20 Φεβρουαρίου, 2008

Η έννοια της αριστεράς είναι τα τελευταία χρόνια κάπως παρεξηγημένη. Τι είναι "αριστερά"; Δε θα προσπαθήσω να το προσεγγίσω κοινωνικοπολιτικά και ιστορικά – δε μπορώ! – αλλά από την πλευρά του ατόμου/πολίτη που επιχειρεί να σκεφθεί! Άλλωστε, όπως άκουσα την κ. Παπαρήγα τις προάλλες να λέει, σημασία δεν θα πρέπει να δίνεται στα πρόσωπα και τα κόμματα αλλά στην εξέλιξη των πραγμάτων μέσα από τη λαϊκή παρέμβαση. Με δυο λόγια, δηλαδή, μεταφράζω αυθαίρετα εγώ, δεν έχει σημασία τι πιστεύεις, ποιος είσαι, από που έρχεσαι κλπ στην πολιτική αλλά το κατά πόσο μετουσιώνεις την ισχύ που σου εμπιστεύονται σε πράξεις υπέρ του κοινωνικού καλού. (Επίτηδες χρησιμοποιώ τη λέξη "καλό", γιατί όλοι το επιθυμούμε αλλά ποτέ κανείς δεν μπορεί να το προσδιορίσει απόλυτα).

Κάποτε ήταν απλό να είσαι αριστερός. Η αριστερά ταυτιζόταν με την δημοκρατικότητα και την προοδευτικότητα. Εννοώ ήταν απλό να προσδιορίσεις το ότι είσαι αριστερός, ποιος είναι αριστερός και ποιος δεν είναι. Το να το πράξεις ήταν ένα εντελώς διαφορετικό πρόβλημα, για το οποίο άνθρωποι κινδύνευσαν, διώχθηκαν, σκοτώθηκαν και άλλα πολλά. Εξαιτίας των αγώνων που προοδευτικοί άνθρωποι έδωσαν τον περασμένο αιώνα (ο οποίος, τελικά, ίσως χτες με την παραίτηση του Κάστρο ολοκληρώθηκε, κύριε Γκρίτζαλη) η αριστερά περιβάλλεται συχνά και με ένα πέπλο γοητείας και νοσταλγίας. Για πολλούς λόγους όχι άδικα. Οπωσδήποτε, πάντως, η εμμονή σε αυτούς έχει το ρίσκο να δημιουργήσει αγκυλώσεις.

Και ποια είναι η σύγχρονη αριστερά; Πόσο ξεκάθαρο είναι σήμερα τι είναι αριστερή σκέψη και τι όχι; Πιστεύω ότι δεν είναι τόσο ξεκάθαρο. Στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερά! Το μειδίαμα είναι αυθόρμητο, καταλαβαίνω. Επομένως ο αυτοπροσδιορισμός δεν είναι αρκετός. Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της αριστεράς, ΚΚΕ και Σύριζα μονοπωλούν την έννοια αυτή βασιζόμενα κυρίως στην παράδοση και σε μια ρητορική υπέρ των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Όμως, παρόλο που εν πρώτοις εμφανίζονται γνήσια αριστερά, εξακολουθούν να εμμένουν στις διαφορές που τα χωρίζουν. Δεν έχω ζήσει τη μεταπολίτευση και μετά βίας θυμάμαι το βρώμικο 89. Για έναν άνθρωπο σαν και εμένα η διάσπαση αυτή της αριστεράς είναι παρανοϊκή.

Διαπιστώνω με τα παραπάνω, ότι η αριστερά στη χώρα μου αντιπροσωπεύεται πολιτικά από τη μια πλευρά από το αυτοπροσδιοριζόμενο ως αριστερό ΠΑΣΟΚ και από την άλλη πλευρά από δύο κόμματα που διαφωνούν σαν να είχαν ήδη στα χέρια τους την εξουσία και το πρόβλημά τους έγκειται στο ποιο από τα δύο θα τη διαχειριστεί καλύτερα. Δηλαδή διαπιστώνω μια πολιτική ανυπαρξία της αριστεράς. Τι κι αν υπάρχουν προοδευτικά μυαλά; Είτε μένουν στην αφάνεια, είτε αναλώνονται στην κατάσταση που περιγράφω πιο πάνω!

