Τάκης Μπουγιούρης

Πρόκειται για ένα blog με πολιτική διάθεση, ανοικτό σε όλους όπου βρίσκει κανείς ενδιαφέρουσα αρθρογραφία. Πάνω από όλα, όμως, ξεχωρίζει για αυτόν το απίθανο τίτλο του, ο οποίος αναφέρεται σε μεγάλο πλήθος νέων (25-35 ετών) ανθρώπων, που οι περισσότεροι είναι και κάτοχοι πανεπιστημιακών τίτλων, αλλά ζουν υπό ένα ιδιότυπο καθεστώς οικονομικής ομηρίας. Αυτό συνοψίζεται στις λέξεις "700 ευρώ"!

Μια ολόκληρη γενιά που την χαρακτηρίζει η ανασφάλεια για το μέλλον και η παντελής έλλειψη προοπτικής. Που επιβιώνει με χαμηλούς μισθούς, τους οποίους δέχεται ως το μη χείρον βέλτιστον. Που είναι υποχρεωμένη να παραμερίζει τις σπουδές και τα πτυχία της στο βωμό της καθημερινότητας. Που ανησυχεί για το αν θα πάρει ποτέ σύνταξη. Μια γενιά που αρνείται την πολιτική και η πολιτική (σαν με ειρωνεία) την καμαρώνει! Μια γενιά που δεν πεινάει, δεν υφίσταται δικτατορίες, δε χρειάζεται πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, δεν είναι διχασμένη από εμφύλιους σπαραγμούς, και άλλα πολλά τέτοια κερδισμένα "δεν".

Κι όμως, πρόκειται για μια γενιά που δεν ονειρεύεται ή κάνει όνειρα πρόσκαιρα και ταπεινά: μια καλή δουλεία, όχι κουραστική, ει δυνατόν στο δημόσιο, έναν αξιοπρεπή μισθό, ένα αυτοκίνητο – με όσο πιο πολλά άλογα αλλά, το λιγότερο, με την προοπτική κάποτε να γίνει SUV -, ένα στεγαστικό με ευνοϊκούς όρους, ίσως και κανένα καταναλωτικό, μια θέση για πάρκινγκ, κλπ. Έχουμε εγκλωβίσει τους εαυτούς μας σε πράγματα μικρά και, δυστυχώς, εύλογα και θεμιτά. Έχουμε εγκλωβιστεί στα 700 ευρώ, ή για άλλους ίσως 1000 ή 1500.

Πείτε μου πόσο καλύτερα είναι τα πράγματα σε σύγκριση με ένα ολοκηρωτικό καθεστώς; Αφού οι περισσότεροι από εμάς κοιτάμε πως θα εξασφαλίσουμε τα 700 ευρώ και όσοι το κάνουμε δεν ξαναγυρνάμε το βλέμμα πίσω ποτέ από τρόμο. Ανακυκλώνουμε μια "δημοκρατία" που υπάρχει για να διαιωνίζει τον εαυτό της. Παράγουμε τη συνέχειά μας χωρίς να αφήνουμε ίχνη.

Σαν την ηλεκτική σκούπα στα σκετσάκια του Ροζ Πάνθηρα που, σε πείσμα της λογικής, αφού τελειώσει με τις βρωμιές ρουφά τον εαυτό της. Και που πάει όλη αυτή η μάζα που η ίδια ρουφάει; Μέσα της! Μέχρι όλη να "ρουφηχτεί" και να εξαφανιστεί. Παφ!

Ορισμένες φορές πέφτουμε πάνω σε μερικές πολύ απίθανες συμπτώσεις που συνδυάζουν πράγματα που για τους άλλους φαίνονται λίγο “άκυρα”. Να ένα: Από μικρός συμπάθησα ένα δίσκο (βινύλιο) του πατέρα μου, από το βρετανικό συγκρότημα “Strawbs” (χωρίς “the” μπροστά). Ιδιαίτερα συμπάθησα το τραγούδι “Part of the Union” το οποίο αν και κατά τι γραφικό – ήμουν κι έφηβος τότε – μου άρεσε πολύ. Κι ακόμη μου αρέσει. Για όσους ενδιαφέρονται:

Μερικά post πιο πριν θα δεις ότι έγραφα για το “Which side are you on” και για τη μέχρι τότε άγνωστη – για εμένα ιστορία του. Μαζί με εκείνη την ιστορία ανακάλυψα ότι το “Part of the Union” είχε και εκείνο μια ιστορία. Στο διαδίκτυο η σχέση του με το “Union maid” των θρυλικών Almanac Singers δεν αναφέρεται πουθενά και η Wikipedia πιστεύει ότι οι Strawbs τραγούδησαν πρώτοι. Ας δούμε όμως στίχο-στίχο τα δύο αυτά τραγούδια…

Το αυθεντικό Union “Maid” θα το βρείτε στο Emule αν ψάξετε. Στην πραγματικότητα είναι κάπως έτσι ή έτσι και εκ πρώτης όψεως δε θα αντιληφθείτε ξεκάθαρα όσα λέω περί ομοιότητας. Πρέπει να παραδεχθεί κανείς, όμως, ότι υπάρχουν μερικές πολύ καλές ρίμες και στα δύο!

Προσθήκη
Στη Wikipedia πλέον στο σχετικό λήμμα γίνεται αναφορά στην πιθανή σχέση του Union Maid των Almanac Singers με το Part of the Union των Strawbs.

Θα σχολιάσω τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ τους τελευταίους μήνες υπό το πρίσμα του νέου ανθρώπου, τον οποίο το σύγχρονο πολιτικό σκηνικό δεν γοητεύει και από το οποίο ελάχιστα ελπίζει. Προσωπική μου θέση για τα πολιτικά όντα του 21^ου αιώνα είναι πως η "αλλαγή" πρέπει να έρθει από τον άνθρωπο ατομικά, ο καθένας, δηλαδή, θέλει – και οφείλει – να αλλάξει πρώτα τον εαυτό του κι έπειτα να αναζητήσει τη συλλογική ανατροπή. Όσο για την εξουσία, διόλου δε θα έπρεπε να την κοιτούμε ως "εξουσία" αλλά ως ένα πολύ υπεύθυνο επάγγελμα με αποδοτικούς (ούτε καν τολμώ να πω "καλούς") και δίκαιους διαχειριστές. Αλλά οι ρομαντισμοί αυτοί ας συζητηθούν αλλού και άλλη ώρα.

Ως νέος άνθρωπος θα ήλπιζα – κι ας μην το πίστευα καθόλου – πως θα ερχόταν κάποια μέρα που η πολιτική θα μπορούσε να μας συγκινήσει ξανά και να γίνει μέρος της ζωής μας και όχι απλά ένα ημιώρο ανάμεσα 8:30 με 9:00 κάθε βράδυ. Οπωσδήποτε καταλαβαίνω, νομίζω, απόλυτα το πώς μας απωθεί τους περισσότερους συστηματικά, όμως με απασχολεί τακτικά και δε μπορώ απλά και "γραφικά" να την απομονώσω απλώς επειδή αδυνατώ να την αλλάξω ή επειδή μπορώ να την επηρεάσω μονάχα ανεπαίσθητα.

Σα νέος άνθρωπος θα ήθελα να έβλεπα αυτό το φθινόπωρο μια ευκαιρία για πραγματική αλλαγή στο ΠΑΣΟΚ. Αναμφίβολα είναι μια οργάνωση – ας μη λέμε πια "κίνημα" – που κάποτε εξέφρασε πολλές προοδευτικές δυνάμεις της χώρας και είναι υπεύθυνο για κάποιες από τις σημαντικές αλλαγές που της συνέβησαν την τελευταία 30ετία. Πολύ θα ήθελα να είχα δει ένα ρεύμα πραγματικής αλλαγής. Η λέξη έχασε κυριολεκτικά το νόημά της. Οι δύο υποψήφιοι αν ήταν web sites θα τους είχε καταλογιστεί "keyword spamming" (ή keyword stuffing). Μια αφελής τακτική όπου μια λέξη (keyword) χρησιμοποιείται υπερβολικά συχνά, ακόμη και σε αφανή για το χρήστη σημεία αλλά εμφανή στις μηχανές αναζήτησης, με σκοπό να κοροϊδέψει τις μηχανές αναζήτησης πως η εν λόγω ιστοσελίδα είναι πράγματι σχετική με αυτή τη λέξη. Κάπως έτσι αισθάνομαι, ακούγοντας τους δύο κύριους υποψήφιους να αγορεύουν. Σα μια "αμήχανη" μηχανή αναζήτησης που προσπαθούν να την πείσουν ότι έχουν κάποια σχέση με τη λέξη κλειδί "αλλαγή".

Μα είναι τόσο απλά εν τέλει τα πράγματα. Και η επιχειρηματολογία καταρρέει από τη ρίζα της. Γιατί έχει λησμονηθεί κάθε αιτία και αφορμή για την οποία στ’ αλήθεια είναι αναγακαία μια αλλαγή. Το ΠΑΣΟΚ τους τελευταίους μήνες – για κάποιους ίσως και τα τελευταία χρόνια γενικότερα – λησμόνησε ή επέλεξε να παραμερίσει τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους είναι αντιπολίτευση και όχι κυβέρνηση. Το φαιδρό της υπόθεσης είναι πως κάθε Έλληνας το γνωρίζει και το σιγομουρμουρίζει κάτω από τα μουστάκια του. Γιατί είναι αναγακαία η αλλαγή στο ΠΑΣΟΚ; Αυτό αναρωτήθηκαν σίγουρα όλα τα πρόσκαιρα στρατόπεδα που δημιουργήθηκαν μέσα του αυτό τον καιρό. Και λέω "πρόσκαιρα" γιατί, ας μην κρυβόμαστε, η ανάγκη για εξουσία θα τους ξανα-ενώσει. Το αναρωτήθηκαν και αντί ώριμα να αναζητήσουν τις αιτίες βιάστηκαν να απάντησουν πως η "αλλαγή" είναι αναγακάια για να καταφέρει πάλι να γίνει εξουσία. Δεν έχει, δηλαδή, πολιτικό πρόβλημα το ΠΑΣΟΚ! Αλλά πρόβλημα στο να πείσει τους ψηφοφόρους να το κάνουν πάλι κυβέρνηση. Δεν έχουν φταίξει τα σκάνδαλα του παρελθόντος, οι εθνικές ταπεινώσεις, η κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος και η εγκαθίδρυση βαθέος κράτους από την εξουσία του ΠΑΣΟΚ. Όλα αυτά έχουν λησμονηθεί μέσα σε μόλις 4 χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας – την οποία θα πιάσουμε και αυτή εν καιρώ στο στόμα μας.

