26 Αυγούστου, 2011

Αυτό το blog που διαβάζεις τώρα άλλαξε λιγουλάκι. Ίσως να μην το κατάλαβες γιατί το έκανα τόοοσο διακριτικά και ανεπαίσθητα! Κάποτε οι οθόνες ήταν 1024×768 pixel. Μετά από χρόνια βγήκαν και μερικές με μήκος 1280. Τότε – τόοοσο παλιό είναι αυτό το blog – είχα την επιθυμία να γεμίζουμε με τις ιστοσελίδες που φτιάχνουμε όλη την οθόνη του χρήστη, τόσο οριζοντίως όσο και καθέτως. Και καλά έκανα. Και τώρα πάλι το ίδιο θέλω να κάνω.

Μόνο που τώρα κάτι έχει αλλάξει. Οι οθόνες ποικίλλουν πολύ. Πάρα πολύ. Δες εδώ για να καταλάβεις για τί πράγμα μιλάμε και φαντάσου ότι, όταν δημιουργούμε μια ιστοσελίδα, πρέπει να λάβουμε όλο αυτό το εύρος υπόψη. (Πρόκειται για μια έξυπνη ιδέα του Google που σου δείχνει πόσο πολλές διαστάσεις οθονών κυκλοφορούν στον κόσμο μας σήμερα και πόσο μεγάλο μέρος μιας ιστοσελίδας είναι ικανή η κάθε μία να δείξει χωρίς scroll.)

Επίσης, είναι φανερό ότι αυτό που ποικίλλει εντονότερα είναι η οριζόντια διάσταση: από 600 μέχρι 1600+ pixel. Ενώ η κατακόρυφη από 550 μέχρι 800. Η κατακόρυφη διάσταση είναι η πιο προβληματική γιατί μέσα στο χώρο της μια ιστοσελίδα καλείται να παρουσιάσει όσο το δυνατόν περισσότερο από το περιεχόμενό της, χωρίς να απαιτείται ο χρήστης να κάνει scroll. Αντίθετα, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων μια ιστοσελίδα απλά μειώνει την οριζόντια διάστασή της κοντά στα 1024 pixel αφήνοντας τον υπόλοιπο χώρο ανεκμετάλλευτο. Γι' αυτό οι περισσότερες ιστοσελίδες που επισκέπτεσαι μοιάζουν κάπως έτσι: 

---------------------------------------------------------------
|                    |                  |                     |
|                    |                  |                     |
|                    |                  |                     |
| κενός χώρος        |  ωφέλιμος χώρος  |         κενός χώρος |
|                    |                  |                     |
|                    |                  |                     |
|                    |                  |                     |
|                    |                  |                     |
|                    |                  |                     |
|                    |                  |                     |
-------
--------------------------------------------------------

 

Βέβαια υπάρχουν λόγοι για αυτό. Πρώτον, για να φτιαχτεί μια ιστοσελίδα για όλα τα μήκη και τα πλάτη θα χρειαζόταν πολλαπλάσιος χρόνος και κόστος και, δεύτερον, τα κείμενά της θα διαβάζονταν με μεγάλη δυσκολία, καθώς κάθε γραμμή κειμένου θα είχε ένα τεράστιο και δυσανάγνωστο μήκος.

Στις μέρες μας είναι ιδιαίτερα ρηξικέλευθο να αυξάνει κανείς το οριζόντιο ωφέλιμο πλάτος μιας ιστοσελίδας πάνω από τα παραδοσιακά 1024 pixel. Ε, το έκανα κι εγώ! Αυτό το blog εκτείνεται οριζόντια από τα 1024 μέχρι και τα 1200 pixel ομαλά, χωρίς να το πάρεις πρέφα. Δεν ήταν δύσκολο να γίνει μιας και το design είναι απλοϊκό. Και το έκανα!

εκτύπωση Κατηγορίες: προσωπικά, τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | 5 σχόλια
14 Ιουλίου, 2011

Σε ένα κατάστημα ηλεκτρονικών στο μακρινό μέλλον:

– Καλημέρα, σας!

