Τάκης Μπουγιούρης

Δε φταίω εγώ, έχουμε πάρει φωτιά εδώ πέρα. Το couchpotato.gr είναι ακόμη ένα blog που μετακόμισε από το wordpress.com για να ανοίξει τα φτερά του μόνο του, ανανεωμένο και ανεξάρτητο. Οι συστάσεις του:

Η αγάπη για τις σειρές κρατάει από παλιά, από το prime time της ΕΡΤ και το Family Ties, για να μη μιλησω για το Μικρό σπίτι στο Λιβάδι… Σήμερα η τηλεόραση είναι διαφορετική, αλλά και ίδια. Κάποτε όλες ήθελαν να είναι η Σαμάνθα του Bewitched. Σήμερα είμαστε βέβαιοι ότι ό,τι και να γίνει, θα καθαρίσει ο Τζακ Μπάουερ.

Αυτό το blog παρακολουθεί σειρές και την παραφιλολογία γύρω από αυτές, και το διασκεδάζει.

Ε, ναι, αλήθεια, λοιπόν, είναι εμείς το φτιάξαμε κι αυτό…

Πήγαμε και ένα θέατρο, έτσι για να νιώσουμε μιαν κάποια ψυχική ανάταση διαφορετική. Δε θα αναφέρω καν τον καινούριο – χάλια – James Bond που κάθησα και είδα επί δύο ώρες. Εντάξει το ανέφερα! Η "Ιοκάστη" είναι μια κωμωδία Έλληνα συγγραφέα (Άκης Δήμου) βασισμένη σε κλασσικές φαρσικές καταστάσεις να διαδραματίζονται με κεντρικό πρόσωπο την ομώνυμη ηρωίδα (Σοφία Φιλιππίδου), μια θα-ήθελε-να-είναι-μεγαλοαστή κυρία και την – άνω κάτω – οικογένειά της, που πρωτο-ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη και κατέβηκε στην Αθήνα για να ανεβεί υπό τη σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή!

Η Σοφία Φιλιππίδου είναι ένα ζωντανό καρτούν πάνω στη σκηνή, απολαυστική και πηγαία. Όλη η ιστορία είναι στηριγμένη πάνω στο χαρακτήρα που υποδύεται και τις πλακατζίδικες ατάκες που πετάει κατά ριπάς. Πέρα από αυτό δεν κατάφερα να ευχαριστηθώ και πολλά πράγματα. Πολλά, επίμονα επαναλαμβανόμενα αστεία, συχνά επιπέδου καθημερινού sitcom με ελάχιστες εναλλαγές ρυθμού δεν άφησαν την κωμωδία να "απογειωθεί". Πρέπει να παραδεχθώ ότι μου καλοφάνηκε ο Πυγμαλιών Δαδακαρίδης στο ρόλο του Εσθονού (ή Λετονού;) μπάτλερ-καταλύτη (!).

Κι ένα κοινό! Τι φταίνε οι ηθοποιοί, αλήθεια, γι’ αυτό; Που χαχανίζει βάρβαρα σε κάθε ευκαιρία σα να το έχει τόσο απίστευτη ανάγκη. Μπορώ να το καταλάβω αυτό, αλλά δε με βοηθάει… Να πας; Άμα σου αρέσει πολύ η Φιλιππίδου…

Για καιρό φιλοξενείτο στο bookwormgr.wordpress.com αλλά τώρα έχει τον κατά-δικό του server για να εξελιχθεί όπως του αρέσει. Κάναμε όλη τη μεταφορά και ένα ωραιότατο redesign. Ιδού τα αποτελέσματα: www.bookworm.gr. Περί τίνος πρόκειται:

Νέα, ιδέες και απόψεις για τα βιβλία, τους ανθρώπους που τα γράφουν, κι αυτούς που τα διαβάζουν.

