση μαζί του. Με συμπαθεί και το συμπαθώ! Ένα χρόνο πριν αποφάσισα να το αναγάγω στο μοναδικό λειτουργικό σύστημα που έχω σπίτι μου. Έτσι εγκατέστησα την τελευταία έκδοση του Debian – τότε η 3.1 (sarge). Το Debian είναι μια εξαιρετική διανομή, από αυτές που πραγματικά έδειξαν το δρόμο. Το ότι σήμερα ο καθένας έχει την ευχέρεια να δημιουργήσει τη δική του προσωπική διανόμή οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην εκπληκτική αρχιτεκτονική του. Συνήθως ο πλουραλισμός δεν είναι κακό πράγμα, αν και πράγματι οι διανομές που κυκλοφορούν σήμερα είναι σίγουρα περισσότερες από τις ανάγκες που εξυπηρετούν. Ας είναι όμως, είπαμε, όλα ανοικτά!

Το Debian, λοιπόν είναι μια εξαιρετική διανομή ιδίως για συστήματα server. Είναι από τις διανομές για τις οποίες λέγεται ότι τις εγκαθιστάς, τις τρέχεις και ύστερα τις ξεχνάς για να τις ξανα-θυμηθείς όταν θα κάνεις τα updates. Είναι ίσως κομματάκι ζόρικη διανομή για desktop όχι τόσο για τεχνικούς λόγους – αν και είναι και για τέτοιους – αλλά πιο πολύ επειδή δίνει έμφαση στη σταθερότητα κι έτσι έχει μεγάλους κύκλους ανανεώσεων. Αυτό οδηγεί στο να μη διαθέτει πάντοτε τις τελευταίες εκδόσεις των λογισμικών που συμπεριλαμβάνει. Αυτή είναι η θέση των συντηρητών του και η φιλοσοφία με την οποία αναπτύσσεται. Έτσι, τα βρήκα μπαστούνια όταν έπρεπε στο λιγοστό ελεύθερό μου χρόνο να καταφέρω να έχω ένα πλήρες desktop σύστημα, έτοιμο για κάθε δουλειά που το χρειάζεται κανείς σπίτι. Κυρίως, η δυσκολία εμφανίστηκε στα θέματα των προγραμμάτων multimedia (DVD κλπ). Εξακολουθώ, όμως, να τη θεωρώ την κορυφαία διανομή server – και μάλιστα αυτά που διαβάζετε αυτήν εδώ τη στιγμή μια τέτοια διανομή σας τα έχει "σερβίρει".

Έτσι κατέληξα στη hot διανομή της εποχής το Ubuntu!. Και, ναι, τελικά χαίρομαι που δεν το έπαιξα σκληροπυρηνικός και διάλεξα το Ubuntu και συγκεκριμένα την εκδοχή του Kubuntu. Μια διανομή ειδικά για desktop με 100δες προγράμματα για κάθε είδος ανάγκης που μπορεί να έχει ένας desktop υπολογιστής. Αλήθεια λέω!

Ένας χρόνος χωρίς Windows, λoιπόν! Γίνεται και μπορείς να το κάνεις κι εσύ. Υπάρχουν και ολόκληρα sιte αφιερωμένα σε αυτή την ιδέα που θα σας βοηθήσουν να βρείτε προγράμματα ανοικτού κώδικα που να αντικαθιστούν ό,τι κάνετε με τα γνωστά σας μέχρι τώρα εμπορικά προγράμματα. Όμως, πράγματι, είναι δυνατόν να γίνει. Ένας από τους σοβαρούς λόγους για τους οποίους τα Windows είναι – δικαίως – κυρίαρχα είναι ότι υπάρχει πολύ λογισμικό για διάφορες ανάγκες και φυσικά πολλά παιχνίδια. Για τις ανάγκες "τύπου γραφείου", όμως, το ανοικτό λογισμικό κοιτά το εμπορικό στα ίσια. Το ίδιο και για εφαρμογές πολυμέσων. Για τις εφαρμογές server είναι μπροστά χρόνια τώρα! Ρωτήστε με αν θέλετε να μάθετε πως τα κατάφερα χωρίς Windows. Θα χαρώ να παρασύρω και άλλους σε αυτή την αποκοτιά.

Αλήθεια σας το λέω:

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | 2 σχόλια
17 Νοεμβρίου, 2007

Τελευταία έτυχε να φτιάξω καμπόσα blogs, μαζί και να ανακατασκευάσω και το δικό μου (είσαι ήδη μέσα του), όπως εκμυστηρεύθηκα στο παρθενικό μου post εδώ πέρα. Επαγγελματικά μιλώντας εφτιαξα αυτά:

  1. Θοδωρής Γεωργακόπουλος (ίσως όχι καθαρά "επαγγελματικά")
  2. Ανατροπή Τώρα (blog πολιτικής και όχι μόνο αρθρογραφίας)

Επίσης έφτιαξα τα blogs δύο πολύ αγαπημένων μου προσώπων! Ιδού:

Αν θέλεις να φτιάξω και το δικό σου blog να μη διστάσεις να μου το πεις. Θα με πληρώσεις βέβαια. Είμαι πολύ καλός άνθρωπος και θα σου το φτιάξω γρήγορα. Επίσης έχω να θρέψω 23 ορφανά και το μισό μου σόι είναι στο νοσοκομείο ενώ το άλλο μισό στο Δαφνί, και μόνο εγώ έχω μείνει για να τους θρέψω όλους μαζί με τα 45 παιδιά και 32 ανίψια που έχουν από άλλους γάμους, χώρια τις διατροφές που έχω να δίνω κάθε μήνα και τις συνδρομές στο Playboy και το Max. Επίσης είμαι Σέρβος, λαθρομετανάστης, πολιτικός πρόσφυγας κλπ κλπ κλπ…

Αν ψάχνεις για ωραία themes για το blog σου κοίτα εδώ κι εδώ κι εδώ αλλά κι εδώ κι εδώ και αλλού… Αν και θα προτιμούσα να ζητήσεις να σου φτιάξουν ή να σου επεξεργαστούν ειδικά για εσένα ένα theme η Πόπη και ο Κώστας. Και μετά εγώ στο φτιάχνω όπως θες κι όποτε θες!

Ακόμη, αν θες, δες όλες τις ιστοσελίδες που έχουμε κατασκευάσει αναλυτικά ή εν συντομία εδώ.

εκτύπωση Κατηγορίες: επαγγελματικά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
16 Νοεμβρίου, 2007

Αν έχετε συζητήσει πάνω από μία ώρα με κάποιον που ασχολείται με ανάπτυξη εφαρμογών διαδικτύου, ή έστω με σχεδιασμό ιστοσελίδων – δύο διαφορετικές αλλά "εφαπτόμενες" ιδιότητες – θα έχετε σίγουρα ακούσει κάποια βλαστήμια κατευθυνόμενη προς τον Internet Explorer, το browser της Microsoft – το πρόγραμμα με το οποίο οι περισσότεροι από εσάς βλέπετε ιστοσελίδες όταν μπαίνετε στο internet δηλαδή, και, αν ακόμη δεν αντιληφθήκατε τι εννοώ, τότε αν κοιτάξετε στο πάνω μέρος του παραθύρου που έχετε αυτή τη στιγμή μπροστά σας θα διαπιστώσετε ότι ο τίτλος του καταλήγει σε "…Microsoft Internet Explorer" και, ναι, λοιπόν, για αυτόν λέω!

Αν πάλι αυτός με τον οποίο μιλήσατε λέει ότι είναι web developer ή web designer αλλά δε βλαστημήσει καθόλου για τον Internet Explorer, τότε δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: είτε είναι εξαιρετικά ικανός και καταφέρνει να προσπεράσει τα εμπόδια του browser αυτού, είτε δεν είναι αυτό που λέει ότι είναι – ισχυρίζομαι οτι μάλλον το δεύτερο.

Να με συμπαθάτε αλλά πρόκειται για έναν ανόητο, γεμάτο λάθη, περιοριστικό, ανόητο, κακογραμμένο, ανόητο, απλοϊκό, ανόητο, ανόητο κι ανόητο browser. Θα προσπαθήσω να σας δώσω ένα παράδειγμα. Κατεβάστε αυτό το zip-αρισμένο (ωραία ελληνικά!) αρχείο και ξε-zip-άρετέ το (πσσσσ!). Ανοίξτε το φάκελο που θα δημιουργηθεί και κάνετε διπλό κλικ στο αρχείο με όνομα "start.html". Αν πράγματι έχετε σα browser σας τον Internet Explorer (μπλιαχ!) τότε επιχειρήστε να μικρύνετε το μέγεθος του παραθύρου από κάτω δεξιά. Σε λίγο θα βλέπετε κάτι σαν κι αυτό:

Ενώ όσοι τυχεροί έχουν σαν προεπιλεγμένο browser τους κάποιον σαν το Firefox, ή το Mozilla ή το Netscape, ή τον  Opera ή το Safari ή… ή… ή… (πολλά "ή") θα βλέπετε κάτι σαν και αυτό:

Όσοι συμπαθούν τη λεπτομέρεια κα ι τη θεωρούν απαραίτητο κομμάτι μιας αξιοπρεπούς ολότητας θα διαπιστώσουν άμεσα το πρόβλημα. Ο – ανόητος – Internet Explorer εμφανίζει μια εξτρά οριζόντια scrollbar στο κάτω μέρος του παραθύρου του! Γιατί καλέ μου browser εμφανίζεις την εξτρά μπάρα; Αφού αυτή συνήθως εμφανίζεται όταν το περιεχόμενο ενός παραθύρου δε χωρά ολόκληρο στην οθόνη! Τί στο καλό βλέπεις που δε χωρά στην οθόνη και μου εμνφανίζεις τη μπάρα. Τίποτε! Απλά είσαι ανόητος, κακός, περιττός και πλεοναστικός browser και μου κάνεις τη ζωή δύσκολη. Και δεν είναι η πρώτη φορά και δεν είναι το πρώτο πρόβλημα αυτού του (ανόητου) προγράμματος. Τόνοι μελάνι θα είχαν χυθεί αν το web ήταν έντυπο μέσο για να καλυφθούν τα bugs και οι παραξενιές του Internet Explorer, του ανόητου αυτού browser, που όλοι είστε υποχρεωμένοι να κουβαλάτε μέσα στα Windows σας.