Έιναι ένα θλιβερό, ασυγχώρητο λάθος. Αντί να επαναπροσδιορίσει τη θέση του μέσα στην κοινωνία και να προτείνει πολιτικές πραγματικά κεντροαριστερές, αναλώθηκε σε μια μάχη προσώπων και μια αντιπαράθεση διόλου πολιτική. Οι συνυποψήφιοι όμως ήξεραν το διακύβευμα. Ο νικητής των εκλογών της 11^ης Νοεμβρίου δεν είναι απλά ο επόμενος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αλλά κατά πάσα πιθανότητα – κι εφόσον ο δυνάμει νέος εκλογικός νόμος δεν επηρεάζει τις επόμενες εκλογές – είναι και ο επόμενος πρωθυπουργός. Έτσι, χτες, 1 εκατομμύριο Έλληνες (μαζί τους κι εγώ) ψηφίσαμε θέλοντας και μη τον επόμενο πρωθυπουργό.

Το γιατί ο καθένας από αυτό το 1 εκατομμύριο πήγε να ψηφίσει ας το αφήσουμε στην προσωπική του κρίση. Δεν είναι μεμπτό, όπως και να ‘χει, να συμμετέχεις σε τέτοιες διαδικασίες. Υπό συζήτηση είναι το κατά πόσο τέτοιες διαδικασίες πράγματι ωφελούν έναν οργανισμό σαν το ΠΑΣΟΚ ή όχι.

Δε μου είναι δυνατόν, όμως, να μην επαναλάβω την τεράστια απογοήτευσή μου, για αυτή τη χαμένη ευκαιρία – όχι μικρότερη από κάθε άλλη απογοήτευση για άλλες χαμένες ευκαιρίες. Αδυνατώ να πιστέψω πως άνθρωποι τόσα χρόνια στην πολιτική δεν αναρωτήθηκαν γιατί απώλεσαν την εξουσία! Γιατί για 2 συνεχόνεμενες εκλογικές αναμετρήσεις ηττήθηκαν από αυτό που χαρακτήρισαν ως "η χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης"! Επειδή, τάχα, έχασαν το στενό "δεσμό" τους με τα κοινωνικά στρώματα ή επειδή υπέστησαν τη φυσιολογική φθορά της πολυετούς εξουσίας ή, ακόμη, επειδή ο "δεξιός" λαϊκισμός τους υπερκέρασε;

Είναι πολύ φτηνό πολιτικοί άνδρες να αδυνατούν να κάνουν την αυτονόητη κριτική τους και να προχωρήσουν μπροστά. Αντ’ αυτού, κοιτούν πίσω και μας φοβερίζουν για τη "δεξιά" λαίλαπα της οποίας όμοιοι έχουν γίνει, κατά γενική ομολογία. Από παιδάκι στο σχολείο θυμάμαι να ακούω και σιγά σιγά να διαβάζω στις εφημερίδες για τη σύγκλιση των πολιτικών των 2 μεγάλων κομμάτων και για την εξομάλυνση των ιδεολογικών τους διαφορών. Και ιδού όλοι γινόμαστε μάρτυρες αυτού κάθε μέρα. Ποιος αδυνατεί να το δει τόσα χρόνια μετά; Γιατί επιμένει να πολώνει το κλίμα ρητορεύοντας για μια "δεξιά" καθρέφτη του δικού του πολιτικού κόσμου; Γιατί δε μου προτείνει πολιτικές, παρά προσπαθεί να με πείσει ότι οι άλλοι είναι η δεξιά και εκείνος και ο περίγυρός του είναι η εκείνη αριστερά που πρεσβεύει τη δύστυχη και χιλιοειπωμένη αλλαγή. Σαν το ψεύτη βοσκό, δε μπορείς να τον ξαναπιστέψεις όταν θα την ξεστομίσει πάλι αυτή τη λέξη.

Γιατί δεν έχασε μόνο την ευκαιρία να κάνει αυτή τη λέξη πράξη. Δεν είναι προσωπική του η απώλεια – θα είναι πρωθυπουργός μεθαύριο μοιραία. Την έχει ακυρώσει για πολλά χρόνια ακόμη. Την έχει βιάσει! Την έχει ληστέψει από οποιονδήποτε θελήσει να την πιστέψει στο μέλλον. Μου έχει αφαιρέσει το δικαίωμα να πιστεύω σε αυτή τη λέξη. Γιατί ποιος μπορεί να σηκωθεί αύριο και να ισχυριστεί ξανά μιαν άλλη, ακόμη πιο νέα, αλλαγή; Ποιος μπορεί, αύριο να μου την υποσχεθεί για άλλη μια φορά;

(Δεν τα αναφέρω αυτά απευθυνόμενος στο Γ. Παπανδρέου, που πρώτος από όλους έδωσε έμφαση στην περιβόητη αλλαγή. Σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ αλλαγή ζητούσε και αλλαγή υποσχόταν. Είναι καθαρά συλλογική αυτή η ευθύνη.)

Και η αριστερή στροφή! Φοβερή έμπνευση και τούτη! Τι χρειάζεται για να κερδίσουμε ξανά την εξουσία; Δημιουργούμε την εντύπωση για το δεξιό "τέρας" και του επιτιθέμεθα από τα αριστερά. Επί της ουσίας μηδέν εις το πηλίκο. Με ποιες πολιτικές και ποιες διαδικασίες θα γίνει η αριστερή στροφή κανείς δεν έμαθε.

