Τάκης Μπουγιούρης

Η Ευρωπαϊκή Ένωση στη βασική θεωρία της δε χαρίζει κάστανα. Το βλέπουμε και τώρα με την οικονομική επιτήρηση της Ελλάδας. Όταν κάτι πέσει στην αντίληψή της θα το βάλει στο μάτι και θα εξαντλήσει κάθε περιθώριο ωσότου πειστεί ότι οι νόμοι της εφαρμόζονται πιστά. Πριν από 10 χρόνια κατηγόρησε τη Microsoft (τη γνωστή) ότι παραβιάζει τη νομοθεσία περί υγιούς ανταγωνισμού και μονοπωλίου, επειδή εκμεταλλεύεται την εξέχουσα θέση που κατέχει στην αγορά επιβάλλοντας έμμεσα το δικό της browser, τον Internet Explorer (μπλιαχ και αηδία – μα, αφού ξέρεις take back the web), εφόσον τον παρέχει ενσωματωμένο στο λειτουργικό της σύστημα.

Αυτή ήταν ανέκαθεν μια πάγια τακτική της Microsoft. Να "δένει" τους χρήστες με το λογισμικό της με κάθε τρόπο (π.χ. αρχεία MS Office). Ως εταιρεία έπραττε λογικά, στην κατεύθυνση της μέγιστης κερδοφορίας. Έτσι, τα Windows, το λειτουργικό της σύστημα, ερχόταν με μια ποικιλία ενσωματωμένων μικρών ή μεσαίων βοηθητικών προγραμμάτων, όπως ο Internet Explorer. Τα Windows, όμως, έφτασαν κάποια στιγμή σχεδόν να μονοπωλούν την αγορά των λειτουργικών συστημάτων και, επομένως, ό,τι περιείχαν να επιβάλλεται πρακτικά στους χρήστες τους και σε όλη την αγορά. Ο ανταγωνισμός, βασικό στοιχείο μιας υγιούς ελεύθερης αγοράς, καθίσταται με αυτό τον τρόπο αδύνατος και η Ευρωπαϊκή Ένωση επεμβαίνει.

Από τότε και μέχρι σήμερα η Microsoft έχει πληρώσει 1,68 δισ. ευρώ σε πρόστιμα σχετικά με το ζήτημα αυτό και μόνο. Πριν από μερικά χρόνια, το 2004, το ίδιο κώλυμα προέκυψε με το πρόγραμμα αναπαραγωγής πολυμέσων της Microsoft, το Media Player (ξανά-μπλιάχ, ζήτω ο VLC). Κι αυτός ερχόταν ενσωματωμένος με τα Windows και για χάρη του η Microsoft αναγκάστηκε να πληρώσει τσουχτερά πρόστιμα και τελικά να τον αφαιρέσει από τη βασική έκδοση. Γιατί, σου λέει η Ευρωπαϊκή 'Ενωση, αν είσαι μεγάλη εταιρεία με εξέχουσα θέση στην αγορά δεν έχεις το δικαίωμα να καπαρώνεις με το μέγεθος και το εύρος σου και κάθε άλλη μικρότερη αγορά ή υπό-αγορά τριγύρω σου, πνίγοντας έτσι όποιον άλλον προσπαθεί να αναπτύξει οικονομική δραστηριότητα στον ίδιο χώρο.

Αυτές τις μέρες, 10 χρόνια μετά, ανακοινώθηκε μια νέα απόφαση από που έκανε τους κατασκευαστές των εναλλακτικών browsers να την ανακηρύξουν μια "νίκη για το μέλλον του διαδικτύου και τα ανοικτά πρότυπα". Η Ευρωπαϊκή Ένωση υποχρεώνει τη Microsoft να μην επιβάλλει τον Internet Explorer μαζί με το λειτουργικό της σύστημα! Για την ακρίβεια, η Microsoft, σε ένδειξη υποχώρησης πρότεινε να δίνει την επιλογή στους χρήστες της σχετικά με το ποιο browser θέλουν να προτιμήσουν. Το θέμα δεν έχει κλείσει εντελώς, ως προς τον τρόπο με τον οποίο αυτό θα διασφαλίζεται, αλλά ήταν ένα ορόσημο στη διαδικασία.

Βέβαια, η τελευταία έκδοση των Windows, τα 7, είναι εδώ και καιρό πια στην αγορά, χωρίς να έχουν συμπεριλάβει αυτή τη μεγάλη αλλαγή. Και πολλοί καχύποπτοι θα φαντάζονται ήδη τον τρόπο με τον οποίο η Microsoft θα δίνει την "ελεύθερη επιλογή" στους χρήστες των Windows ποιο browser να εγκαταστήσουν. Όμως, αυτό μένει να αποδειχθεί στην πράξη. Ταυτόχρονα, βρισκόμαστε σε μεγάλη αναμονή για την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο θέμα της εξαγοράς της Sun Microsystems από την Oracle, που είναι θέμα που άπτεται της ίδιας περίπου λογικής περί ανταγωνισμού. Για αυτό το θέμα όμως μια άλλη φορά, σύντομα!

Η Greenpeace, με αφορμή την παγκόσμια σύνοδο για το περιβάλλον και τις κλιματικές αλλαγές στην Κοπεγχάγη, γέμισε τα αεροδρόμια της πόλης με αφίσσες σαν και τούτη εδώ. Απεικονίζουν έναν-έναν τους αρχηγούς των μεγάλων κρατών να απολογούνται περίλυποι και γερασμένοι εν έτει 2020 για το ότι δεν κατάφεραν να σταματήσουν τις καταστροφικές κλιματικές αλλαγές. Ενώ θα μπορούσαν να το είχαν κάνει στη σύνοδο του 2009. Μου άρεσε πολύ! Δείτε όλη την καμπάνια "I'm sorry, we could have stopped catastrophic climate change. We didn't".

Ο Terry Gilliam, το πέμπτο μέλος της θρυλικής πεντάδας των "Monty Python's Flying Circus", ο Αμερικάνος ανάμεσα στους Βρεττανούς, σκηνοθέτης του "Βαρόνου Μυνχάουζεν" και των "12 πιθήκων" επέστρεψε φέτος με την ταινία "Ο φανταστικός κόσμος του δρ. Παρνάσσους". Ο δρ Παρνάσσους ένας ξεπεσμένος γυρολόγος στην εποχή μας, σχεδόν από προσωπική επιλογή όμως, πώς να τον πείς, ας τον πω μάγο ή γκουρού, με την ικανότητα να ελέγχει την φαντασία των ανθρώπων έρχεται αντιμέτωπος για πολλοστή φορά στη χιλιόχρονη ζωή του με το σατανά, όταν ο τελευταίος έρχεται να του πάρει ό,τι πολυτιμότερο έχει, αποτέλεσμα μιας παλιάς συμφωνίας. Αλλά, ο σατανάς δεν αρκείται σε ένα έπαθλο. Γουστάρει το παιχνίδι και το τζόγο και βάζει ένα τελευταίο στοίχημα με το δρ. Παρνάσσους.

Η ταινία είναι γεμάτη από νοήματα για τη ζωή και τη στάση μας απέναντί της ("Ο δρ Παρνάσσους δε θέλει να κυβερνήσει τον κόσμο, θέλει ο κόσμος να κυβερνά τον εαυτό του" κα) αλλά τόσο γεμάτη που μάλλον αποτυγχάνει να τα χωνέψει όλα ταυτόχρονα και να τα αποκρυσταλλώσει σε κάποιο μήνυμα – όχι ότι κάτι τέτοιο θα ήταν απαραίτητο. Το σενάριο αφήνει αρκετά κενά και κάνει καμπόσα άλματα αφήνοντας τους χαρακτήρες σε ανεξήγητες και, φαινομενικά, μυστηριακές πράξεις.

Αλλά δεν πειράζει. Οι φαν θα αναγνωρίσουν μέσα στο πλήθος από φαντασμαγορικές εικόνες και αλλόκοτους χαρακτήρες αυτό που τους έκανε να τον αγαπήσουν. Η αγάπη προς το όμορφα δοσμένα και αθώο γκροτέσκο, η καλπάζουσα, σουρρεαλιστική φαντασία, το ιδιότυπο χιούμορ είναι όλα εκεί. Πας να δεις την ταινία αυτή πιο πολύ για να δεις τι κατέβασε αυτό το κεφάλι τούτη τη φορά και όχι τόσο γιατί είναι μια ταινία που δεν πρέπει να χάσεις. Πρόκειται για ένα δημιουργό που προσωπικά καταχωρώ στο πλευρό του Tim Burton. Σας αφήνω με ένα από τα ασυνήθιστα, αλλοπρόσαλα, αυθάδη μα και τόσο γοητευτικά καρτούν που σχεδίαζε τακτικά για τους "Monty Python" ο Terry Gilliam στις αρχές της δεκαετίας του '70.

Πρέπει να το πω, δε μπορώ μόνο να γκρινιάζω για τα κακώς κείμενα και τα στραβά που βλέπω γύρω μου. Πρόσφατα ο μοναδικός κάδος σκουπιδιών στο δρόμο όπου μένω εξαφανίστηκε! Βλέπετε η κάτω μεριά του δρόμου ανήκει στο δήμο Δάφνης και εκεί βρισκόταν και ο κάδος. Και ο δήμος Δάφνης τον πήρε. Και δήλωσε περίτρανα ότι δεν θα τον φέρει πίσω ξανά. Και έχτισε και την εσοχή στο πεζοδρόμιο όπου ο κάδος ήταν τοποθετημένος. Έτσι, κάνα δυο οικοδομικά τετράγωνα κατά μήκος του δρόμου έμειναν χωρίς κάδο σκουπιδιών. Πολλοί αφελείς ήγ ανίδεοι συνέχισαν να πετούν τα σκουπίδια τους στο σημείο το οποίο ο κάδος βρισκόταν παλιάμ παρόλο που κανείς δεν τα μάζευε πλέον. Το αποτέλεσμα είναι εύκολο να το φανταστεί κανείς. Ένας σωρός από σκουπίδια στο πεζοδρόμιο και μια απόσταση 100 περίπου μέτρων για τον επόμενο πλησιέστερο κάδο.

Απευθύνθηκα, λοιπόν, στο δήμο Υμηττού, στον οποίο ανήκει η πάνω πλευρά του δρόμου μου, όπου μένω και εγώ. Δεν ήθελα καν να αρχίσω να σκέφτομαι την περίπτωση ο ένας δήμος να ρίχνει την ευθύνη στον άλλο και εγώ με μια σακούλα σκουπιδιών ανάμεσά τους να μην ξέρω πού να την εκσφενδονίσω. Παρολαυτά, ο αντιδήμαρχος ο ίδιος με δέχτηκε (ο κ. Νικητάκης), με άκουσε και την ίδια μέρα ένας ολοκαίνουριος κάδος εμφανίστηκε στην επίμαχη διασταύρωση των δύο δήμων. "Μη μας ευχαριστείς, για αυτό είμαστε εδώ", μου είπε ο αντιδήμαρχος, αλλά εγώ τον ευχαριστώ για την άμεση, το λιγότερο, ανταπόκριση.

Γίνεται αρκετός λόγος τελευταία για το άνοιγμα των μεγάλων κομμάτων στην κοινωνία, στη "βάση", όπως λένε, με αφορμή τις εκλογές της ΝΔ για το νέο της πρόεδρο. Τελικά, στην ψηφοφορία αυτή θα ψηφίσουν μόνο τα μέλη του κόμματος, με δυνατότητα να γραφτεί κάποιος μέλος ακόμη και την ίδια την ημέρα της ψηφοφορίας. Θυμίζω ότι στις αντίστοιχες εκλογές για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, πριν από 2 χρόνια, είχε δοθεί η δυνατότητα να συμμετάσχουν ακόμη και οι φίλοι του κόμματος και, φυσικά, μπορούσε κάποιος να γραφτεί μέλος ακόμη και εκείνη την ημέρα.

Σημειολογικά, ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε ένα μεγάλο βήμα τότε που θεωρήθηκε επιτυχημένο, κυρίως από το 1εκ. περίπου κόσμου που συμμετείχε. Θεωρώ πως ένας ενεργός πολίτης έχει δικαίωμα να επιθυμεί να έχει άποψη για όλα τα κόμματα που παίρνουν μέρος στην πολιτική ζωή του τόπου. Ακόμη και στη διαδικασία εκλογής αρχηγού τους. Η δομή των κομμάτων, από την άλλη, έχει κάθε δικαίωμα να του το αρνηθεί αυτό το αίτημα, εφόσον, ούτως ή άλλως, θέτει εαυτόν σε κρίση σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Κι άλλωστε αυτοί που επισήμως απαρτίζουν ένα κόμμα έχουν το λόγο για την πορεία του.

Οποιοσδήποτε θεσμός ή διαδικασία, όμως, ανοίγει την πολιτική προς τον πολίτη και του δίνει μεγαλύτερη πρόσβαση σε κέντρα αποφάσεων θα με βρει σύμφωνο και συμμέτοχο. Θα συμμετείχα στις εκλογές οποιουδήποτε κόμματος, που ζητούσε με αυτό τον τρόπο τη συνδρομή μου στη διαδικασία, αρκεί να μη μου ζητούσε να γραφτώ "μέλος". Το μέλος πρέπει να πιστεύει στο κόμμα και να έχει υποχρεώσεις απέναντί του. Επιπλέον, θα θεωρούσα τον εαυτό μου "φίλο" κάθε κόμματος που συμμετέχει σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία, έστω κι αν αγωνιζόταν να την ανατρέψει, πάντοτε με δημοκρατική νομιμότητα, βέβαια. Πιστεύω ότι αυτή τη συμμετοχικότητα την έχει ανάγκη η πολιτική ζωή στην Ελλάδα, όπου η εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα έχει χαθεί και, μάλιστα, κατά κοινή ομολογία, δικαίως.

Επομένως, ψηφίζω ότι καλώς στη ΝΔ προχώρησαν στο άνοιγμα προς τη βάση των μελών του κόμματος αλλά κακώς δε συνέχισαν σε μεγαλύτερο άνοιγμα προς τους φίλους του κόμματος. Αγνοώντας, έτσι, την επιτυχία του ανάλογου εγχειρήματος του ΠΑΣΟΚ το 2007, κάτι που δείχνει φόβο και αμηχανία και υποννοώντας στην πράξη ότι "φίλοι, δε σας πέφτει λόγος". Δεκτόν! Εγώ ψηφίζω να μην ψηφίσω στις εκλογές τους διότι θέλω να είμαι "φίλος" όλων αλλά "μέλος" κανενός (προς το παρόν).

Είσαι (κοντά-ή-πάνω-στα-ή-λίγο-παραπάνω-από) 30; Δεν έχεις χρόνο για μαγείρεμα; Στοπ! Πρέπει να αρχίσεις να το διαβάζεις:

"Cooking in your 30's is hard enough"

Τι κάνει μια σκύλα όταν το αφεντικό της κοιμάται; Η απάντηση στο www.dogthoughts.gr!

Αρφ! Δώσε κάνα κόκκαλο καλέ κύριε…

Το εισιτήριο δεν είναι απλώς ένα χαρτάκι που εξασφαλίζει την είσοδό μας σε ένα χώρο. Οπωσδήποτε, πρωτίστως ανταποκρίνεται σε λειτουργικές ανάγκες. Κάποιος πρέπει να μπορεί να αποδείξει ότι έχει βρεθεί εκεί που έχει βρεθεί όχι παράνομα και ότι έχει καταβάλει το ανάλογο αντίτιμο. Το εισιτήριο είναι, κατά κάποιο τρόπο, λοιπόν ένα συμβόλαιο, μια απόδειξη παροχής υπηρεσίας. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το εισιτήριο είναι και ένα ενθύμιο. Συχνά είναι η μόνη χειροπιαστή απόδειξη, αν όχι μία, έστω, από τις πολλές, που σου μένει από ένα θέατρο, ένα μουσείο, ένα σινεμά, τις συγκοινωνίες μιας ξένης πόλης που επισκέφτηκες κλπ. Για τους – παράξενους – ανθρώπους που αρέσκοντται στο να συλλέγουν αναμνήσεις τα εισιτήρια δεν είναι μικροπράγματα, είναι συλλεκτικά κομμάτια, ειδικά αν είναι και όμορφα σχεδιασμένα.

Και τώρα πες μου τι τους έχει πιάσει σε πολλά σινεμά στην Αθήνα (χτες το βράδυ το είδα στο Αττικόν, στη Σταδίου, αλλά το έχω πετύχει και αλλού) και έχουν σταματήσει πια να κόβουν εισιτήρια; Τόσο πολύ τους κόστιζαν; Σου κόβουν κανονικές αποδείξεις, σαν κι αυτές που παίρνεις από το σούπερμάρκετ. Δεν έχω τίποτε εναντίον των σούπερμάρκετ, σχετικά με αυτό το θέμα. Όμως, περιμένω κάτι παραπάνω από ένα σινεμά, ένα χώρο που στεγάζει μια μορφή τέχνης και θέλει να έχει πιο στενή σχέση με το κοινό του. Για να μπορώ κι εγώ, σα ρομαντικό παιδί, να συνεχίσω να μαζεύω τα εισιτήριά μου όμορφα κι ωραία κι όχι να γεμίζω κουτιά με ασπρόμαυρες, κακοτυπωμένες αποδείξεις. Ευχαριστώ…