Ε, ναι, εμείς το φτιάξαμε κι αυτό…

Και συνειδητοποιώ ότι κλείσαμε ένα χρόνο! Εγώ και το blog μου εννοώ. Καλή φάση! Θυμάμαι το πρώτο post…

Τα ήξερες, Τάκη, δε σου έφταιγε κανένας. Τι πας και ψάχνεις web hosting στην Ελλάδα; Για να φας πάλι τα μούτρα σου με τις αμέτρητες ηλιθιότητες των ανίκανων! Ποιο είναι το τελευταίο φρούτο που μου ξεφούρνισαν; To mod_rewrite λέει του Apache:

δεν επιτρέπεται σύμφωνα με την πολιτική ασφαλείας της υπηρεσίας web hosting…

Άι συχτίρ! Ποιο; Το mod_rewrite! Πολιτική ασφάλειας, λέει. Ουστ! Ναι, ρε το θέλω το mod_rewrite, σε όλο τον κόσμο οι ISPs το παρέχουν εκ των προτέρων. Και είναι πολύ χρήσιμο για ένα blog, και – τι σας νοιάζει – εγώ εν πάση περιπτώσει το χρειάζομαι!

Με συγχωρείτε και που βλαστημώ και που σας μπλέκω με τεχνικά ζητήματα αλλά θέλουν ξύλο οι άνθρωποι. Και τι φταίει ο δυστυχής πελάτης μου που θέλει μια ελληνική εταιρεία που να του κόψει ένα ωραίο ελληνικό τιμολόγιο να το βάζει όμορφα στα έξοδά του και όχι μια άγνωστη – αλλά αξιόπιστη – εταιρεία στο Τέξας ή την Οκλαχόμα με servers 2000 πόδια κάτω από το έδαφος; Καλά να πάθει κι αυτός κι εγώ.

Και θυμάμαι και τότε που – η άλλη ανεκδιήγητη – η Forthnet μου έλεγε ότι:

μέσω του Tomcat δεν επιτρέπονται τα file uploads…

Και πιο παλιά που – πάλι η ΟΤΕnet – ισχυριζόταν πως:

στον Tomcat της δεν υποστηρίζει Servlets. Και αυτό για λόγους ασφάλειας…

Κύριοι, είστε άθλιοι και παρέχετε άθλιες και πανάκριβες υπηρεσίες. Αντίο από εμένα, τα site μου θα μεταναστεύσουν ένα-ένα.

Επεράσαμε και μια βόλτα από εκεί, για ένα βράδυ. Ο Λάκης Παπαδόπουλος κεφάτος όπως πάντα τραγουδάει και σπάει πλάκα με το κοινό σε μια παράσταση με όλα τα γνωστά του τραγούδια. Όσοι δεν τον γνωρίζουν καλά θα εκπλαγούν με το πόσα τραγούδια του έχουν σιγομουρμουρίσει χωρίς να το ξέρουν! Κι αν τον δεις από κοντά δε μπορείς να μην τον συμπαθήσεις τον τύπο. Μαζί του πλήθος νέων μουσικών. Δε μου άρεσε: η τιμή της εισόδου! 25€ σε ένα παραδοσιακά φοιτητικό στέκι; Να και δυο "φτωχές" φωτό (ναι, στην πρώτη ο Λάκης είναι στα ντραμς):

Όπως πάντα θέλω να τα κάνω και να τα προλάβω όλα! Πήγα cinema λοιπόν κι έχω να σου πω, ναι, να πας να δεις την Poppy (στο "Τυχερή κι Ευτυχισμένη") για μια κάπως πιο… εναλλακτική αλλά εξίσου απολαυστική κι εντελώς βρετανική εκδοχή της Amelie. Κι επίσης σου προτείνω να προλάβεις να δεις (ει δυνατόν σε adult μη μεταγλωττισμένη έκδοση) τον "Wall-E" (προφέρεται  Γουόλι), το πιο γλυκό κι ευαίσθητο ρομποτάκι που κατασκευάστηκε ποτέ (από την Pixar).

Από αύριο στοχεύουμε στη νέα ταινία του Woody Allen, το "Vicky Christina Barcelona" με Scarlett Johansson, Javier Bardem και δε συμμαζεύεται…

Το MTV δεν είναι και η μεγαλύτερη συμπάθειά μου, όχι λόγω αρχών αλλά γιατί, φυσικά, προμοτάρει ένα σωρό ηλίθιες μουσικές, όπως και το MAD εδώ πέρα, άλλωστε. Δεν παύει όμως να είναι ικανό να αναγνωρίσει ποια είναι τα πραγματικά "μεγάλα" συγκροτήματα ανά την υφήλιο και, να, που προχτές μας έφερε ένα από αυτά στην Αθήνα σε μια δωρεάν συναυλία στο Καλλιμάρμαρο στάδιο, με αφορμή την έναρξη του προγράμματος του ελληνικού του παραρτήματος. Θα προσπεράσω την αποχαύνωση των παρουσιαστών του – τους ξένους τους είχαμε ξαναδεί, αλλά τους Έλληνες τώρα τους γνωρίσαμε και η χαρά μας δεν περιγράφεται! Θα προσπεράσω ακόμη το live παρωδία/τραγωδία των C:REAL που δε θέλω να θυμάμαι.

Και φτάνω στο ψωμί της υπόθεσης! Καταρχή, η – νέα – Gabriella Cilmi γλυκύτατη και τσαχπινότατη τραγούδησε μέσα σε μισή ώρα από soul/jazz μέχρι hard rock και επιβεβαίωσε την – αδικαιολόγητη – συμπάθεια που της είχα εκ των προτέρων. "Everything ‘s sweet about her" – μέχρι τώρα, τουλάχιστο. Έπειτα, ακολούθησαν οι – πώς αλλιώς να τους αποκαλέσεις – εκρηκτικοί Kaiser Chiefs που ρόκαραν το στάδιο κανονικά αλλά για – από ότι φάνηκε – λίγο χρονικό διάστημα. Αλλά μας άρεσαν! Και, τέλος, τί τέλος! REM εν πλήρη απαρτία και διαύγεια, με έναν κατά κοινή ομολογία ακόυραστο Michael Stipe να τα δίνει όλα για πάνω από μιάμιση ώρα. Τα περισσότερα "βασικά" κομμάτια ακούστηκαν (και πολύ καλά μάλιστα) αλλά μας έμεινε ένα απωθημένο για το "Everybody hurts" που παραλείφθηκε. Εν τέλει, άξιζε τον κόπο η αναπόφευκτη ταλαιπωρία ανάμεσα στις 50 περίπου χιλιάδες κόσμου που μαζεύτηκαν, καθώς βλέπεις:

Απορία: Στη συναυλία του ΣΚΑΙγια το πράσινο (πάλι στο Καλλιμάρμαρο) η μαγνητοσκόπηση
απαγορεύτηκε!  Γιατί η συναυλία του MTV στάθηκε δυνατό να μεταδοθεί σε Γαλλία,
Ισπανία και Πορτογαλία, όπως περήφανα μας ανακοινώθηκε;

Πώς να ξεκινήσεις να μιλάς για το "μικρό ήρωα"! Τον ήρωα με "τα κοντά παντελονάκια και τη μεγάλη καρδιά", όπως πληροφορούσε το σημείωμα του συγγραφέα στο οπισθόφυλλο. Σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής για τα παιδιά που μεγάλωσαν τη δεκαετία του ’50 και που, με κάποιο τρόπο κατάφερε να παρεισφρήσει και στη δεκαετία που μεγάλωνα κι εγώ. Ανάμεσα στα Μπλεκ, τη Βαβούρα, τα Σαΐνια και λίγο νωρίτερα τα Άμπρα-Κατάμπρα έπεσε στα χέρια μου ένας τόμος – σε τόμους έβγαινε τότε πια και όχι σε τεύχη – του Μικρού Ήρωα. Ο αυτουργός ήταν ο πατέρας μου, μεγαλωμένος και ο ίδιος με τις ιστορίες του.

Κανονικά θα έπρεπε να είχα αντιδράσει άσχημα. Να βγάλω τη γλώσσα έξω κοροϊδευτικά και να του επιστρέψω το "απολιθωμένο" ανάγνωσμα όχι με πολύ ευγένεια, ως όφειλα λόγω της ηλικίας μου. Αλλά κάτι μέσα μου λειτούργησε διαφορετικά και ο Γιώργος Θαλάσσης έγινε μέγας έρωτας. Τι περιπέτεια μα και τι μελόδραμα ταυτόχρονα. Τι υπερβολή μα και τι ομορφιά. Εξέπεμπε τέτοια ευγένεια αυτή η φυσιογνωμία, σα να είχε μέσα της όλα τα προτερήματα του Έλληνα χωρίς κανένα μειονέκτημά του. Ήταν αναμφίβολα αξιαγάπητος. Όμως οι πιο πολλοί ήρωες έτσι αξιαγάπητοι είναι. Δεν ήταν, βέβαια, μόνο αυτός! Ήταν και η αντάξια παρέα του, ο Σπίθας και η Κατερίνα, πιστοί φίλοι, σύντροφοι και συναγωνιστές. Και η φαντασία του συγγραφέα Στέλιου Ανεμοδουρά, αχαλίνωτη, κατέβαζε χείμαρρο τις ιστορίες γύρω από το σταθερό άξονα της Εθνικής Αντίστασης στην κατεχόμενη από τους Ναζί Αθήνα.

Ο Μικρός Ήρωας ήταν και είναι μια μεγάλη μου αγάπη. Από αυτά τα πράγματα που σε θλίβει που δε θα μπορέσεις ποτέ να τα ξαναγνωρίσεις για πρώτη φορά αλλά και αισθάνεσαι κρυφή χαρά που ήσουν τυχερός να τα γνωρίσεις έστω και μία. Ένας κανονικός έρωτας, δηλαδή.

(υπάρχουν και σήμερα πολλοί φίλοι του Μικρού Ήρωα)

Φίλοι της τεχνολογίας και της πληροφορικής, κρατηθείτε! Μια μεγάλη μέρα ξημέρωσε στις 19 Αυγούστου 2008. Το πανάρχαιο πρόβλημα της ανάγνωσης ηλεκτρονικών κειμένων που ξεπερνούν σε μέγεθος αυτό της οθόνης ενός υπολογιστή έχει πλέον λυθεί. Οι δαιμόνιοι ερευνητές της Microsoft Teleshopping, έπειτα από χρόνια κοπιώδους εργασίας ανακάλυψαν στα πληκτρολόγιά μας δύο καλά κρυμμένα κουμπάκια, το "PageUp" και το "PageDown" (φυσικά έχει κατοχυρωθεί και η απαραίτητη σχετική πατέντα). Τα κουμπάκια αυτά αποκαλύφθηκε ότι μπορούν να μετακινήσουν ένα ηλεκτρονικό κείμενο ολόκληρες οθόνες προς τα πάνω και προς τα κάτω αντίστοιχα. Η ανακάλυψη έχει αναστατώσει τον κόσμο της Πληροφορικής και όχι μόνο. Πιο συγκεκριμένα, το μεγάλο πείραμα στο CERN, το οποίο μόλις ξεκίνησε με μεγάλες προσδοκίες, συζητείται να ανασταλλεί, ώστε οι επιστήμονες του να μπορέσουν να διαβάσουν τις υπολειπόμενες σελίδες των εργασιών πάνω στις οποίες βασίστηκαν, χρησιμοποιώντας τα νέα κουμπιά και να το ξεκινήσουν εκ νέου! Χιλιάδες άλλοι συνάδελφοί τους ανά την υφήλιο ξεσκονίζουν τα πληκτρολόγιά τους για να ξεσκεπάσουν και αυτοί την μέχρι πρότινος καλά κρυμμένη νέα δυνατότητα. Η Microsoft Teleshopping κρατά τη μεθοδολογία που την οδήγησε σε αυτή την συγκλονιστική ανακάλυψη ως επτασφράγιστο μυστικό και ήδη διαρρέουν πληροφορίες για νέες, πιο πρωτόγνορες και δραματικές. Θα παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα τις εξελίξεις και θα σας τις μεταδίδουμε τη στιγμή που συμβαίνουν…

Disclaimer: Tο κείμενο αυτό δεν ξεπερνά σε μέγεθος αυτό της μιας οθόνης 15” σε ανάλυση 800×600!