5 Νοεμβρίου, 2008

Τα ήξερες, Τάκη, δε σου έφταιγε κανένας. Τι πας και ψάχνεις web hosting στην Ελλάδα; Για να φας πάλι τα μούτρα σου με τις αμέτρητες ηλιθιότητες των ανίκανων! Ποιο είναι το τελευταίο φρούτο που μου ξεφούρνισαν; To mod_rewrite λέει του Apache:

δεν επιτρέπεται σύμφωνα με την πολιτική ασφαλείας της υπηρεσίας web hosting…

Άι συχτίρ! Ποιο; Το mod_rewrite! Πολιτική ασφάλειας, λέει. Ουστ! Ναι, ρε το θέλω το mod_rewrite, σε όλο τον κόσμο οι ISPs το παρέχουν εκ των προτέρων. Και είναι πολύ χρήσιμο για ένα blog, και – τι σας νοιάζει – εγώ εν πάση περιπτώσει το χρειάζομαι!

Με συγχωρείτε και που βλαστημώ και που σας μπλέκω με τεχνικά ζητήματα αλλά θέλουν ξύλο οι άνθρωποι. Και τι φταίει ο δυστυχής πελάτης μου που θέλει μια ελληνική εταιρεία που να του κόψει ένα ωραίο ελληνικό τιμολόγιο να το βάζει όμορφα στα έξοδά του και όχι μια άγνωστη – αλλά αξιόπιστη – εταιρεία στο Τέξας ή την Οκλαχόμα με servers 2000 πόδια κάτω από το έδαφος; Καλά να πάθει κι αυτός κι εγώ.

Και θυμάμαι και τότε που – η άλλη ανεκδιήγητη – η Forthnet μου έλεγε ότι:

μέσω του Tomcat δεν επιτρέπονται τα file uploads…

Και πιο παλιά που – πάλι η ΟΤΕnet – ισχυριζόταν πως:

στον Tomcat της δεν υποστηρίζει Servlets. Και αυτό για λόγους ασφάλειας…

Κύριοι, είστε άθλιοι και παρέχετε άθλιες και πανάκριβες υπηρεσίες. Αντίο από εμένα, τα site μου θα μεταναστεύσουν ένα-ένα.

εκτύπωση Κατηγορίες: διαδίκτυο, τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | 4 σχόλια
11 Οκτωβρίου, 2008

Επεράσαμε και μια βόλτα από εκεί, για ένα βράδυ. Ο Λάκης Παπαδόπουλος κεφάτος όπως πάντα τραγουδάει και σπάει πλάκα με το κοινό σε μια παράσταση με όλα τα γνωστά του τραγούδια. Όσοι δεν τον γνωρίζουν καλά θα εκπλαγούν με το πόσα τραγούδια του έχουν σιγομουρμουρίσει χωρίς να το ξέρουν! Κι αν τον δεις από κοντά δε μπορείς να μην τον συμπαθήσεις τον τύπο. Μαζί του πλήθος νέων μουσικών. Δε μου άρεσε: η τιμή της εισόδου! 25€ σε ένα παραδοσιακά φοιτητικό στέκι; Να και δυο "φτωχές" φωτό (ναι, στην πρώτη ο Λάκης είναι στα ντραμς):

εκτύπωση Κατηγορίες: είδα, μουσική | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
9 Οκτωβρίου, 2008

Όπως πάντα θέλω να τα κάνω και να τα προλάβω όλα! Πήγα cinema λοιπόν κι έχω να σου πω, ναι, να πας να δεις την Poppy (στο "Τυχερή κι Ευτυχισμένη") για μια κάπως πιο… εναλλακτική αλλά εξίσου απολαυστική κι εντελώς βρετανική εκδοχή της Amelie. Κι επίσης σου προτείνω να προλάβεις να δεις (ει δυνατόν σε adult μη μεταγλωττισμένη έκδοση) τον "Wall-E" (προφέρεται  Γουόλι), το πιο γλυκό κι ευαίσθητο ρομποτάκι που κατασκευάστηκε ποτέ (από την Pixar).

Από αύριο στοχεύουμε στη νέα ταινία του Woody Allen, το "Vicky Christina Barcelona" με Scarlett Johansson, Javier Bardem και δε συμμαζεύεται…

εκτύπωση Κατηγορίες: είδα, σινεμά | rss 2.0 | trackback | 3 σχόλια
8 Οκτωβρίου, 2008

Το MTV δεν είναι και η μεγαλύτερη συμπάθειά μου, όχι λόγω αρχών αλλά γιατί, φυσικά, προμοτάρει ένα σωρό ηλίθιες μουσικές, όπως και το MAD εδώ πέρα, άλλωστε. Δεν παύει όμως να είναι ικανό να αναγνωρίσει ποια είναι τα πραγματικά "μεγάλα" συγκροτήματα ανά την υφήλιο και, να, που προχτές μας έφερε ένα από αυτά στην Αθήνα σε μια δωρεάν συναυλία στο Καλλιμάρμαρο στάδιο, με αφορμή την έναρξη του προγράμματος του ελληνικού του παραρτήματος. Θα προσπεράσω την αποχαύνωση των παρουσιαστών του – τους ξένους τους είχαμε ξαναδεί, αλλά τους Έλληνες τώρα τους γνωρίσαμε και η χαρά μας δεν περιγράφεται! Θα προσπεράσω ακόμη το live παρωδία/τραγωδία των C:REAL που δε θέλω να θυμάμαι.

Και φτάνω στο ψωμί της υπόθεσης! Καταρχή, η – νέα – Gabriella Cilmi γλυκύτατη και τσαχπινότατη τραγούδησε μέσα σε μισή ώρα από soul/jazz μέχρι hard rock και επιβεβαίωσε την – αδικαιολόγητη – συμπάθεια που της είχα εκ των προτέρων. "Everything ‘s sweet about her" – μέχρι τώρα, τουλάχιστο. Έπειτα, ακολούθησαν οι – πώς αλλιώς να τους αποκαλέσεις – εκρηκτικοί Kaiser Chiefs που ρόκαραν το στάδιο κανονικά αλλά για – από ότι φάνηκε – λίγο χρονικό διάστημα. Αλλά μας άρεσαν! Και, τέλος, τί τέλος! REM εν πλήρη απαρτία και διαύγεια, με έναν κατά κοινή ομολογία ακόυραστο Michael Stipe να τα δίνει όλα για πάνω από μιάμιση ώρα. Τα περισσότερα "βασικά" κομμάτια ακούστηκαν (και πολύ καλά μάλιστα) αλλά μας έμεινε ένα απωθημένο για το "Everybody hurts" που παραλείφθηκε. Εν τέλει, άξιζε τον κόπο η αναπόφευκτη ταλαιπωρία ανάμεσα στις 50 περίπου χιλιάδες κόσμου που μαζεύτηκαν, καθώς βλέπεις:

 

 

 

Απορία: Στη συναυλία του ΣΚΑΙγια το πράσινο (πάλι στο Καλλιμάρμαρο) η μαγνητοσκόπηση
απαγορεύτηκε!  Γιατί η συναυλία του MTV στάθηκε δυνατό να μεταδοθεί σε Γαλλία,
Ισπανία και Πορτογαλία, όπως περήφανα μας ανακοινώθηκε;

εκτύπωση Κατηγορίες: ήμουν εκεί, μουσική | rss 2.0 | trackback | 1 σχόλιο
7 Οκτωβρίου, 2008

Πώς να ξεκινήσεις να μιλάς για το "μικρό ήρωα"! Τον ήρωα με "τα κοντά παντελονάκια και τη μεγάλη καρδιά", όπως πληροφορούσε το σημείωμα του συγγραφέα στο οπισθόφυλλο. Σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής για τα παιδιά που μεγάλωσαν τη δεκαετία του ’50 και που, με κάποιο τρόπο κατάφερε να παρεισφρήσει και στη δεκαετία που μεγάλωνα κι εγώ. Ανάμεσα στα Μπλεκ, τη Βαβούρα, τα Σαΐνια και λίγο νωρίτερα τα Άμπρα-Κατάμπρα έπεσε στα χέρια μου ένας τόμος – σε τόμους έβγαινε τότε πια και όχι σε τεύχη – του Μικρού Ήρωα. Ο αυτουργός ήταν ο πατέρας μου, μεγαλωμένος και ο ίδιος με τις ιστορίες του.

Κανονικά θα έπρεπε να είχα αντιδράσει άσχημα. Να βγάλω τη γλώσσα έξω κοροϊδευτικά και να του επιστρέψω το "απολιθωμένο" ανάγνωσμα όχι με πολύ ευγένεια, ως όφειλα λόγω της ηλικίας μου. Αλλά κάτι μέσα μου λειτούργησε διαφορετικά και ο Γιώργος Θαλάσσης έγινε μέγας έρωτας. Τι περιπέτεια μα και τι μελόδραμα ταυτόχρονα. Τι υπερβολή μα και τι ομορφιά. Εξέπεμπε τέτοια ευγένεια αυτή η φυσιογνωμία, σα να είχε μέσα της όλα τα προτερήματα του Έλληνα χωρίς κανένα μειονέκτημά του. Ήταν αναμφίβολα αξιαγάπητος. Όμως οι πιο πολλοί ήρωες έτσι αξιαγάπητοι είναι. Δεν ήταν, βέβαια, μόνο αυτός! Ήταν και η αντάξια παρέα του, ο Σπίθας και η Κατερίνα, πιστοί φίλοι, σύντροφοι και συναγωνιστές. Και η φαντασία του συγγραφέα Στέλιου Ανεμοδουρά, αχαλίνωτη, κατέβαζε χείμαρρο τις ιστορίες γύρω από το σταθερό άξονα της Εθνικής Αντίστασης στην κατεχόμενη από τους Ναζί Αθήνα.

Ο Μικρός Ήρωας ήταν και είναι μια μεγάλη μου αγάπη. Από αυτά τα πράγματα που σε θλίβει που δε θα μπορέσεις ποτέ να τα ξαναγνωρίσεις για πρώτη φορά αλλά και αισθάνεσαι κρυφή χαρά που ήσουν τυχερός να τα γνωρίσεις έστω και μία. Ένας κανονικός έρωτας, δηλαδή.

(υπάρχουν και σήμερα πολλοί φίλοι του Μικρού Ήρωα)

εκτύπωση Κατηγορίες: προσωπικά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
12 Σεπτεμβρίου, 2008

Φίλοι της τεχνολογίας και της πληροφορικής, κρατηθείτε! Μια μεγάλη μέρα ξημέρωσε στις 19 Αυγούστου 2008. Το πανάρχαιο πρόβλημα της ανάγνωσης ηλεκτρονικών κειμένων που ξεπερνούν σε μέγεθος αυτό της οθόνης ενός υπολογιστή έχει πλέον λυθεί. Οι δαιμόνιοι ερευνητές της Microsoft Teleshopping, έπειτα από χρόνια κοπιώδους εργασίας ανακάλυψαν στα πληκτρολόγιά μας δύο καλά κρυμμένα κουμπάκια, το "PageUp" και το "PageDown" (φυσικά έχει κατοχυρωθεί και η απαραίτητη σχετική πατέντα). Τα κουμπάκια αυτά αποκαλύφθηκε ότι μπορούν να μετακινήσουν ένα ηλεκτρονικό κείμενο ολόκληρες οθόνες προς τα πάνω και προς τα κάτω αντίστοιχα. Η ανακάλυψη έχει αναστατώσει τον κόσμο της Πληροφορικής και όχι μόνο. Πιο συγκεκριμένα, το μεγάλο πείραμα στο CERN, το οποίο μόλις ξεκίνησε με μεγάλες προσδοκίες, συζητείται να ανασταλλεί, ώστε οι επιστήμονες του να μπορέσουν να διαβάσουν τις υπολειπόμενες σελίδες των εργασιών πάνω στις οποίες βασίστηκαν, χρησιμοποιώντας τα νέα κουμπιά και να το ξεκινήσουν εκ νέου! Χιλιάδες άλλοι συνάδελφοί τους ανά την υφήλιο ξεσκονίζουν τα πληκτρολόγιά τους για να ξεσκεπάσουν και αυτοί την μέχρι πρότινος καλά κρυμμένη νέα δυνατότητα. Η Microsoft Teleshopping κρατά τη μεθοδολογία που την οδήγησε σε αυτή την συγκλονιστική ανακάλυψη ως επτασφράγιστο μυστικό και ήδη διαρρέουν πληροφορίες για νέες, πιο πρωτόγνορες και δραματικές. Θα παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα τις εξελίξεις και θα σας τις μεταδίδουμε τη στιγμή που συμβαίνουν…

Disclaimer: Tο κείμενο αυτό δεν ξεπερνά σε μέγεθος αυτό της μιας οθόνης 15” σε ανάλυση 800×600!

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι, τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | 7 σχόλια
4 Σεπτεμβρίου, 2008

Προχώρησα προς το μέρος του. "Καλημέρα", είπα, γνωρίζοντας εκ των προτέρων το ατόπημα και την ματαιότητα της λέξης που ξεστόμισα. Ο άνθρωπος πίσω από το γκισέ, έπειτα από σιγή ορισμένων βασανιστικών δευτερολέπτων – δεν θα ήθελα να υποχρεωθώ να να πώ την ίδια ατιμωτική λέξη ξανά – κατάφερε να στρέψει το ένα μάτι προς το μέρος μου. Σχεδόν άκουσα το τρίξιμο του βλεφάρου του καθώς σύρθηκε αργά προς τα πάνω για να κοιτάξει ποιος διατάρασσε την πρωινή του ηρεμία. Μια μύγα σηκώθηκε από το γκισέ και πέταξε γύρω από το αυτί μου σφυρίζοντας διαπεραστικά…

Θα πρέπει να σας εξομολογηθώ ότι ήμουν έξω από τα νερά μου εκεί πέρα. Σα να λέμε "εκτός έδρας", σε εχθρικό έδαφος! Σε αυτά τα μέρη ισχύουν άλλοι κανόνες. Τέλη Αυγούστου οι γκισέδες δε λειτουργούν. Λιγοστοί ατυχείς υπάλληλοι γεμίζουν το χώρο από πίσω τους σα να επρόκειτο κάποιος να κλέψει το γκισέ και αυτοί με την παρουσία τους απειλούν πως "Αν είναι να τον κλέψεις, θα πάρεις κι εμένα μαζί του". Τίποτε παρόμοιο δεν ήταν στις προθέσεις μου. Ποτέ δε μου άρεσαν οι γκισέδες. Οι άνθρωποι; Μερικές φορές…

Ο άνθρωπος πίσω από το γκισέ είχε καταφέρει να εστιάσει προς την κατεύθυνσή μου. Αυτό του το αναγνωρίζω! Με την πλάτη μισογυρισμένη στο γκισέ, τα πόδια έντεχνα ανεβασμένα στο μικρό πλαϊνό τραπεζάκι δίπλα στο γκισέ και σταυρωμένα πάνω του, η πράξη αυτή ήταν κάτι που απαιτούσε μια κάποια αυτοσυγκέντρωση ασυνήθιστη για το μέσο άνθρωπο. Με είχε στο μάτι, που λέμε, τώρα! Η κόρη του ματιού του έπαιξε πάνω κάτω αστραπιαία. Με ζύγισε! Δεν είδα να αλλάζει καμία έκφραση στο πρόσωπό του. Εκείνη τη στιγμή ήξερα ότι οι ελπίδες μου ήταν ισχνές. Η μύγα άλλαξε αυτί, για να με αποπροσανατολίσει περισσότερο…

Όταν αποπροσανατολίζεις έναν άνθρωπο του είναι δυσκολότερο να αντιμετωπίσει καταστάσεις όπου χρειάζεται να διεκδικήσει κάτι. Είναι τεχνική γνωστή που κακά αφεντικά χρησιμοποιούν στους υπαλλήλους τους όταν διαπραγματεύονται αυξήσεις και που πονηρές γυναίκες εφαρμόζουν στο ταίρι τους όταν θέλουν να αποσπάσουν ένα ιδιαίτερα ακριβό δώρο. Στοιχηματίζω ότι η μύγα ήταν εγκάθετη, τοποθετημένη εκεί για λόγους στρατηγικής και καλά εκπαιδευμένη.

Ήξερε πλέον με τι είχε να κάνει και δεν ανησυχούσε διόλου. Χωρίς άλλες συστάσεις αποφάσισα να προχωρήσω στο ζητούμενο. Είχα ήδη σπαταλήσει χρόνο (για παρκάρισμα) και φαιά ουσία (για να αναλογιστώ όλα τα παραπάνω) και η μέρα μόλις είχε αρχίσει. Με τον υπάλληλο μισό-στραμμένο προς το μέρος μου και τη μύγα να βουίζει στο αυτί μου άνοιξα το στόμα μου: "Θα ήθελα ορισμένες πληροφορίες σχετικά με το λογαριασμό αυτό που μου έχετε στείλει". Εκείνος συνοφρυώθηκε. Λάθος! Συνειδητοποίησα με απογοήτευση ότι κράδαινα τον επίμαχο λογαριασμό με το δεξί μου χέρι δεξιά-αριστερά σε ύψος ανώτερο αυτού του γκισέ και ότι η κόρη του ανοιχτού ματιού του ανθρώπου πίσω από το γκισέ τον είχε εντοπίσει. Ήταν φανερά μια από τις κακές στιγμές μου…

Ο άνθρωπος πίσω από το γκισέ στράφηκε εντελώς προς τα πίσω, γυρίζοντάς μου την πλάτη. Θα ορκιζόμουν ότι άνοιξε τότε και τα δύο του μάτια αλλά δεν έχω αποδείξεις για κάτι τέτοιο. Απευθύνθηκε προς άλλους ανθρώπους πίσω από άλλους γκισέδες. Θα ορκιζόμουν, ακόμη, ότι διέκρινα από μία καινούρια μύγα πάνω σε κάθε άλλο γκισέ αλλά είχα ήδη αρχίσει να αγχώνομαι και ίσως είδα πράγματα που δεν υπήρχαν στην πραγματικότητα. "Είμαστε εμείς εδώ υπεύθυνοι για αυτούς τους λογαριασμούς;", ρώτησε την ομήγυρη. Διαδοχικά τριξίματα καρεκλών ακούστηκαν από τριγύρω. Κάποια πόδια, μάλιστα, προσγειώθηκαν στο έδαφος φανερώνοντας ανησυχία. Κεφάλια στράφηκαν πρώτα προς το μέρος μου κι έπειτα προς τον άνθρωπο πίσω από τον γκισέ μου. Κάποιοι μισάνοιξαν και τα δύο μάτια. Συνολικά δε βρήκα κεφάλι που κατά μέσο όρο να άνοιξε αθροιστικά πάνω από ένα ολόκληρο μάτι. Η μύγα που με είχε αναλάβει μου υπενθύμισε έγκαιρα ότι ήμουν εκεί για καποιο σκοπό και όχι για γενικές παρατηρήσεις…

Τρία-τέσσερα "Όχι" ή "Όχι, βέβαια" ακούστηκαν από τριγύρω επιβεβαιώνοντας αυτό που ο άνθρωπος πίσω από το γκισέ φαινόταν ότι είχε εξαρχής υποψιαστεί. Διέκρινα και μερικά "Τί;" και κάποια "Πώς;" αλλά προσπάθησα να μην τα χάσω τελείως. Η ετυμηγορία είχε, πάντως, βγει! Εκεί δεν ήταν υπεύθυνοι για αυτό το λογαριασμό που κρατούσα! Με έλουσε κρύος ιδρώτας. Είχα πάει σε λάθος άνθρωπο. Ή σε λάθος γκισέ! Ποιος ξέρει; Ο άνθρωπος πίσω από το γκισέ δε μίλησε καν. Ήταν ένας τρόπος να θριαμβολογήσει εναντίον μου σιωπηλά. Έσκυψα ελαφρά το κεφάλι κι έκανα να φύγω. Εκείνος επανήλθε στην προεπιλεγμένη του θέση – ευτυχώς, σκέφτηκα από μέσα μου – χωρίς άλλες αντιδράσεις. Διάφοροι ήχοι ακούστηκαν καθώς απομακρυνόμουν: πόδια επανέρχονταν πάνω σε τραπεζάκια, καρέκλες έστριβαν πίσω στη θέση της ανάκλισης, μερικά μικρά χαχανητά στο μέγεθος αναπνοής διέφυγαν και η μύγα μου επανήλθε υπάκουα πάνω στο γκισέ της.

– Κύριε, πίσω από το γκισέ, θα ήθελα να σας διαβεβαιώσω ότι θα κάνω ό,τι περνά από
το χέρι μου για να μην καταλήξω ποτέ, εγώ ή τα παιδιά μου, πίσω από έναν τέτοιο γκισέ.

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι | rss 2.0 | trackback | 2 σχόλια
10 Αυγούστου, 2008

Διαβάζω, όχι χωρίς ένα ελαφρό μειδίαμα, στο πρώτο θέμα της Καθημερινής αυτής της Κυριακής, ότι:

Από πού, λοιπόν, θα αντλήσει πρόσθετα έσοδα ο προϋπολογισμός του 2009, αφού εγκαταλείπεται η ιδέα να επιβληθεί ελάχιστο φορολογητέο εισόδημα και τεκμαρτός φόρος σε ένα εκατομμύριο και πλέον ελεύθερους επαγγελματίες και επιτηδευματίες που φοροδιαφεύγουν συστηματικά;

Το θέμα που ο αρθρογράφος επιχειρεί να θίξει στο άρθρο αυτό είναι η δυσκολία – μάλλον αδυναμία – της κυβέρνησης των μόλις 152 βουλευτών να έρθει σε ρήξη με το 1 εκατομμύριο ελευθέρων επαγγελματιών / φοροφυγάδων και τις συντεχνίες τους. Κι αυτό γιατί 1 εκατομμύριο ψηφοφόροι είναι πολύ μεγάλος αριθμός στο σημερινό ασταθές πολιτικό σκηνικό. Ξεχνάει, όμως, να κάνει ορισμένους στοιχειώδεις διαχωρισμούς βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι συμβολαιογράφους, γιατρούς και δικηγόρους με υδραυλικούς, ηλεκτρολόγους και ταξιτζήδες ισχυριζόμενος ότι:

Αυτή η απίθανη λοιπόν «μαστοράτζα», που είναι ο τρόμος και ο φόβος των νοικοκυριών…

Και αναφωνώντας με αγανάκτηση:

Έλεος πια! Ολοι αυτοί ζουν πλουσιοπάροχα καταχρώμενοι φορολογικών εσόδων…

Καταλήγοντας, λίγο πιο πριν στο ίδιο άρθρο ότι:

 Είναι ντροπή για την κυβέρνηση που δεν τους επιβάλλει έναν τεκμαρτό φόρο1!

Ελεύθερος επαγγελματίας ων, ανατριχιάζω μπροστά σε τέτοιες “ιδέες”. Σίγουρα σε όλους μας έχουν τύχει πελάτες που ζήτησαν να μην τους κοπεί απόδειξη για να γλιτώσουν το ΦΠΑ, και σίγουρα υπάρχουν υδραυλικοί που πρώτοι θα μας το προτείνουν αυτό όταν έρθουν σπίτια μας για επισκευές, και οπωσδήποτε υπάρχουν ταξιτζήδες που “πειράζουν” τις ταρίφες και υπερχρεώνουν ανυποψίαστους τουρίστες κοκ. Όμως, ποια λογική και ποιοι υπολογισμοί υποδηλώνουν ότι αυτές οι κατηγορίες επαγγελματιών ευθύνονται για το μεγάλο μέρος της φοροδιαφυγής στην Ελλάδα; Ποια στοιχεία αποδεικνύουν ότι αν αυτοί οι επαγγελματίες σταματήσουν να “φοροδιαφεύγουν” ο επόμενος προϋπολογισμός θα είναι περισσότερο υγιής;

Θα ευχόμουν να είναι κανείς λιγότερο κυνικός όταν κάνει παρόμοιες συστάσεις προς την κυβέρνηση και να εστιάζει σε μεγαλύτερα οικονομικά προβλήματα, όπως τα λαδώματα και οι μίζες, οι φούσκες του χρηματιστηρίου, τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων και η φοροδιαφυγή των μεγάλων εταιρειών. Μήπως όλα αυτά υφίστανται κανονική και νόμιμη φορολογία; Ποιους θα πρέπει να αποφασίσουμε να κυνηγήσουμε, τους “κουλουράδες” και τους “λαχειοπώλες” της οικονομίας ή τα “μεγάλα της κεφάλια”. Εκεί ακριβώς έγκειται και η αδυναμία αυτής και κάθε άλλης κυβέρνησης και όχι αλλού.

