18 Μαρτίου, 2008

Δυσκολεύτηκα να βρω τον τίτλο. Πράγματι! Το “theremin” είναι ένα αλλόκοτο ηλεκτρικό μουσικό όργανο που το παίζεις χωρίς να το αγγίζεις! Όταν το αγγίξεις δε βγάζει κανένα ήχο. Ο ήχος του ελέγχεται καθώς τα δύο χέρια του οργανοπαίκτη πλησιάζουν και απομακρύνονται από δύο κεραίες που το όργανο διαθέτει (κάτι παρόμοιο συμβαίνει όταν η λήψη μιας τηλεόρασης με εσωτερική κεραία επηρεάζεται από τη θέση των ανθρώπων στο ίδιο δωμάτιο). Είναι ένας ήχος κάπως διαστημικός, λίγο αιθέριος αλλά και οξύς. Το theremin πρωτο-δημιουργήθηκε από έναν – συνώνυμό του – Ρώσο φυσικό, οποίος πειραματιζόταν με συσκευές ανίχνευσης κίνησης το 1919(!). Δε θεωρείται εύκολο στην εκμάθηση. Όλα για το theremin εδώ.

Μπορείτε να δείτε μία διάσημη theremin-ο-παίκτρια εδώ να εκτελεί Ραχμάνινοφ στο theremin. Φυσικά το όργανο αυτό δεν πέρασε απαρατήρητο από τα κατά καιρούς progressive συγκροτήματα του αιώνα μας. Για του λόγου το αληθές παρακολουθείστε – με ενδιαφέρον, αλλιώς μην παρακολουθήσετε καθόλου – το (τεράστιο) πρώτο μέρος του Echoes των Pink Floyd, από το άλμπουμ Meddle του 1971. Ε, ακριβώς στο τέλος του ακούγεται ένα theremin, που στο βινύλλιο κάνει τη γέφυρα με το (τεράστιο) δεύτερο μέρος του ίδιου κομματιού.

εκτύπωση Κατηγορίες: βινύλιο, μουσική | rss 2.0 | trackback | 9 σχόλια
16 Μαρτίου, 2008

Το είδα! Περιπέτεια με δόσεις θρίλερ, με έναν φτωχοδιάβολο αλλά επίμονο Αμερικανό να βρίσκει κατά λάθος τα χρήματα μιας αποτυχημένης δοσοληψίας ναρκωτικών, έναν παρανοϊκό – πληρωμένο – δολοφόνο (Χαβιέ Μπαρδέμ, όσκαρ β’ ανδρικού ρόλου, χειρότερο κούρεμα ever στον κινηματογράφο, αλλά που ομολογουμένως προσδίδει στοιχεία στη φυσιογνωμία του), που κυνηγά τον πρώτο, κι έναν υπό συνταξιοδότηση, απογοητευμένο αστυνομικό που παρακολουθεί την υπόθεση από απόσταση και αποκρυσταλλώνει – εν είδει αφηγητή – τη σήψη της σύγχρονης κοινωνίας, που έχει απαξιώσει την ίδια την ανθρώπινη ζωή.

Όσκαρ καλύτερης ταινίας – και τέσσερα συνολικά! Εεε; Από πού κι ως πού; Οπωσδήποτε, παρακολουθείται και με ενδιαφέρον και με σασπένς! Είναι και αφοί Κοέν, δε λέω, αλλά ως εκεί. Επίσης, αν σας υποσχεθούν δώρο το soundtrack της ταινίας, σας έχουν κοροϊδέψει. Δεν υπάρχει! Το μόνο που σπάει την – αγωνιώδη – ησυχία είναι οι πυροβολισμοί…

*****

εκτύπωση Κατηγορίες: είδα, σινεμά | rss 2.0 | trackback | 1 σχόλιο
4 Μαρτίου, 2008

Το Σάββατο που μας πέρασε έγινε ένα πολύ όμορφο αποκριάτικο παρτυ στο μπαρ "Cargo" στο Μαρούσι διοργανωμένο από μερικούς φίλους, οι οποίοι φώναξαν τους από μερικούς δικούς τους φίλους ο καθένας κοκ! To θέμα ήταν "Emo". Οι καλεσμένοι όφειλαν να εμφανιστούν αναλόγως και έτσι και έγινε. Παρακαλώ, ζητούμε την επιείκιά σας… (Εδώ βρίσκεται όλο το φωτογραφικό υλικό και θα εμπλουτίζεται καθώς θα το λαμβάνω).

Review:
"Το παρτυ στέφθηκε από απόλυτη αποτυχία. Η μουσική ήταν χάλια, μελαγχολική και πνιγερή, σαν τον κόσμο που μας περιβάλλει. Ευτυχώς, έγινε μια μικρή διακοπή ρεύματος, η οποία μπόρεσε να ρίξει κι άλλο το πεσμένο ηθικό των emo καλεσμένων. Τα ποτά μας χάλασαν όλους. Πήγαμε στενοχωρημένοι και φύγαμε με κατάθλιψη. Οι καλεσμένοι ήταν από αδιάφοροι έως μελαγχολικοί. Δεν παίχτηκε καμία φάση, κανένας δε ζευγάρωσε με κανέναν, όλοι αισθανόντουσαν αποπνικτικά. Τα αγόρια ήταν βαρετά και οι κοπέλες είχαν έρθει κλαμμένες από την απογευματινή κηδεία. Κανείς δε χόρεψε, στα πρόσωπά τους διαγραφόταν η απόγνωση και η απελπισία. Όλη η συγκέντρωση έμοιαζε πιο μάταιη κι από την ίδια τη ζωή. Φεύγοντας έμενες με την αίσθηση ότι η διασκέδαση είναι πολύ υπερτιμημένη έννοια που δεν αξίζει τη σημασία που της δίνεται. Κάθε στιγμή είναι άλλο ένα βήμα πιο κοντά στο τέλος και τα πάρτυ δεν είναι παρά η εορτασμός του. Πιθανότατα δε θα ξαναπεράσουμε ποτέ τόσο άσχημες αποκριές.
Χάλια… χάλια… χάλια…"

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι, προσωπικά | rss 2.0 | trackback | 6 σχόλια
4 Μαρτίου, 2008

Ο δικομματισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι κάτι το δεδομένο. Από πολύ νωρίς εδραιώθηκε και σπάνια αμφισβητήθηκε. Στην πράξη όλο και κάποιος τρίτος υποψήφιος εμφανιζόταν αλλά με τόσο χαμηλά ποσοστά που τον καθιστούσαν ανύπαρκτο. Ίσως γι’ αυτό οι Αμερικανοί έχουν δεχθεί το δικομματισμό ως κάτι δεδομένο. Δεν έχουν γνωρίζει τίποτε άλλο! Με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο κατηγορούν, για παράδειγμα, τους Κουβανούς ότι οι περισσότεροι δεν έχουν γνωρίσει κανένα άλλο πολιτικό σύστημα πέρα από το σοσιαλισμό του Κάστρο, έτσι κι εκείνοι δέχονται το δικομματισμό αναντίρρητα, ως κάτι το απολύτως φυσιολογικό. Κι αν στην Ελλάδα μιλάμε για "τηλεοπτική" δημοκρατία, στις ΗΠΑ το πολιτικό σύστημα λατρεύει τη σόουμπιζ (και το αντίστροφο). Άπειρα τα παραδείγματα διασημοτήτων που χρησιμοποιούν αυτή τους τη ιδιότητα για να υποστηρίξουν τον ένα ή τον άλλο υποψήφιο. Τελευταίο φαιδρό παράδειγμα είναι ο – κατά τα άλλα εξαιρετικός ηθοποιός – Jack Nicholson ο οποίος όχι μόνο απλά ψηφίζει Hillary αλλά έφτιαξε και ένα video ποτ-πουρί μερικών από τους πιο γνωστούς ρόλους του διανθισμένο με συνθήματα υπέρ αυτής για να την υποστηρίξει στην προεκλογική της εκστρατεία απέναντι στον έτερο Obama. Δεν το βάζω εδώ, αλλά δείτε το – στο youtube φυσικά, που αλλού.

Αααχ, τόση τέχνη… για ποιο λόγο;

εκτύπωση Κατηγορίες: γενικά, δε βαριέσαι | rss 2.0 | trackback | 4 σχόλια
29 Φεβρουαρίου, 2008

Όσοι ενδιαφέρονται να μάθουν για τις άδειες ανοικτού λογισμικού σε μια και μόνο – ΟΚ, λίγο μεγάλη – σελίδα ας διαβάσουν το A Legal Issues Primer for Open Source and Free Software Projects του Software Freedom Law Center. Όοολα όμορφα μαζεμένα και συμπυκνωμένα.