Όμως το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα εξουσίας και αυτό το διαφοροποιεί σημαντικά από την υπόλοιπη "αριστερά". Είναι ένα κόμμα που ό,τι λέει προγραμματικά οφείλει να πράξει και μετεκλογικά. Και κρίνεται – και κρίθηκε – για αυτό. Εκτός απροόπτου, μέχρι τις επόμενες εκλογές η τωρινή κυβέρνηση θα έχει φθαρεί αρκετά για να του παραχωρήσει την εξουσία. Δε μπορεί να ελπίζει κανείς τίποτε από αυτό το γνωστό και ίδιο ΠΑΣΟΚ που δεν άλλαξε.

Και τι να ελπίζει από ΚΚΕ και Σύριζα πέρα από την έκφραση μιας κάποιας διαμαρτυρίας και καταγγελτικότητας; Οι διαφορές που τους χωρίζουν θα είχαν ουσία μόνο εάν η κυβέρνηση βρισκόταν στα χέρια τους, αλλά και τότε υπάρχει "αρκετή" δημοκρατία στη χώρα μας για να μη δημιουργεί αδιέξοδα προβλήματα. Στο Σύριζα υπάρχει ένας σχετικός αέρας ανανέωσης με την εκλογή Τσίπρα. Αν υπάρχει κάποιο διακύβευμα για την αριστερά στην Ελλάδα από αυτή τη γενιά είναι τούτο: ο παραμερισμός του παρελθόντος και η ανάδειξή της σε μία ενιαία και δημιουργική δύναμη. Λέω "παραμερισμός" και όχι συναίνεση ή συμφιλίωση ή προγραμματική συμφωνία. Τι κι αν διαφωνούν στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας; Μήπως στη βουλή δε λαμβάνονται οι αποφάσεις και ψηφίζονται τα νομοσχέδια, από την πλειοψηφία; Μόνο έτσι ο αριστερός λόγος θα αποκτήσει πραγματική πυγμή και θα εξωθήσει, για παράδειγμα, και το πολιτικό σκηνικό σε κυβερνήσεις συνεργασίας.

Κάπως έτσι βλέπω την αριστερά σήμερα. Από τη μια μεριά τη δυνατότητα για την ενότητά της και από την άλλη τη διάθεσή της να βρεθεί σε συνεργατικούς κυβερνητικούς σχηματισμούς. Και πιστεύω ότι το πρώτο είναι εν μέρει δίοδος και για το δεύτερο. Αρκεί να είναι επιθυμητά και τα δύο.

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, πολιτική | rss 2.0 | trackback | 11 σχόλια
16 Φεβρουαρίου, 2008

Χαίρετε φίλοι. Έκανα ορισμένες προσθήκες εδώ κι εκεί στο blog, κυρίως κάποιες φωτογραφίες στη στήλη δεξιά με τον τίτλο "The happiest days of our lives" και σας τις παρουσιάζω:

Επίσης, όσοι δεν έχετε προσέξει τη σελίδα "Σήμερα και πριν" κάτω από τη στήλη "Πράματα", τότε ρίξτε μια ματιά.

Τέλος, αισθάνομαι πως κάποιο από το περιεχόμενο που έβαλα τον πρώτο μήνα μπήκε κάπως μαζεμένο και πλέον βρίσκεται αδίκως στον πάτω του blog. Γι’ αυτό, μιας και δεν έχω κάτι νέο για να φορτώσω το μυαλό σας, διαβάστε τις σκέψεις μου για τον κύριο Κήτινγκ.

