Τάκης Μπουγιούρης

Είχα χρόνο για σπατάλημα δεν εξηγείται αλλιώς! Αλήθεια, όμως σας λέω, δεν είμαι από τους ανθρώπους που έχουν χρόνο για σπατάλημα! Και, αναρωτιέμαι, "τι πιστεύει το google για κάθε αριθμό;". Δηλαδή, τι αποτελέσματα θα μου βγάλει αν βάλω ως λέξεις κλειδιά σκέτους αριθμούς; Και το έκανα…

Τα αποτελέσματα ήταν μάλλον παραπλανητικά. Όλες οι αναζητήσεις από το 1 ως το 13, όπου άντεξα να δοκιμάσω, έβγαζαν στα πρώτα αποτελέσματα ελληνικές ιστοσελίδες. Και δεν είχα επιλέξει το radio-button που λέει "σελίδες από Ελλάδα" (για όσους δεν το ‘πιασαν είναι η μαύρη βουλίτσα κάτω από το πεδίο αναζήτησης, εκεί που βάζεις τη λέξη που ψάχνεις, ρε παιδί μου). Στα πρώτα αποτελέσματα συστηματικά ελληνικές σελίδες! Πχ, ΑΝΤ1, 102,2, ΕΡΤ3 κοκ.

Προτού γενικεύσω τα συμπεράσματά μου θέλησα να κάνω τις δοκιμές μου και σε διεθνές επίπεδο! Δηλαδή, τι, αν ένας Φινλανδός ψάχνει για τον αριθμό 1 στη Φινλανδία θα πάρει ως πρώτο αποτέλεσμα τον ΑΝΤ1. Δεν ήθελα ούτε να το φανταστώ. Παρακάλεσα, λοιπόν, μια φίλη που σπουδάζει στην Ιταλία να κάνει το ίδιο από εκεί (σημείωση: και από Ελλάδα μπορείς να μπεις στο google.it αλλά δε θα εμπιστευόμουν τα αποτελέσματα μιας τέτοιας δοκιμής – το google ξέρει πολύ περισσότερα από όσα νομίζετε).

Η ανταπόκριση – έπειτα τη λογοκρισία – έχει ως εξής:

Στο ιταλικό “google” , αναζητώντας τα νουμερα “1-13”, όχι μόνο τα πρώτα 3 αποτελέσματα, αλλά αυτά ολόκληρης της σελίδας, είναι ιταλικά. Υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις που δεν αφορούν,όμως, ποτέ τα πρώτα 5 τουλάχιστον αποτελέσματα. Αυτές οι εξαιρέσεις δεν ανήκουν σε ευρωπαϊκά αποτελέσματα, αλλά Ιαπωνίας, Ταϋλάνδης, Ισραήλ και 2 Αμερικής.

Ενδιαφέρον έχει και το περιεχόμενο των αποτελεσμάτων:
Στις αναζητήσεις από “1-10”, τουλάχιστον, με μεγαλύτερη συχνότητα εμφανίζονται τόσο στα 3 πρώτα, όσο και στα 10 πρώτα αποτελέσματα, η τηλεόραση και κάποιες τηλεπικοινωνίες! Μόνο το “wikipedia” είναι σταθερά στα 10 πρώτα αποτελέσματα με 1-2 παρουσίες, ενώ από την αναζήτηση του “11” και μετά το βρίσκουμε πιό συχνά και πιό μπροστά σε θέση.

 Επομένως, το αβίαστο συμπέρασμα είναι ότι το google που βρίσκεστε όταν κάνετε τις αναζητήσεις σας και μάλιστα χρησιμοποιεί αυτή την πληρόφορία για να σας εξυπηρετήσει, είτε το έχετε ζητήσει είτε όχι. Άλλο πράμα το "1" για τον Έλληνα, άλλο για τον Ιταλό και, οπωσδήποτε, άλλο για το Φινλανδό!

(Ευχαριστούμε την ανταποκρίτριά μας στο Bari Μαρία Λ.)

