Τάκης Μπουγιούρης

Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες! Μπήκα στην ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Επενδύσεων και Ανάπτυξης (ependyseis.gr) για να βρω ο φτωχός επαγγελματίας πληροφορίες. Για να μπεις στο κλίμα σκοπός της προαναφερθείσας οντότητας είναι "…η ενημέρωση των επιχειρήσεων σχετικά με τις ενισχύσεις προς επενδυτικά σχέδια που διαχειρίζεται το ΥΠΟΙΟ, δηλαδή τον Επενδυτικό Νόμο και τις ενισχύσεις προς Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις που υλοποιούνται μέσω των τραπεζών στο πλαίσιο των συγχρηματοδοτούμενων προγραμμάτων".

Στο http://www.ependyseis.gr/mis υπάρχει και ολόκληρο πληροφοριακό σύστημα που το υποστηρίζει, όπου φτιάχνεις λογαριασμό, κάνεις login, μπαίνεις, ψάχνεις κοκ. Αμ, δε! Μπήκα, έκανα λογαριασμό αλλά από εκεί και πέρα παρέμενα μονίμως στην αρχική σελίδα που επίμονα μου ζητούσε username και password και φαινόταν να αδιαφορεί όσο επίμονα κι αν της τα έδινα ξανά και ξανά με ολοένα και διαφορετικούς τρόπους. Πχ, πληκτρολόγηση, copy-paste, συνδυασμό των δύο προηγούμενων, επανάληψη της διαδικασίας – έχω ήδη δύο λογαριασμούς εκεί και πουλάω τον έναν σε λογική τιμή.

Να μη σας τα πολυλογώ login δεν έκανα! Και να που τότε μες την απελπισιά μου βλέπω το link "χρήσιμες πληροφορίες". Το πατάω με ανυπομονησία. Με τη σειρά οι αντιδράσεις:

1. "Κατάλληλος φυλλομετρητής (browser) Internet Explorer 7"
   Απαράδεκτο! Απολύτως και οριστικώς απαράδεκτο! Δηλαδή, άμα δεν έχω Windoze δε μπορώ να μπω στο site που η πολιτεία μου κατασκεύασε για εμένα με τους φόρους μου; Αίσχος, αηδία και φρίκη. Και να πρέπει να το ψάξω στα ψιλά γράμματα κιόλας. Και να είναι μια απαραίτητη προϋπόθεση, όχι απλά μια σύσταση. Και να μη βλέπω καν ένα μηνυματάκι που έστω να με ενημερώνει, βρε αδερφέ, να ξέρω τι πρέπει να κάνω. Ε, και, ναι, με Internet Explorer 7 κατάφερα και μπήκα κανονικά, τελικά.
2. Επιθυμητή ανάλυση οθόνης για άνετη πλοήγηση στο σύστημα: 1024 Χ 768 ή μεγαλύτερη, Μέγεθος Γραμμάτων (Text size): Medium
   Τι λε ρε μεγάλε, αυτό σε μάρανε; Κάτσε να μπω πρώτα!
3. Ρύθμιση των Security Settings του Browser ώστε να αντιλαμβάνεται το συγκεκριμένο site σαν "Trusted Site"
   Σώπα! Θες να είσαι και Trusted Site, δικέ μου; Μήπως έτσι θα ανοίξεις και από το Firefox; Κι άμα εσένα, κολλητέ,  σε hack-άρουν ποιον θα εμπιστεύομαι εγώ μετά;

Γαμ* τα e-government μου μέσα γαμ*! Εν έτει 2009. Και σου ‘χω βρει κι άλλα παραδείγματα στο παρελθόν, αν θυμάσαι:

• Το (παλιό) site του Αρείου Πάγου.
• Το (παλιό;) site του ΕΟΜΜΕΧ.

Χώρια πόσα άλλα βλέπω κάθε τόσο αλλά δε μιλάω. Αλά αυτό είναι το πρόβλημά μου εμένα… δε μιλάω!

Και ξέρω και τι φταίει για το συγκεκριμένο πρόβλημα. Οι επιδέξιοι δημιουργοί του έχουν χρησιμοποιήσει με πολύ κόπο και τέχνη συστήματα βασισμένα-σε και προορισμένα-για τεχνολογίες Microsoft. Οποιοσδήποτε με ελάχιστες τεχνικές γνώσεις το διαπιστώνει αυτό με την πρώτη ματιά. Αλλά δεν έχω πρόβλημα με τις τεχνολογίες. Έχω πρόβλημα, και μάλιστα σοβαρό, όταν αυτές γίνονται αποκλειστικές. Τη στιγμή που ο κόσμος της Πληροφορικής χρόνια τώρα ουρλιάζει για προσβασιμότητα και διαλειτουργικότητα σε σημείο που σχεδόν να έχουν νομοθετηθεί (τουλάχιστο από την Ευρωπαϊκή Ένωση) αυτές οι έννοιες!

Βέβαια δε μπορώ να κατηγορήσω τον κάθε δύστυχο Ζαχαρία Δεντοφτιάχνω "τζούνιορ σόφτ-wear εν-genie-ρ", που είναι ένα απλό γρανάζι, για την πλατφόρμα που οι παλαιότεροι έχουν επιβάλλει, που δαύτην έμαθαν στα χρόνια τους κι αυτοί, και για τις συμφωνίες που οι ανώτεροι έχουν κάνει με τη μαμά-Microsoft, που αυτή είναι η δουλειά τους άλλωστε. Όμως, σε εκείνα τα ρημάδια τα υπουργεία δεν υπάρχει ένασ φιλότιμος ή ικανός ή κάτι άλλο άνθρωπος τελοσπάντων, να βρεθεί και να πει "Όχι, αυτό αντίκειται στην ίδια τη λογική, έρχεται σε αντίθεση με τον ίδιο το σκοπό του που είναι προορισμένο να εξυπηρετήσει, δηλαδή την ανοιχτή διακυβέρνηση, την ανοικτή πληροφόρηση, τον ίδιο τον πολίτη".

Τι να σας πω, είπα να μη συγχιστώ αλλά άι-συχτίρ!

Μπάσκετ! Αγαπημένο άθλημα. Tο έχω παρακολουθήσει από το Mundobasket του 1986, όπου μόλις 7 χρονών έγινα μάρτυρας ενός από τα συγκλονιστικότερα φινάλε αγώνων μπάσκετ που παίχθηκαν ποτέ, ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και τη Γιουγκοσλαβία. Ένα χρόνο μετά, ώριμος παις πια, έζησα το θρίαμβο του 1987 που καθόρισε τον ελληνικό αθλητισμό αλλά και άλλαξε εποχή στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, που είχε δεν είχε συνηθίσει να βλέπει τα μεγαθηρία να λυγίζουν. Κι από τότε υπήρξε συνέχεια, με τα πρωινά ξυπνήματα του Mundobasket 1994 του Καναδά, τη συγκινητική πρωτιά στο Eurobasket του 2005, τις επιτυχίες της εκπληκτικής εθνικής του 2006.

Φέτος μία ακόμη Εθνική Ελλάδος Μπάσκετ παίζει με αξιώσεις στο Eurobasket 2009 στην Πολωνία. Μια εθνική που έχει αλλάξει τόσο στα χρόνια αλλά που έχει διατηρήσεις τις αξιώσεις της, αναδεικνύοντας το επίπεδο του ελληνικού μπάσκετ από το 1987 κι έπειτα. Κι αν σου μιλάω για την Εθνική είναι γιατί την έχω συνδεδεμένη με το άθλημα αυτό και για αυτό ξεκίνησα να γράφω. Για να σε πάω πίσω στην ιστορία στους πρώτους κανόνες από το Νέισμιθ το 1891, να θυμηθούμε το Νίκο Γκάλη, που το 1979 στο κολλεγιακό πρωτάθλημα στις ΗΠΑ σκόραρε πιο πολλούς πόντους κατά μέσο όρο ανά παιχνίδι (27.5) από το (2ο) Λάρυ Μπερντ, για να σου δείξω τι σημαίνουν οι αλλόκοτες κινήσεις που κάνουν οι διαιτητές κατά τη διάρκεια του αγώνα, να σου πω ότι το τρίποντο δεν υπήρχε από πάντα.

Αλλά δεν το έκανα, παρασύρθηκα στις ωραίες αναμνήσεις.

Trivia: Ποια ομάδα ήταν τρίτη στο Eurobasket του 1949 στην Αίγυπτο; Ναι, η εθνική Ελλάδος!