εκτύπωση Κατηγορίες: γενικά, προσωπικά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
11 Φεβρουαρίου, 2008

Μάλλον απογοητεύτηκα. Τεχνικά μια άψογη ταινία με ατμόσφαιρα, φωτογραφία, σκηνικά, κοστούμια.., απ’ όλα. Αλλά!

Η ιστορία του Sweeney Todd ειπωμένη πολύ βιαστικά (γιατί υπέστη τα όσα υπέστη;), η ιστορία εκδίκησης πολύ σύντομη (θα περίμενα κάτι περισσότερο α λα Κόμη Μοντεχρήστο), το πολύ αίμα αδιάφορο (λίγο ενοχλεί, λίγο δε λέει και κάτι το ξεχωριστό), η μουσική πολύ ομοιόμορφη (Danny Elfman που είσαι!), η ιστορία αγάπης ανεξήγητη και ανολοκλήρωτη (τι απέγιναν οι δύο νεανίες;). Όπως και να ‘χει, όμως, ο Burton δημιουργεί για άλλη μια φορά έναν φοβερό, αλλόκοτο κόσμο με αντανακλάσεις του πραγματικού, είναι αδύνατον να μην το προσέξεις.

*****

εκτύπωση Κατηγορίες: είδα, σινεμά | rss 2.0 | trackback | 2 σχόλια
8 Φεβρουαρίου, 2008

Την Κυριακή που πέρασε ο κ. Σ. Φυντανίδης στην εκπομπή του στο ΣΚΑΙ είχε καλεσμένους ανθρώπους της μουσικής που έδρασαν στα έντονα πολιτικοποιημένα χρόνια της δικτατορίας και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου (Σαββόπουλος, Κηλαηδόνης, Νταλάρας κλπ). Η συζήτηση ασχολήθηκε με τη θεματική της μουσικής εκείνης της εποχής, ποιοι την άκουγαν, πού την άκουγαν, τι ρόλο έπαιξε στην κοινωνία κλπ. Αναπόφευκτα τέθηκε σε όλους η αντιπαραβολή του τότε με το σήμερα.

Πολλά όμορφα και εύστοχα ακούστηκαν, ακόμη και μερικά γραφικά, αλλά μια φράση του κ Σαββόπουλου με βασάνισε κάπως παραπάνω. "Τότε", είπε, "ήταν τα χρόνια της ελπίδας", εννοώντας ότι υπήρχε η αγωνία και η επιθυμία για τη βελτίωση της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης, "ενώ σήμερα είναι τα χρόνια της απελπισίας". Ειπώθηκε τόσο απλά όσο και δογματικά, αλλά με παράπονο και όχι προσβλητικό ύφος.

Είναι πολύ λίγος ο χώρος και η σκέψη μου για να αναλύσω με πληρότητα τον τρόπο με τον οποίο έχουμε καταλήξει να είμαστε μέλη μιας κοινωνίας αδιάφορη και υπερ-καταναλωτική. Μπορώ όμως να το διαπιστώσω! Όσο και αν απεχθάνομαι τη γενίκευση της παραπάνω κουβέντας με θλίβει η – γενική – αλήθεια της. Ζούμε την εποχή όπου δεν υπάρχουν φανεροί εχθροί για να τους αντισταθείς. Τα τανκς δε βγαίνουν πια στους δρόμους, ο τύπος γράφει ό,τι θέλει, οι μουσικοί παίζουν ό,τι θέλουν. Είμαστε ελεύθεροι να ζήσουμε.

Μοιραία το κέντρο της προσοχής παύει να είναι το κοινωνικό σύνολο! Ο άνθρωπος σε τέτοιες ευνοϊκές συνθήκες στρέφει το βλέμμα προς τον εαυτό του, προς την προσωπική του εξέλιξη / ανέλιξη / ευημερία. Αναζητά ολοένα και περισσότερα αγαθά (πνευματικά και υλικά). Και, φυσικά, τίποτε δεν είναι ποτέ αρκετό! Δεν είναι ικανοποιημένος από αυτά που απέκτησε και κατέκτησε, ενώ τριγύρω του οι υπόλοιποι συνάνθρωποί συνωστίζονται για να αποκτήσουν και να κατακτήσουν τα δικά τους αγαθά. Στα οποία έχουν αναφαίρετο δικαίωμα.

Αυτό θα ονόμαζα, ποιητική αδεία,  νεο-εγωισμό. Το κυρίαρχο αυτό ρεύμα της εποχής μας όπου ο κάθε άνθρωπος, θεωρώντας πως έχει ξεπεράσει τα συλλογικά προβλήματα, στρέφεται αποκλειστικά στα προσωπικά του ζητήματα και στη δική του αναζήτηση της ευτυχίας.

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, προσωπικά | rss 2.0 | trackback | 3 σχόλια
4 Φεβρουαρίου, 2008

Ουφ! Επιτέλους, είμαι έξω. 6 μέρες στο κρεββάτι είναι πολλές. Πρώτα η ίωση και μετά μια υπέροχη ψύξη στη μέση. Ό,τι πρέπει. Όμως, είμαι πίσω πάλι και σας το αφιερώνω:

(τολμώ να πω, η εισαγωγή του είναι μια από τις καλύτερες
εισαγωγές στη ροκ ιστορία – δώσε βάση, σε παρακαλώ
)

εκτύπωση Κατηγορίες: προσωπικά | rss 2.0 | trackback | 5 σχόλια
28 Ιανουαρίου, 2008

Το Κέντρο Έρευνας και Θεραπείας Τραυλισμού, είναι το "αδερφάκι" του Κέντρου Λογοθεραπείας – "Λόγος", που, φυσικά, πάλι από τα χεράκια μας δημιουργήθηκε. Από σήμερα είναι και αυτό επίσημα στον αέρα! Απολαύστε (και ενημερωθείτε):

Κέντρο Έρευνας και Θεραπείας Τραυλισμού

Πάντοτε με με την προσωπική υπογραφή του θεραπευτή λόγου και ομιλίας Γιώργου Φούρλα.

Δες, εδώ και άλλες – όμορφες – δουλειές, και μην ξεχνάς ότι…

εκτύπωση Κατηγορίες: επαγγελματικά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
26 Ιανουαρίου, 2008

Σάββατο πρωί. Περιπλανιέσαι στο κέντρο της Αθήνας. Όχι άσκοπα. Περνάς από ένα κατάστημα με παλιά βινύλια στα Εξάρχεια. Ανακατεύεις, ψάχνεις, ανυπομονείς. Ρωτάς τον πιο ευγενικό καταστηματάρχη που γνώρισες ποτέ για το τραγούδι εκείνο που αυτό τον καιρό έχει κολλήσει στο μυαλό σου. Αλλά δε μπορείς να βρεις. Βγάζετε δύο-τρεις υποψήφιους δίσκους.

"Θα τους ακούσουμε όλους, αν χρειαστεί"!

Βάζουμε τον πρώτο δίσκο στο πικάπ, το πρώτο κομμάτι…

"Αυτό, είναι!"

 Waterboys – Fisherman’s blues

(πάντα υπάρχει κάτι συγκλονιστικό που ακόμη αγνοείς)

εκτύπωση Κατηγορίες: μουσική, προσωπικά | rss 2.0 | trackback | 3 σχόλια
25 Ιανουαρίου, 2008

Ο Θοδωρής μας ενημερώνει για το άνοιγμα στο κοινό των ηλεκτρονικών αρχείων των New York Times και του περιοδικού Atlantic. Το περιεχόμενο που διατίθεται πραγματικά κάνει σαγόνια να πέφτουν. Ακόμη, μας επισημαίνει το post  ενός άλλου τύπου ο οποίος έχει συλλέξει μερικά άρθρα των Times γύρω από πασίγνωστα ιστορικά γεγονότα – ρίξε μια ματιά, έχει πολύ ενδιαφέρον.

Θα ήθελα να σταθώ, όμως, κυρίως στο εξής δημοσίευμα των Times της 28ης Φεβρυαρίου 1993 με μια από τις πρώτες αναφορές στο "διαδίκτυο" και τις δυνατότητές του. Υπηρεσίες… υπηρεσίες… υπηρεσίες… Αυτές ήταν και είναι η πεμπτουσία του. Εννοώ ότι, θεωρώντας τα πράγματα από κάποια απόσταση, τελικά, ίσως δεν έχουμε παρεκκλίνει πολύ από τον αρχικό στόχο…

εκτύπωση Κατηγορίες: γενικά, διαδίκτυο | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
25 Ιανουαρίου, 2008

Τελικά, ναι, να το δεις! Έχει να σου πει κάτι καινούριο, σκηνοθετημένη πολύ έντεχνα και με έξυπνες εναλλαγές ρυθμού, με σκηνές εκφραστικές, μερικές φορές σκληρές (εικόνες από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) και συχνά σουρεαλιστικές/ποιητικές (η σκηνή στο υπόγειο σινεμά στην παραλία της Γαλλίας όπου στρατοπεδεύει ο αγγλικός στρατός υποχωρώντας στην αρχή του πολέμου είναι διαμάντι, θα με θυμηθείς). Ίσως το βάρος έχει δοθεί στη σκηνοθεσία και τη φωτογραφία παραγκωνίζοντας λίγο τις ερμηνείες. Κεντρικό θέμα παραμένει, βέβαια, το ανθρώπινο δράμα, η τιμωρία, η αδικία, η μετάνοια και, τέλος, η εξιλέωση.

(αγγλικός τίτλος: "Atonement", για την υπόθεση και τα συναφή τράβα στο αθηνόραμα)

*****

εκτύπωση Κατηγορίες: είδα, σινεμά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
22 Ιανουαρίου, 2008

Ο όρος "social networking" σίγουρα θα έχει φτάσει στα αυτιά σας. Επιχειρώντας να τον μεταφράσω στα ελληνικά – πρόχειρα και κάπως κυριολεκτικά – γελάω από μέσα μου: κοινωνική δικτύωση. Μάλλον κάτι σαν "διαδικτυακή συνεργασιμότητα" θα ήταν πιο σωστό αλλά και πάλι γελάω από μέσα μου. Θα χαρώ να ακούσω μια καίρια και περιεκτική απόδοση του τίτλου στα ελληνικά.

Θα είναι, όμως ανώφελο μιας και ο όρος θα αναφέρεται σε κάτι που δεν υπάρχει. Πραγματικός χαμός γίνεται στο διαδίκτυο σήμερα γύρω από αυτό τον όρο. Ένα ακόμη buzzword που αποφέρει υπέρογκα κέρδη σε εκείνους που έχουν όφελος να τον διακινούν – τους διαφημιστές και τα περιοδικά (ηλεκτρονικά τε και έντυπα). Τόνοι από bytes σπαταλώνται για να μελετηθούν οι τεχνικές "κοινωνικής" δικτύωσης που αναπτύσσονται, οι επιπτώσεις της στο διαδίκτυο, στην τεχνολογία, ακόμη και στην εκπαίδευση και στο πώς μπορεί αυτή να τις ενσωματώσει δημιουργικά.

Πολύ κακό για το τίποτε, θα ήθελα να ισχυριστώ. Τίποτε δεν υπάρχει τώρα που να μην υπήρχε και πριν από δέκα χρόνια. Και 10 χρόνια στην ιστορία του διαδικτύου είναι πολλά… πάρα πολλά. Ας ερμηνεύσουμε λιγάκι τον όρο. "Social": άρα πρόκειται για τεχνικές και τεχνολογίες που βασίζονται στη συνεργατική συλλογή/ταξινόμηση/παρουσίαση περιεχομένου. "Networking": γιατί είναι εφικτό μέσω (δια)δικτύου και διασυνδέει έτσι τους συνεργαζόμενους μεταξύ τους.

Τι από αυτά δεν υπήρχε πριν από δέκα χρόνια; Δεν υπήρχαν mailing lists, newsletters, ηλεκτρονικά billboards, irc’s,  ιστοσελίδες αφιερωμένες σε ειδικές θεματικές; Μήπως δεν υπήρχαν links; Υπήρχαν! Και μήπως δε μπορούσε ο πάσα εις να έχει το – μικρό έστω – χώρο του στο διαδίκτυο στα geocities και στα τόσα άλλα μέρη όπου δινόνταν δωρεάν web space για να τοποθετεί αυτό που θεωρεί ενδιαφέροντα/χρήσιμα; Μήπως δεν υπήρχαν τα εργαλεία; Ο Netscape ήταν ο πρώτος browser που ήρθε με HTML editor ενσωματωμένο! Φυσικά, σήμερα όλα αυτά είναι και πιο εξελιγμένα και πιο όμορφα και λειτουργικά και απ’ όλα! Όμως αυτή η εντύπωση κοσμογονίας που εμφανίζεται πως βρίσκεται σε εξέλιξη είναι τόσο έντονη όσο και απατηλή.

Η μόνη ουσιαστική διαφορά του 10 χρόνια πριν με το σήμερα είναι οι εκατομμύρια περισσότεροι χρήστες σε όλο τον κόσμο και οι γρήγορες συνδέσεις (τύπου DSL, cable κλπ). Όλοι αυτοί οι χρήστες διψούν για περιεχόμενο αλλά και αποτελούν στόχο για διαφήμιση δισεκατομμυρίων δολλαρίων (οι σκεπτικοί ας αναζητήσουν τα έσοδα του google από τα Adwords και μόνο, σαν άσκηση για το σπίτι). Κανείς δε θα αρνηθεί τη σημασία του διαδικτύου. Θα ισχυριζόμουν ότι η χρήση του θα έπρεπε να είναι υποχρεωτική στα σχολεία σε αντίθεση με άλλα "μαθήματα" όπως, για παράδειγμα, τα Θρησκευτικά. Όμως τότε ίσως κατηγορηθώ για το ότι έτσι προσπαθώ να εξασφαλίσω θέσεις εργασίες για πληροφορικάριους στο μέλλον.

Λυπούμαι γιατί πρακτικά το διαδίκτυο σχεδόν 20 χρόνια μετά τη γέννησή του εξακολουθεί να βασίζεται πάνω στις ίδιες τεχνολογίες με τις οποίες πρωτοξεκίνησε. Λίγη HMTL και μετά λίγη Javascript με λίγο CSS κι ύστερα Flash και Applets και μετά μας είπαν ότι ανακάλυψαν και τον AJAX κλπ κλπ. Θυμίστε μου αύριο να γράψω ένα post για το Web 2.0 και για το γιατί ούτε και αυτό υπάρχει! Ένα από τα σημαντικά θετικά στοιχεία που διακρίνονται, από την άλλη μεριά είναι – επιτέλους – η σταδιακή σύγκλιση των browsers σε πολλά κοινά τεχνικά σημεία, που διευκολύνουν τη ζωή και αυτών που καταναλώνουν αλλά και αυτών που παράγουν το περιεχόμενο στο διαδίκτυο.

Την  επόμενη φορά που θα ακούσετε για κάποια νέα social networking υπηρεσία σπαταλήστε 5 λεπτά για να αναρωτηθείτε τι το νέο έχει να κομίσει. Γιατί ζητάει την προσοχή και τη συμμετοχή σας; Τι προσφέρει που δεν προσφέρεται αλλού και από πολύ καιρό πριν;

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, διαδίκτυο | rss 2.0 | trackback | 11 σχόλια