Μια από τις χθεσινές ειδήσεις στην τηλεόραση και σήμερα στις εφημερίδες ήταν τα επίπεδα των συντάξεων των βουλευτών μας. Θέμα επίσης ήταν και το αν είναι θεμιτό να δέχονται και τη βουλευτική σύνταξη μαζί με όποια άλλη από το επάγγελμά τους. Το κατά πόσο το βουλευτιλίκι είναι επάγγελμα ας μην το σχολιάσουμε. Επίσης ας μην σχολιάσουμε το πόσοι και ποιοι από αυτούς έχουν πραγματική ανάγκη συντάξεως – γιατί υπάρχει και το οξύμωρο ότι ενώ είναι δίκαιο να συντηρούνται από εμάς εκείνοι που μας αντιπροσωπεύουν, κυρίως εκείνοι που έχουν μια κάποια οικονοιμική άνεση εχουν και τη δυνατότητα να γίνουν εκπρόσωποί μας.

Τα πράγματα έχουν ως εξής και ισχύουν μετά το 65ο έτος ηλικίας: ο βουλευτής που έχει συμπληρώσει 4 χρόνια θητείας θα πάρει μετά τα 65 περίπου 1.400 ευρώ, έπειτα από 10 χρόνια 3.500 ευρώ και έπειτα από 15 χρόνια 4.200 ευρώ, φτάνοντας στο ανώτατο πλαφόν ύστερα από 17 χρόνια, περίπου 4.500 ευρώ (ΤΑ ΝΕΑ 23-11-2007).

Σας φαίνονται πολλά; Μη βιαστείτε να απαντήσετε! Γιατί για να πάρει ως σύνταξη κάποιος βουλευτής 4500€ θα πρέπει να έχει θητεύσει ως βουλευτής 17 χρόνια. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι πρέπει να έχει ψηφιστεί βουλευτής σε 5 διαφορετικές εκλογικές αναμετρήσεις, ίσως και παραπάνω. Γιατί να αρνηθούμε μια καλή σύνταξη σε έναν άνθρωπο που τον θέλαμε για τόσες 4ετίες εκπρόσωπό μας στο κοινοβούλιο;

Το ξέρω… δεν τον ψήφισες εσύ άλλοι τον ψήφισαν, πιο πολλοί από εσένα. Μπορείς να το πιστεύεις. Όλοι μαζί τον ψηφίσαμε τόοοσες φορές. Αφού τον ψηφίσαμε τόσες φορές, λοιπόν, είναι άκαιρο να παραπονιόμαστε για το μέγεθος της σύνταξής που εμείς του εξασφαλίσαμε.

Πολλοί από εσάς μάθατε για αυτό το blog από την ενημέρωση που σας έστειλα. Αποφάσισα να "βγω στον αέρα", λοιπόν, από χτες, 21-11-2007. Από εδώ και πέρα συνεχίζω επισήμως το blog μου!

Για όσους δεν το αντιλήφθηκαν, ναι, μου αρέσουν τα σχόλια και δε βαριέμαι να τα διαβάζω! Το αν θα διαβάζει και κανένας άλλος εκτός από τους γνωστούς μου τούτο το blog δεν το γνωρίζω, δεν το προβλέπω και δε με προβληματίζει. Τα στατιστικά ποτέ δεν τα συμπάθησα. Μου αρκεί που μπορώ να επικοινωνώ με ανθρώπους που εκτιμώ – και κάτι παραπάνω.

Σταματώ να μιλώ για εμένα και παραθέτω ορισμένα από τα σχόλια που έλαβα σε emails.

"Soy grafw afoy diavasa ta panta, ma ta panta! Mexri kai ta “links” soy!"

Μαρία, με συγκινείς… 

"…περισσότερο απ’ όλα μου άρεσε η παιδική φωτογραφία των παιδικών σου χρόνων, το βλέμμα παραμένει το ίδιο"

Κάτι αδύνατο να παρατηρήσω από μόνος μου!
Και όμως κατά κάποιο τρόπο γοητευτικό… 

"…πολύ ωραιο, διαβασιμο, απλό, και ολα τα καλα που εγω η όχι τοσο ειδική τα θεωρω προτερηματα"

Σε αυτούς τους μη-ειδικούς είναι που απευθύνομαι…

  "…to blog sou einai Gamato!"

Το ήξερα αυτό όμως… 

"Eyge. Apo emena 10 me tuna!"