Σημειώνω ότι το παράδειγμα που σας δείχνω είναι με 100% valid HTML.

Η απάντηση για αυτό το πρόβλημα δίνεται εδώ – για όσους αντέχουν τα τεχνικά – και αποδεικνύεται ότι πρόκειται πράγματι για ανοησία και όχι για σοβαρό πρόβλημα. Επίσης για τους φιλόμαθους υπάρχουν και άλλοι σαν εμένα. Πρακτικά αυτό που συμβαίνει είναι ότι όταν μικρύνει το ύψος του παραθύρου εμφανίζεταιτο κατακόρυφο scrollbar, το οποίο είναι λογικό. Εμφανίζοντας, όμως, το κατακόρυφο αυτό scrollbar ο ωφέλιμος χώρος της σελίδας μειώνεται τόσο όσο το πάχος αυτού. Και ο φτωχός Internet Explorer ξαφνικά νομίζει ότι δεν έχει αρκετό χώρο οριζοντίως. Και πετάει το οριζόντιο scrollbar!

Γι’ αυτό λοιπόν σας λέω παρατήστε τον ανόητο Internet Explorer, ακόμη και αν έχει αρχίσει να ξυπνάει τώρα στα γεράματα* (έκδοση 7).  Take back the web!

* Τώρα στα γεράματα μάθε γέρο γράμματα!
Can’t teach an old dog new tricks!
Κακό σκυλί ψόφο δεν έχει…
κλπ…

εκτύπωση Κατηγορίες: διαδίκτυο, τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
16 Νοεμβρίου, 2007

Ε, ναι άξιζε ολάκερο νέο post πιστεύω! Μπορεί κανείς εύκολα να παραμιλά για ώρες για μια εμπειρία που σπάνια ζει στη ζωή του. Ένα θέαμα που σπάνια βλέπει στην Ελλάδα και του προσφέρει τόσες πολλές ανατριχίλες. Ακόμη και να το δεις μαζί με κάποιον άλλο, φίλο ή αγαπημένο, καταφέρνει να σε δέσει μαζί του λίγο παραπάνω. Η στιγμή όπου, μετά την αυλαία,  ένα μάτσο άνθρωποι κοιτάζονται μεταξύ τους με συγκίνηση και δέος αξίζει χρυσάφι. Όλοι θα είχατε τις δικές σας, αυτή ήταν μία από τις δικές μου…

Ιδού το εισιτήριο από την παράσταση στο θέατρο Badminton στις 15 Μαΐου 2007 (για κάποιους έχουν ενδιαφέρον αυτά):

Και σε πρώτη παρουσίαση, το ένα από τα δύο σωζόμενα αντίτυπα με όοολα τα αυτόγραφα των ηθοποιών / τραγουδιστών της παράστασης (δεν το πουλάω, όχι για λίγα λεφτά τουλάχιστον, ή εν πάσει περιπτώσει το πουλάω μόνο για πολλά λεφτά, για καλά φράγκα δηλαδή, για καμπόσες χήνες ρε παιδί μου, για πολλούς κολοκοτρώνηδες):

Η ιστορία έχει ως εξής: Απολαμβάναμε αμέριμνοι ένα ωραίο παγωτό σε γνωστό σημείο στη Γλυφάδα, ώσπου αντιληφθήκαμε ότι στο απέναντι τραπέζι κάθονταν καμιά 15αριά άτομα. Κοιτώντας τους προσεκτικά, αναγνωρίσαμε ανάμεσα τους όλη την παλιοπαρέα: Ιησούς, Ιούδας, Πέτρος, Μαρία Μαγδαληνή και κάνας-δυο Φαρισσαίοι. Δε διστάσαμε καθόοολου, τους πλησιάσαμε, τους μιλήσαμε, τους είπαμε πόσο είχαμε απολαύσει την παράσταση και τους υποχρεώσαμε να μας υπογράψουν αυτόγραφα όοολοι πάνω στο ίδιο χαρτί και μάλιστα 2 φορές. Έτσι σώζονται δύο γνήσια αντίτυπα! Το αυτόγραφο αυτό είναι υπογργραμμένο στην Πόπη και παρουσιάζεται εδώ με την ευγενική χορηγία της…

εκτύπωση Κατηγορίες: ήμουν εκεί, μουσική | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
14 Νοεμβρίου, 2007

Πόσες φορές έχετε κολλήσει πραγματικά με κάτι για καιρό; Αυτό ήταν ένα γερό κόλλημα που κράτησε πολύ καιρό. Ανακάλυψα ξανά το μιούζικαλ αυτό, έπειτα από την αρχική αυθεντική εκτέλεση και την ταινία που την ακολούθησε, όταν παίχτηκε την άνοιξη στην Ελλάδα στο θέατρο Badminton. Ο μύθος του ήταν γνωστός εν γένει, όμως τότε με κατέλαβε κυριολεκτικά. Οι εκτελέσεις των τραγουδιών ήταν ιδιαίτερα ροκ και ο ήχος εντελώς σύγχρονος. Η μπάντα, που έπαιζε ζωντανά, πίσω και πάνω από τη σκηνή για να αποκαλυφθεί μέσα σε χειροκροτήματα στο τέλος, έπαιξε άψογα. Ο Jesus δια χειρός Chito ήταν φοβερός με συγκλονιστικές αναπνοές και απίθανες νότες. Μια γνήσια ροκ όπερα…

Ναι, το είδα και δεύτερη φορά.