– Καλημέρα, θα ήθελα μια βάση δεδομένων.

– Πολύ ωραία, έχουμε SQLServer, MySQL, PostgreSQL. Για τι εφαρμογή τη θέλετε;

– Εεε, θέλω να φτιάξω μια επαγγελματική ιστοσελίδα.

– Πολύ καλά. Ξέρετε τι έκτασης θα είναι; Θα έχει πολλούς χρήστες; Μήπως πρέπει να πάμε σε μια Oracle;

– Εεε… Δε γνωρίζω πολύ τα τεχνικά ζητήματα.

– Επομένως, θα χρειαστείτε και έναν application server και κάποιο framework για να βασιστείτε. Μισό λεπτό να κοιτάξω…

– Ναι, εεε…

– Ο developer σας έχει καταλήξει σε κάποιο CMS; Με κάθε MySQL δίνουμε και ένα Joomla δώρο.

– Ε, αυτό μου είπε ότι θα το φτιάξει ο ίδιος.

– Αλήθεια; Επομένως, σας ικανοποιεί ένας SQLServer;

– Δεν είμαι σίγουρος.

– Κοιτάξτε, ένας SQLServer είναι πάντοτε μια καλή αρχή και μετά ανεβαίνετε σε μια Oracle όταν αυξηθούν οι απαιτήσεις. Εδώ θα είμαστε να σας εξυπηρετήσουμε.

– Ε, εντάξει τότε, αυτό θα πάρω.

– Τέλεια, λοιπόν, θα μας στείλετε ένα FAX με τη σφραγίδα της εταιρείας σας και την υπογραφή σας, όπου θα μας περιγράφετε το αίτημά σας, ένα αντίγραφο του καταστατικού, μια επικυρωμένη φωτοτυπία ταυτότητας, μια υπεύθυνη δήλωση του νόμου 105, μια εξουσιοδότηση…

– Μα, εγώ ήθελα μια βάση δεδομένων.

– Για μισό λεπτό, έχετε πάρει αριθμό πρωτοκόλλου; Τι καθόμαστε και μιλάμε τόση ώρα…

Για την ιστορία, το 2011 η χώρα πτώχευσε, το 2012 το internet περιήλθε σε
κρατικό έλεγχο και η μόνη εταιρεία πληροφορικής που επιβίωσε ήταν η ΟΤΕnet!

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι, τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | 1 σχόλιο
8 Ιουλίου, 2011

 

Θα 'ταν 1995 πάνω κάτω, όταν έπιασα για πρώτη φορά στα χέρια μου το Wall. Ανυποψίαστος, φυσικά, για το τι πρόκειται να ακούσω. Τότε η μουσική ήταν ένα πεδίο ανεξερεύνητο για μένα. Έψαχνα να βρω τα τραγούδια "εκείνα", που κάπου τα είχα ακούσει και μου είχαν αρέσει πολύ αλλά δεν ήξερα τον τίτλο τους και ποιος τα είχε γράψει. Έτσι κάθε νέος δίσκος, έπειτα από μεγάλη προσμονή, ήταν μια μεγάλη αποκάλυψη ή μια μεγάλη απογοήτευση. Στην πραγματικότητα, όπως κατάλαβα αργότερα, δεν ήταν τίποτε από τα δύο. Η αγάπη για μια μουσική χτίζεται σιγά σιγά.

Την πρώτη φορά που έπαιξα το Wall δεν κατάλαβα και πολλά. Η μητέρα μου όταν άκουσε το στίχο "Ι 've got thirteen channels of shit on the TV to choose from.", είπε στον πατέρα μου "Κοίτα τι ακούει ο γιος σου!". Μόλις λίγα χρόνια πριν είχαμε αποκτήσει και ιδιωτικά κανάλια στην Ελλάδα για πρώτη φορά! Ο πατέρας μου απάντησε "Τους θυμάμαι. Ήταν κάπως απόκοσμοι.". Eίχε ζήσει στο Λονδίνο την εποχή που οι Pink Floyd ήταν το νούμερο 1 avantgarde/progressive συγκρότημα. Προοδευτικός άνθρωπος ήταν, αλλά περισσότερο με Θεοδωράκη και Χατζιδάκι. Τότε αισθάνθηκα ότι ακούω κάτι, δεν ξέρω τι, όχι καλό, όχι κακό, αλλά διαφορετικό. Κάτι ενδιαφέρον.

