8 Ιουλίου, 2008

Ευχόμαστε καλή αρχή σε ένα νέο και υποσχόμενο  blog από έναν τύπο με πολύπλευρο και ενδιαφέρον γούστο στη μουσική! Το όνομά αυτού soundscoop.wordpress.com.

scoop: αδειάζω, κουτάλα/σέσουλα, πετυχαίνω καλή δουλειά, φτυαρίζω
scoop in: βάζω στο κόλπο
scoop out: σκάβω
scoop the pool: τα κερδίζω όλα
soundscoop: ΔΕΝ ΕΧΩ ΙΔΕΑ!

εκτύπωση Κατηγορίες: μουσική, προσωπικά | rss 2.0 | trackback | 1 σχόλιο
5 Ιουλίου, 2008

Γιατί καμιά φορά, το θερινό μπορεί να συνδυαστεί και με απολαύσεις που δεν τις έχεις προβλέψει. Διαβάστε τι λέει η Πόπη στο "Hitchcock και τυρόπιτα". Τίτλος απόλυτα εμπνευσμένος!

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι, ήμουν εκεί, σινεμά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
2 Ιουλίου, 2008

Το έχεις παρατηρήσει; Εδώ και μια δεκαετία (βάλε-βγάλε κάτι ίσως) τα θερινά σινεμά έχουν ξαναζωντανέψει και έχουν γίνει ένα από τα must του αθηναϊκού καλοκαιριού. Χρόνο με το χρόνο ξεπηδούν όλο και περισσότερα από γειτονιά σε γειτονιά και δίνουν πλέον μόνιμο "παρών". Άλλοτε νέα και σύγχρονα (πχ. Αρκαδία, Βύρωνας), άλλοτε παλιά και ανακαινισμένα (και καμιά φορά θρυλικά, πχ. Βοξ, Εξάρχεια). Άλλοτε συνοικιακά (πχ. Μελίνα Μερκούρη, Ηλιούπολη) και άλλοτε παρακλάδια των μεγάλων multiplex (πχ. Ster, Ίλιον). Αυτή τη στιγμή μετρούμε γύρω στα 80 (ναι!), θερινά σινεμά μέσα στην Αθήνα. Ψάξε λίγο και θα βρεις ένα πολύ κοντά σου.

Κάποτε (στο διάλειμμα του "Καλοκαίρι με τη Μόνικα", του Μπέργκμαν, στη Δεξαμενή στο Κολωνάκι) συζητούσαμε με φίλους όταν θα μας έρχονταν επισκέπτες από το εξωτερικό πού θα τους "περπατούσαμε" στην Αθήνα. Όλοι συμφώνησαν για τους κλασσικούς προορισμούς: Πλάκα, Θησείο, μουσεία, Ακρόπολη κλπ. Κάποιος πρόσθεσε σε αυτούς τους προορισμούς και μια βραδιά σε ένα θερινό. Και πράγματι, αν το καλοσκεφτείς, τα θερινά τα σινεμά αποτελούν ένα μοναδικό χαρακτηριστικό της καλοκαιρινής Αθήνας που δεν το συναντάς σε άλλη πόλη του κόσμου! Αποδεικνύουν κι αυτά την εξωστρέφεια του Έλληνα, που συνδύασε, σε αυτή την περίπτωση άψογα, την ανάγκη για λίγη βραδινή δροσιά με την αγάπη του για την έβδομη τέχνη.

Και δηλώνω φαν και τακτικός πελάτης! Αν το συνδυάσεις κιόλας με το γεγονός ότι πολλές παλιές κλασσικές ταινίες που βγαίνουν σε επανέκδοση παίζονται κυρίως – αν όχι αποκλειστικά – σε θερινά θα καταλάβεις το γιατί. Δεν έχεις άλλη ευκαιρία να δεις τέτοιες ταινίες σε μεγάλη οθόνη. Για παράδειγμα, χτες απολαύσαμε το "Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων", του Χίτσκοκ, από την οποία είναι παρμένα και τα δύο ενσταντανέ στα δεξιά. Δες πώς μας φάνηκε μια από τις πιο ερωτικές σκηνές στην ιστορία του σινεμά (κάνε υπομονή, αξίζει να περιμένεις να δεις αυτό το σπίρτο να "σβήνει"):