Ιδού οι "πενιχρές" μου αποδείξεις (σας χρωστάω και το εισιτήριο και μια σελίδα με όοολα τα αυτόγραφα των ηθοποιών)

Και τώρα σε αποκλειστικότητα 1000+1 εκτελέσεις του "I only want to say" από το Jesus Christ Superstar:

  1. http://www.youtube.com/watch?v=rDHoTOgeNWE
  2. http://www.youtube.com/watch?v=oTMm6Vzvcp8 (***)
  3. http://www.youtube.com/watch?v=O2cCuadivpE
  4. http://www.youtube.com/watch?v=Hudd4CAAa3A
  5. http://www.youtube.com/watch?v=SkrJmxjw67I
  6. http://www.youtube.com/watch?v=UQConWOZ4QE
  7. http://www.youtube.com/watch?v=BHzFIHjkxRU
  8. http://www.youtube.com/watch?v=8_x1PLDaeO4
  9. http://www.youtube.com/watch?v=jkW0l5XjV1Q

Η ανατριχίλα είναι στο σημείο που λέει "See how I die…" για 2η φορά. Είναι το κομβικό σημείο όπου όλοι όσοι έπαιξαν το ρόλο κρίνονται (εντάξει όλο το τραγούδι είναι κομβικό όχι μόνο αυτό το σημείο, αλλά τώρα εγώ μιλάω).

Η προσωπική μου προτίμηση είναι το 2, που είναι από ηχογράφηση του 1996, και είναι από αυτές που εύκολα θα βρεις στα δισκοπωλεία! Το video στο 2 δεν είναι η καλύτερη εκτέλεση του κυρίου που βλέπουμε (Steve Balsamo), αλλά η εκτέλεσή του στο CD είναι συγκλονιστική! Ο Chito, που πρωταγωνιστούσε και στο θέατρο Badminton ήταν – τολμώ να πω –  εφάμιλλος! Η έκπληξη στο CD αυτό είναι ο Alice Cooper στο ρόλο του Ηρώδη.

εκτύπωση Κατηγορίες: ήμουν εκεί, μουσική | rss 2.0 | trackback | 1 σχόλιο
14 Νοεμβρίου, 2007

Από το fakellaki.blogspot.com

 ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, "ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ"…

Έχω πονέσει αφόρητα, έχω νιώσει τον πανικό νιώθοντας τον ανυπέρβλητο πόνο να έρχεται, έχω σκεφτεί αμέτρητες φορές ν’αυτοκτονήσω λόγω του πόνου, έχω περάσει άπειρες ώρες στο κρεββάτι ουρλιάζοντας απ’τον πόνο, έχω χρειαστεί για μεγάλα διαστήματα τη βοήθεια των άλλων, έχω καταστραφεί οικονομικά, έχω καταστρέψει οικονομικά την οικογενειά μου, έχω υπάρξει βάρος για την οικογένειά μου…

Συχνά το επίπεδο πολιτισμού μιας κοινωνίας αποδεικνύεται όχι από το πώς συμπεριφέρεται σα σύνολο αλλά από το πως φέρεται στον έναν εκείνο άνθρωπο που έχει ανάγκη.

(ίσως ούτε εγώ ούτε κι εσείς να τη γνωρίζουμε,
όμως η Αμαλία δεν υπάρχει πια
)

εκτύπωση Κατηγορίες: γενικά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
14 Νοεμβρίου, 2007

Πρόκειται για ένα blog με πολιτική διάθεση, ανοικτό σε όλους όπου βρίσκει κανείς ενδιαφέρουσα αρθρογραφία. Πάνω από όλα, όμως, ξεχωρίζει για αυτόν το απίθανο τίτλο του, ο οποίος αναφέρεται σε μεγάλο πλήθος νέων (25-35 ετών) ανθρώπων, που οι περισσότεροι είναι και κάτοχοι πανεπιστημιακών τίτλων, αλλά ζουν υπό ένα ιδιότυπο καθεστώς οικονομικής ομηρίας. Αυτό συνοψίζεται στις λέξεις "700 ευρώ"!

Μια ολόκληρη γενιά που την χαρακτηρίζει η ανασφάλεια για το μέλλον και η παντελής έλλειψη προοπτικής. Που επιβιώνει με χαμηλούς μισθούς, τους οποίους δέχεται ως το μη χείρον βέλτιστον. Που είναι υποχρεωμένη να παραμερίζει τις σπουδές και τα πτυχία της στο βωμό της καθημερινότητας. Που ανησυχεί για το αν θα πάρει ποτέ σύνταξη. Μια γενιά που αρνείται την πολιτική και η πολιτική (σαν με ειρωνεία) την καμαρώνει! Μια γενιά που δεν πεινάει, δεν υφίσταται δικτατορίες, δε χρειάζεται πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, δεν είναι διχασμένη από εμφύλιους σπαραγμούς, και άλλα πολλά τέτοια κερδισμένα "δεν".