Τελείωσε, τέρμα, ήρθε το τέλος! Αν δεν είναι σήμερα τότε το πολύ-πολύ να είναι το 2012 ή, άντε, λίγο πιο μετά, αλλά όχι πολύ. Αποκλείεται διαφορετικά! Ποια άλλη απόδειξη θέλετε; Το 2000 δεν ήρθε! Πότε θα έρθει; Στις 06/06/06 δεν ήρθε! Στις 66/66/6666 δεν υπάρχει καν τέτοια ημερομηνία – δεν έχει προβλεφθεί, δηλαδή. Έχω ένα τρομακτικό προαίσθημα ότι θα είναι σήμερα. Δεν έχω ακριβή πληροφόρηση από το σύμπαν, όμως και δεν ξέρω αν θα είναι το μεσημεράκι ή το απόγευμα ή ακριβώς τα μεσάνυχτα (γιατί θα ήταν πολύ απογοητευτικό να γίνει στις 23:55, για παράδειγμα). Καλή αντάπωση στο επέκεινα. Ίσως και λίγο παρακάτω. Μάλλον δε θα ξαναδιαβάσετε τούτο το blog. Αυτό ήταν. Ή το πολύ μέχρι το 2012, δε βλέπω άλλη λύση. Αντίο, κόσμε, ήσουν άδικος κι ανώριμος. Έτσι κι αλλιώς δε χάνουμε και πολλά. Ο κύκλος έκλεισε. Ο κύβος ερρίφθη…

Θα έχεις δει στα δεξιά αυτού που διαβάζεις τώρα ένα ωραιότατο banner-άκι που διαφημίζει το cumaea.gr. Σου ανέφερα το site αυτό όταν ενημέρωσα ότι εμείς το κατασκευάσαμε. Θέλω, τώρα με αφορμή το banner αυτό να στο θυμίσω, για να μπεις και να χαζέψεις όλα τα όμορφα παραδοσιακά και απόλυτα φυσικά προϊόντα που έχει να σου προσφέρει κι άμα θες να παραγγείλεις και μερικά από αυτά.

Η "Cumaea" είναι μια μικρή ατομική επιχείρηση, που βρίσκεται στο χωριό Κοίλι, στο δήμο Κονιστρών κοντά στην Κύμη Ευβοίας. Κατασκευάζει φυσικά, παραδοσιακά σαπούνια από καθαρό ελαιόλαδο, αρωματικά έλαια και κηραλοιφές εμπλουτισμένα με ένα πλήθος ιαματικών βοτάνων που φύονται στην περιοχή.

Ταρατα-τζούμ! Με περηφάνια σας ανακοινώνω το – νέο – ξεκίνημα του holyFaQ. Σου είχα μιλήσει και παλιότερα για αυτό. Τώρα, όμως το holyFaQ κάνει μια νέα αρχή, πιο δυναμική και πιο άμεση Θέλει να έρχεται στο PC σου κάθε μέρα, να γίνει ένα blog απαραίτητο όσο ο πρωινός καφές. Μην αφήνεις ούτε μία μέρα να περάσει χωρίς να μάθεις κάτι καινούριο! Το holyFaQ έρχεται να σου προσφέρει "μια εξυπνάδα για κάθε ημέρα της εβδομάδας". Αυτό αν το δεις από απόσταση σημαίνει πολλές… πάρα πολλές εξυπνάδες μαζεμένες. Δες το και, κυρίως, πάρε το RSS του.

Οι συστάσεις:

HolyFaq* – trivial γνώση για τον κοινό νου!

Περιττό να αναφέρω πως το design που θα θαυμάσεις εμείς το κάναμε!

Θέλω να το φωνάξω εδώ και τόσο καιρό. Είναι τόσο φανερό, που αναρωτιέμαι μήπως είναι ο μόνος που το βλέπει. Μήπως κάτι δεν πάει καλά μαζί μου; Δε μπορεί! Πού είναι; Γιατί δεν το βρίσκω; Θέλω να το φωνάξω δυνατά. Ο βασιλιάς είναι γυμνός. Ο βασιλιάς έχει αυτιά γαϊδάρου. Το youtube δεν έχει κουμπάκι για "stop"! Αλήθεια! Και το "pause" να πατήσεις το video θα συνεχίσει να κατεβαίνει. Θα τρελλαθώ…