Και μην ξεχνάτε δεν είναι δωρεάν λογισμικό, είναι ανοικτό λογισμικό! Η διαφορά είναι τεράστια…

εκτύπωση Κατηγορίες: τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | 2 σχόλια
27 Φεβρουαρίου, 2008

Πολύ δυνατή ταινία με έντονους χαρακτήρες, για τους οποίους αξίζει να δεις. Πραγματικό ρεσιτάλ ηθοποιίας από το Daniel Day Lewis αλλά και από το δευτεραγωνιστή Paul Dano – αποδεικνύουν ότι δυόμιση ώρες δεν είναι πολλές όταν οι χαρακτήρες που υποδύονται μοιάζουν τόσο ακραίοι αλλά και τόσο φυσικοί ταυτόχρονα. Όλη η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τη σύγκρουση των δύο κύριων χαρακτήρων, όπου ο πρώτος είναι ένας αυτοδημιούργητος αλλά αδίστακτος πετρελαιοπαραγωγός των αρχών του αιώνα στην Αμερική, που καταστρέφεται ψυχολογικά από την ίδια του την ανταγωνιστικότητα και το μίσος που τρέφει για τους ανθρώπους, ενώ ο δεύτερος είναι ένας εξίσου φιλόδοξος, νεαρός ψευδοπροφήτης, που χειραγωγεί τις μάζες. Η σύγκρουση ολοκληρώνεται στο τέλος της ταινίας, αφήνοντας πικρά ερωτηματικά για το ποιος και τι έχει κερδίσει.

ΥΓ: Από τον ίδιο σκηνοθέτη (Paul Thomas Anderson) οφείλεις να έχεις δει την εξαιρετική "Magnolia".

*****

εκτύπωση Κατηγορίες: είδα, σινεμά | rss 2.0 | trackback | 1 σχόλιο
27 Φεβρουαρίου, 2008

Ο παραπάνω τίτλος είναι σχεδόν αστείος. Πώς μπορείς να τιθασεύσεις σε μια δημοκρατία την καθημερινή συζήτηση ανάμεσα στους πολίτες της; Γιατί περί αυτού πρόκειται. Κι έχει ξεκινήσει μια ατέρμονη κουβέντα, αλλά ίσως χρήσιμη εφόσον φωτίζει τις οδούς του διαδικτύου στα μάτια εκείνων που τις αγνοούσαν.

Πολύ θα ήθελα – και αν περνούσε από το χέρι μου θα το έκανα – να υπάρξει ένας νόμος που να απαγορέψει την ηλιθιότητα και τα παράγωγά της. Στο χώρο των ΜΜΕ υπάρχουν πάμπολλα τέτοια. Αλλά αυτό δε μπορεί να γίνει! Κι αν με στενοχωρεί, ξέρω ότι καλώς είναι που δε μπορεί να γίνει. Η συζήτηση που έγινε στο press-gr δε με ενδιαφέρει καθόλου, ούτε τι ειπώθηκε ούτε πώς προσβλήθηκε αυτός που προσβλήθηκε από αυτή. Με ενδιαφέρει όμως το γενικότερο ζήτημα που προκύπτει από αυτή.

Είναι δυνατόν μια ιστοσελίδα (blog, forum, portal ή ό,τι άλλο θέλετε) να φιλτράρει αποδοτικά το feedback (σχόλια, απόψεις κλπ) που δέχετεται από τους χρήστες της; Σε πολλές περιπτώσεις το μέγεθος των σχολίων το κάνει απαγορευτικό. Κι αν κάποιος γράψει προσβλητικά σχόλια για κάποιον άλλο στον τοίχο του σπιτιού μου, είμαι μετά εγώ υποχρεωμένος να καθαρίσω τον τοίχο αυτό; Μπορεί να μην είμαι καν σε οικονομική θέση να το κάνω. Βέβαια με ένα forum ή ένα blog δίνω βήμα λόγου στον καθένα για να στέλνει απόψεις που καταγράφονται και μένουν, ενώ με τον τοίχο του σπιτιού μου δε δίνω βήμα λόγου – τουλάχιστο όχι εκ προθέσεςως.

Επιπλεόν στη συζήτηση που γίνεται αυτές τις μέρες η φαιά ουσία καταναλώνεται στα blogs κάτι λανθασμένο κατά την άποψή μου διότι αφήνει ουσιώδεις πτυχές απ’ έξω. Μήπως το ίδιο δεν ισχύει τόσα χρόνια με τα forums; Το μόνο που χρειάζεται για να γραφτεί κανείς σε αυτά είναι ένα δωρεάν email και μπορεί να γράφει ό,τι του καπνίσει ανώνυμα. Βέβαια τα forums έχουν διαχειριστές. Από τεχνική άποψη, ναι, έχουν. Αλλά το ίδιο ζήτημα ανακύπτει όσον αφορά την ευθύνη τους για τα μηνύματα των χρηστών μεταξύ τους.

Θα ήθελα να τονίσω ακόμη ότι το internet λειτουργεί σε πολλές περιπτώσεις όπως ένα κοινωνικό σύνολο. Κάποιοι άνθρωποι εκφράζουν απόψεις, κάποιοι άλλοι τις σχολιάζουν. Συχνά κάποιοι ίσως προσβληθούν και αυτοί που τους προσέβαλλαν ίσως κληθούν να απολογηθούν γι’ αυτό. Επίσης, στο internet λειτουργεί έμπρακτα και η έννοια της "κοινής γνώμης". Δηλαδή, αν πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι κάποιος είναι πχ κλέφτης τότε για το κοινωνικό σύνολο αυτός είναι κλέφτης. Δεν έχει σημασία τι είναι αυτός στην πραγματικότητα. Φυσικά δε μου αρέσει αυτό, αλλά έτσι λειτουργεί η κοινωνία και δεν τίθεται θέμα δικαίου. Για παράδειγμα είναι στον ΟΤΕ ληστές ή όχι; Είναι ο George Bush miserable failure ή όχι;

Δε βρίσκω κανένα λόγο γιατί θα έπρεπε να ισχύσει στο internet κάτι διαφορετικό από ότι ισχύει σε άλλα μέσα, από ότι ισχύει γενικότερα δηλαδή. Οποτεδήποτε κάποιος θίγεται από κάτι έχει το δικαίωμα να απευθυνθεί στη δικαιοσύνη και αυτή θα χρησιμοποιήσει τα μέσα που διαθέτει. Θα επαναλάβω κάτι που λέω τακτικά εδώ μέσα. Το διαδίκτυο και η πρόσβαση στην ηλεκτρονική πληροφορία είναι σαν τους δρόμους. Είναι επιθυμητό να παρέχεται σε όλους, άνευ όρων και μόνο σε περίπτωση παραπτωμάτων να λειτουργούν μηχανισμοί που επεμβαίνουν.

εκτύπωση Κατηγορίες: διαδίκτυο, πολιτική | rss 2.0 | trackback | 2 σχόλια
25 Φεβρουαρίου, 2008

Αυτή η είδηση κάνει αρκετή εντύπωση. Η Αγγλία είναι – πιθανότατα – η πρώτη χώρα που επιχειρεί να υποχρεώσει τις εταιρείες παροχής internet να εμποδίσουν το διαμοιρασμό πακέτων μέσω τεχνολογιών P2P (emule, limewire, torrents κλπ). Από τον Απρίλιο του 2009, οι εταιρείες παροχής internet στη Μ. Βρετανία θα είναι υποχρεωμένες να φιλτράρουν τα δεδομένα που διακινούνται ανάμεσα στους χρήστες τις έτσι ώστε να "κόβουν" αυτά που αφορούν παράνομο διαμοιρασμό αρχείων (ταινίες, μουσική κλπ) που έχουν πνευματικά δικαιώματα. Το φαινόμενο αυτό, στην έκταση που παίρνει με τις συγκεκριμένες διατάξεις, είναι πρωτοφανές και μένει να φανεί πώς θα εξελιχθεί στο χρόνο που απομένει. Εντωμεταξύ, οι ISPs ισχυρίζονται ότι αυτή η υποχρέωση θα ισοδυναμούσε με το να ανοίγουν και να διαβάζουν τα γράμματα των πολιτών οι ταχυδρομικές υπηρεσίες προτού τα παραδώσουν. Επίσης, ο ισχυρισμός υπέρ του μέτρου αυτού λέει ότι 6 εκατομμύρια περίπου χρήστες ευρυζωνικών συνδέσεων διαμοιράζονται παράνομα αρχεία, ενώ, όπως συζητείται στο slashdot το σύνολο των ευρυζωνικών συνδέσεων στη Μ. Βρετανία είναι 2 εκατομμύρια, κάτι που πρακτικά σημαίνει ότι οπουδήποτε υπαρχει ευρυζωνική σύνδεση υπάρχουν τουλάχιστον 3 χρήστες που κατεβάζουν παράνομα αρχεία.

εκτύπωση Κατηγορίες: γενικά | rss 2.0 | trackback | 3 σχόλια
24 Φεβρουαρίου, 2008

Ο David Lynch (απλή συνωνυμία με το γνωστό σκηνοθέτη) είναι σαξοφωνίστας και παίζει και συνθέτει κυρίως τζαζ – αλλά όχι μόνο – ενώ βρίσκεται χρόνια πλέον στην Ελλάδα. Έχει παίξει μουσική σε πολλούς ελληνικούς δίσκους, εμφανίζεται ζωντανά τακτικά σε ψαγμένους χώρους και έχει συνεργαστεί πάμπολλες φορές με την Έλλη Πασπαλά, την οποία έχει παντρευτεί, και το Σταύρο Λάντσια (μάλιστα μαζί με τον τελευταίο και Γιώτη Κιουρτσόγλου αποτελούν τους Human Touch που εμφανίζονται αυτό τον καιρό κάθε Τετάρτη επίσης στην "Αυλαία").

Ο Oprica Ivancea είναι Ρομ Ρουμάνος και παίζει επίσης σαξόφωνο. Δεν τον ήξερα μέχρι χτες αλλά φαίνεται ότι είναι γνωστός στο χώρο του. Ήρθε στην Αθήνα για να παίξει για τρεις βραδιές με το David Lynch στη μουσική σκηνή  "Αυλαία", στο Βοτανικό, και το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό. Ένα live που θύμιζε γιορτή ή κάτι σαν αυτοσχέδιο πανηγύρι. Πανδαισία πνευστών σε ένα κράμα ήχων τζαζ, αναμεμιγμένων με βαλκανικές μελωδίες α λα  Bregovich και άλλων γνωστών κλασσικών τραγουδιών. Η μπάντα έπαιξε με φοβερό κέφι και εντυπωσιακό ρυθμό. Μια βραδιά πραγματική εμπειρία. (Προλαβαίνεις για μία μέρα ακόμη.)

Στα συν της βραδιάς ο πολύ καλός χώρος της "Αυλαίας", άνετος, με τα τραπεζάκια όχι ασφυκτικά τοποθετημένα και με ευγενέστατο σέρβις. Αισθητικά απλός και αξιοπρεπής. Στα πλην η πληροφορία στα ΜΜΕ ότι η είσοδος είναι 12 ευρώ αλλά το ποτό μέσα κόστιζε τουλάχιστο άλλα 8. Η "Αυλαία" έχει και ιστοσελίδα όπου αξίζει να ρίζνεις τακτικά μερικές ματιές γιατί από ότι φαίνεται εκεί πέρα "κάτι τρέχει".

εκτύπωση Κατηγορίες: είδα, μουσική | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
21 Φεβρουαρίου, 2008

Στα γρήγορα: Αυτό μάλιστα! Διαβάζουμε ότι η Ευρώπη δεν καταδικάζει γενικόλογα τεχνολογίες, όπως αυτή των δικτύων P2P (στις οποίες βασίζονται τα γνωστά προγράμματα διαμοιρασμού αρχείων Emule, LimeWire, torrents, κλπ). Αντίθετα τις τεχνολογίες P2P τις επιζητά και τις επιβραβεύει ακόμη και επιχορηγώντας ειδικά projects με 22 εκ. δολλάρια (P2P-Next). Αντίθετα, διαβάζουμε, στην Αμερική αγώνας γίνεται για να καταδειχθεί αυτό το απλό πράγμα, ότι δηλαδή η τεχνολογία είναι ένα εργαλείο και η ευθύνη για τη χρήση του είναι ανθρώπινη.

Συγκεκριμένα το P2P-Next είναι ένα project που προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τις P2P τεχνολογίες σε streaming μεταδόσεις video (πχ. συμμετέχει το BBC), αναγνωρίζοντας ότι οι τεχνικές multicasting δε θα υποστηριχθούν πρακτικά ποτέ από τους Internet Providers (ΟΤΕδες & ΣΙΑ). Πράγμα πάρα πολύ λογικό!

εκτύπωση Κατηγορίες: τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | 4 σχόλια