Κι όμως, πρόκειται για μια γενιά που δεν ονειρεύεται ή κάνει όνειρα πρόσκαιρα και ταπεινά: μια καλή δουλεία, όχι κουραστική, ει δυνατόν στο δημόσιο, έναν αξιοπρεπή μισθό, ένα αυτοκίνητο – με όσο πιο πολλά άλογα αλλά, το λιγότερο, με την προοπτική κάποτε να γίνει SUV -, ένα στεγαστικό με ευνοϊκούς όρους, ίσως και κανένα καταναλωτικό, μια θέση για πάρκινγκ, κλπ. Έχουμε εγκλωβίσει τους εαυτούς μας σε πράγματα μικρά και, δυστυχώς, εύλογα και θεμιτά. Έχουμε εγκλωβιστεί στα 700 ευρώ, ή για άλλους ίσως 1000 ή 1500.

Πείτε μου πόσο καλύτερα είναι τα πράγματα σε σύγκριση με ένα ολοκηρωτικό καθεστώς; Αφού οι περισσότεροι από εμάς κοιτάμε πως θα εξασφαλίσουμε τα 700 ευρώ και όσοι το κάνουμε δεν ξαναγυρνάμε το βλέμμα πίσω ποτέ από τρόμο. Ανακυκλώνουμε μια "δημοκρατία" που υπάρχει για να διαιωνίζει τον εαυτό της. Παράγουμε τη συνέχειά μας χωρίς να αφήνουμε ίχνη.

Σαν την ηλεκτική σκούπα στα σκετσάκια του Ροζ Πάνθηρα που, σε πείσμα της λογικής, αφού τελειώσει με τις βρωμιές ρουφά τον εαυτό της. Και που πάει όλη αυτή η μάζα που η ίδια ρουφάει; Μέσα της! Μέχρι όλη να "ρουφηχτεί" και να εξαφανιστεί. Παφ!

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
13 Νοεμβρίου, 2007

Ορισμένες φορές πέφτουμε πάνω σε μερικές πολύ απίθανες συμπτώσεις που συνδυάζουν πράγματα που για τους άλλους φαίνονται λίγο “άκυρα”. Να ένα: Από μικρός συμπάθησα ένα δίσκο (βινύλιο) του πατέρα μου, από το βρετανικό συγκρότημα “Strawbs” (χωρίς “the” μπροστά). Ιδιαίτερα συμπάθησα το τραγούδι “Part of the Union” το οποίο αν και κατά τι γραφικό – ήμουν κι έφηβος τότε – μου άρεσε πολύ. Κι ακόμη μου αρέσει. Για όσους ενδιαφέρονται:

Μερικά post πιο πριν θα δεις ότι έγραφα για το “Which side are you on” και για τη μέχρι τότε άγνωστη – για εμένα ιστορία του. Μαζί με εκείνη την ιστορία ανακάλυψα ότι το “Part of the Union” είχε και εκείνο μια ιστορία. Στο διαδίκτυο η σχέση του με το “Union maid” των θρυλικών Almanac Singers δεν αναφέρεται πουθενά και η Wikipedia πιστεύει ότι οι Strawbs τραγούδησαν πρώτοι. Ας δούμε όμως στίχο-στίχο τα δύο αυτά τραγούδια…

Part of the union Union Maid
Now I’m a union man
Amazed at what I am
I say what I think,
that the company stinks
Yes I’m a union man
When we meet in the local hall
I’ll be voting with them all
With a hell of a shout,
it’s “Out brothers, out!”
And the rise of the factory’s fallOh, you don’t get me,
I’m part of the union
You don’t get me,
I’m part of the union
You don’t get me,
I’m part of the union
Until the day I die
Until the day I dieThe union has made me wise
To the lies of the company spies
And I don’t get fooled
by the factory rules
’cause I always read between the linesAnd I always get my way
If I strike for higher pay
When I show my card
to the Scotland Yard
And this is what I say:Oh, oh, you don’t get me,
I’m part of the union
You don’t get me,
I’m part of the union
You don’t get me,
I’m part of the union
Until the day I die
Until the day I die

Before the union did appear
My life was half as clear
Now I’ve got the power
to the working hour
And every other day of the year

So though I’m a working man
I can ruin the government’s plan
And though I’m not hard,
the sight of my card
Makes me some kind of superman

Oh, oh, oh, you don’t get me,
I’m part of the union

There once was a union maid,
she never was afraid
Of goons and ginks
and company finks
and the deputy sheriffs who made the raid.She went to the union hall
when a meeting it was called,
And when the Legion boys
come ’round
She always stood her ground.Oh, you can’t scare me,
I’m sticking to the union,
I’m sticking to the union,
I’m sticking to the union.
Oh, you can’t scare me,
I’m sticking to the union,
I’m sticking to the union
’til the day I die.This union maid was wise
to the tricks of company spies,
She couldn’t be fooled
by a company stool,
she’d always organize the guys.She always got her way
when she struck for better pay.
She’d show her card
to the National Guard
And this is what she’d say:

You gals who want to be free,
just take a tip from me;
Get you a man who’s a union man
and join the ladies’ auxiliary.
Married life ain’t hard
when you got a union card,
A union man has a happy life
when he’s got a union wife.