Μα κοτζάμ youtube να έχει αμελήσει ένα από τα πιο βασικά κουμπιά που πρέπει να έχει ένας media player; Ξεκίνα, πάγωσε, σταμάτα. Όλα τα άλλα είναι καλά αλλά είναι πολυτέλειες. Αυτά τα τρία είναι ανεκτίμητα. Ειδικά όταν το "σταμάτα" σημαίνει επιπλέον "σταμάτα να κατεβάζεις στο background ολοταχώς megabytes από video"! Το μόνο λογικό που μπορώ να υποθέσω είναι ότι οι κατασκευαστές του player φοβήθηκαν ότι ο κοινός χρήστης θα μπερδευτεί από την έννοια του σταμάτα-ξεκίνα στο internet, διότι εκεί μπλέκεται και με την ιδέα του buffering. Ότι, δηλαδή, ενώ το video είναι παγωμένο ή ενόσω βλέπεις ένα τμήμα του, το υπόλοιπο video συνεχίζει να κατεβαίνει  (μιας και δεν πρόκειται να προλάβει να κατέβει όλο μονομιάς).

Έτσι, μάλλον, παρέλειψαν το εν λόγω κουμπάκι. Όμως, εμένα μου λείπει αυτό το κουμπάκι. Θέλω να μη μου τρώει τη γραμμή ένα video που ξεκίνησα να βλέπω αλλά το βαρέθηκα στη μέση. Θέλω να μη χρειάζεται να αλλάξω σελίδα για να γίνει αυτό. Θέλω όταν μια σελίδα έχει πολλά youtube videos να μην είμαι υποχρεωμένος να δω εξολοκλήρου το πρώτο που του πάτησα το "play" αλλά να μπορώ να το διακόψω διά παντός και όχι απλά να το παγώσω για να προχωρήσω στο επόμενο.

Καλό, ε; Αναφέρομαι έντεχνα και ειρωνικά στην τελευταία ταινία του Ταραντίνο, το "Inglourious Basterds", επίτηδες γραμμένο ανορθόγραφα και επίτηδες δοσμένο ανορθόγραφα και στα ελληνικά ως "Άδωξοι Μπάσταρδη". Την είδα. Και δεν ενθουσιάστηκα. Πρόκειται για μια ταινία άψογης, κατά τα άλλα αισθητικής, με μια εξαιρετική και πολλά υποσχόμενη πρώτη σκηνή (Chapter One), που, όμως έκανε αρκετές κοιλιές στη συνέχεια, αποτυγχάνοντας να είναι είτε καθαρά περιπετειώδης είτε καθαρά κωμική είτε και τα δύο (όχι ότι έπρεπε να είναι κάτι από όλα αυτά). Ο Ταραντίνο μοιάζει να εμπεδώνει την αισθητική του "Kill Bill" αλλά στην ουσία περισσότερο απλά την επαναλαμβάνει σε άλλο χωροχρονικό πλαίσιο και με λιγότερη ένταση. Οι λίγες σουρεαλιστικές και καμιά φορά ξεκαρδιστικές πινελιές δεν αρκούσαν.

Ο "αξιοζήλευτως μπάσταρδως" είναι ο ίδιος, πάντως! Το παλικάρι κάνει ό,τι γουστάρει και πρέπει να το απολαμβάνει μέχρι τέλους. Δεν περιμέναμε αυτή την ταινία για να το ανακαλύψουμε, όμως γίνεται κάθε φορά όλο και πιο ξεκάθαρο. Δημιουργεί με mainstream τρόπο ταινίες και αισθητικές που, διαφορετικά, θα θεωρούνταν δεύτερης διαλογής. Όμως το κάνει με τέτοιο στυλιζάρισμα που είναι τουλάχιστο απολαυστικό να τις παρακουθείς, έχοντας θέσει τους όρους για ένα δικό του είδος σινεμά. Ως προς αυτό είναι πραγματικά αξιοζήλευτος, με την έννοια ότι μπορεί να κάνει χωρίς περιορισμούς αυτό που η κούτρα του κατεβάσει κάθε φορά και να είναι αποδεκτός.

Ενδιαφέρον trivia: Ο τίτλος της ταινίας αναφέρεται στον αγγλικό τίτλο της ιταλικής B-ταινίας του 1978 "Quel maledetto treno blindato" του Enzo G. Castellari, που στη βρετανική της απόδοση μεταφράστηκε ως "Inglorious Bastards" με την οποία έχει μικρή σεναριακή ομοιότητα. Διάβασε όλο το χορτάστικό trivia της ταινίας στο imdb για όλες τις μικρές λεπτομέρειες και τις πάμπολλες αναφορές της.