Λυπούμαι πολύ, εν κατακλείδι. Γιατί θέλω να πιστέψω και θέλω δω κάτι να αλλάζει. Οι γονείς μας είχαν την ατυχία να χρειάζονται "αλλαγή" στα νιάτα τους και την τύχη να τη δουν να έρχεται – έστω και όχι υπό ιδανική μορφή. Η δική μας γενιά στερήθηκε ιδεολογίας, αποστράφηκε την πολιτική και οι γονείς της φρόντισαν να βιάσουν κάθε ευκαιρία για "νέα αλλαγή". Αυτό είναι ασυγχώρητο!

Ποιος είναι ο NetLock Kozjegyzoi; Λίγοι θα τον έχετε ακουστά! Σίγουρα όμως μόνο αυτοί οι λίγοι θα γνωρίζουν ότι όλοι τον εμπιστευόμαστε άνευ όρων. Τον εμπιστευόμαστε για τις αγορές μας μέσω internet, για τις ηλεκτρονικές τραπεζικές μας συναλλαγές και άλλα παρόμοια. Αλλά ας μη συνεχίσω να σπέρνω τρόμο.

Η αλήθεια είναι ότι πράγματι τον εμπιστευόμαστε και, μάλλον, καλώς. Απλά δεν το ξέρουμε. Η ιδέα για αυτό το άρθρο – πρέπει να το αναφέρω – προέρχεται από μία διάλεξη του Karl Posch στο μεταπτυχιακό των Πληροφοριακών Συστημάτων, με σκοπό να μας αναδείξει ορισμένα ζητήματα της ασφάλειας στην πληροφορική.

Για να πιστέψετε πράγματι ότι τον εμπιστεύεστε κάντε το εξής:

Οι χρήστες Firefox: Tools / Options / Advanced / Encryption / View Certificates / Authorities

Οι χρήστες Internet Explorer (μπλιαχ!): Tools / Options / Content / Certificates / Publishers / Trusted Root Certification Authorities

Και στις δύο περιπτώσεις θα δείτε μια λίστα με ονόματα που δεν αναγνωρίζετε – μάλλον – η οποία είναι αλφαβητικά ταξινομημένη και στην οποία κατεβαίνοντας προς τα κάτω θα βρείτε το φίλο σας τον "NetLock Kozjegyzoi". Να τος:

Μην τρομάξετε, καλά κάνει και βρίσκεται εκεί. Μαζί με όλες τις άλλες εγγραφές εκεί μέσα είναι και αυτός μια "Root Certification Authority". Αυτές βρίσκονται εκεί έτσι ώστε ο browser σας να μπορεί να συμπεραίνει με εγκυρότητα αν μια ιστοσελίδα η οποία ισχυρίζεται ότι είναι ασφαλής (καταλάβατε; encrypted; https; SSL; κίτρινη μπάρα διευθύνσεων;) είναι πράγματι ασφαλής. Είναι ο μόνος τρόπος να γνωρίζει ο υπολογιστής σας ότι μια ασφαλής σελίδα είναι όχι απλά ασφαλής αλλά και η ασφάλεια που παρέχει παρέχεται από νόμιμη οντότητα.

Γιατί, ναι, όποιος γουστάρει μπορεί να ισχυριστεί ότι σας παρέχει ασφαλή σύνδεση. Όποιος γουστάρει μπορεί να φτιάξει όσα πιστοποιητικά (certificates) θέλει, αλλά μόνο χάρη στη NetLock Kozjegyzoi και τις φίλες της – είναι πιο δίκαιο να αναφερόμαστε σε θηλυκό γένος, όπως καταλάβατε για μια Certification Authority – μπορεί να το επιβεβαιώσει! Και αυτό είναι δυνατόν γιατί ο browser σας έχει προεγκατεστημένα μέσα του όλες αυτές τις Certification Authoriites.

Για αυτούς που γνωρίζουν από ασφάλεια πληροφοριακών συστημάτων αυτό είναι αυτονόητο! Για τους υπόλοιπους… τώρα ξέρετε…

Ασχολούμαι 25 ώρες το 24ωρο με το διαδίκτυο οπότε ορισμένες εμμονές είναι αναπόφευκτες. Η φανερή κυριαρχία, ολίγων και μόνο, μηχανών αναζήτησης, όπως το (τα-ρα-τα-τζουμ!) Google καταλήγει ορισμένες φορές σε κάποιες μορφές παθογένειας. Τί εννοω;

Πρόσφατα, έψαχνα στο internet για τους "φίλιους αριθμούς" – δε θυμάμαι γιατί, μάλλον διαβάζοντας το (εξαιρετικό) "Θεώρημα του παπαγάλου". Εν πάση περιπτωσει, για να μαθαίνεις και κάτι:

Φίλιοι είναι εκείνοι οι αριθμοί, όπου ο καθένας ισούται με το άθροισμα των – ακέραιων – διαιρετών του άλλου. (πρώτος και καλύτερος Πυθαγόρας)

Εεε; Στραβωσες, το κατάλαβα! Πχ:

220 = 1 + 2 + 4 + 71 + 142 (αυτοί είναι οι ακέραιοι διαιρέτες του 284)

284 = 1 + 2 + 4 + 5 + 10 + 11 + 20 + 22 + 44 + 55 + 110 (αυτοί είναι οι ακέραιοι διαιρέτες του 220)

Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μου. Είμαι άνθρωπος φιλόμαθος και έψαχνα για όλα αυτά στο Google. Τι τα θες, θα μου πεις, αφού σε χαλάνε! Το 15ο αποτέλεσμα στην αναζήτηση του Google για τη λέξη φίλιος είναι από το ελληνικό wiktionary εδώ. Πάτα το link να δεις ντε! Ε, λοιπόν, το 15ο αποτέλεσμα του Google που στέλνει στη σελίδα του wiktionary για τη λεξη φίλιος, στέλνει σε μια σελίδα η οποία ακόμη δεν έχει περιεχόμενο και ζητά από κάποιον ευγενικό περαστικό χρήστη του διαδικτύου να τη συμπληρώσει.

Καλά το wiktionary κάνει και το ζητάει αυτό… Το Google  γιατί στο καλό μου την εμφανίζει μέσα στα αποτελέσματά του; Τι το σχετικό βρήκε εκεί πέρα; Τίποτε!

Πολύ απλά, όλα αυτά τα "social" web sites – από τη wikipedia και το wiktionary μέχρι το youtube και το myspace – αβαντάρονται έντονα από τους αλγορίθμους του Google. Γιατί; Είναι της μοδός!

Προσθήκη: το ίδιο φαινόμενο ΔΕΝ το παρατηρώ στο Yahoo ή στην Alexa.

Κάπως έτσι θα μπορούσε να συμπυκνωθεί σε μια φράση η ολοένα και αυξανόμενη αγοραστική δεινότητα – μανία (?), στρατηγική (?) – της Google.

Είσαι εταιρεία πληροφορικής; Έχεις κάτι καλό και αρκούντως πρωτοποριακό; Δεν προβλέπεις να τη βγάζεις καθαρή για πολλά χρόνια ακόμη; Ε, λοιπόν, η καλύτερη ευχή που έχεις να κάνεις είναι να σε μυριστεί η Google, ή κάτι σαν κι αυτήν εν πάση περιπτώσει, και να σε αγοράσει.

Για του λόγου το αληθές ιδού η λίστα των εξαγορών της Google ως έχει μέχρι σήμερα από τα forums του webmasterworld.com: Google acquisitions. Η λίστα βγάζει μάτι! Ό,τι μοδάτο κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο σε Ευρώπη και Αμερική η Google το ζαχάρωσε, το πλεύρισε και το καβάντζωσε! Μερικά τρανταχτά – buzzword – ονόματα: Double Click, YouTube, Picasa, Urchin κλπ.

Εγώ, πάντως ανησυχώ που η Google βρίσκεται πίσω από σχεδόν κάθε κλικ που γίνεται στο διαδίκτυο, που ταυτόχρονα θέλει να μου σπρώχνει τα ανάλογα διαφημιστικά, παράλληλα να μου κρατά τα emails μου και να μου συντηρεί τα έγγραφά μου ενώ έχει τη δύναμη να μου δίνει αυτό που εκείνη θεωρεί "σχετικό" στις αναζητήσεις μου. Google ίσον ισχύς ίσον εξουσία. Είναι μια καλή μηχανή αναζήτησης, ΟΚ, ως εκεί!

Γι’ αυτό κι εγώ ως πληροφορικάριος νέος και φιλόδοξος σας λέω, δε θέλω τίποτε άλλο, θέλω όταν μεγαλώσω να με αγοράσει η Google…

Πού είστε κύριε Κήτινγκ; Χρόνια τώρα σας αναζητώ με αγωνία. Σας γνώρισα μικρός ακόμη, είχα αυτή την τύχη. Σας γνώρισα σε μια εποχή που δε μπορούσα να σας καταλάβω, μια εποχή ικανή να μου αφήσει σημάδια μα όχι ακόμη να με αλλάξει. Έμαθα όμως ότι είσαστε! Οτι διδάξατε ποίηση κι ό,τι κρύβει από πίσω της με συναίσθημα και τρυφερότητα, χωρίς να στέκεστε στους κανόνες της γραμματικής και τους προλόγους των βιβλίων.

Γνώρισα για την ύπαρξή σας μικρός! Και από τότε σας αναζητώ. Μπροστά στους μαυροπίνακες, πάνω στις σχολικές έδρες, πίσω από σκόνη κιμωλίας κι αγριεμένα ακαδημαϊκά βλέμματα. Δε στάθηκα άξιος της γνωριμίας μας κύριε Κήτινγκ, γι’ αυτό δεν ξαναεμφανιστήκατε μπροστά μου. Προσπεράσατε ένα μικρό παιδάκι που δάκρυσε για χάρη σας και του φωνάξατε "Θα τα πούμε", καθώς απομακρυνόσασταν. Και μείνατε τελικά, κύριε, μια τέτοια απόμακρη φιγούρα που κάθε τόσο ξανανιώνω μέσα μου με ελπίδα.

Δε στάθηκα άξιος, μα σας έψαξα, κύριε Κήτινγκ. Και βρήκα κι άλλους σαν κι εσάς που μου υποσχέθηκαν ότι σας είχαν αναζητήσει με την ίδια αγωνία. Όμως, ο χρόνος μας ξεπλήρωσε όλους βρώμικα με το ίδιο νόμισμα. Δεν έκανε καμία υπόσχεση αυτός, καμία συμφωνία. Αλλά και γι’ αυτό δεν μπορεί κανείς να του προσάψει κάτι. Δεν αθέτησε τίποτε – ποτέ!

Πόσες και πόσες φορές ήλπισα με λαχτάρα ερωτευμένου ότι θα σας αντικρύσω. Ότι την επόμενη φορά που θα ανοίξει η πόρτα του αμφιθέατρου θα μπείτε εσείς, με το αστραποβόλο βλέμμα σας να ξεχειλίζει ειρωνεία και να καίει μοναχό του κάθε τι σοβαρό και φθαρτό σε αυτό τον κόσμο. Πόσες φορές δεν σας περίμενα να ανοίξετε το στόμα σας και να γίνει το μικρό θαύμα. Σας περίμενα καρτερικά μέχρι που το παιδί άρχισε να τελειώνει, να οδεύει προς την ολοκλήρωσή του. Και πάλι τότε έκανα υπομονή. Ήξερα πως δεν είστε από τους ανθρώπους που η κοινωνία μας αντέχει να διαθέτει με το τσουβάλι. Είστε ίσως κι επικίνδυνος έτσι όιπως βάζετε άλλα πράγματα πιο πάνω από τους αριθμούς.

Αλλά πόσα με διδάξατε, κύριε Κήτινγκ, και μόνο με τη φευγαλέα παρουσία σας μια φορά στη ζωή μου. Πιο πολύ, φαντάζομαι πια, με δίδαξε ο μύθος που το μυαλό μου έπλασε για εσάς και την πραγματικότητά σας. Μοιραίο να το πάθει αυτό ένα παιδί. Μας μεγαλώνουν με παραμύθια και παραμύθια μαθαίνουμε να πλάθουμε κι ενίοτε να πιστεύουμε. Όμως πώς να αρνηθείς σε ένα παιδί το παραμύθι του. Άλλωστε, δε θα είναι για πολύ κοντά σου, διατεθειμένο να το ακούσει. Εκεί βρίσκεται ο μεγάλος σεβασμός που πρέπει να του δείξεις. Επίτρεψέ του να είναι παιδί, όσο αυτό διαρκεί, χωρίς να λαχταρά να μεγαλώσει.

Και λαχτάρησα να μεγαλώσω, καλέ μου κύριε Κήτινγκ, κι εκτός από εσένα έψαχνα κι άλλα πράγματα εξίσου μυθικά μα κι άλλα της πραγματικότητας. Πάντοτε μέσα μου ο ρεαλισμός με το μύθο έστηναν μάχες ατελείωτες – κι ως τώρα ανολοκλήρωτες. Ήθελα να σε δω μέσα σε τόσα πρόσωπα.

Είναι να απορείς! Πως μπόρεσα, ο φτωχός, να κάνω τέτοιους συνειρμούς. Ε, λοιπόν, ο άνθρωπος είναι ικανός να πιστέψει ότι θέλει. Και φαντάσματα να δει και ό,τι θέλει. Πώς ήταν δυνατόν να περιμένω να δω το προσωπό σου στα πρόσωπα αυτά τα απόμακρα, τα σκοτεινιασμένα. Τι σχέση είχαν αυτά τα πρόσωπα τα ανιαρά, σωστοί γραφειοκράτες, με εσένα; Διεκπεραιωτές της παιδικής ενηλικίωσης. Άνευροι! Άλλοι άχρωμοι, σωστοί διαφανείς. Άλλοι οργίλοι, συμπλεγματικοί.

Κύριε Κήτινγκ, πότε ξέχασαν όλοι αυτοί οι επίδοξοι μιμητές σας τον καιρό που εκείνοι σας αναζητούσαν. Πόσο γρήγορα και εύκολα ξεχάστηκαν όνειρα και νιάτα και φίλοι και δικαιοσύνη κι απ’ όλα; Θυμώνω, καλέ μου δάσκαλε, και μόνο που τους σκέφτομαι. Μου χρωστάνε τόσες στιγμές από τη ζωή μου. Τόσες στιγμές που είχα ανάγκη και στερήθηκα. Και περιπλανήθηκα με ελπίδα, προσμονή και μυαλό και καρδιά ορθάνοιχτα. Αληθινά προσπάθησα να σε αναγνωρίσω μα μόνο ψυχρές φιγούρες διέκρινα, σκιές ανθρώπων κι όχι ανθρώπους. Στάθηκα στο πλευρό τους και μάζευα κάθε λέξη που εκστόμιζαν και κάθε βλέμμα που έστελναν. Μάταια.

Πού να είστε τώρα, κύριε Κήτινγκ, να μας διδάξατε όσα δε μάθαμε. Πώς να βλέπουμε μέσα από τα βιβλία και πίσω από τις σελίδες, πώς να ξεθάβει ο καθένας τα δικά του φαντάσματα, να τα υμνεί, να τα υβρίζει και να λυτρώνεται. Πώς να γίνουμε χρήσιμοι άνθρωποι κι όχι περαστικές υπάρξεις. Πώς να αντιστεκόμαστε στο βασίλειο του εφήμερου και του ευτελούς. Σας χρειαζόμασταν τόσο πολύ, κι αντί γι’ αυτό, πήραμε σπουδαία επιβράβευση χαρτιά ποτισμένα με μελάνια και αριθμομηχανές να μετρούμε ως το δέκα.

Εσάς και τους παππούδες μου μνημονεύω τακτικά σαν σας συλλογίζομαι. Πόσο απλό δίκιο είχαν όταν ήξεραν πως αυτά που θα κατανοούσα αργότερα θα ήταν οι μεγαλύτεροί μου σύμμαχοι αν τα γνώριζα από την αρχή. Ω, τι αποκάλυψη! Όλοι το πάθαμε αυτό και όλοι θα το ξεπεράσουμε. Και άλλοι θα ζήσουν και άλλοι θα χαθούν, δίχως συγκεκριμένο λόγο και αιτία. Θέλω να πω, πως τίποτε από αυτά που νιώθουμε ή σκεφτόμαστε δε θα κάνει τον κόσμο να σταματήσει να γυρίζει ή να αλλάξει φορά.

Όμως, δεν είναι τόσο υπαρξιακή η ανάγκη μου να σας συναντήσω, κύριε Κήτινγκ. Είστε μια διακαής επιθυμία μου που ποτέ δεν έγινε πραγματικότητα. Ένας μύθος που παρέμεινε έτσι. Σας καταλαβαίνω, δε μπορέσατε να διασταυρώστε το δρόμο σας με το δικό μου. Κι ενδεχομένως δε σας άφησαν να το κάνετε, οφείλω να το παραδεχτώ. Μα τελικά η μόνη αξία που έχει το κάθε τι είναι η αξία που εμείς του δίνουμε. Πίστεψα κάποτε ότι μπορείτε να με αλλάξετε, να μου δώστε ελπίδα, μια κατεύθυνση. Κατάφερα μόνο να κάνω αυτά που πρέπει, να ανταποκρίνομαι καλά, γρήγορα και αποδοτικά. Ξεχνώντας πίσω στη διαδρομή τη μακρινή εκκίνηση.

Καταλήγω πως δεν ήσασταν φτιαγμένος για αυτό τον κόσμο, Δε θα καταλάβω γιατί παρολαυτά μας ήταν μπορετό να σας συλλάβουμε! Όμως, τώρα πια έχω μάθει να σας αναζητώ. Παντού, όχι μόνο στις φιγούρες καθηγητάδων. Τώρα έρχεται η σειρά μου να πνίξω ή να καλλιεργήσω την ίδια προσδοκία σε άλλους νέους ανθρώπους. Η ευθύνη μου είναι τεράστια. Έχω τον εαυτό μου να ξεπεράσω αυτή τη φορά.

Κύριε Κήτινγκ, σας το ορκίζομαι σας έψαξα. Και έφτασα να χαρώ και να θυμώσω και να συγκινηθώ σε αυτή την αναζήτηση. Και γνώρισα ανθρώπους αξιοπρεπείς, που δεν τους πρέπουν οι μομφές μου. Όμως σας έκρυψαν καλά. Σας καταχώνιασαν βαθιά και σίγουρα σε ξεχασμένα συρτάρια. Δεν υπάρχει πιο σίγουρη κρυψώνα από την ξεχασμένη κρυψώνα. Εκεί ακόμη περιμένετε κι εσείς. Λυπάμαι τόσο πολύ με τις διαπιστώσεις μου! Θα ήσασταν ένα μοναχικό ελεύθερο πνεύμα μέσα σε ένα συρφετό δημοσίων υπαλλήλων που κάποτε έδωσαν την εντύπωση της αξιοσύνης.

Πόσο ανάγκη είχαμε την έμπνευση που μπορούσατε να μας δώσετε. Πόσο ανοιχτοί κι ευάλωτοι υπήρξαμε, έτοιμοι και ώριμοι να μας μπολιάστε με το απαύγασμα της ανθρώπινης διανοίας. Σπουδάσαμε μακριά σας. Κι ακόμη τα μικρότερα αδέρφια μας μακριά σας σπουδάζουν διψώντας για δασκάλους.

Πού είστε κύριε Κήτινγκ; Δε γίνατε ποτέ ο καπετάνιος μου, κι όμως με συνταράξατε τόσο βαθιά…

Εδώ και κάμποσο καιρό έχω επεκτείνει τις δραστηριότητές μου. Όχι ακριβώς τόσο "επεκτείνει", αλλά περισσότερο "οργανώσει".

Καταρχή, εδώ και χρόνια έχω μόνιμη συνεργασία με την εταιρεία Δαίδαλος Πληροφορική, σε τομείς έρευνας και ανάπτυξης του τμήματος πληροφορικής ως μηχανικός λογισμικού (Software Engineer). Είμαι ένας R&D Developer, κυρίως, δηλαδή ένας Rhythm & Dance Developer, όπως μου καταλογίζουν. Εκεί έκανα τα πρώτα μου βήματα τα οποία και συνεχίζω, καθώς τελείωνα με το πανεπιστήμιο και τις περαιτέρω μεταπτυχιακές σπουδές.

Μαζί με τον Κώστα Φρυγανιώτη και την Πόπη Παπαναστασίου, δύο από τους σημαντικότερους ανθρώπους στη ζωή μου, φτιάξαμε την ομάδα nevma, την οποία θα βρίσκεται στο nevma.gr. Δραστηριοποιούμαστε στο χώρο του διαδικτύου ως ελεύθεροι επαγγελματίες και παρέχουμε υπηρεσίες σχεδιάσης και ανάπτυξης ιστοσελίδων, blogs, e-shops, εφαρμογών διαδικτύου κλπ. Θεωρούμε πως έχουμε να προσφέρουμε κάτι το διαφορετικό σε ένα χώρο που έχει αρχίσει να "γεμίζει" από επαγγελματίες που δεν τον αγαπούν και μόνο λίγο τον αξιοποιούν. Το στοίχημά μας είναι ότι η αγάπη μας για τις νέες τεχνολογίες μπορεί να συνδυαστεί δημιουργικά με την αφοσίωσή μας σε κάθε έργο που αναλαμβάνουμε. Και κάθε έργο που θα αναλαμβάνουμε θα το κάνουμε προσωπική μας υπόθεση.

Αυτό είναι το μότο μας, η υπόσχεσή μας, η ευχή και η κατάρα μας.

Δυνατό σημείο: απαντούμε σε emails σε χρόνο dt. Αν δεν το πιστεύετε ρωτήστε – απαντούμε στα emails μας πιο γρήγορα από ότι στα SMS.

Κάνουμε αυτή την προσπάθεια, συνδυάζοντας τα δυνατά σημεία του καθενός μας, με ειλικρίνεια και οπωσδήποτε με πολύυυ μεράκι. Καλούμε όποιον ενδιαφέρεται να κάνει μια δοκιμή του νεύματος.

ΥΓ1: Η απογοήτευση: nevma δε σημαίνει τίποτε, απλώς μας αρέσει το πως ακούγεται…

ΥΓ2: Σήμα κατατεθέν του νεύματος το ρόμποτρον ή σβούροτρον ή "πώς αλλιώς είπαμε να το ονομάσουμε, Κώστα;"…

Οποιαδήποτε άποψη και αν εκφέρω δεν πρόκειται να είναι ούτε κατά το ελάχιστο αντικειμενική. Ο συγκεκριμένος κύριος – "the creative genius of the Pink Floyd", όπως ευθαρσώς και, μάλλον, δικαίως, αυτοσυστήνεται – έχει υπάρξει μία από τις μεγαλύτερες επιρροές και συγκινήσεις της ζωής μου. Οι Pink Floyd, με το ακαταλαβίστικο όνομα και την απόκοσμη πρωτοπορία του, το συγκρότημα του οποίου ηγήθηκε στην πιο δημιουργική περίοδο της ζωής του/τους, μπορούν στα σίγουρα να τοποθετηθούν στην κορυφή της προσωπικής μου παγκόσμιας κατάταξης ροκ συγκροτημάτων ever.

Σίγουρα δεν είμαι αντικειμενικός κριτής, γιατί τους έχω λατρέψει τόσο πολύ σε σημείο που να αρχίσω να αναγνωρίζω δεισιδαιμονικά στοιχεία (πχ το αγαπημένο μου album "The Wall" ηχογραφήθηκε τον Ιούνιο του 1979, όταν, δηλαδή, γεννήθηκα!). Μη με παίρνετε στα σοβαρά δεν πειράζει! Οι άνθρωποι τούτοι, κυρίες και κύριοι, έδειξαν το δρόμο πολλά χρόνια πριν. Χάρη σε αυτούς κάποτε η μουσική άλλαξε και δεν έμεινε ίδια – πλεονασμός!

Όμως, δεν επρόκειτο για μουσική που στερείται από στίχους με νόημα. Οι στίχοι του κυρίου από πάνω περιέγραψαν με σπάνια πυκνότητα τις αγωνίες και τα άγχη του σύγχρονου τρόπου ζωής. Τα περισσότερα album τους είναι μονοκόμματα αρχιτεκτονήματα που καλύτερα νοούνται ως ολόκληρα έργα παρά ως μεμονωμένα τραγούδια. Στοπ, εδώ, βαριέσαι ήδη, το ξέρω – λυπάμαι!

Αυτος ο κύριος, το λοιπόν, το καλοκαίρι του 2006 – το μήνα που γεννήθηκα (!) – ήρθε στην Αθήνα μόνος, χρόνια χώρια από το υπόλοιπο group – για μια συναυλία στο Terra Vibe. Ήταν η μοναδική ευκαιρία της ζωής μου μέχρι στιγμής να παρακολουθήσω κάτι που ποτέ δε φανταζόμουν ότι θα συνέβαινε στην Ελλάδα. Και αυτό λόγω ηλικίας κι όχι για κάποιον άλλο λόγο. Ιδού και τα διαπιστευτήριά μου:

Ιδού και δύο λάτρεις της καλής ροκ μουσικής επί του χόρτου:

(από αριστερά προς τα δεξιά διακρίνονται οι: Τάκης και Κώστας)

Δε θα μπορούσε να μη μνημονευθεί και ένας άλλος κύριος, νέος μιας άλλης εποχής:

Run, rabbit run
Dig that hole, forget the sun
And when at last the work is done
Don’t sit down it’s time to dig another one

Muse στην Ελλάδα, στην Αθήνα, στο Terra Vibe. Αν και οι ανοιχτοί μεγάλοι χώροι δεν εντυπωσιάζουν πια τόσο όπως παλιότερα, ο λόγος για τον οποίο εξακολουθούμε να πηγαίνουμε εκεί είναι ζωντανός. Συγκροτήματα σαν τους Muse μου αποδεικνύουν πως υπάρχει "ολοκληρωμένη" μουσική και τις μέρες μας. Και χαίρομαι γι’ αυτό!

Είμαι λιγάκι ιδιότροπος σε αυτό τον τομέα, αλλά, πιστέψέ με, δεν το διάλεξα, με διάλεξε. Και να, λοιπόν, που έχω λατρέψει ένα συγκρότημα που δημιουργήθηκε πολλά χρόνια μετά τη γέννησή μου – κάτι που αναφέρω λόγω σπανιότητας!

Η συναυλία ήταν εξαιρετική, αν και για εμένα 1,5 ώρες (ακριβώς!) δεν είναι αρκετές. Ο ήχος ήταν άψογος και το συγκρότημα δεν έδειξε στιγμή να υποτιμά ένα κοινό  – μικρό, αλλά με παρουσία περίπου 15000 ατόμων – όπως το αθηναϊκό. Μια θαυμάσια συναυλία!

Και οι αποδείξεις μου (αυτός που μου "δαγκωσε" την κάτω δεξιά γωνία στην είσοδο θα του δαγκώσω το αυτί):