(το συγκεκριμένο τελειώνει εδώ)

Το αυθεντικό Union “Maid” θα το βρείτε στο Emule αν ψάξετε. Στην πραγματικότητα είναι κάπως έτσι ή έτσι και εκ πρώτης όψεως δε θα αντιληφθείτε ξεκάθαρα όσα λέω περί ομοιότητας. Πρέπει να παραδεχθεί κανείς, όμως, ότι υπάρχουν μερικές πολύ καλές ρίμες και στα δύο!

Προσθήκη
Στη Wikipedia πλέον στο σχετικό λήμμα γίνεται αναφορά στην πιθανή σχέση του Union Maid των Almanac Singers με το Part of the Union των Strawbs.

εκτύπωση Κατηγορίες: μουσική | rss 2.0 | trackback | 1 σχόλιο
12 Νοεμβρίου, 2007

Θα σχολιάσω τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ τους τελευταίους μήνες υπό το πρίσμα του νέου ανθρώπου, τον οποίο το σύγχρονο πολιτικό σκηνικό δεν γοητεύει και από το οποίο ελάχιστα ελπίζει. Προσωπική μου θέση για τα πολιτικά όντα του 21ου αιώνα είναι πως η "αλλαγή" πρέπει να έρθει από τον άνθρωπο ατομικά, ο καθένας, δηλαδή, θέλει – και οφείλει – να αλλάξει πρώτα τον εαυτό του κι έπειτα να αναζητήσει τη συλλογική ανατροπή. Όσο για την εξουσία, διόλου δε θα έπρεπε να την κοιτούμε ως "εξουσία" αλλά ως ένα πολύ υπεύθυνο επάγγελμα με αποδοτικούς (ούτε καν τολμώ να πω "καλούς") και δίκαιους διαχειριστές. Αλλά οι ρομαντισμοί αυτοί ας συζητηθούν αλλού και άλλη ώρα.

Ως νέος άνθρωπος θα ήλπιζα – κι ας μην το πίστευα καθόλου – πως θα ερχόταν κάποια μέρα που η πολιτική θα μπορούσε να μας συγκινήσει ξανά και να γίνει μέρος της ζωής μας και όχι απλά ένα ημιώρο ανάμεσα 8:30 με 9:00 κάθε βράδυ. Οπωσδήποτε καταλαβαίνω, νομίζω, απόλυτα το πώς μας απωθεί τους περισσότερους συστηματικά, όμως με απασχολεί τακτικά και δε μπορώ απλά και "γραφικά" να την απομονώσω απλώς επειδή αδυνατώ να την αλλάξω ή επειδή μπορώ να την επηρεάσω μονάχα ανεπαίσθητα.

Σα νέος άνθρωπος θα ήθελα να έβλεπα αυτό το φθινόπωρο μια ευκαιρία για πραγματική αλλαγή στο ΠΑΣΟΚ. Αναμφίβολα είναι μια οργάνωση – ας μη λέμε πια "κίνημα" – που κάποτε εξέφρασε πολλές προοδευτικές δυνάμεις της χώρας και είναι υπεύθυνο για κάποιες από τις σημαντικές αλλαγές που της συνέβησαν την τελευταία 30ετία. Πολύ θα ήθελα να είχα δει ένα ρεύμα πραγματικής αλλαγής. Η λέξη έχασε κυριολεκτικά το νόημά της. Οι δύο υποψήφιοι αν ήταν web sites θα τους είχε καταλογιστεί "keyword spamming" (ή keyword stuffing). Μια αφελής τακτική όπου μια λέξη (keyword) χρησιμοποιείται υπερβολικά συχνά, ακόμη και σε αφανή για το χρήστη σημεία αλλά εμφανή στις μηχανές αναζήτησης, με σκοπό να κοροϊδέψει τις μηχανές αναζήτησης πως η εν λόγω ιστοσελίδα είναι πράγματι σχετική με αυτή τη λέξη. Κάπως έτσι αισθάνομαι, ακούγοντας τους δύο κύριους υποψήφιους να αγορεύουν. Σα μια "αμήχανη" μηχανή αναζήτησης που προσπαθούν να την πείσουν ότι έχουν κάποια σχέση με τη λέξη κλειδί "αλλαγή".

Μα είναι τόσο απλά εν τέλει τα πράγματα. Και η επιχειρηματολογία καταρρέει από τη ρίζα της. Γιατί έχει λησμονηθεί κάθε αιτία και αφορμή για την οποία στ’ αλήθεια είναι αναγακαία μια αλλαγή. Το ΠΑΣΟΚ τους τελευταίους μήνες – για κάποιους ίσως και τα τελευταία χρόνια γενικότερα – λησμόνησε ή επέλεξε να παραμερίσει τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους είναι αντιπολίτευση και όχι κυβέρνηση. Το φαιδρό της υπόθεσης είναι πως κάθε Έλληνας το γνωρίζει και το σιγομουρμουρίζει κάτω από τα μουστάκια του. Γιατί είναι αναγακαία η αλλαγή στο ΠΑΣΟΚ; Αυτό αναρωτήθηκαν σίγουρα όλα τα πρόσκαιρα στρατόπεδα που δημιουργήθηκαν μέσα του αυτό τον καιρό. Και λέω "πρόσκαιρα" γιατί, ας μην κρυβόμαστε, η ανάγκη για εξουσία θα τους ξανα-ενώσει. Το αναρωτήθηκαν και αντί ώριμα να αναζητήσουν τις αιτίες βιάστηκαν να απάντησουν πως η "αλλαγή" είναι αναγακάια για να καταφέρει πάλι να γίνει εξουσία. Δεν έχει, δηλαδή, πολιτικό πρόβλημα το ΠΑΣΟΚ! Αλλά πρόβλημα στο να πείσει τους ψηφοφόρους να το κάνουν πάλι κυβέρνηση. Δεν έχουν φταίξει τα σκάνδαλα του παρελθόντος, οι εθνικές ταπεινώσεις, η κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος και η εγκαθίδρυση βαθέος κράτους από την εξουσία του ΠΑΣΟΚ. Όλα αυτά έχουν λησμονηθεί μέσα σε μόλις 4 χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας – την οποία θα πιάσουμε και αυτή εν καιρώ στο στόμα μας.

Έιναι ένα θλιβερό, ασυγχώρητο λάθος. Αντί να επαναπροσδιορίσει τη θέση του μέσα στην κοινωνία και να προτείνει πολιτικές πραγματικά κεντροαριστερές, αναλώθηκε σε μια μάχη προσώπων και μια αντιπαράθεση διόλου πολιτική. Οι συνυποψήφιοι όμως ήξεραν το διακύβευμα. Ο νικητής των εκλογών της 11ης Νοεμβρίου δεν είναι απλά ο επόμενος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αλλά κατά πάσα πιθανότητα – κι εφόσον ο δυνάμει νέος εκλογικός νόμος δεν επηρεάζει τις επόμενες εκλογές – είναι και ο επόμενος πρωθυπουργός. Έτσι, χτες, 1 εκατομμύριο Έλληνες (μαζί τους κι εγώ) ψηφίσαμε θέλοντας και μη τον επόμενο πρωθυπουργό.

Το γιατί ο καθένας από αυτό το 1 εκατομμύριο πήγε να ψηφίσει ας το αφήσουμε στην προσωπική του κρίση. Δεν είναι μεμπτό, όπως και να ‘χει, να συμμετέχεις σε τέτοιες διαδικασίες. Υπό συζήτηση είναι το κατά πόσο τέτοιες διαδικασίες πράγματι ωφελούν έναν οργανισμό σαν το ΠΑΣΟΚ ή όχι.

Δε μου είναι δυνατόν, όμως, να μην επαναλάβω την τεράστια απογοήτευσή μου, για αυτή τη χαμένη ευκαιρία – όχι μικρότερη από κάθε άλλη απογοήτευση για άλλες χαμένες ευκαιρίες. Αδυνατώ να πιστέψω πως άνθρωποι τόσα χρόνια στην πολιτική δεν αναρωτήθηκαν γιατί απώλεσαν την εξουσία! Γιατί για 2 συνεχόνεμενες εκλογικές αναμετρήσεις ηττήθηκαν από αυτό που χαρακτήρισαν ως "η χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης"! Επειδή, τάχα, έχασαν το στενό "δεσμό" τους με τα κοινωνικά στρώματα ή επειδή υπέστησαν τη φυσιολογική φθορά της πολυετούς εξουσίας ή, ακόμη, επειδή ο "δεξιός" λαϊκισμός τους υπερκέρασε;

Είναι πολύ φτηνό πολιτικοί άνδρες να αδυνατούν να κάνουν την αυτονόητη κριτική τους και να προχωρήσουν μπροστά. Αντ’ αυτού, κοιτούν πίσω και μας φοβερίζουν για τη "δεξιά" λαίλαπα της οποίας όμοιοι έχουν γίνει, κατά γενική ομολογία. Από παιδάκι στο σχολείο θυμάμαι να ακούω και σιγά σιγά να διαβάζω στις εφημερίδες για τη σύγκλιση των πολιτικών των 2 μεγάλων κομμάτων και για την εξομάλυνση των ιδεολογικών τους διαφορών. Και ιδού όλοι γινόμαστε μάρτυρες αυτού κάθε μέρα. Ποιος αδυνατεί να το δει τόσα χρόνια μετά; Γιατί επιμένει να πολώνει το κλίμα ρητορεύοντας για μια "δεξιά" καθρέφτη του δικού του πολιτικού κόσμου; Γιατί δε μου προτείνει πολιτικές, παρά προσπαθεί να με πείσει ότι οι άλλοι είναι η δεξιά και εκείνος και ο περίγυρός του είναι η εκείνη αριστερά που πρεσβεύει τη δύστυχη και χιλιοειπωμένη αλλαγή. Σαν το ψεύτη βοσκό, δε μπορείς να τον ξαναπιστέψεις όταν θα την ξεστομίσει πάλι αυτή τη λέξη.

Γιατί δεν έχασε μόνο την ευκαιρία να κάνει αυτή τη λέξη πράξη. Δεν είναι προσωπική του η απώλεια – θα είναι πρωθυπουργός μεθαύριο μοιραία. Την έχει ακυρώσει για πολλά χρόνια ακόμη. Την έχει βιάσει! Την έχει ληστέψει από οποιονδήποτε θελήσει να την πιστέψει στο μέλλον. Μου έχει αφαιρέσει το δικαίωμα να πιστεύω σε αυτή τη λέξη. Γιατί ποιος μπορεί να σηκωθεί αύριο και να ισχυριστεί ξανά μιαν άλλη, ακόμη πιο νέα, αλλαγή; Ποιος μπορεί, αύριο να μου την υποσχεθεί για άλλη μια φορά;

(Δεν τα αναφέρω αυτά απευθυνόμενος στο Γ. Παπανδρέου, που πρώτος από όλους έδωσε έμφαση στην περιβόητη αλλαγή. Σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ αλλαγή ζητούσε και αλλαγή υποσχόταν. Είναι καθαρά συλλογική αυτή η ευθύνη.)

Και η αριστερή στροφή! Φοβερή έμπνευση και τούτη! Τι χρειάζεται για να κερδίσουμε ξανά την εξουσία; Δημιουργούμε την εντύπωση για το δεξιό "τέρας" και του επιτιθέμεθα από τα αριστερά. Επί της ουσίας μηδέν εις το πηλίκο. Με ποιες πολιτικές και ποιες διαδικασίες θα γίνει η αριστερή στροφή κανείς δεν έμαθε.

Λυπούμαι πολύ, εν κατακλείδι. Γιατί θέλω να πιστέψω και θέλω δω κάτι να αλλάζει. Οι γονείς μας είχαν την ατυχία να χρειάζονται "αλλαγή" στα νιάτα τους και την τύχη να τη δουν να έρχεται – έστω και όχι υπό ιδανική μορφή. Η δική μας γενιά στερήθηκε ιδεολογίας, αποστράφηκε την πολιτική και οι γονείς της φρόντισαν να βιάσουν κάθε ευκαιρία για "νέα αλλαγή". Αυτό είναι ασυγχώρητο!

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, πολιτική | rss 2.0 | trackback | 2 σχόλια
10 Νοεμβρίου, 2007

Ποιος είναι ο NetLock Kozjegyzoi; Λίγοι θα τον έχετε ακουστά! Σίγουρα όμως μόνο αυτοί οι λίγοι θα γνωρίζουν ότι όλοι τον εμπιστευόμαστε άνευ όρων. Τον εμπιστευόμαστε για τις αγορές μας μέσω internet, για τις ηλεκτρονικές τραπεζικές μας συναλλαγές και άλλα παρόμοια. Αλλά ας μη συνεχίσω να σπέρνω τρόμο.

Η αλήθεια είναι ότι πράγματι τον εμπιστευόμαστε και, μάλλον, καλώς. Απλά δεν το ξέρουμε. Η ιδέα για αυτό το άρθρο – πρέπει να το αναφέρω – προέρχεται από μία διάλεξη του Karl Posch στο μεταπτυχιακό των Πληροφοριακών Συστημάτων, με σκοπό να μας αναδείξει ορισμένα ζητήματα της ασφάλειας στην πληροφορική.

Για να πιστέψετε πράγματι ότι τον εμπιστεύεστε κάντε το εξής:

Οι χρήστες Firefox: Tools / Options / Advanced / Encryption / View Certificates / Authorities

Οι χρήστες Internet Explorer (μπλιαχ!): Tools / Options / Content / Certificates / Publishers / Trusted Root Certification Authorities

Και στις δύο περιπτώσεις θα δείτε μια λίστα με ονόματα που δεν αναγνωρίζετε – μάλλον – η οποία είναι αλφαβητικά ταξινομημένη και στην οποία κατεβαίνοντας προς τα κάτω θα βρείτε το φίλο σας τον "NetLock Kozjegyzoi". Να τος:

Μην τρομάξετε, καλά κάνει και βρίσκεται εκεί. Μαζί με όλες τις άλλες εγγραφές εκεί μέσα είναι και αυτός μια "Root Certification Authority". Αυτές βρίσκονται εκεί έτσι ώστε ο browser σας να μπορεί να συμπεραίνει με εγκυρότητα αν μια ιστοσελίδα η οποία ισχυρίζεται ότι είναι ασφαλής (καταλάβατε; encrypted; https; SSL; κίτρινη μπάρα διευθύνσεων;) είναι πράγματι ασφαλής. Είναι ο μόνος τρόπος να γνωρίζει ο υπολογιστής σας ότι μια ασφαλής σελίδα είναι όχι απλά ασφαλής αλλά και η ασφάλεια που παρέχει παρέχεται από νόμιμη οντότητα.

Γιατί, ναι, όποιος γουστάρει μπορεί να ισχυριστεί ότι σας παρέχει ασφαλή σύνδεση. Όποιος γουστάρει μπορεί να φτιάξει όσα πιστοποιητικά (certificates) θέλει, αλλά μόνο χάρη στη NetLock Kozjegyzoi και τις φίλες της – είναι πιο δίκαιο να αναφερόμαστε σε θηλυκό γένος, όπως καταλάβατε για μια Certification Authority – μπορεί να το επιβεβαιώσει! Και αυτό είναι δυνατόν γιατί ο browser σας έχει προεγκατεστημένα μέσα του όλες αυτές τις Certification Authoriites.

Για αυτούς που γνωρίζουν από ασφάλεια πληροφοριακών συστημάτων αυτό είναι αυτονόητο! Για τους υπόλοιπους… τώρα ξέρετε…

εκτύπωση Κατηγορίες: διαδίκτυο, τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια