Λοιπόν, ο Σαββόπουλος του αναγνωρίζω ότι ήταν το είδος καλλιτέχνη με το δικό του προσωπικό μουσικό στυλ, που με τον τρόπο του σημάδεψε την εποχή του και τους ανθρώπους της. Με τις εμμονές και τις υπερβολές του, με το ναρκισσισμό του και την ποιητικότητά του.
Που όμως έζησε μέχρι τέλους γεμάτη ζωή και γιόρτασε τον εαυτό του και το έργο του με τρόπο αξιοζήλευτο. Και το φχαριστήθηκε αυτό όσο ήταν εν ζωή! Τα τελευταία 20-25 χρόνια αυτό έκανε. Και μπράβο του! Μακάρι όλοι να φτάσουμε τα χρόνια του. Δε θα μας λείψει καθόλου όμως, γιατί μας έχει γεμίσει με μουσική που θα ακούμε για πολλά χρόνια ακόμα. Αυτό θα πει πληρότητα.
Ήταν και τίμιος στις απόψεις του, όχι τέλειος. Ποιος είναι τέλειος; Όχι σαν την τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική.
Αντίο Νιόνιο και κυρ Νιόνιο και αφέντη τραγουδοποιέ.
ΥΓ: Διαβάζοντας ποικίλη χολεριασμένη μισανθρωπίλα από κάποιες πάντες των ίντερνετς για το Σαββόπουλο, διαπιστώνω ότι ποτέ δεν του συγχωρέθηκε η μεγάλη προδοσία, η στάση του με το κούρεμα, η στήριξη στο Μητσοτάκη, ο συστημισμός, βρε παιδί μου, η αναχώρηση από το επαναστατικό πεδίο! Μέγιστα αμαρτήματα αυτά κι ασυγχώρητα!
Εγώ θα του αναγνωρίσω όμως ότι α) ένας σοβαρός άνθρωπος εξελίσσεται στη ζωή του και αλλάζει απόψεις. δε μένει ρομαντικός, ιδεαλιστής έφηβος και β) ένας σοβαρός άνθρωπος μπορεί να παίρνει μια μέτρια θέση και να μη μένει σε μια εύκολη, βολική, μοναχική ηθική κορυφή, όπου όλοι και όλα είναι συλλήβδην απορριπτέα γιατί δεν είναι ιδανικά.
Featured image credit: μια φωτό της Popie Papanastasiou που τον πέτυχε στο δρόμο, νομίζω στην Ερμού, όταν το 2009 οργάνωνε μια από αυτές τις μουσικές γιορτές του.
εκτύπωση Κατηγορίες: ήμουν εκεί, μουσική | rss 2.0 | trackback