Update:
Καιρό ψάχνω να βρω ένα ωραίο άρθρο που είχα διαβάσει και μετά χάσει το link του. Το ξαναβρήκα! Ο συγγραφέας του πιστεύει ότι κάποιος που παρέχει μια υπηρεσία έχει πολύ περισσότερα να κερδίσει δίνοντας ένα όμορφο εισιτήριο ή μια όμορφη απόδειξη στον πελάτη του. Και δείτε τι κάνει παίρνοντας ως παράδειγμα μια απόδειξη από τα γνωστά σε όλους μας Starbucks. Πολύ καλό…

Τελευταία μας έχουν κάνει περισσότερη εντύπωση μικρές και ολιγομελείς παραστάσεις παρά μεγάλες θεατρικές παραγωγές. Στις δεύτερες διακρίνεις ένα ασήκωτο βάρος, μια ακατανίκητη φόρμα που δεν ξεπερνιέται και καθορίζεται, συνήθως, από τα μεγάλα ονόματα ηθοποιών και σκηνοθετών που τις απαρτίζουν. Αντιθέτως, στις πρώτες αναγνωρίζεις μιαν άλλη διάθεση για για πρωτοτυπία (όχι απαραίτητα πειραματισμό) και μια όρεξη για να παραχθεί κάτι νέο και όμορφο. Οπωσδήποτε η ειδοποιός διαφορά είναι ο ενθουσιασμός.

Το "Χωρίς Μουσική" (ναι, να πας να το δείς, στη Θεμιστοκλέους 104, στο 104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης) είναι μια τέτοια παράσταση. Γραμμένο, σκηνοθετημένο και παιγμένο από την ίδια ομάδα με πολύ κέφι και αξιοσημείωτη εφευρετικότητα, αποδεικνύει ότι με ελάχιστα μέσα μπορείς να κάνεις μια υπέροχη παράσταση, που θα την αδικήσεις αν την αποκαλέσεις "μικρή" ή "μικρού βεληνεκούς" απλά επειδή παίζεται σε μικρό χώρο και για λίγους θεατές. Υπό άλλες συνθήκες, σε μιαν άλλη χώρα τόσο γέλιο, τόση μουσική, συγκίνηση και χορογραφία θα τύχαινει άλλης αναγνώρισης.

Δε μπορώ να μην κρατήσω στη μνήμη μου το ύφος του κ. Κ. Γάκη στην αρχή της παράστασης την ώρα που παίζει μόνος του το αυτοσχέδιο πιάνο που μου θύμισε κάτι σαν την εικόνα δεξιά. Κι επίσης τον κομβικό χαρακτήρα μα και ανεκδιήγητο βαρκάρη!

Σχεδόν από το πουθενά το ΠΑΣΟΚ θριάμβευσε. Το ίδιο ΠΑΣΟΚ που έχασε δύο εκλογικές αναμετρήσεις τα τελευταία έξι χρόνια. Με τον ίδιο αρχηγό που κανείς δεν πίστεψε ότι φέρει κάτι περισσότερο από ένα βαρύγδουπο όνομα. Και όμως δε νίκησε απλά. Θριάμβευσε! Αλλά μια ματιά στα εκλογικά αποτελέσματα σε απόλυτους αριθμούς δείχνει ότι το εν λόγω κόμμα τελικά δεν πήρε περισσότερες ψήφους από ότι στις προηγούμενες εκλογές. Ο προχθεσινός "θρίαμβος" δεν είναι παρά είναι ένας συνδυασμός του εκλογικού νόμου, της αύξησης της αποχής και της κατάρρευσης του – πρώην – πρώτου κόμματος.

Με δυο λόγια δεν έπεισε και για τίποτε παραπάνω. Απλά οι αντίπαλοί του έπεισαν για πολύ λιγότερα. Πρόκειται, επομένως, με πολιτικούς όρους για μια πλασματική νίκη αν και σε απόλυτους αριθμούς πραγματική. Αυτό είναι κάτι που ο νέος πρωθυπουργός δεν πρέπει να ξεχάσει ούτε στιγμή, διότι σύντομα – συντομότερα από ότι ο προκάτοχός του – τον περιμένει η ίδια πικρή μοίρα. Κι ας μην νομίζει ότι πείθει κανέναν ονομάζοντας υπουργεία με δακρύβρεχτα ονόματα όπως "… Ισότητας και Ατομικών Δικαιωμάτων", "…Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης", "… Δια Βίου Μάθησης" και "… Κλιματικής Αλλαγής".

Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα έχουμε εκλογές να θυμάσαι ότι η αποχή δε συνιστά "μαύρισμα" ούτε κριτική. Είναι πολιτική θέση και έχει ουσία και επίδραση. Γι’ αυτό, για άλλη μια φορά, στις εκλογές να μην απέχεις!