*****

Προσθήκη:
Άλλαξα γνώμη. Έπειτα από συζήτηση με φίλους, καταλήγω ότι, μάλλον, πρόκειται για έναν "αξιοζήλεφτο μπάσταρδω"…

Ο Firefox είναι ένας browser. Στα ελληνικά, ένας πλοηγός διαδικτύου. Αυτό για τον κοινό χρήστη! Για μένα είναι κάτι πολύ περισσότερο, είναι μια ολόκληρη υπολογιστική πλατφόρμα. Είναι το λογισμικό εκείνο που έθεσε τα θεμέλια για πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε το σύγχρονο internet (το είπαν web 2.0 εδώ και καιρό, μετά βίας είναι 1.5 ακόμα και τώρα). Για πολλούς λόγους, λοιπόν, που δεν είναι της παρούσης, τον λατρεύω και τον χρησιμοποιώ από την έκδοση 0.8, ολοένα και περισσότερο.

Στην πρόσφατη, πολυαναμενόμενη έκδοση 3.5 πάντως με απογοήτευσε κάπως!

1. Που είναι η κλεψύδρα;

Αδυνατώ να κατανοήσω τη γκάφα αυτή. Όταν ένας χρήστης εκτελέσει μια ενέργεια σε ένα προγραμμα, πατώντας ένα κουμπί ή όπως αλλιώς,  υπάρχει πάντα κατι που του δείχνει αν η ενέργειά του ολοκληρώθηκε, απέτυχε ή βρίσκεται σε εξέλιξη. Ένα κλασσικό παράδειγμα είναι ότι σε καταστάσεις αναμονής ο κέρσορας (το βελάκι που κουνάς δεξιά-αριστερά στην οθόνη) γίνεται κλεψύδρα ή εμφανίζεται δίπλα του μια μικρή κλεψύδρα. Ο Firefox όταν πατούσες ένα link για να μεταβείς πχ σε μια άλλη σελίδα το έκανε αυτό. Δεν το κάνει πια. Πολύ κακό. Πάρα πολύ κακό! Όχι μόνο δεν το κάνει αυτό αλλά δεν κάνει και τίποτε άλλο για να στο δείξει (πέρα από το να αλλάζει το εικονιδιάκι στο επιλεγμένο tab του, πράγμα ανούσιο όταν έχεις πολλά tabs και είναι όλα μικροσκοπικά γιατί, διάολε, είναι ένας από τους λόγους που προτίμησες το Firefox εξαρχής). Σε ένα κλασσικό πρόγραμμα ένα κουμπάκι φαίνεται όταν πιέζεται (υποχωρεί προς τα μέσα). Οπότε, τουλάχιστο ξέρεις ότι το πατησες. Σε ένα κοινό site ένα κοινό link δεν είναι κουμπί. Οπότε το πατάς και το πατάς και το πατάς και αν είσαι πολύ παρατηρητικός θα το καταλάβεις κάποια στιγμή ότι το πάτησες.

Προσθήκη για web developers: Κι εγώ που περίμενα να δω την κλεψύδρα να εμφανίζεται και στις πίσω-από-το-προσκήνιο AJAX κλήσεις!

2. Μνήμη

Πόση μνήμη πια χρειάζεσαι να καταναλώσεις και γιατί δεν την απελεθευρώνεις όταν δεν τη χρειάζεσαι πια; Βλέπω το Firefox στο τέλος της ημέρας να τρώει μνήμη της τάξεως των 400 και 500 και βάλε MB. Ακατέβατα, όσο δουλεύει το νούμερο αυξάνει. Το καλό είναι ότι όταν τον κλείσεις την απελευθερώνει πράγματι πολύ πιο γρήγορα από ότι παλιά. Και, βέβαια, μάλλον φταίνε σε μεγάλο βαθμό και τα plugins. Αλλά αν φταίνε ας ληφθεί αυτό υπόψη και ας αλλάψει κάτι.

3. Παραθυράκια (dialogs) της Javascript

Είναι αυτά τα μικρά παραθυράκια σαν και αυτό που βλέπεις στην εικόνα από κάτω. Μικροί διάλογοι, δηλαδή, που σε ρωτάνε όταν χρειάζεται κάτι που ο κατασκευαστής ενός site έχει ζητήσει. Χρησιμότατα και αμεσότατα. Αλλά γιατί πρέπει να υπερκαλύπτεται όλος ο browser από αυτά; Όταν ένα τέτοιο παραθυράκι ανοίγει είσαι υποχρεωμένος να το λάβεις υπόψη σου διότι τίποτε άλλο δε λειτουργεί αν το ρημάδι δε φύγει από τη μέση. Και ίσως κάποτε όπου οι browsers δεν είχαν tabs αυτό να μη δημιουργούσε πρόβλημα. Όμως εδώ και πολλά χρόνια δημιουργεί και ήλπιζα ότι τώρα ήταν ο καιρός να λυθεί. Επιπλέον, κανείς δε μπορεί να ισχυριστεί ότι το να δοθεί απάντηση σε ό,τι και αν είναι αυτό που τα παραθυράκια ρωτάνε είναι τόσο κρίσιμο ώστε να μπαίνει σε υποχρεωτική άμεση προτεραιότητα. Θα έπρεπε να αποκλείουν μόνο το συγκεκριμένο tab στο οποίο αναφέρονται και όχι όλα τα άλλα και γενικά το browser.

3.5. Παραθυράκια username/password (http-authentication)

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τα παραθυράκια που ζητούν username και password μέσω http authenticatio. Τι είναι αυτό μη ρωτάτε, μόνο δείτε την εικόνα παρακάτω και θα το θυμηθείτε αν το έχετε συναντήσει. Στην πράξη είναι αρκετά κοινό αν και όχι πολύ συχνό. Η ουσία είναι ότι όταν αυτό το παραθυράκι εμφανίζεται όλα τα άλλα παγώνουν, κι εσύ πρέπει να βρεις το username και το password σου άμεσα, αν θες να μπορέσεις να κάνεις οτιδήποτε άλλο. Θα ήλπιζα ότι είναι καιρός οι browsers να ξεπεράσουν και αυτή την αγκύλωση.

Μη με παρεξηγήσετε, είμαι λάτρης του Firefox και φανατικός χρήστης του. Ακόμη, είναι και ένα ουσιώδες επαγγελματικό μου εργαλείο. Θέλω να γίνει ακόμα καλύτερος γιατί μέχρι τώρα με ικανοποιεί τόσο όσον αφορά σε αυτά που προσφέρει όσο και στην "ανοικτή" φιλοσοφία του.

Σαν το σκυλί του Παβλόφ το εκλογικό σώμα, όταν η χώρα ένα καλοκαίρι καίγεται, περιμένει το φθινόπωρο που ακολουθεί τις εκλογές. Η (μόλις) πρώην κυβέρνηση φροντίζει για αυτό με επιτυχία. Και στις 4 Οκτωβρίου θα έχουμε – πάλι – εκλογές, όπως ανακοίνωσε χτες ο καλός μας ο πρωθυπουργός.

Οι εκλογές αυτές προβλέπω ότι θα έχουν μια δυναμική "ανίας", που αν επικρατήσει μας περιμένει ένας πολύ βαρετός μήνας. Έχουμε δύο υποψήφια κόμματα που θα προσπαθήσουν να αποδείξουν το καθένα γιατί το άλλο είναι χειρότερο να κυβερνήσει. Να δείξουν ο καθένας γιατί ο ίδιος δεν είναι ο χειρότερος. Δύο κόμματα για τα οποία η απογοήτευση είναι τόσο μεγάλη, που πραγματικά απορεί κανείς με ποια νέα επιχειρηματολογία θα αποπειραθούν να πείσουν. Ήδη ακούς και διαβάζεις στα ΜΜΕ δηλώσεις και συνεντεύξεις γενικόλογες από στελέχη δυσκοίλια, αδύναμα να παράγουν συγκεκριμένες προτάσεις και απόψεις.

Θα είναι μια επικίνδυνα βαρετή προεκλογική περίοδος!

Πόσο χρειάζεσαι να ξέρεις πράγματα για τη ζωή ενός ανθρώπου που θαυμάζεις για να μπορέσεις να εκτιμήσεις το έργο του. Να το θαυμάσεις περισσότερο ή λιγότερο. Να το θαυμάσεις στη σωστή του διάσταση! Και ποια είναι η σωστή του διάσταση; Μπορείς να εκτιμήσεις ένα έργο ενός ζωγράφου που ζωγραφίζει με το στόμα χωρίς να ξέρεις αυτή την κομβική λεπτομέρεια; Είναι αυτή η λεπτομέρεια πράγματι κομβική; Είναι αν πρόκειται να αγοράσεις το έργο του στα πλαίσια μιας εκδήλωσης όπου τα έσοδα διατίθενται σε ανθρώπους σαν και αυτόν. Μάλλον δεν είναι αν πρέπει να κρίνεις την καλλιτεχνική αξία του έργου. Αλλά αυτή είναι μια σχετικά ακραία περίπτωση, επειδή είναι και συναισθηματικά φορτισμένη (ο ανήμπορος να ζωγραφίσει με τα χέρια του καλλιτέχνης που συγκεντρώνει όλες του τις δυνάμεις ηρωικά για να πετύχει αυτό που οι υπόλοιποι θεωρούμε αυτονόητο).

Η προσωπική μου αίσθηση ήταν πάντοτε ότι για να εκτιμήσω την αξία ενός καλλιτέχνη θα έπρεπε να μου είναι αρκετό το έργο του και μόνο! Οπωσδήποτε, ως άνθρωποι, φαίνεται ότι έχουμε την ανάγκη να μυθοποιούμε τα πρόσωπα που θαυμάζουμε. Και ως εκ τούτου να θέλουμε να μάθουμε λεπτομέρειες για τη ζωή τους, να δούμε την εικόνα τους, να τους ακούσουμε να μιλάμε. Και πολλές φορές οι λεπτομέρειες αυτές πράγματι προσδίδουν στην προσπάθεια να ερμηνεύσουμε το έργο τους και να το κατανοήσουμε καλύτερα.

Γιατί όμως μια καλή τραγουδίστρια που είναι και όμορφη μοιάζει ακόμη καλύτερη τραγουδίστρια όταν παίζει ζωντανά; Δεν είναι δίκαιο αυτό για τις εξίσου καλές αλλά λιγότερο όμορφες τραγουδίστριες. Ατυχία, θα πει κανείς, η πρώτη έχει περισσότερα να προσφέρει κι ας μην έχει κοπιάσει για αυτό. Ή μήπως έχει κοπιάσει προσπαθώντας χρόνια να συντηρήσει την ομορφιά της; Η αδικία θα συνίστατο αν η πρώτη ετύγχανε χαμηλότερης αποδοχής από τη δεύτερη για το συγκεκριμένο λόγο (δεν είναι το ίδιο όμορφη).

Θυμάμαι στο σχολείο ακόμη, μάλλον στο γυμνάσιο ή το πολύ στις πρώτες τάξεις του λυκείου, όταν ενημερωθήκαμε από τη φιλόλογό μας (ήταν καλή φιλόλογος, πολύ καλή, αδικείται που τη μνημονεύω τώρα) ότι ο Καβάφης ήταν ομοφυλόφιλος ή έστω αμφιφυλόφιλος. Θυμάμαι να με ενοχλεί η πληροφορία αυτή. Όχι γιατί ήταν μάλλον αλήθεια, προς θεού! Ούτε τόσο επειδή βοηθούσε σε πολλά σημεία την κατανόηση της ποιητικής του. Αλλά γιατί στο πλαίσιο στο οποίο ειπώθηκε δεν προσέφερε κάτι πολύ γόνιμο στη συζήτηση. Σε μια τάξη με πολλά αδιάφορα και άλλα τόσα κακότροπα παιδιά η πληροφορία αυτή περνούσε εντελώς απαρατήρητη όσον αφορά στην ερμηνεία του Καβάφη αλλά έμενε στο μυαλό ως η μόνη “πικάντικη”. Έτσι, δε συμφώνησα τότε με την επιλογή της εκείνη, να μας πει, δηλαδή, ότι ο ποιητής αυτός ήταν ομοφυλόφιλος. Και πολλές φορές δικαιώθηκα μέσα μου, όταν σε συζητήσεις με ανθρώπους αντιλαμβανόμουν ότι το μόνο που τους είχε μείνει από τον Καβάφη στο σχολείο ήταν αυτή του η ιδιότητα.

Είμαι, όμως και προοδευτικός άνθρωπος – να με πάρει – και δε μπορώ να υποστηρίξω ότι στα σχολεία τέτοιες πληροφορίες θα πρέπει να αποκρύπτονται από τα παιδιά. Τώρα το πώς θα έπρεπε το εκπαιδευτικό μας σύστημα και η κοινωνία μας ολόκληρη να αλλάξει και να μπορεί να δέχεται και να αποδέχεται αυτές τις πληροφορίες ούτε που θα προσπαθήσω να το θίξω.

Πρόσφατα έμαθα την ίδια πληροφορία για ένα μεγάλο επιστήμονα της Πληροφορικής. Στο όνομά του δίνεται το μεγαλύτερο βραβείο πληροφορικής στης μέρες μας. Το βραβείο Τούρινγκ είναι κάτι σαν το νόμπελ πληροφορικής. Πρόκειται για τον Άλαν Τούρινγκ, φυσικά, τεράστιο επιστήμονα που έθεσε τις βάσεις για τους σύγχρονους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Αρκεί να σου πω ότι κάθε υπολογιστής στις μέρες μας είναι κατά βάση μια μηχανή Τούρινγκ. Μάλιστα ο Τούρινγκ έπαθε πολύ περισσότερα από τον Καβάφη εξαιτίας της ομοφυλοφιλίας του. Στη μεταπολεμική Αγγλία η ομοφυλοφιλία ήταν ακόμη έγκλημα, για το οποίο συνελήφθη και υποχρεώθηκε  να λαμβάνει ειδική φαρμακευτική αγωγή για αυτήν!. Η ονομασία της έχει μείνει γνωστή στην ιστορία ως “χημικός ευνουχισμός“. Θεωρείται ότι ο πρόωρος θάνατός του (41 χρονών) πιθανώς να σχετίζεται και με αυτήν ή να εξωθήθηκε εκεί από αυτήν αν και επισήμως θεωρήθηκε αυτοκτονία με κυάνιο. Ανατριχιαστικό, όπως και να έχει!

Η αφορμή για να πέσει αυτή η πληροφορία στην αντίληψή μου ήταν ένα άρθρο στο slashdot που μιλούσε για ένα δημόσιο αίτημα στην Αγγλία του σήμερα να αρθεί η σπίλωση στο όνομα του Άλαν Τούρινγκ μέσω συγνώμης της κυβέρνησης. Βέβαια, το αίτημα, όπως διατυπώνεται, υπονοεί ότι η σπίλωση αυτή οδήγησε ξεκάθαρα στο θάνατό του, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Η αλήθεια είναι ότι ο Τούρινγκ τότε έχασε την ακαδημαϊκή εργασία του, συσχετίστηκε με τη σοβιετική κατασκοπία και γενικότερα ντροπιάστηκε.

Λοιπόν, ο καθηγητής μου στο Τμήμα Πληροφορικής ποτέ δε με ενημέρωσε για αυτή την ιδιότητα του Τούρινγκ. Φοβάμαι ότι  απλά παρέλειψε να το κάνει γιατί το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν οι αλγόριθμοι και οι αποδείξεις. Και προς στιγμήν, παραλίγο να χαρώ που η πανεπιστημιακή διάλεξη ήταν ουσιαστική και γδυμένη από περιττολογίες και συναισθηματισμούς.

Αν είχε, όμως, λίγο από το πνεύμα της φιλολόγου μου των σχολικών χρόνων πιθανότατα θα με είχε κάνει να συμπαθήσω ακόμη περισσότερο τον Τούρινγκ. Όχι εξαιτίας της πληροφορίας αυτής. Αλλά γιατί η φιλόλογός μου αγαπούσε τον Καβάφη, ενώ ο καθηγητής του Πανεπιστημίου απλά θαύμαζε το μέγεθος του Τούρινγκ.

Δε χαίρομαι τελικά για τις διαπιστώσεις μου που είναι ιδιαίτερα ημιτελείς.

Προσθήκη (10/09/2009):
Και να που μαζεύτηκε το πλήθος των απαραίτητων υπογραφών και ο πρωθυπουργός της Αγγλίας μέσα από την επίσημη ιστοσελίδα του ζητά δημοσίως συγνώμη για την αντιμετώπιση του Άλαν Τούρινγκ! Απόσπασμα:

So on behalf of the British government, and all those who live freely thanks to Alan’s work I am very proud to say: we’re sorry, you deserved so much better.

Προσθήκη (14/12/2012):
Πλήθος ακαδημαϊκών (ανάμεσά τους και ο Stephen Hawking)  ζητούν την ακύρωση της ίδιας της καταδικαστικής απόφασης εναντίον του Τούρινγκ, έστω και μετά από τόσα χρόνια.