Με τα χρόνια το δίσκο τον έλιωσα στο πικάπ. Τον λάτρεψα, τον χώνεψα, τον έμαθα απέξω κι ανακατωτά. Και για χρόνια αισθανόμουν θλίψη που δε θα είχα ποτέ την ευκαιρία να τον ακούσω κάποτε και ζωντανά, μιας και οι Pink Floyd είχαν πρακτικά διαλυθεί. Μέχρι που πριν λίγα χρόνια ο Roger Waters πραγματοποίησε παγκόσμια tour για το – μοναδικό – "Dark side of the moon" και πέρασε κι από την Ελλάδα. Φέτος συνεχίζει (και τερματίζει, λογικά, την καριέρα του) παρουσιάζοντας το "Wall", το magnum opus του, σε όλη του την έκταση και με όλη του τη θεατρικότητα. Θα είμαι εκεί, απόψε το βράδυ.

"Mother, did it need to be so high?"

εκτύπωση Κατηγορίες: είδα, ήμουν εκεί, μουσική, προσωπικά | rss 2.0 | trackback | 3 σχόλια
1 Ιουλίου, 2011

Ξέρω τι θα μου πεις. "Τι τα θέλω και μπλέκω;". "Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες!". Ή, "Εγώ, γιατρέ μου, το ξέρω ότι δεν είμαι καλαμπόκι, οι κότες, όμως, το ξέρουνε;". Έχουμε πολλά παρόμοια έξυπνα για να αποδώσουμε την ενδεκάτη εντολή. Αυτή που λέει "Ου μπλέξεις". Όμως εγώ δεν ήθελα να μπλέξω κι ούτε που το ήξερα ότι πήγαινα γυρεύοντας. Εγώ τους λογαριασμούς μου με την ΟΤΕnet και τη Forthnet τους είχα κλείσει εδώ και χρόνια και είχα φύγει μακριά από δαύτους και νόμιζα ότι είχα ξεμπερδέψει με την ανικανότητά τους.

Και δεν ντρέπομαι ούτε φοβάμαι να το πω. Το hosting της ΟΤΕnet, ως υπηρεσία, μοιάζει με ένα κακό αργοκίνητο μπακάλικο που πουλάει μπαγιάτικο εμπόρευμα σε υψηλή τιμή. Είναι μια αθλιότητα. Μια γελοιότητα που πρέπει να τους απαγορευτεί να συνεχίζουν. Πρέπει να βγει μια ειδική αστυνομία που να συλλαμβάνει αυτή την αλητεία και να την φυλακίζει για πάντα σε πλήρη απομόνωση μην τυχόν και μολύνει κι άλλους ανθρώπους. Αυτά τα hosting πρέπει να πεθάαανουν!

Θα σας πω το τελευταίο μεγαλούργημα τους. Ξεπερνώ το γεγονός ότι έχουμε 2011 και πως κάτι παρόμοιο θα ήταν απαράδεκτο ήδη εδώ και 5-6 χρόνια οπουδήποτε στον – όχι τρίτο – κόσμο. Ένας νέος πελάτης – νομίζει ότι – πληρώνει hosting στην ΟΤΕnet. Εμείς του φτιάχνουμε το καινούριο του site. Όλα πάνε καλά μέχρι την ολοκλήρωσή του. Πρέπει τώρα το site να φορτωθεί σε ένα hosting για να το βλέπει ο κόσμος.

Ο πελάτης λέει περήφανα "Έχω hosting, στην ΟΤΕnet, το πληρώνω ήδη εδώ και καιρό". Με ένα μικρό σήκωμα του φρυδιού το δέχομαι. Ανακαλύπτω (μία με δύο ώρες στις αναμονές του support και τα πήγαινε έλα από το εμπορικό στο τεχνικό τμήμα) ότι το hosting που "πληρώνει" ο πελάτης δεν υποστηρίζει MySQL. Αλλά το εξωτικό αυτό feature μπορεί να προστεθεί με το ελάχιστο κόστος των 8,5€ ανά μήνα. Πηδάω από τη χαρά μου και ρωτάω τι πρέπει να κάνουμε για να γίνει αυτό. "Είναι απλό", μου λένε, "θα στείλει ο πελάτης ΦΑΞ με σφραγίδα και υπογραφή της εταιρείας ένα αίτημα, με το οποίο θα ζητά την προσθήκη της εν λόγω υπηρεσίας και θα αποδέχεται το επιπλέον κόστος".

Ακούτε; Θα στείλει ο πελάτης ΦΑΞ! Για να πάρει μία βάση MySQL. Άι στο διάολο…

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι, διαδίκτυο, τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | 2 σχόλια
30 Ιουνίου, 2011

Άσε τους μπάτσους στην άκρη. Τους αντιμετωπίζω πάντοτε και εκ των πραγμάτων καλόπιστα! Ακόμη και όταν βλέπω να "βαράνε" πολίτες στα ίσα. Εκτελούν εντολές. Βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία. Δεν επιτρέπεται να το δεις αλλιώς. Και δεν έχει και κανένα νόημα να πιστέψεις ότι αυτοί οι ίδιοι – πολλές φορές νεαρά παιδάκια με μεγάλο μπόι – παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους ή συνεργάζονται εκείνη την ώρα με το "παρακράτος" και κάνουν ό,τι κάνουν.

Η αστυνομία έχει ηγεσία και η ηγεσία της λογοδοτεί στο αρμόδιο υπουργείο. Όταν ο μπάτσος χτυπά έναν πολίτη στα ίσα και, μάλιστα, δίχως πρόκληση ή αιτία, τότε ο μπάτσος κάνει μαλακία. Ξεκάθαρη, άνανδρη και προκλητική μαλακία! Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για αυτό. Αλλά αν εσύ την επόμενη φορά που δεις μπάτσους μπροστά σου αρχίσεις να βρίζεις τη μάνα και τη θεια τους, τότε κάνεις κι εσύ μια μεγάλη μαλακία!

Γιατί δε φταίει ο μπάτσος για την πράξη του ευθέως. Εκτελεί εντολές και έτσι πρέπει να το δούμε. Κι εφόσον εκτελεί εντολές, τότε πρέπει ο ανώτερός του να τον τιμωρήσει. Κι αν ο ανώτερός του δε μπορεί να τον εντοπίσει ή να τον τιμωρήσει, τότε αυτός ο ανώτερος είναι υπεύθυνος απέναντι στο δικό του ανώτερο κοκ, μέχρι να φτάσουμε στον υπουργό δημόσιας τάξης. Κι αν κανείς  δε μπορεί να εντοπιστεί ή/και να τιμωρηθεί τότε βήμα προς βήμα, από το μπάτσο μέχρι τον υπουργό, υπάρχουν πολλά επίπεδα ανικανότητας. Ή ηλιθιότητας! Μιας και όλες αυτές οι εικόνες που βλέπουμε προσβάλλουν και την αστυνομία και κάθε τίμιο αστυνομικό.

Επομένως, η ευθύνη για τα χάλια που βλέπουμε είναι καθαρά πολιτική και κάποιος πρέπει να την αναλάβει. Γιατί είτε είσαι ηλίθιος που ανέχεσαι αυτό το κακό, είτε κάνεις κάτι για να το αλλάξεις είτε οφείλεις να παραιτηθείς από τη θέση στην οποία αποδείχθηκες είτε ηλίθιος είτε ανίκανος (διάλεξε εσύ τι από τα δύο ήσουν).

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, πολιτική | rss 2.0 | trackback | 2 σχόλια
28 Ιουνίου, 2011

Ωιμέ, συνέβη! Ήρθε το τέλος;

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι, τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | 1 σχόλιο
22 Ιουνίου, 2011

Πριν από – λίγα – χρόνια κάποιοι φίλοι – μαζεύτηκαν και – μου πήραν δώρο γενεθλίων αυτή την ηλεκτρική κιθάρα!

Πρόκειται για μια Swing Smash (τύπου Fender Stratocaster).

Το δώρο το εκτίμησα πολύ αλλά ποτέ μέχρι τώρα δεν πήρα τη μεγάλη απόφαση να το αξιοποιήσω πραγματικά. Δεν είχα μάθει ποτέ μου μουσική στο παρελθόν κι αυτό έμεινε ένα μεγάλο απωθημένο. Τώρα, με τα 30 πατημένα, το προσπαθώ. Και έχει πλάκα – όταν δεν είναι απόλυτα εκνευριστικό και απογοητευτικό! Αλλά, διάολε, τόσες γλώσσες προγραμματισμού έμαθα και 2 ξένες γλώσσες, πόσο πιο δύσκολη να είναι η “γλώσσα της μουσικής”; Θα μάθω και θα σας πω.

Ξεκίνησα παρακολουθώντας μερικά – συμπαθητικά – βιντεάκια στο youtube από έναν – πολύ συμπαθητικό – τύπο που σου μαθαίνει να παίζεις από το μηδέν τις εισαγωγές από πολύ γνωστά rock κομμάτια. Έτσι, έμαθα την εισαγωγή του “I can’t get no satisfaction” και του “Smoke on the water” κι έκανα την εισαγωγή από το “Pretty woman” να ακούγεται σαν τη Μισυρλού. Και η όρεξή μου μεγάλωσε και τώρα παρακολουθώ online μαθήματα για αρχάριους από το Jamplay με 19$ το μήνα.

Είμαι στην αρχή-αρχή ακόμη. Και ζητώ συγνώμη από τους γείτονες! Υποπτεύομαι ότι θα πάρει αρκετά χρόνια μέχρι να φουσκώνουν από υπερηφάνεια που κάποτε εγώ τους έσπαγα τα νεύρα μαθαίνοντας ηλεκτρική κιθάρα και να διηγούνται την εμπειρία τους στους δημοσιογράφους. Κάθε αρχή και δύσκολη. Αλλά και το ήμισυ του παντός!

εκτύπωση Κατηγορίες: μουσική, προσωπικά | rss 2.0 | trackback | 4 σχόλια
16 Ιουνίου, 2011

Αυτός δεν είναι πρωθυπουργός, αυτός είναι ακροβάτης. Τέτοιες κωλοτούμπες δεν ξέρω αν έχουμε ματαδεί ποτέ! Πόσα του έχει ανεχτεί μέσα σε ενάμιση χρόνο αυτός ο λαός! Το "τα λεφτά υπάρχουνε", το "πιστόλι στο τραπέζι", κι έπειτα τον ένα φόρο πίσω από τον άλλο, τη συρρίκνωση της οικονομίας και πολλά άλλα. Αλλά αυτό το χτεσινό ξεπερνά τα όρια της πολιτικής ακροβασίας. Εντάξει, ποτέ δε φημιζόταν για τη μεγάλη του ευφυία, δε λέω, αυτό ήταν κοινό μυστικό! Όμως χτες χάθηκαν και τα τελευταία ψήγματα συμπάθειας που το πρόσωπό του απέπνεε. Τα έχει κάνει μαντάρα και πάνω στην κρίσιμη στιγμή σκαρώνει όλη αυτή τη φάρσα προσπαθώντας να φορτώσει τις ευθύνες στο δεύτερο κόμμα. Σπαταλάει ένα ολόκληρο διάγγελμα για να ψελλίσει "κύριε, κύριε, αυτός φταίει, εγώ ήθελα να παίξω μαζί του κι αυτός ήθελε να παίξει μαζί μου και μετά ήταν κακός και δε με έπαιξε κι εγώ θα παίξω τώρα μόνος μου". Αηδία κι αίσχος!

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, δε βαριέσαι, πολιτική | rss 2.0 | trackback | 2 σχόλια
26 Μαΐου, 2011

Χθες, το απόγευμα στο Σύνταγμα αρκετές χιλιάδες πολιτών μαζεύτηκαν ειρηνικά και όμορφα και διαμαρτυρήθηκαν για την τρέχουσα κατάσταση της χώρας (μάλιστα σημαντικό ρόλο στη διοργάνωση έπαιξε το Facebook). Η συγκέντρωση ήταν ανεξάρτητη από κόμματα και πολιτικές οργανώσεις. Εξελίχθηκε πράγματι ειρηνικά και όμορφα και απέδειξε ότι μια μαζική διαδήλωση δεν είναι υποχρεωτικό να συνοδεύεται από καταστροφές και οδομαχίες. Η κύρια θεματική της συγκέντρωσης ήταν η αγανάκτηση των πολιτών απέναντι στην κυβέρνηση, το πολιτικό σύστημα και τη φθίνουσα οικονομική πορεία της χώρας μας.

Αυτό που κυριάρχησε ήταν το περιοδικό φασκέλωμα της βουλής (και των βουλευτών, φυσικά) από το συγκεντρωμένο πλήθος συνοδευόμενο από έντονες αποδοκιμασίες (κοινώς γιουχαΐσματα). Έχει την πλάκα του το φάσκελο και τη σημειολογία του, οφείλω να το παραδεχτώ. Ήμουν εκεί για κάποια ώρα αλλά δε μπορώ έτσι απλά να σηκώσω το χέρι και να ρίξω το φάσκελο! Ίσως φταίει η ανατροφή μου (μπααα) ίσως πάλι όχι αλλά δε μπορώ να το κάνω. Είναι σαν να λέω “να, πάρτε τα, άχρηστοι, τα κάνατε όλα σαν τα μούτρα σας, άει συχτίρ…” κοκ. Και, λοιπόν; Μετά τι; Άιντε κι αγανάκτησα και το έδειξα κι εγώ και χιλιάδες άλλοι. Τι να το κάνουμε το φάσκελό μας αφού το ρίξαμε; Να κοκκινήσουν οι πολιτικοί μας από ντροπή; Ούτε καν!

Μια μάζα που φασκέλωνε είχαμε μαζευτεί όλοι εκεί πέρα χωρίς γνώση και χωρίς πρόταση. Απλά αγανακτισμένοι. Έχει κι αυτό την αξία του αλλά δεν αρκεί. Δεν αρκεί καθόλου. Τι ζητούσαμε οι αγανακτισμένοι; Δικαίως αγανακτισμένοι, αλλά τι ζητούσαμε; Να πάνε τα πράγματα καλύτερα; Κάτι πιο σαφές δεν υπήρχε. Είναι μια αυθόρμητη και ανοργάνωτη αγανάκτηση που ζορίζεται άσχημα τελευταία και δεν ξέρει προς τα πού να εκτονωθεί. Κι αυτό είναι το χειρότερο. Χρειαζόμαστε, όμως, πρώτα από όλα να συντονίσουμε αυτή την αγανάκτηση και να τη συμπυκνώσουμε και σε δράσεις αλλά και σε συγκεκριμένα αιτήματα. Πρέπει να μπορούμε να διατυπώσουμε τι είναι αυτό που θέλουμε. Δεν αρκεί να κατηγορούμε αυτούς που έχουν στα χέρια τους την εξουσία που εμείς τους δώσαμε.

Ωραία τα λέω. Έχω όμως αιτήματα; Έχω και είναι – ταπεινά τα εξής:

1. Το πολιτικό σύστημα είναι διεφθαρμένο και κάθε πολιτικό κόμμα έχει μερίδιο ευθύνης στην τρέχουσα κατάσταση της χώρας. Κάθε κόμμα πρέπει να βγει δημοσίως και να παραδεχθεί το μερίδιο της ευθύνης του. Αλλιώς κανείς μας δεν το ξαναψηφίζει στις επόμενες εκλογές. Να το υποσχεθούμε αυτό.

2. Ποινικοποίηση της πολιτικής; Κουραφέξαλα! Πρώτα απ’ όλα να δεσμευτούν τα κόμματα ότι θα αλλάξει ο γελοίος νόμος περί ευθύνης υπουργών και να συσταθεί επιτροπή “σοφών” που να διερευνήσει την οικονομική πορεία της χώρας από το 1981 και μετά (όπου το δημόσιο χρέος άρχισε να διογκώνεται).

3. Να αρθούν όλα τα μέτρα που πλήττουν χαμηλόμισθους, χαμηλοσυνταξιούχους και ανέργους. Μείωση ΦΠΑ, φορολογικές ελαφρύνσεις, επιστροφή 13ου και 14ου μισθού κοκ.

4. Η φοροδιαφυγή είναι τεράστια. Είναι τόση όσο το δάνειο που πήραμε από ΔΝΤ και Ευρώπη. Πρέπει πάση θυσία αυτοί που χρωστάνε να πληρώσουν. Ας κατασχεθούν οι περιουσίες τους. Κάπως πρέπει να αρχίσουν αυτοί να πληρώνουν και όχι οι αδύναμοι οικονομικά.

5. Για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεται μια οικουμενική κυβέρνηση κοινής αποδοχής που να εμπνέει τον κόσμο και να της δείχνει εμπιστοσύνη.

6. Όχι κουρέματα στο χρέος μας! Δεν ήταν δικτατορίες οι κυβερνήσεις μας που το δημιούργησαν. Θα το πληρώσουμε σιγά-σιγά και με λογικές μεθόδους (επιμηκύνσεις, οικονομική ανάπτυξη κοκ). Για να μη ντρεπόμαστε στο μέλλον, δε χρειάζεται να μας χαριστεί τίποτε!

Ρομαντικά, λέτε, όλα αυτά; Μπορεί, αλλά είναι συγκεκριμένα και ως πολίτης τα απαιτώ…

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, ήμουν εκεί, πολιτική, φοροδιαφυγή | rss 2.0 | trackback | 4 σχόλια
23 Μαΐου, 2011

Τα βαριέμαι τα Mac (και τα άλλα προϊόντα της Apple, τα iPhone, iPad κλπ). Είναι πολύ γυαλιστερά και όμορφα απ' έξω αλλά εντελώς κλειστά και αδιαφανή ταυτόχρονα. Γι' αυτό δεν τα θέλω. Άσε δε που συνήθως κάνουν αυτό που κάνουν τόσο καλά που δε σου αφήνουν περιθώρια ούτε για πειραματισμούς ούτε για πολλές-πολλές απόπειρες επιδιορθώσεων σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά. Βέβαια είναι εντελώς υποκειμενικά όλα αυτά. Οι φανατικοί της Apple τα λατρεύουν για τους ίδιους ακριβώς λόγους! Με θρησκευτική σχεδόν πίστη. Μάλιστα το απέδειξε αυτό πρόσφατη έρευνα από ντοκυμανταίρ του BBC…

Απέδειξε ότι οι εγκεφαλικές αντιδράσεις των χρηστών προϊόντων της Apple κατά τη διάρκεια στην οποία τα χρησιμοποιούν είναι παρόμοιες με αυτές των πιστών σε κάποια θρησκεία όταν βρίσκονται μπροστά σε εικόνες και είδωλα της θρησκείας τους. Δηλαδή ένας χρήστης iPhone όταν βλέπει το iPhone του ο εγκέφαλός του παράγει τις ίδιες αντιδράσεις με αυτές που παράγει ο εγκέφαλος ενός θρησκευόμενου ανθρώπου όταν βλέπει την απεικόνιση του θεού στον οποίο πιστεύει.

Το πρωτοδιάβασα εδώ. Κι έμαθα και για το RDF (Reality Distortion Field), που είναι όρος που πλάστηκε ειδικά για το Steve Jobs και το "χάρισμά" του να πείθει τους άλλους να πιστέψουν οτιδήποτε εκείνος θέλει να τους πλασάρει και, μάλιστα, με ένα αίσθημα δέους και γοητείας. Κάτι σαν το θρησκευτικό καθοδηγητή μιας αίρεσης και τους φανατικούς οπαδούς του, που τον ακολουθούν περιχαρείς στην ομαδική αυτοκτονία.
 

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι, τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια