Λοιπόν, ο Σαββόπουλος του αναγνωρίζω ότι ήταν το είδος καλλιτέχνη με το δικό του προσωπικό μουσικό στυλ, που με τον τρόπο του σημάδεψε την εποχή του και τους ανθρώπους της. Με τις εμμονές και τις υπερβολές του, με το ναρκισσισμό του και την ποιητικότητά του.
Που όμως έζησε μέχρι τέλους γεμάτη ζωή και γιόρτασε τον εαυτό του και το έργο του με τρόπο αξιοζήλευτο. Και το φχαριστήθηκε αυτό όσο ήταν εν ζωή! Τα τελευταία 20-25 χρόνια αυτό έκανε. Και μπράβο του! Μακάρι όλοι να φτάσουμε τα χρόνια του. Δε θα μας λείψει καθόλου όμως, γιατί μας έχει γεμίσει με μουσική που θα ακούμε για πολλά χρόνια ακόμα. Αυτό θα πει πληρότητα.
Ήταν και τίμιος στις απόψεις του, όχι τέλειος. Ποιος είναι τέλειος; Όχι σαν την τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική.
Αντίο Νιόνιο και κυρ Νιόνιο και αφέντη τραγουδοποιέ.
ΥΓ: Διαβάζοντας ποικίλη χολεριασμένη μισανθρωπίλα από κάποιες πάντες των ίντερνετς για το Σαββόπουλο, διαπιστώνω ότι ποτέ δεν του συγχωρέθηκε η μεγάλη προδοσία, η στάση του με το κούρεμα, η στήριξη στο Μητσοτάκη, ο συστημισμός, βρε παιδί μου, η αναχώρηση από το επαναστατικό πεδίο! Μέγιστα αμαρτήματα αυτά κι ασυγχώρητα!
Εγώ θα του αναγνωρίσω όμως ότι α) ένας σοβαρός άνθρωπος εξελίσσεται στη ζωή του και αλλάζει απόψεις. δε μένει ρομαντικός, ιδεαλιστής έφηβος και β) ένας σοβαρός άνθρωπος μπορεί να παίρνει μια μέτρια θέση και να μη μένει σε μια εύκολη, βολική, μοναχική ηθική κορυφή, όπου όλοι και όλα είναι συλλήβδην απορριπτέα γιατί δεν είναι ιδανικά.
Featured image credit: μια φωτό της Popie Papanastasiou που τον πέτυχε στο δρόμο, νομίζω στην Ερμού, όταν το 2009 οργάνωνε μια από αυτές τις μουσικές γιορτές του.
Το Wall, λοιπόν. Αυτό το Wall! Ξέρω τι θα σκεφτείς: “πάλι το Wall;”. Ναι, δεν έχεις άδικο, πρόκειται για ακριβώς το ίδιο, το άψογα εκτελεσμένο φαντασμαγορικό Wall. Χωρίς ίχνος παραλλαγής και χωρίς ούτε με μία νότα διαφορετική. Και με τη ματαιοδοξία του Waters να το κάνει πιο μεγάλο και πιο εντυπωσιακό. Αλλά είναι το Wall! Αυτό το ανεπανάληπτο αριστούργημα των Pink Floyd. Με τα εκπληκτικότερα γραφικά που έχεις δει ποτέ, να προβάλλονται στο τεράστιο τείχος με συγκλονιστική καθαρότητα, με τον πιο γεμάτο, κρυστάλλινο ήχο που έχεις ακούσει ποτέ σε αυτή την ένταση και όλα αυτά μαζί σε μια απίστευτα συντονισμένη παράσταση.
Είναι αδύνατο να μη γνωρίζεις το τραγούδι αυτό: The House of the Rising Sun. Το έχεις μάθει τουλάχιστο από τη χαρακτηριστική εκτέλεση των Animals του 1964, που το έκανε γνωστό σε όλο τον κόσμο. Κατά πάσα πιθανότητα όμως δεν ξέρεις για τι μιλάει αλλά αποδέχεσαι τους στίχους του ποιητική αδεία ή έστω ως κάπως ψυχεδελικούς. Θέλω να σου πω ότι είναι ένα πάρα πολύ ωραίο τραγούδι για πολλούς διαφορετικούς λόγους.
