12 Νοεμβρίου, 2009

Γίνεται αρκετός λόγος τελευταία για το άνοιγμα των μεγάλων κομμάτων στην κοινωνία, στη "βάση", όπως λένε, με αφορμή τις εκλογές της ΝΔ για το νέο της πρόεδρο. Τελικά, στην ψηφοφορία αυτή θα ψηφίσουν μόνο τα μέλη του κόμματος, με δυνατότητα να γραφτεί κάποιος μέλος ακόμη και την ίδια την ημέρα της ψηφοφορίας. Θυμίζω ότι στις αντίστοιχες εκλογές για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, πριν από 2 χρόνια, είχε δοθεί η δυνατότητα να συμμετάσχουν ακόμη και οι φίλοι του κόμματος και, φυσικά, μπορούσε κάποιος να γραφτεί μέλος ακόμη και εκείνη την ημέρα.

Σημειολογικά, ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε ένα μεγάλο βήμα τότε που θεωρήθηκε επιτυχημένο, κυρίως από το 1εκ. περίπου κόσμου που συμμετείχε. Θεωρώ πως ένας ενεργός πολίτης έχει δικαίωμα να επιθυμεί να έχει άποψη για όλα τα κόμματα που παίρνουν μέρος στην πολιτική ζωή του τόπου. Ακόμη και στη διαδικασία εκλογής αρχηγού τους. Η δομή των κομμάτων, από την άλλη, έχει κάθε δικαίωμα να του το αρνηθεί αυτό το αίτημα, εφόσον, ούτως ή άλλως, θέτει εαυτόν σε κρίση σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Κι άλλωστε αυτοί που επισήμως απαρτίζουν ένα κόμμα έχουν το λόγο για την πορεία του.

Οποιοσδήποτε θεσμός ή διαδικασία, όμως, ανοίγει την πολιτική προς τον πολίτη και του δίνει μεγαλύτερη πρόσβαση σε κέντρα αποφάσεων θα με βρει σύμφωνο και συμμέτοχο. Θα συμμετείχα στις εκλογές οποιουδήποτε κόμματος, που ζητούσε με αυτό τον τρόπο τη συνδρομή μου στη διαδικασία, αρκεί να μη μου ζητούσε να γραφτώ "μέλος". Το μέλος πρέπει να πιστεύει στο κόμμα και να έχει υποχρεώσεις απέναντί του. Επιπλέον, θα θεωρούσα τον εαυτό μου "φίλο" κάθε κόμματος που συμμετέχει σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία, έστω κι αν αγωνιζόταν να την ανατρέψει, πάντοτε με δημοκρατική νομιμότητα, βέβαια. Πιστεύω ότι αυτή τη συμμετοχικότητα την έχει ανάγκη η πολιτική ζωή στην Ελλάδα, όπου η εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα έχει χαθεί και, μάλιστα, κατά κοινή ομολογία, δικαίως.

Επομένως, ψηφίζω ότι καλώς στη ΝΔ προχώρησαν στο άνοιγμα προς τη βάση των μελών του κόμματος αλλά κακώς δε συνέχισαν σε μεγαλύτερο άνοιγμα προς τους φίλους του κόμματος. Αγνοώντας, έτσι, την επιτυχία του ανάλογου εγχειρήματος του ΠΑΣΟΚ το 2007, κάτι που δείχνει φόβο και αμηχανία και υποννοώντας στην πράξη ότι "φίλοι, δε σας πέφτει λόγος". Δεκτόν! Εγώ ψηφίζω να μην ψηφίσω στις εκλογές τους διότι θέλω να είμαι "φίλος" όλων αλλά "μέλος" κανενός (προς το παρόν).

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, πολιτική | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
2 Νοεμβρίου, 2009

Είσαι (κοντά-ή-πάνω-στα-ή-λίγο-παραπάνω-από) 30; Δεν έχεις χρόνο για μαγείρεμα; Στοπ! Πρέπει να αρχίσεις να το διαβάζεις:

Cooking 30's - Cooking in your 30's is hard enough

"Cooking in your 30's is hard enough"

εκτύπωση Κατηγορίες: προσωπικά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
26 Οκτωβρίου, 2009

Τι κάνει μια σκύλα όταν το αφεντικό της κοιμάται; Η απάντηση στο www.dogthoughts.gr!

Dogthoughts.Gr - Το ημερολόγιο μιασ σκύλας

Αρφ! Δώσε κάνα κόκκαλο καλέ κύριε…

εκτύπωση Κατηγορίες: προσωπικά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
23 Οκτωβρίου, 2009

Το εισιτήριο δεν είναι απλώς ένα χαρτάκι που εξασφαλίζει την είσοδό μας σε ένα χώρο. Οπωσδήποτε, πρωτίστως ανταποκρίνεται σε λειτουργικές ανάγκες. Κάποιος πρέπει να μπορεί να αποδείξει ότι έχει βρεθεί εκεί που έχει βρεθεί όχι παράνομα και ότι έχει καταβάλει το ανάλογο αντίτιμο. Το εισιτήριο είναι, κατά κάποιο τρόπο, λοιπόν ένα συμβόλαιο, μια απόδειξη παροχής υπηρεσίας. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το εισιτήριο είναι και ένα ενθύμιο. Συχνά είναι η μόνη χειροπιαστή απόδειξη, αν όχι μία, έστω, από τις πολλές, που σου μένει από ένα θέατρο, ένα μουσείο, ένα σινεμά, τις συγκοινωνίες μιας ξένης πόλης που επισκέφτηκες κλπ. Για τους – παράξενους – ανθρώπους που αρέσκοντται στο να συλλέγουν αναμνήσεις τα εισιτήρια δεν είναι μικροπράγματα, είναι συλλεκτικά κομμάτια, ειδικά αν είναι και όμορφα σχεδιασμένα.

Και τώρα πες μου τι τους έχει πιάσει σε πολλά σινεμά στην Αθήνα (χτες το βράδυ το είδα στο Αττικόν, στη Σταδίου, αλλά το έχω πετύχει και αλλού) και έχουν σταματήσει πια να κόβουν εισιτήρια; Τόσο πολύ τους κόστιζαν; Σου κόβουν κανονικές αποδείξεις, σαν κι αυτές που παίρνεις από το σούπερμάρκετ. Δεν έχω τίποτε εναντίον των σούπερμάρκετ, σχετικά με αυτό το θέμα. Όμως, περιμένω κάτι παραπάνω από ένα σινεμά, ένα χώρο που στεγάζει μια μορφή τέχνης και θέλει να έχει πιο στενή σχέση με το κοινό του. Για να μπορώ κι εγώ, σα ρομαντικό παιδί, να συνεχίσω να μαζεύω τα εισιτήριά μου όμορφα κι ωραία κι όχι να γεμίζω κουτιά με ασπρόμαυρες, κακοτυπωμένες αποδείξεις. Ευχαριστώ…

Update:
Καιρό ψάχνω να βρω ένα ωραίο άρθρο που είχα διαβάσει και μετά χάσει το link του. Το ξαναβρήκα! Ο συγγραφέας του πιστεύει ότι κάποιος που παρέχει μια υπηρεσία έχει πολύ περισσότερα να κερδίσει δίνοντας ένα όμορφο εισιτήριο ή μια όμορφη απόδειξη στον πελάτη του. Και δείτε τι κάνει παίρνοντας ως παράδειγμα μια απόδειξη από τα γνωστά σε όλους μας Starbucks. Πολύ καλό…

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, δε βαριέσαι, θέατρο, σινεμά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
20 Οκτωβρίου, 2009

Τελευταία μας έχουν κάνει περισσότερη εντύπωση μικρές και ολιγομελείς παραστάσεις παρά μεγάλες θεατρικές παραγωγές. Στις δεύτερες διακρίνεις ένα ασήκωτο βάρος, μια ακατανίκητη φόρμα που δεν ξεπερνιέται και καθορίζεται, συνήθως, από τα μεγάλα ονόματα ηθοποιών και σκηνοθετών που τις απαρτίζουν. Αντιθέτως, στις πρώτες αναγνωρίζεις μιαν άλλη διάθεση για για πρωτοτυπία (όχι απαραίτητα πειραματισμό) και μια όρεξη για να παραχθεί κάτι νέο και όμορφο. Οπωσδήποτε η ειδοποιός διαφορά είναι ο ενθουσιασμός.

Το "Χωρίς Μουσική" (ναι, να πας να το δείς, στη Θεμιστοκλέους 104, στο 104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης) είναι μια τέτοια παράσταση. Γραμμένο, σκηνοθετημένο και παιγμένο από την ίδια ομάδα με πολύ κέφι και αξιοσημείωτη εφευρετικότητα, αποδεικνύει ότι με ελάχιστα μέσα μπορείς να κάνεις μια υπέροχη παράσταση, που θα την αδικήσεις αν την αποκαλέσεις "μικρή" ή "μικρού βεληνεκούς" απλά επειδή παίζεται σε μικρό χώρο και για λίγους θεατές. Υπό άλλες συνθήκες, σε μιαν άλλη χώρα τόσο γέλιο, τόση μουσική, συγκίνηση και χορογραφία θα τύχαινει άλλης αναγνώρισης.

Δε μπορώ να μην κρατήσω στη μνήμη μου το ύφος του κ. Κ. Γάκη στην αρχή της παράστασης την ώρα που παίζει μόνος του το αυτοσχέδιο πιάνο που μου θύμισε κάτι σαν την εικόνα δεξιά. Κι επίσης τον κομβικό χαρακτήρα μα και ανεκδιήγητο βαρκάρη!

εκτύπωση Κατηγορίες: είδα, θέατρο | rss 2.0 | trackback | 1 σχόλιο
7 Οκτωβρίου, 2009

Σχεδόν από το πουθενά το ΠΑΣΟΚ θριάμβευσε. Το ίδιο ΠΑΣΟΚ που έχασε δύο εκλογικές αναμετρήσεις τα τελευταία έξι χρόνια. Με τον ίδιο αρχηγό που κανείς δεν πίστεψε ότι φέρει κάτι περισσότερο από ένα βαρύγδουπο όνομα. Και όμως δε νίκησε απλά. Θριάμβευσε! Αλλά μια ματιά στα εκλογικά αποτελέσματα σε απόλυτους αριθμούς δείχνει ότι το εν λόγω κόμμα τελικά δεν πήρε περισσότερες ψήφους από ότι στις προηγούμενες εκλογές. Ο προχθεσινός "θρίαμβος" δεν είναι παρά είναι ένας συνδυασμός του εκλογικού νόμου, της αύξησης της αποχής και της κατάρρευσης του – πρώην – πρώτου κόμματος.

Με δυο λόγια δεν έπεισε και για τίποτε παραπάνω. Απλά οι αντίπαλοί του έπεισαν για πολύ λιγότερα. Πρόκειται, επομένως, με πολιτικούς όρους για μια πλασματική νίκη αν και σε απόλυτους αριθμούς πραγματική. Αυτό είναι κάτι που ο νέος πρωθυπουργός δεν πρέπει να ξεχάσει ούτε στιγμή, διότι σύντομα – συντομότερα από ότι ο προκάτοχός του – τον περιμένει η ίδια πικρή μοίρα. Κι ας μην νομίζει ότι πείθει κανέναν ονομάζοντας υπουργεία με δακρύβρεχτα ονόματα όπως "… Ισότητας και Ατομικών Δικαιωμάτων", "…Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης", "… Δια Βίου Μάθησης" και "… Κλιματικής Αλλαγής".

Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα έχουμε εκλογές να θυμάσαι ότι η αποχή δε συνιστά "μαύρισμα" ούτε κριτική. Είναι πολιτική θέση και έχει ουσία και επίδραση. Γι’ αυτό, για άλλη μια φορά, στις εκλογές να μην απέχεις!

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι, πολιτική | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
5 Οκτωβρίου, 2009

Ήταν μάλλον οι πιο ενδιαφέρουσες και τελικά πιο θλιβερές εκλογές που έχω ζήσει. Ενδιαφέρουσες γιατί, επιτέλους, μετά το 1981 ήταν η πρώτη φορά όπου και τα δύο μεγάλα κόμματα είχαν δείξει πλέον σαφή δείγματα διακυβέρνησης σε μια χώρα με σταθερό, δημοκρατικό σκηνικό αλλά και ευρωπαϊκή πορεία, ενώ ο λαός είχε δείξει εξίσου σαφή απογοήτευση – και λίγα λέω – στις πολιτικές τους. Έτσι, περίμενες με ενδιαφέρον το αποτέλεσμα αυτών των συσχετισμών. Ή, τουλάχιστο, ήλπιζες να υπάρξει έστω κάποιο αποτέλεσμα από αυτούς τους συσχετισμούς.

Η επιλογή του – ιερού, αλάνθαστου κι αξιοσέβαστου – κριτηρίου του λαού ήταν να δώσει 10 μονάδες προβάδισμα και μια γερή αυτοδυναμία στο κόμμα που δύο χρόνια πριν στις εκλογές του 2007, καταδίκασε για δεύτερη συνεχόμενη φορά, ενώ εκείνο ήταν αντιπολίτευση. Στο κόμμα που χαριεντίζεται τώρα ότι η χθεσινή επιλογή του λαού ήταν συνειδητή και ότι η νίκη δεν οφείλεται στην κατάρρευση του άλλου, του μέχρι χτες κυβερνώντος και πλέον κατερρέοντος. Εντωμεταξύ η αριστερά απλώς επιβιώνει περιχαρακωμένη. Οι Οικολόγοι δεν μπήκαν στη βουλή. Ο Καρατζαφέρης δυναμώνει συστηματικά. Για όλα αυτά θλιβερές!

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, πολιτική | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
29 Σεπτεμβρίου, 2009

Προφέρεται με αγανάκτηση και με ιδιαίτερη έμφαση στον τονισμό της δεύτερης λέξης. Ει δυνατόν, η φωνή σε εκείνο το σημείο λεπταίνει και οξύνεται απότομα μα στιγμιαία σε ένδειξη οργής. Η τελευταία λέξη προφέρεται κάπως πιο αργόσυρτα, με φθίνουσα ένταση. Πριν από την ίδια τη φράση υπονοείται η βωμολοχία "γαμ*", αλλά είναι τόσο οικείο το άκουσμα, που δε χρειάζεται καν να αναφερθεί ρητά. Βλάσφημο αλλά και συνηθισμένο στην καθομιλουμένη νεοελληνική, σε βαθμό που να μη θεωρείται βλάσφημο πλέον. Παρατηρείται περισσότερο συχνά σε ανθρώπους μεγαλύτερων ηλικιών, άνω των 50-60 ετών και είναι ιδιαίτερα προσφιλές στους συνταξιούχους, τους μικρομεσαίους και τους χαμηλόμισθους. Οι άνεργοι προτιμούν το "άι συχτίρ". Σε σχεδόν συντριπτικό ποσοστό εκφέρεται από τον ανδρικό, ενήλικο, εργαζόμενο πληθυσμό και όχι τόσο από το γυναικείο. Εξαίρεση αποτελούν ταξιτζούδες, συμβασιούχες καθαρίστριες, ανασφάλιστες γραμματείς κλπ.

Στις μέρες μας είναι ιδιαίτερα επίκαιρο εξαιτίας της προεκλογικής περιόδου. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού θέλει να το φωνάξει δυνατά σε υποψήφιους πολιτευτές που επιζητούν "το σταυρό του" και τους στέλνουν στο σπίτι φακελάκια με έτοιμο σημειωμένο "το σταυρό τους"…

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι, πολιτική | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
24 Σεπτεμβρίου, 2009

Σαν μικρό παιδί, καθώς αναπολώ τις εκλογές του ’85 τις – πολλές – εκλογές του ’89+ αλλά και μέχρι τώρα ακόμη, μου έχουν μείνει ταυτόχρονα αντιφατικές γεύσεις σχετικά με το ερώτημα "τι θα ψηφίσεις". Η ψήφος είναι και ήταν, φυσικά, μυστική. Μας μάλωναν από μικρούς αν αφελώς κάναμε στους μεγαλύτερους τέτοια ερωτήματα και μας έβαζαν στη θέση μας που ρωτάγαμε τέτοια πράγματα. Από την άλλη μεριά, οι εκλογές εκείνων των εποχών ήταν σαφώς πιο κομματικοποιημένες από ότι σήμερα. Οι συσπειρώσεις των κομμάτων ήταν ισχυρότερες, οι πολίτες είχαν περισσότερα να "περιμένουν" από αυτά και το πολιτικό αίσθημα ήταν γενικά πιο έντονο.

Εντύπωση προκαλεί ότι την Αμερική μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία τολμούν να πάρουν ανοιχτά θέση κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου και να λένε δημοσίως ποιον υποψήφιο υποστηρίζουν (πχ το 2008 NYTimes Obama, Detroit News McCain). Στην Ελλάδα ο τύπος ακόμη λειτουργεί με βάση τη λογική "ο κόσμος το ‘χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι". Με δυο λόγια όλοι ξέρουμε ποιο κόμμα υποστηρίζει η κάθε εφημερίδα ή το κάθε κανάλι αλλά κανείς δεν το λέει δημοσίως. Γιατί στην Αμερική "υποστηρίζω" σημαίνει υποστηρίζω αυτά που ισχυρίζεται κάποιος και πιστεύω ότι τα λέει σοβαρά και θα με βρει αντιμέτωπο αν δεν τηρήσει το λόγο του, ενώ στην Ελλάδα σημαίνει ότι προπαγανδίζω υπέρ αυτού και έχω ίδιον όφελος από την ανέλιξή του.

Στις εκλογές αυτές, λοιπόν, θα ψηφίσω Οικολόγους Πράσινους, όπως έκανα και στις Ευρωεκλογές. Είναι απλό. Μου είναι αδύνατον να πάρω στα σοβαρά τα δύο μεγάλα κόμματα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και να πιστέψω ότι από τη μια μέρα στην άλλη έχει αλλάξει κάτι σημαντικό. Είναι ίδιοι και απαράλλαχτοι και υπεύθυνοι για τη σημερινή κατάσταση. Είναι απαράδεκτο να μην τιμωρηθούν με κάποιο τρόπο. Αυτή είναι η περιβόητη πολιτική ευθύνη που κάθε τόσο πιπιλούν χωρίς επιπτώσεις. Μια μικρή ματιά γύρω γύρω σε αυτό το blog θα σας κάνει εύκολα να καταλάβετε ότι έχω αρκετό χιούμορ ώστε να μη μπορώ να ψηφίσω ΛΑΟΣ. ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ θα μπορούσα να ψηφίσω αν κάποτε αποδέχονταν ότι η ιδεολογία δεν είναι σκοπός αλλά βάση για πολιτική. Μας μένουν οι Οικολόγοι Πράσινοι με τους οποίους δεν υπάρχει κάποιος ιδεολογικός δεσμός, αλλά δε χρειάζεται κιόλας. Χρόνια τώρα ψάχνω κάτι πιο δυνατό από αυτό. Κάποιον που να έχει να δώσει μια σοβαρή πρόταση για τη διαχείριση των προβλημάτων κι ας μην ταιριάζει πλήρως με τη δική μου κόσμο-αντίληψη.

Χρειαζόμαστε, πιστεύω, καλούς διαχειριστές και όχι ιδεολόγους. Όχι ότι οι διαχειριστές αυτοί θα πρέπει να είναι στερημένοι ιδεολογίας. Βέβαια, (οι Οικολόγοι Πράσινοι) δεν είναι οι μόνοι που έχουν σοβαρές προτάσεις, αλίμονο. Όμως, πιστεύω ότι στη συγκεκριμένη συγκυρία το να πάρουν ένα σημαντικό ποσοστό σημαίνει ουσιαστική αντιπολίτευση στο κόμμα που θα κυβερνήσει. Από την άλλη, δε θεωρώ το δίλημμα του φόβου της "ακυβερνησίας" σοβαρό. Αντιθέτως, ελπίζω σε αυτό. Πολλές χώρες της Ευρώπης περνούν από παρόμοιες περιόδους αλλά παράλληλα έχουν κράτος. Εμείς αυτό το πρόβλημα πρώτα απ’ όλα έχουμε, ότι δεν έχουμε κρατική μηχανή που να λειτουργεί.

(και τα πρωτοσέλιδα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού θα λένε "Bouyouris endorses the Eco-Greens")…

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, πολιτική | rss 2.0 | trackback | 2 σχόλια
22 Σεπτεμβρίου, 2009

Χθες βράδυ, 21 Σεπτεμβρίου του σωτηρίου 2009, παρακολουθήσαμε την τηλεμαχία, κοινώς ντημέπητ, των έξι πολιτικών αρχηγών των μεγαλύτερων σε ποσοστά κομμάτων των προηγούμενων (ευρω-)εκλογών. Από αυτό εδώ το blog θέλουμε να καταγγείλουμε δημόσια και με παρρησία την ελληνική τηλεόραση κρατική τε και ιδιωτική για τη λογοκρισία που επέβαλε στις εικόνες που έφθασαν στους δέκτες του τηλεοπτικού κοινού.

Όλα πήγαιναν καλά μέχρι την ώρα της τελικής τοποθέτησης των πολιτικών αρχηγών, όπου ο κ. Χρυσόγελος των Οικολόγων Πράσινων με μια θεατρική κίνηση έδωσε στο πεδίο του δημιουργικού διαλόγου μιαν άλλη διάσταση. Κρατώντας στο ένα χέρι ένα ποτήρι με νερό και στο άλλο ένα βάζο με (μαύρο) νερό από τον Ασωπό, ως άλλη Έριν Μπρόκοβιτς, κατέδειξε ανάγλυφα την αξία της οικολογικής συνείδησης στα σύγχρονα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα.

Η συνέχεια, όμως, δεν ήταν αυτή που νομίζετε. Αυτό που είδατε ήταν προϊόν μοντάζ! Οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί, ζηλεύοντας προσπάθησαν να τον ανταγωνιστούν στο ίδιο (θεατρικό) πεδίο! Σε πρώτη δημόσια αναμετάδοση σας παρουσιάζουμε με αποκλειστικότητα τις σκηνές που ακολούθησαν αλλά ποτέ δεν είδατε:

Ο κύριος Χρυσόγελος με το νερό από τον Ασωπό:

Η άμεση απάντηση του (cool-Αλέξη) Τσίπρα, πάντα κοντά (σύρριζα) στο πνεύμα της νεολαίας:

Η αντίδραση του (παραδοσιακού αρσενικού) κυρίου (χέρι-χέρι-με-τον) Καρατζαφέρη:

Η κυρία Παπαρήγα σε πιο αγωνιστικούς τόνους:

Ο ευρωπαϊστής κ. (Γιωργάκης) Παπανδρέου, έθεσε το θέμα σε αντικειμενική βάση:

Και, τέλος, ο πρωθυπουργός της χώρας κ. Καραμανλής δεν άφησε αμφιβολίες:

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι, πολιτική | rss 2.0 | trackback | 3 σχόλια