Κατά τα άλλα συμφωνώ απόλυτα με το γενικό τίτλο ότι “Η πολιτική ατολμία ωφελεί τους φοροφυγάδες“. Γιατί, πράγματι, το μέγεθος της φοροδιαφυγής Ελλάδα έχει ίδια τάξη μεγέθους με τον ίδιο μας τον προϋπολογισμό. Αλλά ας την αναζητήσουμε εκεί που έχει πραγματικά ουσία.

1. Ελάχιστο φορολογητέο εισόδημα, ανεξάρτητο του δηλωμένου –
π.χ. να δηλώνεις έσοδα 8500€ αλλά να φορολογείσαι για 11000€.

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, πολιτική, φοροδιαφυγή | rss 2.0 | trackback | 2 σχόλια
9 Αυγούστου, 2008

Μέσα στο κατακαλόκαιρο και η ομάδα Nevma – αν και εν μέσω διακοπών – δεν κάθεται αδρανής! Σχεδιάζει, κατασκευάζει, δημιουργεί. Τελευταίο έργο της η επίσημη ιστοσελίδα της "Exarco S.A. – Optic and Fashion Concepts". Αναλάβαμε τον πλήρη ανασχεδιασμό και την ανακατασκευή της ιστοσελίδας της Exarco S.A. και τη φέραμε – σχεδόν, ακόμη – εις πέρας. Οι συστάσεις:

Η εταιρεία "EXARCO OPTIC & FASHION CONCEPTS" δραστηριοποιείται στην ελληνική αγορά οπτικών ειδών και αποτελεί μετεξέλιξη προηγούμενων επιχειρηματικών σχημάτων…

Σήμερα κάτω από τον τίτλο “EXARCO OPTIC & FASHION CONCEPTS” δραστηριοποιούνται οι: EXARCO Α.Ε., ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΞΑΡΧΟΣ – ΕΜΠΟΡΙΟ ΟΠΤΙΚΩΝ και SAMA Greece. Μετά από μία μακροχρόνια επιτυχημένη πορεία η EXARCO βρίσκεται ανάμεσα στις πρώτες θέσεις των εταιρειών του κλάδου…

εκτύπωση Κατηγορίες: επαγγελματικά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
5 Αυγούστου, 2008

Βρέθηκα εκεί και είπα να σας το αναφέρω! Σε ένα απίθανο σημείο, κατάφυτο από πελώρια πεύκα, όπως είναι άλλωστε το μεγαλύτερο κομμάτι της Κασσάνδρας, στη Χαλκιδική, βρίσκεται το αμφιθέατρο της Σίβηρης. Εκεί κάθε χρόνο γίνεται ένα πολύ όμορφο φεστιβάλ με συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις. Φέτος, στις 2 Αυγούστου ήταν εκεί η Χαρούλα Αλεξίου παρέα με το Μπάμπη Στόκα και την Ανδριάνα Μπάμπαλη. Δε μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό και βρέθηκα εκεί για να απολαύσω τελικά ένα υπέροχο πρόγραμμα γεμάτο από τραγούδια το ένα πιο κλασσικό από το άλλο.

Χαίρομαι, ακόμη, πολύ να βλέπω παρόμοιες εκδηλώσεις να πραγματοποιούνται στις "επαρχίες". Βέβαια η Κασσάνδρα δεν είναι αυτό που παραδοσιακά λέμε επαρχία. Το ξέρω, γιατί μεγάλωσα σε μια τέτοια. Όμως δίνονται με αυτό τον τρόπο ευκαιρίες για μια προσωρινή – έστω – πολιτιστική αποκέντρωση. Και του χρόνου, λοιπόν…

εκτύπωση Κατηγορίες: είδα, ήμουν εκεί, μουσική | rss 2.0 | trackback | 6 σχόλια