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι, ήμουν εκεί, προσωπικά, σινεμά | rss 2.0 | trackback | 7 σχόλια
30 Ιουνίου, 2008

Ναι, το ξέρω σας έχω λείψει. Εσείς να δείτε! Δεν πειράζει, όμως, λίγες διακοπές στο blog ήταν αναπόφευκτες τον τελευταίο καιρό. Από εδώ και στο εξής θα προσπαθήσω να είμαι περισσότερο συνεπής! Δε λέω άλλα προς το παρόν. Προς τέρψη του "κοινού" δημοσιεύω μια νέα φωτογραφία με το "νέο μαλλί". Σύντομα θα σας διηγηθώ και τις "νέες μου περιπέτειες"…

εκτύπωση Κατηγορίες: προσωπικά | rss 2.0 | trackback | 15 σχόλια
6 Ιουνίου, 2008

Τι κρίμα για έναν τέτοιο ήρωα του κινηματογράφου. Δεν του έπρεπε τέτοιο sequel! Σαν κακόγουστη tribute τηλε-ταινία έμοιαζε, με πρόχειρο σενάριο, βιαστική πλοκή, ελάχιστο χιούμορ και τυπική δράση. Κρίμα, κι ήταν ο αγαπημένος μου… Τίποτε! Ούτε μισό αστεράκι για την ανάμνηση!

Πάτα-τάτα-τάααν… πάτα-τάααν… πάτα-τάτα… πάτα-τάααν… πα-τα-ταααν!

Όπως, καταλάβατε, φίλοι, είμαι πίσω. Για λίγο, αλλά πίσω. Συμβαίνουν πολλά αυτό τον καιρό και θα ζοριστούμε λίγο. Κι αυτό το blog θα λαχανιάζει που και που αλλά πάλι πίσω θα επιστρέφει και θα δίνει το παρόν. Δεν έχω λησμονήσει κανένα από τα αιτήματά σας, (Γιάννη και Παναγή)…

εκτύπωση Κατηγορίες: γενικά, σινεμά | rss 2.0 | trackback | 3 σχόλια
8 Μαΐου, 2008

Το σπιτόσκυλο είναι ένα blog που μετακόμισε πρόσφατα από το wordpress.com σε ολόδικό του server! Τι είναι; Ας ρωτήσουμε το ίδιο να μας πει (straight from the dog’s mouth):

σπιτόσκυλο, το: Ζώο οικόσιτο (οικόσκυλο), μερικώς εξημερωμένο. Ζει μαζί με την σπιτοσκύλα του σε οροφοσκυλόσπιτο 117 τετραγωνικών (η αγγελία το έλεγε 135) σε ένα από τα φτηνά βόρεια προάστεια. Το ενοίκιο που πληρώνει είναι 800 ευρώ. Του αρέσει να βλέπει τις φωτογραφίες από σπίτια άλλων, και να διαβάζει εφημερίδες με αγγελίες. Ακόμα του αρέσουν οι ταινίες με εκρήξεις, τα σοβαρά κόμιξ και να το χαϊδεύεις πίσω από τα αυτιά.

Λίγα Λόγια Για το Site: Το σπιτόσκυλο ξεκίνησε την ύπαρξή του ως blog (spitoskylo.wordpress.com) τον Οκτώβριο του 2007, γράφοντας για design, real estate, όμορφα σπίτια από όλο τον κόσμο, έπιπλα, κόλπα και ιδέες…

Πώς; Ε, ναι, βέβαια, εμείς το φτιάξαμε κι αυτό!