Πάντα μου άρεσε η tuna, σ’ ευχαριστώ…

Μα περισσότερο απ’ όλα με άγγιξε αυτό:

"…για μένα όμως λέει σίγουρα πολλά παραπάνω. Κι αυτό  γιατί εγώ ήμουν ο άνθρωπος πίσω από την κάμερα, ξέρω τί υπάρχει πάνω, κάτω και γύρω από τη φωτό. Θυμάμαι πολύ καλά τη στιγμή και το συναισθηματικό της φορτίο, (σνιφ)πράγμα που ούτε το ίδιο το παιδάκι δε θα θυμάται και η πόζα ήταν κατόπιν δικής μου υπόδειξης…"

Πέρυσι το φθινόπωρο ο καλός κύριος Διονύσης Σαββόπουλος παρουσίασε τον "Πυρήνα". Είπε ότι θα έδινε βάρος σε εκείνα τα τραγούδια του που ο χρόνος και ο κόσμος τα αδίκησαν κάπως και, ενώ και εκείνα είχαν τη διαδρομή τους, δεν έτυχαν της πλατιάς αναγνώρισης μιας "Συννεφούλας" ή ενός "Καραγκιόζη".

Τι τα θέλετε, σε εκείνη την παράσταση έψαχνες να βρεις ποιο ήταν – ούτε καν ποια ήταν – το τραγούδι εκείνο το παραγκωνισμένο. Σα να μας ειρωνευόταν ο κύριος Νιόνιος. Ό,τι κι αν είπε φάνταζε κάτι παραπάνω από γνωστό και πιο συγκινητικό και από οικείο. Σχεδόν κάθε τραγούδι του, ακόμη και αυτό που δεν ήξερες να μουρμουρίσεις – η να φωνάξεις – τους στίχους του έμοιαζε γνωστό σαν από πάντα. Σα να σου το είχαν σφυρίξει στο αυτί από την κούνια σου κι ύστερα απλά το λησμόνησες μόνο για λίγο. Μόνο μέχρι να το ξανακούσεις αναγνωρίζοντας με χαρά ότι "δε μπορεί, το ξέρω κι αυτό το τραγούδια από κάπου".

Κάπως έτσι ορίζεται, μάλλον, το ότι μερικοί άνθρωποι έγραψαν ιστορία σε μια τέχνη. Κι αν ο κ. Σαββόπουλος είχε την "ατυχία" να είναι στις μέρες μας αποδεκτός… mainstream θα το πω κι ας συγχωρεθώ, δε φταίει με τις πράξεις του αλλά με τα διεισδυτικές μουσικές του. Αυτές τις τόσο ελληνικές μα και σύγχρονες μουσικές του, τις ακατηγοριοποίητες. Μια κατηγορία μόνος του.

Σας τα είπα και αυτά και ξαλάφρωσα. Και χαίρομαι γιατί "ήμουν εκεί" και είχα καθήσει ακριβώς (!) μπροστά του, και γιατί ο Σαββόπουλος είναι να απορείς πόσο πιο "ορεξάτος" θα μπορούσε να ήταν στα νιάτα του, και γιατί εκ των υστέρων έμαθα ότι η παράσταση εκείνη ηχογραφήθηκε και μαγνητοσκοπήθηκε! Και ήμουν εκεί…

Οι αποδείξεις μου είναι πραγματικά πενιχρές αυτή τη φορά:

(μη με κοροϊδεύετε όταν γύρισαν από τη μεριά μου τα φώτα ήταν τέτοια που η φωτογραφία απλά κάηκε)

Ας μη λησμονήσω να αναφέρω ότι μαζί του ήταν ο Σταύρος Λάντσιας και ο Γιώτης Κιουρτσόγλου, δύο άνθρωποι-ορχήστρες και εξαίρετοι μουσικοί.

Ορκίζομαι ότι θα ψάξω και θα βρω και το εισιτήριο από την παράσταση. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ότι τα εισιτήρια ήταν "κερασμένα" από το Μελωδία – αυτά συμβαίνουν όταν είσαι πιστός ακροατής!

Συμπαθώ τον ανοικτό κώδικα όχι μόνο γιατί είναι δωρεάν αλλά, κυρίως, γιατί είναι ανοικτός. Είναι, δηλαδή, προσβάσιμος σε όλους. Ο καθένας μπορεί να έχει πρόσβαση σε αυτόν τόσο όσον αφορά το να τον εκμεταλλευτεί όσο και να τον επεκτείνει, να τον αλλάξει ή να τον διορθώσει. Ανοικτός κώδικας, ανοικτά πρότυπα. Πρόσβαση σε όλους, έλεγχος από όλους. Από όλους και για όλους δηλαδή. Αλήθεια λέω!

Επίσης πιστεύω ότι στις μέρες μας οι τηλεπικοινωνίες και το λογισμικό είναι αγαθά στα οποία όλοι μας έχουμε το ίδιο δικαίωμα πρόσβασης. Όπως, δηλαδή, υπάρχουν δεδομένες παροχές νερού, ηλεκτρικού ρεύματος κλπ, έτσι θα έπρεπε να μας παρέχονται και οι τηλεπικοινωνίες και το λογισμικό. Σε κάθε περίπτωση προς τα εκεί οδεύουμε λίγο ή πολύ τελικά, έστω και μέσω της ελεύθερης αγοράς. Αρκεί αυτή η αγόρα να μας αφορά όλους και με ισότιμο τρόπο.

Πιστεύω, ακόμη ότι η Microsoft είναι υπεύθυνη για ένα πολύ μεγάλο καλό και ένα πολύ μεγάλο κακό στο χώρο της πληροφορικής. Αναμφίβολα είναι εκείνη που κατέστησε εμπορικά δυνατό τον προσωπικό υπολογιστή σε σημείο που να θεωρείται σχεδόν δεδομένος πια. Αυτό είναι το καλό, αν και μερικοί θα ισχυριστούν ότι αυτό θα συνέβαινε έτσι κι αλλιώς καθώς η τεχνολογία προοδεύει και οι εφαρμογές των Η/Υ είναι πολλές και σε κάθε πεδίο δράσης του ανθρώπου. Το κακό της Microsoft είναι ότι ευθύνεται για μια σωρεία κακών λογισμικών τα οποία, παρόλαυτά έχουν κυριαρχήσει στην αγορά εδώ και κοντά 2 δεκαετίες. Να τα αναφέρω? Μου αρκούν όλες οι εκδόσεις των Windows μέχρι τα XP. Φρικτά λειτουργικά συστήματα από πλευράς αξιοπιστίας. Αν ήταν αυτοκίνητα τα Windows (διαβάστε το, είναι ξεκαρδιστικό) θα πάθαιναν μια σοβαρή βλάβη 2 φορές τη ημέρα. Αλήθεια λέω!

Εν πάση περιπτώσει δε θα αναλώσω αυτό το post για να ασχολήθώ πολύ-πολύ με τα Windows, για τα οποία όλοι έχετε βλαστημήσει πολλάκις, είμαι βέβαιος, αλλά για να σας δηλώσω πως εδώ και ένα χρόνο είμαι "καθαρός" από Windows! "Με λένε Τάκη και εδώ και ένα χρόνο δεν έχω Windows στον υπολογιστή μου!.

Χρόνια πειραματίζομαι με το Linux και το χρησιμοποιώ περιστασιακά είτε για προσωπικούς είτε για επαγγελματικούς / ακαδημαϊκούς λόγους κι έχω αναπτύξει καλή σχέση μαζί του. Με συμπαθεί και το συμπαθώ! Ένα χρόνο πριν αποφάσισα να το αναγάγω στο μοναδικό λειτουργικό σύστημα που έχω σπίτι μου. Έτσι εγκατέστησα την τελευταία έκδοση του Debian – τότε η 3.1 (sarge). Το Debian είναι μια εξαιρετική διανομή, από αυτές που πραγματικά έδειξαν το δρόμο. Το ότι σήμερα ο καθένας έχει την ευχέρεια να δημιουργήσει τη δική του προσωπική διανόμή οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην εκπληκτική αρχιτεκτονική του. Συνήθως ο πλουραλισμός δεν είναι κακό πράγμα, αν και πράγματι οι διανομές που κυκλοφορούν σήμερα είναι σίγουρα περισσότερες από τις ανάγκες που εξυπηρετούν. Ας είναι όμως, είπαμε, όλα ανοικτά!

Το Debian, λοιπόν είναι μια εξαιρετική διανομή ιδίως για συστήματα server. Είναι από τις διανομές για τις οποίες λέγεται ότι τις εγκαθιστάς, τις τρέχεις και ύστερα τις ξεχνάς για να τις ξανα-θυμηθείς όταν θα κάνεις τα updates. Είναι ίσως κομματάκι ζόρικη διανομή για desktop όχι τόσο για τεχνικούς λόγους – αν και είναι και για τέτοιους – αλλά πιο πολύ επειδή δίνει έμφαση στη σταθερότητα κι έτσι έχει μεγάλους κύκλους ανανεώσεων. Αυτό οδηγεί στο να μη διαθέτει πάντοτε τις τελευταίες εκδόσεις των λογισμικών που συμπεριλαμβάνει. Αυτή είναι η θέση των συντηρητών του και η φιλοσοφία με την οποία αναπτύσσεται. Έτσι, τα βρήκα μπαστούνια όταν έπρεπε στο λιγοστό ελεύθερό μου χρόνο να καταφέρω να έχω ένα πλήρες desktop σύστημα, έτοιμο για κάθε δουλειά που το χρειάζεται κανείς σπίτι. Κυρίως, η δυσκολία εμφανίστηκε στα θέματα των προγραμμάτων multimedia (DVD κλπ). Εξακολουθώ, όμως, να τη θεωρώ την κορυφαία διανομή server – και μάλιστα αυτά που διαβάζετε αυτήν εδώ τη στιγμή μια τέτοια διανομή σας τα έχει "σερβίρει".

Έτσι κατέληξα στη hot διανομή της εποχής το Ubuntu!. Και, ναι, τελικά χαίρομαι που δεν το έπαιξα σκληροπυρηνικός και διάλεξα το Ubuntu και συγκεκριμένα την εκδοχή του Kubuntu. Μια διανομή ειδικά για desktop με 100δες προγράμματα για κάθε είδος ανάγκης που μπορεί να έχει ένας desktop υπολογιστής. Αλήθεια λέω!

Ένας χρόνος χωρίς Windows, λoιπόν! Γίνεται και μπορείς να το κάνεις κι εσύ. Υπάρχουν και ολόκληρα sιte αφιερωμένα σε αυτή την ιδέα που θα σας βοηθήσουν να βρείτε προγράμματα ανοικτού κώδικα που να αντικαθιστούν ό,τι κάνετε με τα γνωστά σας μέχρι τώρα εμπορικά προγράμματα. Όμως, πράγματι, είναι δυνατόν να γίνει. Ένας από τους σοβαρούς λόγους για τους οποίους τα Windows είναι – δικαίως – κυρίαρχα είναι ότι υπάρχει πολύ λογισμικό για διάφορες ανάγκες και φυσικά πολλά παιχνίδια. Για τις ανάγκες "τύπου γραφείου", όμως, το ανοικτό λογισμικό κοιτά το εμπορικό στα ίσια. Το ίδιο και για εφαρμογές πολυμέσων. Για τις εφαρμογές server είναι μπροστά χρόνια τώρα! Ρωτήστε με αν θέλετε να μάθετε πως τα κατάφερα χωρίς Windows. Θα χαρώ να παρασύρω και άλλους σε αυτή την αποκοτιά.

Αλήθεια σας το λέω:

Τελευταία έτυχε να φτιάξω καμπόσα blogs, μαζί και να ανακατασκευάσω και το δικό μου (είσαι ήδη μέσα του), όπως εκμυστηρεύθηκα στο παρθενικό μου post εδώ πέρα. Επαγγελματικά μιλώντας εφτιαξα αυτά:

1. Θοδωρής Γεωργακόπουλος (ίσως όχι καθαρά "επαγγελματικά")
2. Ανατροπή Τώρα (blog πολιτικής και όχι μόνο αρθρογραφίας)

Επίσης έφτιαξα τα blogs δύο πολύ αγαπημένων μου προσώπων! Ιδού:

• Κώστας Φρυγανιώτης
• Πόπη Παπαναστασίου

Αν θέλεις να φτιάξω και το δικό σου blog να μη διστάσεις να μου το πεις. Θα με πληρώσεις βέβαια. Είμαι πολύ καλός άνθρωπος και θα σου το φτιάξω γρήγορα. Επίσης έχω να θρέψω 23 ορφανά και το μισό μου σόι είναι στο νοσοκομείο ενώ το άλλο μισό στο Δαφνί, και μόνο εγώ έχω μείνει για να τους θρέψω όλους μαζί με τα 45 παιδιά και 32 ανίψια που έχουν από άλλους γάμους, χώρια τις διατροφές που έχω να δίνω κάθε μήνα και τις συνδρομές στο Playboy και το Max. Επίσης είμαι Σέρβος, λαθρομετανάστης, πολιτικός πρόσφυγας κλπ κλπ κλπ…

Αν ψάχνεις για ωραία themes για το blog σου κοίτα εδώ κι εδώ κι εδώ αλλά κι εδώ κι εδώ και αλλού… Αν και θα προτιμούσα να ζητήσεις να σου φτιάξουν ή να σου επεξεργαστούν ειδικά για εσένα ένα theme η Πόπη και ο Κώστας. Και μετά εγώ στο φτιάχνω όπως θες κι όποτε θες!

Ακόμη, αν θες, δες όλες τις ιστοσελίδες που έχουμε κατασκευάσει αναλυτικά ή εν συντομία εδώ.

Αν έχετε συζητήσει πάνω από μία ώρα με κάποιον που ασχολείται με ανάπτυξη εφαρμογών διαδικτύου, ή έστω με σχεδιασμό ιστοσελίδων – δύο διαφορετικές αλλά "εφαπτόμενες" ιδιότητες – θα έχετε σίγουρα ακούσει κάποια βλαστήμια κατευθυνόμενη προς τον Internet Explorer, το browser της Microsoft – το πρόγραμμα με το οποίο οι περισσότεροι από εσάς βλέπετε ιστοσελίδες όταν μπαίνετε στο internet δηλαδή, και, αν ακόμη δεν αντιληφθήκατε τι εννοώ, τότε αν κοιτάξετε στο πάνω μέρος του παραθύρου που έχετε αυτή τη στιγμή μπροστά σας θα διαπιστώσετε ότι ο τίτλος του καταλήγει σε "…Microsoft Internet Explorer" και, ναι, λοιπόν, για αυτόν λέω!

Αν πάλι αυτός με τον οποίο μιλήσατε λέει ότι είναι web developer ή web designer αλλά δε βλαστημήσει καθόλου για τον Internet Explorer, τότε δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: είτε είναι εξαιρετικά ικανός και καταφέρνει να προσπεράσει τα εμπόδια του browser αυτού, είτε δεν είναι αυτό που λέει ότι είναι – ισχυρίζομαι οτι μάλλον το δεύτερο.

Να με συμπαθάτε αλλά πρόκειται για έναν ανόητο, γεμάτο λάθη, περιοριστικό, ανόητο, κακογραμμένο, ανόητο, απλοϊκό, ανόητο, ανόητο κι ανόητο browser. Θα προσπαθήσω να σας δώσω ένα παράδειγμα. Κατεβάστε αυτό το zip-αρισμένο (ωραία ελληνικά!) αρχείο και ξε-zip-άρετέ το (πσσσσ!). Ανοίξτε το φάκελο που θα δημιουργηθεί και κάνετε διπλό κλικ στο αρχείο με όνομα "start.html". Αν πράγματι έχετε σα browser σας τον Internet Explorer (μπλιαχ!) τότε επιχειρήστε να μικρύνετε το μέγεθος του παραθύρου από κάτω δεξιά. Σε λίγο θα βλέπετε κάτι σαν κι αυτό:

Ενώ όσοι τυχεροί έχουν σαν προεπιλεγμένο browser τους κάποιον σαν το Firefox, ή το Mozilla ή το Netscape, ή τον  Opera ή το Safari ή… ή… ή… (πολλά "ή") θα βλέπετε κάτι σαν και αυτό:

Όσοι συμπαθούν τη λεπτομέρεια κα ι τη θεωρούν απαραίτητο κομμάτι μιας αξιοπρεπούς ολότητας θα διαπιστώσουν άμεσα το πρόβλημα. Ο – ανόητος – Internet Explorer εμφανίζει μια εξτρά οριζόντια scrollbar στο κάτω μέρος του παραθύρου του! Γιατί καλέ μου browser εμφανίζεις την εξτρά μπάρα; Αφού αυτή συνήθως εμφανίζεται όταν το περιεχόμενο ενός παραθύρου δε χωρά ολόκληρο στην οθόνη! Τί στο καλό βλέπεις που δε χωρά στην οθόνη και μου εμνφανίζεις τη μπάρα. Τίποτε! Απλά είσαι ανόητος, κακός, περιττός και πλεοναστικός browser και μου κάνεις τη ζωή δύσκολη. Και δεν είναι η πρώτη φορά και δεν είναι το πρώτο πρόβλημα αυτού του (ανόητου) προγράμματος. Τόνοι μελάνι θα είχαν χυθεί αν το web ήταν έντυπο μέσο για να καλυφθούν τα bugs και οι παραξενιές του Internet Explorer, του ανόητου αυτού browser, που όλοι είστε υποχρεωμένοι να κουβαλάτε μέσα στα Windows σας.

Σημειώνω ότι το παράδειγμα που σας δείχνω είναι με 100% valid HTML.

Η απάντηση για αυτό το πρόβλημα δίνεται εδώ – για όσους αντέχουν τα τεχνικά – και αποδεικνύεται ότι πρόκειται πράγματι για ανοησία και όχι για σοβαρό πρόβλημα. Επίσης για τους φιλόμαθους υπάρχουν και άλλοι σαν εμένα. Πρακτικά αυτό που συμβαίνει είναι ότι όταν μικρύνει το ύψος του παραθύρου εμφανίζεταιτο κατακόρυφο scrollbar, το οποίο είναι λογικό. Εμφανίζοντας, όμως, το κατακόρυφο αυτό scrollbar ο ωφέλιμος χώρος της σελίδας μειώνεται τόσο όσο το πάχος αυτού. Και ο φτωχός Internet Explorer ξαφνικά νομίζει ότι δεν έχει αρκετό χώρο οριζοντίως. Και πετάει το οριζόντιο scrollbar!

Γι’ αυτό λοιπόν σας λέω παρατήστε τον ανόητο Internet Explorer, ακόμη και αν έχει αρχίσει να ξυπνάει τώρα στα γεράματα^* (έκδοση 7).  Take back the web!

* Τώρα στα γεράματα μάθε γέρο γράμματα!
Can’t teach an old dog new tricks!
Κακό σκυλί ψόφο δεν έχει…
κλπ…

Ε, ναι άξιζε ολάκερο νέο post πιστεύω! Μπορεί κανείς εύκολα να παραμιλά για ώρες για μια εμπειρία που σπάνια ζει στη ζωή του. Ένα θέαμα που σπάνια βλέπει στην Ελλάδα και του προσφέρει τόσες πολλές ανατριχίλες. Ακόμη και να το δεις μαζί με κάποιον άλλο, φίλο ή αγαπημένο, καταφέρνει να σε δέσει μαζί του λίγο παραπάνω. Η στιγμή όπου, μετά την αυλαία,  ένα μάτσο άνθρωποι κοιτάζονται μεταξύ τους με συγκίνηση και δέος αξίζει χρυσάφι. Όλοι θα είχατε τις δικές σας, αυτή ήταν μία από τις δικές μου…

Ιδού το εισιτήριο από την παράσταση στο θέατρο Badminton στις 15 Μαΐου 2007 (για κάποιους έχουν ενδιαφέρον αυτά):

Και σε πρώτη παρουσίαση, το ένα από τα δύο σωζόμενα αντίτυπα με όοολα τα αυτόγραφα των ηθοποιών / τραγουδιστών της παράστασης (δεν το πουλάω, όχι για λίγα λεφτά τουλάχιστον, ή εν πάσει περιπτώσει το πουλάω μόνο για πολλά λεφτά, για καλά φράγκα δηλαδή, για καμπόσες χήνες ρε παιδί μου, για πολλούς κολοκοτρώνηδες):

Η ιστορία έχει ως εξής: Απολαμβάναμε αμέριμνοι ένα ωραίο παγωτό σε γνωστό σημείο στη Γλυφάδα, ώσπου αντιληφθήκαμε ότι στο απέναντι τραπέζι κάθονταν καμιά 15αριά άτομα. Κοιτώντας τους προσεκτικά, αναγνωρίσαμε ανάμεσα τους όλη την παλιοπαρέα: Ιησούς, Ιούδας, Πέτρος, Μαρία Μαγδαληνή και κάνας-δυο Φαρισσαίοι. Δε διστάσαμε καθόοολου, τους πλησιάσαμε, τους μιλήσαμε, τους είπαμε πόσο είχαμε απολαύσει την παράσταση και τους υποχρεώσαμε να μας υπογράψουν αυτόγραφα όοολοι πάνω στο ίδιο χαρτί και μάλιστα 2 φορές. Έτσι σώζονται δύο γνήσια αντίτυπα! Το αυτόγραφο αυτό είναι υπογργραμμένο στην Πόπη και παρουσιάζεται εδώ με την ευγενική χορηγία της…

Πόσες φορές έχετε κολλήσει πραγματικά με κάτι για καιρό; Αυτό ήταν ένα γερό κόλλημα που κράτησε πολύ καιρό. Ανακάλυψα ξανά το μιούζικαλ αυτό, έπειτα από την αρχική αυθεντική εκτέλεση και την ταινία που την ακολούθησε, όταν παίχτηκε την άνοιξη στην Ελλάδα στο θέατρο Badminton. Ο μύθος του ήταν γνωστός εν γένει, όμως τότε με κατέλαβε κυριολεκτικά. Οι εκτελέσεις των τραγουδιών ήταν ιδιαίτερα ροκ και ο ήχος εντελώς σύγχρονος. Η μπάντα, που έπαιζε ζωντανά, πίσω και πάνω από τη σκηνή για να αποκαλυφθεί μέσα σε χειροκροτήματα στο τέλος, έπαιξε άψογα. Ο Jesus δια χειρός Chito ήταν φοβερός με συγκλονιστικές αναπνοές και απίθανες νότες. Μια γνήσια ροκ όπερα…

Ναι, το είδα και δεύτερη φορά.

Ιδού οι "πενιχρές" μου αποδείξεις (σας χρωστάω και το εισιτήριο και μια σελίδα με όοολα τα αυτόγραφα των ηθοποιών)

Και τώρα σε αποκλειστικότητα 1000+1 εκτελέσεις του "I only want to say" από το Jesus Christ Superstar:

1. http://www.youtube.com/watch?v=rDHoTOgeNWE
2. http://www.youtube.com/watch?v=oTMm6Vzvcp8 (***)
   
3. http://www.youtube.com/watch?v=O2cCuadivpE
4. http://www.youtube.com/watch?v=Hudd4CAAa3A
5. http://www.youtube.com/watch?v=SkrJmxjw67I
6. http://www.youtube.com/watch?v=UQConWOZ4QE
7. http://www.youtube.com/watch?v=BHzFIHjkxRU
8. http://www.youtube.com/watch?v=8_x1PLDaeO4
9. http://www.youtube.com/watch?v=jkW0l5XjV1Q

Η ανατριχίλα είναι στο σημείο που λέει "See how I die…" για 2η φορά. Είναι το κομβικό σημείο όπου όλοι όσοι έπαιξαν το ρόλο κρίνονται (εντάξει όλο το τραγούδι είναι κομβικό όχι μόνο αυτό το σημείο, αλλά τώρα εγώ μιλάω).

Η προσωπική μου προτίμηση είναι το 2, που είναι από ηχογράφηση του 1996, και είναι από αυτές που εύκολα θα βρεις στα δισκοπωλεία! Το video στο 2 δεν είναι η καλύτερη εκτέλεση του κυρίου που βλέπουμε (Steve Balsamo), αλλά η εκτέλεσή του στο CD είναι συγκλονιστική! Ο Chito, που πρωταγωνιστούσε και στο θέατρο Badminton ήταν – τολμώ να πω –  εφάμιλλος! Η έκπληξη στο CD αυτό είναι ο Alice Cooper στο ρόλο του Ηρώδη.

Από το fakellaki.blogspot.com

 ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, "ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ"…

Έχω πονέσει αφόρητα, έχω νιώσει τον πανικό νιώθοντας τον ανυπέρβλητο πόνο να έρχεται, έχω σκεφτεί αμέτρητες φορές ν’αυτοκτονήσω λόγω του πόνου, έχω περάσει άπειρες ώρες στο κρεββάτι ουρλιάζοντας απ’τον πόνο, έχω χρειαστεί για μεγάλα διαστήματα τη βοήθεια των άλλων, έχω καταστραφεί οικονομικά, έχω καταστρέψει οικονομικά την οικογενειά μου, έχω υπάρξει βάρος για την οικογένειά μου…

Συχνά το επίπεδο πολιτισμού μιας κοινωνίας αποδεικνύεται όχι από το πώς συμπεριφέρεται σα σύνολο αλλά από το πως φέρεται στον έναν εκείνο άνθρωπο που έχει ανάγκη.

(ίσως ούτε εγώ ούτε κι εσείς να τη γνωρίζουμε,
όμως η Αμαλία δεν υπάρχει πια)