Πρόκειται για ένα de facto σημαντικό τραγούδι – η φήμη και η διαχρονικότητά του είναι αδιαμφισβήτητες -, του οποίου η ιστορία χάνεται στους αιώνες. Πιστεύεται ότι ξεκινάει από τα παραδοσιακά τραγούδια που Ιρλανδοί άποικοι έφεραν στην Αμερική το 17ο-18ο αιώνα. Από εκεί έχει ενσωματωθεί στην αμερικάνικη παραδοσιακή μουσική (Americana) και έχει μπολιαστεί με στοιχεία της αφρικανικής μουσικής που κουβάλησαν μαζί τους οι νέγροι σκλάβοι. Σήμερα είναι ένα παγκόσμιο τραγούδι.
Μιλάει για ένα κορίτσι (ή ίσως για ένα αγόρι) του οποίου η ζωή έχει καταστραφεί από το δυνάστη σύζυγο (ή πατέρα), ο οποίος ήταν μέθυσος και τζογαδόρος. Το “σπίτι” εικάζεται ότι είναι είτε ένας οίκος ανοχής είτε πιθανώς μια φυλακή, όπου ένας “ανατέλλων ήλιος” ήταν ζωγραφισμένος σε κάποιο τοίχο, καταλήγοντας να συμβολίζει την καταπιεσμένη ζωή που αυτή (αυτός) βίωνε. Προειδοποιεί, δε, τα αδέρφια της (του) να μην κάνουν τα ίδια λάθη με αυτήν (αυτόν).
Αυτό το hit της δεκαετίας του ’60, λοιπόν, δεν είναι απλώς ένα χιλιοπαιγμένο τραγούδι, που οι ροκάδες λάτρεψαν σε βαθμό γραφικότητας. Είναι ένα δείγμα της παραδοσιακής μουσικής σχεδόν όλου του κόσμου με στοιχεία από πολλές γεωγραφικές περιοχές, που εκτείνονται σε πολύ διαφορετικές χρονικές περιόδους. Φυσικά, η παγκοσμιοποίηση και η πολιτισμική επιρροή των ΗΠΑ τον 20 αιώνα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξή του.
Δες πώς έφτασε στο σήμερα μέσα από όλες τις καταγεγραμμένες ηχογραφήσεις που έχουν γίνει (σου έχω ενσωματώσει αυτές που “πρέπει” να έχεις ακούσει):
Δίσκοι, pick up, μουσική και θετική διάθεση θα γεμίσουν την «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων από 1 έως και 3 Μαρτίου 2013, στο Κτίριο: «Μηχανουργείο», (Πειραιώς 100, Γκάζι) στο μοναδικό Show αφιερωμένο στο βινύλιο με τίτλο «Vinyl is back» .
Η διοργανώτρια εταιρεία Demand προσκαλεί τους «αθεράπευτους» συλλέκτες δίσκων, λάτρεις της μουσικής ιστορίας αλλά και τους νέους που πρόλαβαν στην εκπνοή της τη λαμπρή εποχή του βινυλίου σε μία συνάντηση που υπόσχεται ένα μουσικό ταξίδι στον χρόνο.
Στο «Vinyl is back» show, ο επισκέπτης θα συναντήσει:
Καταστήματα πώλησης δίσκων
Ιδιώτες/ Συλλέκτες δίσκων
Δισκογραφικές εταιρείες που παράγουν δουλειές καλλιτεχνών και σε δίσκους βινυλίου
Το Rock & Roll Circus γιορτάζει τα 12α γενέθλιά του με το ετήσιο καθιερωμένο πιά τριήμερο Super Dynamic Sale. Για τρεις μέρες, Πέμπτη 8, Παρασκευή 9 και Σάββατο 10 Μαρτίου, όλα τα καινούρια και όλα τα μεταχειρισμένα βινύλια και cd θα έχουν έκπτωση 30% και 50% αντίστοιχα, ενώ δεκάδες δίσκοι, cd και 45αρια θα σας περιμένουν σε τιμές μεταξύ ενός και τριών ευρώ! Γιορτάστε μαζί μας τα 12α γενέθλιά μας με μια μοναδική για τα ελληνικά δεδομένα πρακτική που φέτος θα διεξαχθεί για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά. Όσοι λοιπόν επιθυμούν μια αυθεντική βινυλιακή κόπια της Impulse, ένα afro διαμάντι, μια limited library επανέκδοση, ένα ολοκαίνουριο box set ή το νέα άλμπουμ των Black Keys στη μικρότερη δυνατή τιμή, ιδού η ευκαιρία. Σας περιμένουμε για να σας κάνουμε εμείς το δώρο γενεθλίων μας!
Είναι αδύνατο να μη γνωρίζεις το τραγούδι αυτό: 