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι, επαγγελματικά | rss 2.0 | trackback | 3 σχόλια
30 Απριλίου, 2008

Ο προγραμματιστής δεν είναι κανονικός άνθρωπος! Γενικά, δεν κολλάει. Προγραμματιστής, developer, κωδικατζής, μηχανικός λογισμικού, αναλυτής και διάφοροι άλλοι φαιδροί ή σοβαροί χαρακτηρισμοί του προσάπτονται κατά βούληση. Αν είσαι τέτοιος το ξέρεις καθαρά μέσα σου. Είναι μια εσωτερική διεργασία (φτου, αυτό μου ξέφυγε). Αν το φωνάζεις, τότε κάποιος περίεργος λόγος συντρέχει και θα δυσκολευτώ να σε πιστέψω.

Μπορείς να γράφεις κώδικα, ναι, αλλά ο γνήσιος προγραμματιστής δε θεωρεί τον κώδικα εργαλείο, αλλά παραγόμενο έργο της διανοίας – κι αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους πιστεύουν ότι μερικές αράδες κώδικα δεν μπορεί να πατενταριστούν. "Code is poetry" ισχυρίζονται οι φανατικοί και είναι ικανοί να σε καλέσουν σε μονομαχία αν γράψεις:

System.out.println("Hello World!");

Αντί για:

System.out.println( "Hello World!" );

Ναι αυτά τα δύο δεν είναι ίδια, έχουν τεράστια διαφορά!

Πριν από μερικά χρόνια στο μάθημα της Ασφάλειας τέθηκε το ερώτημα "ποιο είναι το προφίλ" του χάκερ. Πώς τον αναγνωρίζεις αν τον δεις στο δρόμο! Ο ομιλητής στράφηκε προς τα εμένα και είπε, χαριτολογώντας, "να, κάπως έτσι, μοιάζει". Μαλλιά, γένια και ίσως όχι και η πιο επίσημη περιβολή που μπορείς να φανταστείς. Καλοσύνη του! Σύμφωνοι, δεν είμαι χάκερ, ούτε κατά διάνοια. Ούτε καλός ούτε κακός χάκερ. Μου αρέσει όμως να μαθαίνω πώς λειτουργεί το κάθε σύστημα στο παρασκήνιο, να το "πειράζω", να το "σκαλίζω" ρε παιδί μου. Σαν αρχή μάλλον είμαι δηλαδή, αλλά όχι σαν αποτέλεσμα.

Και τι περιλαμβάνει αυτό το στερεότυπο του προγραμματιστή; Είναι ένας τύπος με εναλλακτική διάθεση. Δύσπιστος, πρακτικός, ρεαλιστής μα και ρομαντικός ταυτόχρονα. Δουλειά και χόμπυ είναι ανακατεμένα επικίνδυνα. Κι αυτό πάντα προς όφελος της δουλειάς και εις βάρος του χόμπυ. Είναι ικανός να χάνεται για ώρες ανάμεσα σε ακατανόητες σειρές λέξεων που γι’ αυτόν και τα μηχανήματα (τα κομπιούτερζζζ) έχουν σημασία αλλά για τον κοινό θνητό είναι ακαταλαβίστικα, αρλούμπες, κορακίστικα, παπαδάκια κλπ. Αυτό τον ξεχωρίζει από τους υπόλοπους ανθρώπους.

Μιλάει άλλες γλώσσες, ακατανόητες και, ως γνωστόν, η γλώσσα είναι καθοριστική για την εξέλιξη της προσωπικότητας ενός ανθρώπου. Κάποτε, στο μέλλον, ίσως γίνουν ανθρωπολογικές μελέτες και στατιστικές για την επίδραση της Python στο Οιδιπόδειο σύμπλεγμα, ή με θέματα όπως "Αντικειμενοστρεφής ανάπτυξη λογισμικού και Διαζύγιο". Για τον προγραμματισή όμως όλα αυτά είναι απόλυτα φυσιολογικά. Συχνά, περνά μέρες όπου έχει πληκτρολογήσει περισσότερες γραμμές Java από ότι έχει αρθρώσει λέξεις στη μητρική του γλώσσα.

Δεν πιστεύει ότι αυτά τα μηχανάκια (τα κομπιούτερζζζ) είναι "του διαόλου". Είναι παρεξηγημένα και κουβαλάνε όλες τις ατέλειες εκείνων που τα κατασκεύασαν, αλλά όταν κάνουν τη δουλειά τους το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό! Καμιά φορά γουστάρει να μην δουλεύει παράθυρα, όχι απλά Windows, αλλά γενικά να μην δουλεύει σε κανένα παράθυρο, παρά σε μια μαυρόασπρη οπισθοδρομική οθόνη με 80 γραμμές και 25 στήλες. Κάπως έτσι:

Debian GNU/Linux comes with ABSOLUTELY NO WARRANTY, to the extent permitted by applicable law. Last login: Fri Jan 1 00:05:16 1999 from 195.170.12.10
takis@Kyros:~$ ls -l
total 416
–rw–r––r––  1 takis takis 408217 2007-11-20 20:53 blog.sql
drwxr-xr-x  4 takis takis   4096 1999-01-18 23:20 no_folder
drwxr-xr-x 10 takis takis   4096 2008-04-10 15:19 www
drwxr-xr-x  2 takis takis   4096 2006-04-10 00:03 www-log
takis@Kyros:~$ pwd

Πολλες φορές κάτι τέτοιο είναι ο φυσικός του χώρος. Όχι αποκλειστικά, αλλά είναι οπωσδήποτε χώρος φτιαγμένος αποκλειστικά για αυτόν και μόνο. Σας λέω, ο προγραμματιστής δεν είναι κανονικός άνθρωπος. Οι συζητήσεις ανάμεσά τους φαντάζουν στην καλύτερη περίπτωση σα συζητήσεις ανάμεσα σε "βλαμμένους" αν όχι επικίνδυνους για το κοινωνικό σύνολο: -"Γαμώτο, κάποια διεργασία αφήνει ζόμπι παιδιά!" -"Είσαι σίγουρος ότι ο πατέρας τα σκοτώνει σωστά μόλις τερματίσουν;" -"Ναι, αφού τα κρατάω όλα σε ένα ενδιάμεσο πίνακα." -‘"Εχεις αρχικοποιήσει τον πίνακα με malloc ή calloc;"… κοκ!

Αλλά, ο προγραμματιστής είναι βαθιά μέσα του και ένα μεγάλο παιδί. Μην του τάξεις, γιατί θα το θυμάται. Φέρσου του ευγενικά και θα ανταμειφθείς! Ο χαρούμενος προγραμματιστής είναι ο προγραμματιστής που γράφει κώδικα. Αν δε γράφει είναι σαν το συγγραφέα. Είτε ετοιμάζει κάτι νέο είτε έχει σοβαρό πρόβλημα. Πάντως, όχι, όπως και αν το δεις ο άνθρωπος αυτός είναι περίπτωση!

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι | rss 2.0 | trackback | 10 σχόλια
29 Απριλίου, 2008

Το Πάσχα στο χωριό είναι όπως το φαντάζεσαι! Κανονική Λαμπρή. Βέβαια, όχι σαν τη φετινή με τις βροχές και τα κρύα, αλλά αυτή ήταν μια εξαίρεση στον κανόνα που θέλει την Κυριακή του Πάσχα η μέρα να είναι φωτεινή και λαμπερή, να γιορτάζει μαζί με τους ανθρώπους και η φύση, δηλαδή. Και συνήθως έτσι είναι. Άνοιξη γαρ! Αυτή τη λαμπερή εικόνα έχω στο μυαλό μου από παιδί για το Πάσχα. Καταπράσινοι λόφοι, με όλες τις απόχρώσεις του πράσινου καταπληκτικά ανακαταμένες, σπαρμένα χωράφια ακόμη λίγο υγρά από τις τελευταίες βροχές του χειμώνα, μυρωδιές εδώ κι εκεί, πιτσιλιές χρώμα από λουλούδια άγρια και ήμερα, η μέρα μόλις να έχει μεγαλώσει κατά μία ώρα και ο ήλιος να προμηνύει καλοκαίρι. Αλλά και άνθρωποι! Άνθρωποιθ παντού. Σχολεία να κλείνουν και γονείς με παιδιά να συρρέουν στο χωριό για να αναβιώσουν οι φιλίες των διακοπών. Οικογένειες να σμίγουν και να προετοιμάζονται για την παραδοσιακή οινοποσία της Κυριακής του Πάσχα. Τα χωριά να ξανα-βουίζουν από κόσμο γνώριμο μα και μερικές φορές άγνωστο, πρωτόφερτο. Οι πλατείες να γεμίζουν παιδιά, μπάλες να τινάζονται πάνω από τα κεφάλια και ποδήλατα να σφυρίζουν προς κάθε κατεύθυνση. Φωνές και ξανά φωνές και μετά φωνές για τις προηγούμενες φωνές.

Ειδυλλιακές εικόνες μα πέρα για πέρα αληθινές! Στα μάτια ενός παιδιού, που κάποτε ήμουν, πέρα για πέρα, εντελώς αληθινές. Μα τώρα πια γίνονται και άλλα πράγματα αντιληπτά. Πάσχα, Θείο Δράμα, Επιτάφιοι κλπ, όλα αυτά δε μας αγγίζουν. Η αυξημένη κατανάλωση χοληστερίνης των ημερών προκαλεί προσωρινή απώλεια της λογικής χειρότερη από αυτή του αλκοόλ. Κάνουμε ένα διάλειμμα από τον καθημερινό αγώνα δρόμου προς το "τίποτα" και ζούμε αχόρταγα μια, δυο, τρεις μέρες ξεγνοιασιάς όπου "όλα" (επιτέλους!) επιτρέπονται. Διακοπές με άγχος, για να προλάβουμε και να χωρέσουμε τα πάντα. Χωρίς δισταγμό, παραμερίζουμε θρησκείες και θρησκοληψίες, όμορφα έθιμα και γραφικότητες, τα χώνουμε όλα στο ίδιο τσουβάλι, τα βιάζουμε, τα εκμεταλλευόμαστε για μερικές ώρες κι έπειτα τα στοιβάζουμε στο ράφι μέχρι την επόμενη χρονιά. Σαστισμένοι, ο πολύς κόσμος, στεκόμαστε ανάμεσα στο μειδίαμα των κυνικών και τις επιταγές της θρησκείας, ανήμποροι να αντιληφθούμε ότι κάτι είναι κρυμμένο πίσω από όλα αυτά.

Κάτι "πρέπει" να είναι κρυμμένο και περιμένει να το ανακαλύψουμε. Μα τι άλλο μπορεί να είναι; Η αλήθεια, για μια ακόμη φορά, είναι μνήμη. Μνήμη που απωλέσαμε, όταν το βίωμα του καταπράσινου πασχαλινού χωριού έγινε ενήλικη μακρινή ανάμνηση.

Χριστός Ανέστη! (δεν αποκλείεται!)

εκτύπωση Κατηγορίες: προσωπικά | rss 2.0 | trackback | 1 σχόλιο
25 Απριλίου, 2008

Σπάνια ευκαιρία να δει κανείς ένα έργο αυτού του μεγέθους στους αθηναϊκούς κινηματογράφους. Απλά συγκλονιστικό! Συγκινητικό, κατανυκτικό και αφυπνιστικό. Το πασίγνωστο μυθιστόρημα του Ν. Καζαντζάκη μεταφερμένο στη μεγάλη οθόνη από το Ζυλ Ντασσέν το 1957 (με κυρίως γαλλικό καστ αλλά και Μελίνα Μερκούρη – η πρώτη τους ταινία μαζί – Δήμο Σταρένιο κ.α.). Δε χωράνε αστεράκια… Ταινία-statement για χίλιους λόγους. Να πας να το δεις!

Το μυθιστόρημα δε χρειάζεται συστάσεις. Εν συντομία, το 1922 σε ένα ελληνικό χωριό που ακόμη τουρκοκρατείται, αλλά οι κάτοικοι συμβιώνουν σχετικά αρμονικά με τους Τούρκους, αναβιώνει κάθε εφτά χρόνια ένα έθιμο όπου κάτοικοι του χωριού αναλαμβάνουν να αναπαραστήσουν τη ζωή και τα πάθη του Χριστού. Ταυτόχρονα μια πομπή από πρόσφυγες καταφθάνει και αναζητά βοήθεια και νέες ρίζες. Οι προεστοί προσπαθούν να τηρήσουν απόσταση και τάξη. Οι χωρικοί με τους ρόλους του Ιησού και των αποστόλων ξεπερνούν τους εαυτούς τους και κάνουν τους ρόλους τους πραγματικότητα. Αρχέγονο μα και εκλεπτυσμένο. Ταξικές συγκρούσεις και βαθιοί θρησκευτικοί συμβολισμοί σε μια γιγάντια σύγχρονη παραβολή. Ο ορισμός του πώς καθαρή λογοτεχνία λαμβάνει φιλοσοφικές/θρησκευτικές προεκτάσεις. Το διάβασα μικρός και – μέχρι τότε – ανυποψίαστος και ποτέ δε θα το "ξεπεράσω".

Χαρακτηριστική φράση (παπά-Γρηγόρης): "Η ζωή είναι τάξη και ειρήνη. Αυτοί είναι αταξία και πόλεμος. Αυτό είναι η χολέρα!"

Στο online αρχείο της ΕΡΤ (κατηγορία: Μυθοπλασία – Δραματοποιημένες Σειρές Δράμα) μπορείς να δεις τα επεισόδια από την τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται" του 1975.

εκτύπωση Κατηγορίες: είδα, προσωπικά, σινεμά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
17 Απριλίου, 2008

Μετά τη – μη – εξέλιξη του internet περνάμε στην εξέλιξη των ειδών. Πολύ μου αρέσει όταν ακούω τέτοια: Μπορεί κανείς να βρει όλη την επιστημονική εργασία (δημοσιεύσεις, σημειώσεις, ημερολόγια κλπ) του Κάρολου Δαρβίνου (υπεύθυνος για το έργο το πανεπιστήμιο του Cambridge, απίστευτο ψηφιοποιημένο υλικό στο οποίο συνεισέφεραν πάμπολλοι επιστήμονες και άλλα πανεπιστήμια). Και μάλιστα από το 2002! Πχ. δες την πρώτη έκδοση του βιβλίου "Σχετικά με την Καταγωγή των Ειδών" (On the Origin of Species), όπου για πρώτη φορά αναφέρεται η έννοια της "φυσική επιλογής" και η θεωρία της εξέλιξης των ειδών.

Για να διασκεδάσεις διάβασε για το ιστορικό της κόντρας ανάμεσα σε αυτούς που υποστηρίζουν τη θεωρία της εξέλιξης και αυτούς που υποστηρίζουν τη θεωρία της ευφυούς δημιουργίας (intelligent design).

Στην πραγματικότητα ο Δαρβίνος δεν είπε ποτέ ότι ο άνθρωπος κατάγεται από τον πίθηκο (παρόλο που φέρεται όλο και πιο πολύ σαν κι αυτόν καθώς παιρνούν τα χρόνια – ο άνθρωπος, όχι ο Δαρβίνος) αλλά ότι ο πίθηκος και ο άνθρωπος έχουν κάποιο κοινό πρόγονο, στον οποίο ο πίθηκος βρίσκεται – από τη σκοπιά της εξέλιξης – πιο κοντά! Επίσης η θεωρία της εξέλιξης, αν και "θεωρία", δεν είναι απλά μια εκτίμηση ή μια υπόθεση. Είναι αποτέλεσμα της παρατήρησης ζώων και φυτών που ο Δαρβίνος έκανε. Το κατά πόσο αυτή γενικεύτεται είναι δουλειά της επιστήμης. Αλλά η αλήθεια της δε μπορεί να χωρά αμφιβολία! Είναι όμως "τρελλοί αυτοί οι Ρωμαίοι"…

εκτύπωση Κατηγορίες: γενικά | rss 2.0 | trackback | 3 σχόλια