4 Ιουλίου, 2016

Δεν είναι δα και εύκολο.

Πρέπει, καταρχάς, να μην έχεις ιδέα για την αγορά και για τις τιμές της. Εντάξει, οι τιμές της αγοράς των ιστοσελίδων κυμαίνονται απίστευτα αλλά το ίδιο απίστευτα κυμαίνονται και οι προδιαγραφές τους. Αν πχ θες μια ιστοσελίδα να έχει custom design, μάλιστα με 3 σχεδιαστικές εκδοχές, και να είναι και πολυγλωσσική και να υποστηρίζει και full-text-search, ε, τότε κάπως οφείλεις να γνωρίζεις ότι ο προϋπολογισμός των 2000€ -μαζί με το ΦΠΑ, το 24%- είναι κομματάκι λιγοστός.

Ακόμη, χρήσιμο είναι να μην ξέρεις θα θα πει «full text search«. Αν πραγματικά ζητάς έργο με full-text-search στα επίπεδα των 2000€, τότε είτε έχεις κάνει λάθος, είτε δεν ξέρεις τι σου γίνεται. Full-text-search δε σημαίνει γράφω στην αναζήτηση «διαγωνισμός» και μου έρχονται αποτελέσματα που περιέχουν κυριολεκτικά τη λέξη «διαγωνισμός». Σημαίνει έναν έξυπνο αλγόριθμο που έχει αναλύσει ποιοτικά τα κείμενά σου και βγάζει σύνθετα συμπεράσματα για το τι ζητάς. (Να, όπως η Google. Εντάξει, όχι τόσο έξυπνα και όχι τόσο σύνθετα, όπως η Google, αλλά σε αυτή τη λογική.)

Τέλος. αγνοείς πλήρως την εποχή σου και δεν κάνεις καμία αναφορά σε κινητές συσκευές, αυτό το ρημάδι το responsive που έχει μάθει πλέον και η κουτσή-Μαρία. Μάλιστα, όχι μόνο δεν το θέτεις ως προδιαγραφή αλλά, αντιθέτως, θέτεις ως προδιαγραφή η νέα σου ιστοσελίδα να υποστηρίζει flash animations! ΟΚ, το έκανες το copy-paste από άλλο διαγωνισμό, αλλά χάθηκε ο κόσμος να είναι ένας διαγωνισμός αυτής της δεκαετίας;

Πώς να στο πω, αλλά για μια υποτυπωδώς σοβαρή εταιρεία, με πάνω από μισό άτομο προσωπικό, με γραφεία και καρέκλες, με φως/νερό/καφέ/τηλέφωνο, άντε και μια τουαλέτα, και χωρίς ούτε να συζητώ καν αν κάνει καλή δουλειά ή όχι, απλά υπάρχοντας εκεί έξω, το να μπει και μόνο στη διαδικασία να κάνει όλη τη χαρτούρα για να συμμετάσχει στο διαγωνισμό σου, με την ελπίδα να πληρωθεί αρκετούς μήνες μετά, είναι τόσο μα τόσο ασύμφορο που μάλλον θα είναι ήδη απελπισμένη ή θα αναζητά τη σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι και θα τη στείλει στη Βουλγαρία ή την Κύπρο.

Εύ γε ΚΕΜΕΑ, έκανες ένα γαμάτο διαγωνισμό για τη νέα σου ιστοσελίδα!

Δηλώνω υπεύθυνα ότι «δεν έχω καταδικασθεί µε αµετάκλητη απόφαση για κάποιο αδίκηµα από τα αδικήµατα της παρ. 1 του άρθρου 43 του ΠΔ 60/2007″ και ότι » «δεν τελώ σε πτώχευση» ή «σε διαδικασία κήρυξης πτώχευσης» (ακόμη).

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι, διαδίκτυο, τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
1 Φεβρουαρίου, 2016

Να μη σας τα πολυλογώ, tldr, που λένε και στο χωριό μου, το WordPress οργάνωσε αυτό το σαββατοκύριακο 30-31 Ιανουαρίου 2016 ένα global contribution weekend, με κωδική ονομασία 20Q2016, όπου καλούσε τον οποιονδήποτε με καλή διάθεση, λίγες γνώσεις και διαθέσιμο χρόνο να συνεισφέρει στα επίσημα fora, όπου άλλοι χρήστες ζητούν βοήθεια σχετικά με το WordPress. Στο πνεύμα του open source και της συνεισφοράς στην κοινότητα, ζήτησε από όλους να δώσουν λίγο από το χρόνο τους, ώστε να βοηθήσουν άλλους χρήστες αλλά και να αποδείξουν πόσο απλό είναι ακριβώς αυτό: να συμμετάσχεις ενεργά πού και πού.

Μια και δυο, η ελληνική κοινότητα του WordPress ανασκουμπώθηκε για να πάρει μέρος και να κάνει την παρουσία της αισθητή, μιας και στο τέλος του σαββατοκύριακου θα γινόταν μια άτυπη καταμέτρηση της συνεισφοράς της κάθε κοινότητας ανά τον κόσμο, έτσι για να υπάρχει και ένα χαλαρό απώτερο κίνητρο. Το meetup αυτού του μήνα λοιπόν αντικαταστάθηκε από τη συμμετοχή στη δράση αυτή. Μερικοί γενναίοι μαζευτήκαμε σε ένα χώρο στην Αθήνα και μερικοί άλλοι, εξίσου γενναίοι, από όλη την Ελλάδα, ο καθένας από το σπίτι του. Και είχε πολλή πλάκα.

12592659_10207877228302705_760881856436095318_n

Ανάμεσα στα πειράγματα του Κώστα Β. τα βιτριολικά αστεία του Παναγιώτη και την αστείρευτη καλή διάθεση του Κώστα Φ., με ένα πέρασμα από το Νίκο και το Γιώργο, σε ζωντανή σύνδεση με το Βαγγέλη στη Λάρισα, το Γεράσιμο στη Λαμία, το Δημήτρη στην Κόρινθο και το Χάρη στην Κατερίνη, όλοι μαζί βαλθήκαμε να αποδείξουμε ότι, πώς αλλιώς να το πω, ναι, μπορούμε κάνουμε την παρουσία μας αισθητή. Πιο μετά εκείνο το απόγευμα στο Slack team του WordPress:

2016-01-31_0031

Η διαδικασία του support όμως σε ένα τόσο παγκόσμιο επίπεδο, όπου έρχεσαι σε επαφή με τα προβλήματα χρηστών που ούτε καν φανταζοσουν ότι υπάρχουν, που άλλοι μιλούν αγγλικά, άλλοι απλώς πληκτρολογούν latin χαρακτήρες και περιμένουν βοήθεια, άλλοι έχουν σοβαρά προβλήματα και άλλοι είναι εντελώς αρχάριοι, η διαδικασία αυτή, λοιπόν, δεν είναι μόνο ικανοποιητική γιατί προσφέρεις στην κοινότητα. Άλλωστε, υπάρχουν πάμπολλοι τρόποι να προσφέρεις. Είναι και διδακτική!

Αναγκάζεται κανείς να αναζητήσει είτε νέα θέματα που συνειδητοποιεί ότι, ακόμη και αν δεν τα γνωρίζει άμεσα, γνωρίζει πού μπορεί να βρει τη λύση τους ή πώς να τη συνθέσει για λογαριασμό κάποιου άλλου. Μπαίνει στη διαδικασία να διατυπώσει απαντήσεις με τρόπο που να βγάζουν νόημα όχι για τον εαυτό του αλλά για κάποιον άλλο, για κάποιον που ενδέχεται να έχει μια εντελώς διαφορετική κουλτούρα από αυτόν. Έτσι εμπεδώνει καλύτερα ακόμη και τη γνώση που ήδη έχει. Και, ποιος ξέρει, ίσως στο τέλος δεθχεί και ένα ευχαριστώ από την άλλη άκρη του κόσμου.

Προσωπικά εξεπλάγην ευχάριστα όταν, εκεί που απαντούσα πέντε πράγματα που ήξερα σχετικά καλά έπιασα τον εαυτό μου να θέλει να ασχοληθεί με ζητήματα που άκουγε για πρώτη φορά, επειδή απλώς τα βρήκα ενδιαφέροντα. Το support αυτό δηλαδή λειτούργησε και ως έναυσμα για νέες αναζητήσεις πληροφορίας, εργαλείων, τεχνικών κλπ.

Έτσι έμαθα για την υπηρεσία MemberMouse (καλή; κακή; δεν έχω ιδέα, οπωσδήποτε όμως ενδιαφέρουσα, για την επόμενη φορά που θα μου ζητηθεί ένα website με συνδρομές). Έμαθα και συζήτησα για το TGM, μια λύση για να ενσωματώνει κανείς άλλα, προαπαιτούμενα plugins στο theme του, κάτι που δε μου είχε χρειαστεί ως τώρα, μιας και δεν έχω μπει στην αγορά της κατασκευής themes, αλλά είναι ένα πολύ ενδιαφέρον και χρήσιμο εργαλείο. Και γιατί δεν ήξερα το ωραιότατο εργαλειάκι Lsyncd, που συγχρονίζει live αρχεία ανάμεσα σε δύο Linux servers.

Στο ίδιο πνεύμα έπεσα πάνω σε μερικές πανέξυπνες λύσεις για να δημιουργεί κανείς τη δική του private υπηρεσία για updates στα WordPress themes και plugins του. Ετούτα σίγουρα θα τα αξιοποιήσω στο μέλλον. Φυσικά κάποιος ήδη έχει σκεφτεί και το έχει κάνει αυτό υπηρεσία, την οποία δίνει επί πληρωμή σε όσους τη χρειάζονται και δωρεάν σε όσους διανέμουν ανοιχτό λογισμικό.

Λίγο παρακάτω ένας χρήστης ζητούσε λύση σε κάτι που σίγουρα έχει εκνευρίσει κάθε χρήστη online: συμπληρώνεις μια μεγάλη φόρμα, αλλάζεις κατά λάθος σελίδα κι όταν επιστρέψεις έχει χαθεί ό,τι έχεις ήδη με κόπο συμπληρώσει. Ήξερα ότι υπήρχαν εργαλεία για developers ειδικά αυτό. Άραγε γιατί δεν τα χρησιμοποιούμε όλοι σε μόνιμη βάση; Έψαξα τα bookmarks μου και τα ανέσυρα. Διαπίστωσα, δε, ότι πλέον υπάρχουν και άλλα παρόμοια.

Σίγουρα δεν ήταν το πολυπληθέστερο meetup μας, μάλλον το αντίθετο.

Αλλά ήταν από τα πιο διασκεδαστικά. Η τεχνολογία είναι χαρά.

20Q2016

εκτύπωση Κατηγορίες: wordpress, wordpress greek community, διαδίκτυο, ήμουν εκεί | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
20 Ιανουαρίου, 2016

Φαίνεται ότι ακόμη τα τραύματα του εμφυλίου δεν τα έχουμε γιατρέψει. Ακόμη και τώρα που ένα αριστερό κόμμα συγκυβερνά με ένα ακροδεξιό (θα μου πεις, μήπως δεν είναι μια καθαρά συγκυριακή συνεργασία;), ο εμφύλιος σπαραγμός είναι εδώ να μας διχάζει και να μας χωρίζει στους από εδώ και στους από εκεί. Στους καλούς Έλληνες και στους κακούς Έλληνες. Όπου το καλό και το κακό ορίζονται με απλοϊκά κομματικά κριτήρια.

«…το κόμμα μας ζήτησε να βάλουμε πλάτη και βάλαμε, γιατί αυτό είναι το σωστό, γιατί πάντα στην αριστερά χρωστάμε και δεν μας χρωστάει…»

Λόγια του ίδιου του γραμματέα της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ. Είναι πραγματικά θλιβερό να ακούς αυτά τα λόγια από ένα νέο άνθρωπο. Να βλέπεις το εμφύλιο πάθος ζωντανό σε έναν άνθρωπο που δεν το έζησε και, που γεννήθηκε 40 χρόνια μετά τον εμφύλιο, που θα ήθελες να ελπίζεις ότι δε μπορεί να ταυτιστεί με αυτή την τόσο μαύρη σελίδα της ελληνικής ιστορίας. Αντί να είναι δημιουργικός και παραγωγικός να διαιωνίζει και να καλλιεργεί ένα παλαιό μίσος.

«…τη γιαγιά μου, την περήφανη επονήτισσα, βασανισμένη… τον προπάππο μου, δικαστή του ΕΑΜ… τον παππού μου, αντάρτη… οι φασίστες του λέγαν πως θα τον ξυρίσουν… την μάνα μου να μου λέει πως της μάθαινε αντάρτικα… Για τον δολοφονημένο θείο του πατέρα μου από φασίστες… Για τον θείο-παππού Θοδωρή και τα μακρονήσια, την εξορία…»

Με ποιο δικαίωμα ετούτος ο νέος επικαλείται τους αγώνες και τις θυσίες των προγόνων του; Μήπως μόνο οι δικοί του πρόγονοι πόνεσαν; Μήπως οι αγώνες αυτών των προγόνων και των συναγωνιστών τους έγιναν μόνο για τον ίδιο και την οικογένειά του; Τους καπηλεύεται για να αιτιολογήσει τι; Τη νέα τάξη πραγμάτων που πρεσβεύει; Τη νέα κομματοκρατία; Το νέο νεποτισμό; Αλλά, βέβαια, τον διαφορετικό, τον ηθικό, τον αριστερό νεποτισμό!

«…θυμάμαι τους γονείς μου να μου λένε για την αριστερά, για το κίνημα, για τις ρίζες μας και πως δεν πρέπει να ξεχνάμε από που προερχόμαστε. Τότε ήμουν 10 χρονών και ακούγαμε το άξιον εστί και μου έλεγαν ιστορίες»

Αυτη είναι η απάντηση του γραμματέα της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ στα δημοσιεύματα που, κατά πως φαίνεται αληθώς, φέρουν το αδερφό, την μητέρα και μια κοντινή του φίλη να έχουν διοριστεί στο δημόσιο τον τελευταίο χρόνο. Αυτή είναι η απάντησή του στις κατηγορίες περί οικογενειοκρατίας. Ένα τεράστιο «περιφρονώ», ένα παλιό μίσος που δε λέει να πεθάνει. ‘Οχι κάποια αιτιολόγηση, όχι κάποια αναφορά σε αξιοκρατικές διαδικασίες που ο κίτρινος τύπος αγνόησε. Παρά μόνο ένα «καλά να πάθετε, τώρα είναι ο καιρός μας».

«Και δεν θα απολογηθώ σε κανέναν…»

Δε θα απολογήθεί νομίζει. Αμ θα απολογηθεί! Τώρα πια είναι δημόσιο πρόσωπο σε ένα κράτος που ευτυχώς του έχουν μείνει μερικά ευρωπαϊκά αντακλαστικά όπως η Διαύγεια, που δεν αφήνει διορισμό στο δημόσιο αδημοσίευτο. Μπορεί να μην το θέλει αλλά έχει να απολογηθεί σε ένα λαό, μέρος του οποίου πίστεψε σε κάποιες υποσχέσεις και βάσισε στο κόμμα του κάποιες ελπίδες. Πώς μπορεί να νομίζει ότι δε θα απολογηθεί; Πώς μπορεί να είναι τόσο σίγουρος;

Στο κόκκινο, γόβα στιλέτο και το φάρμακο για τη φαλάκρα, όλα μαζί στο αριστερό σουρεαλισμό που επωλήθη φθηνά

Στο κόκκινο, γόβα στιλέτο και το φάρμακο για τη φαλάκρα, όλα μαζί ανακατεμένα στον αριστερό σουρεαλισμό που επωλήθη φθηνά αλλά τον πληρώνουμε πολύ ακριβά κάθε μέρα.

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, πολιτικά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
11 Ιανουαρίου, 2016

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να δει κανείς ένα γεγονός. Ας δούμε την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στη θέση του προέδρου προέδρου της Νέας Δημοκρατίας. Αν τη δει κανείς από την πλευρά του ανταγωνισμού που είχε να αντιμετωπίσει (Μεϊμαράκης, Τζιτζικώστας και Γεωργιάδης) τότε μάλλον κέρδισε ο καλύτερος. Αν τη δει κανείς από την οπτική του βασικού πολιτικού αντιπάλου που θα έχει να αντιμετωπίσει από εδώ και στο εξής (Αλέξης Τσίπρας) τότε μάλλον πάλι κέρδισε ο καλύτερος. Ακόμη κι αν τη δεις από μια -έστω και χαλαρή- ιδεολογική σκοπιά* τότε μάλλον κέρδισε εκείνος που θα στηρίξει μια φιλελεύθερη οικονομία και μια καθαρή ευρωπαϊκή πορεία στη χώρα.

Παρολαυτά δεν αισθάνομαι καθόλου χαρούμενος που κέρδισε ο «καλύτερος», ο οποίος μάλλον θα είναι ο επόμενος -ή μεθεπόμενος- πρωθυπουργός της χώρας. Βλέπεις, από τη μια, ο πήχης που έθεσαν οι προκάτοχοί του (Γιώργος Παπανδρέου, Αντώνης Σαμαράς και Αλέξης Τσίπρας) είναι τόσο βασανιστικά χαμηλά, που σχεδόν οτιδήποτε θα ήταν καλύτερο από την ανίκανη, όλο κωλοτούμπες διακυβέρνησή τους. Από την άλλη, σιχάθηκα να ακούω για το περίφημο βιογραφικό του, των 14 (μείον 4) χρόνων εργασίας σε υψηλές θέσεις, ένα βιογραφικό που μόνο απέναντι σε αυτό του Αλέξη Τσίπρα φαντάζει αξιόλογο και που, αν δε λεγόταν Μητσοτάκης, πολύ αμφιβάλλω αν θα είχε πραγματοποιηθεί.

Αλλά το πιο θλιβερό στοιχείο αυτής της νίκης είναι η νίκη της οικογενειοκρατίας. Ο θρίαμβος του νεποτισμού. Ακόμη ένας γόνος για τη σωτηρία της πατρίδας. Η πολιτική μας ένδεια δεν ελαττώθηκε καθόλου. Επιβραβεύτηκε. Αδύναμοι να μάθουμε από τα λάθη μας, ακόμη και από τα πιο πρόσφατα και κραυγαλέα (Γιωργάκης, Κωστάκης, Αντωνάκης), τώρα χαιρόμαστε για την επικράτηση ενός άλλου γόνου που φέρει, λέει, μια ελάχιστη ελπίδα. Καλή η ελπίδα, αλλά αυτή η φτώχεια σε ανθρώπινοο πολιτικό κεφάλαιο πολύ σύντομα θα αποδειχθεί ξανά η αχίλλειος πτέρνα μας.

kyriakos

* Φιλελεύθερη οικονομία χωρίς ουσιαστικό κοινωνικό πρόσωπο, δηλαδή εξασφαλισμένα λειτουργικό κράτος, υγεία και παιδεία, δεν έχει κανένα νόημα, αλλά αυτή είναι μια άλλη, πολύη μεγάλη, συζήτηση.

εκτύπωση Κατηγορίες: ακατηγοριοποίητα | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
10 Ιανουαρίου, 2016

Πού πήγε η σωκρατική αγάπη στην πατρίδα, η πίστη την ευνομία και την τήρηση των νόμων; Ποια άλλη ιδέα είναι περισσότερο δυτική και ευρωπαϊκή από αυτή του Σωκράτους; Που δέχεται αναντίρρητα, σχεδόν με ευχαρίστηση, τους -μοιραίους για τον ίδιο- νόμους της πατρίδας του. Δεχόμενος ταυτόχρονα, βεβαίως, ότι θα τους αντισταθεί μέσα από το ίδιο πολιτικό και πολιτισμένο πλαίσιο, που η καλή του η πατρίδα παρέχει. Δεχόμενος ότι η πολιτεία και οι νόμοι είναι κάτι μεγαλύτερο από αυτόν και, αν μπορέσει, θα τους βλετιώσει, αν όχι, θα τους υποστεί, όχι με μοιρολατρία αλλά πάντα με πάθος.

Δηλαδή, ο Σωκράτης θα εξαντλήσει μεν κάθε νόμιμο μέσο για να υπερασπιστεί εαυτόν αλλά θα δεχτεί, δε, την κάθε νόμιμη ποινή του επιβληθεί, έστω και μόνο για την υποδειγματική επίδειξη σεβασμού στους νόμους της πόλης του, της Αθήνας, έστω και για τον παραδειγματισμό των νέων, που -τραγική ειρωνεία- κατηγορήθηκε ότι διαφθείρει. Ποια άλλη ομορφότερη και μεγαλειωδέστερη ιδέα! Θα πεθάνω στη φορολόγηση, αλλά θα πέσω περήφανα, θα έλεγε ένας πατριώτης ιδιωτικοτομεάτης του σήμερα. Λέμε τώρα.

Ο Σωκράτης είναι το αποκορύφωμα του «δυτικού» ανθρώπου, αυτού στον οποίο υποτίθεται ότι έχουμε συμφωνήσει ότι θέλουμε να μοιάσουμε. Πιστεύει στην πολιτεία του, είναι υπερήφανος για αυτήν. Δε διστάζει όμως και να κατακρίνει αμετανόητα τα κακώς κείμενά της, ακόμη και όταν αυτή του η κριτική πρακτικά τον οδηγεί στο θάνατο. Για το Σωκράτη η κοινωνία και η πολιτεία είναι υπεράνω πάντων. Και αυτό είναι το κρίσιμο σημείο της σωκρατικής πολιτείας. Έχει κανείς υποχρέωση τόσο να υπερασπιστεί αυτήν μέχρι τέλους όσο και να κάνει τα πάντα για να τη βελτιώσει -επίσης μέχρι τέλους- αλλά πάντοτε εντός των πλαισίων της.

Εσύ ποιος από τους δύο -θα ήθελες να- είσαι; #αμείλικτα-ερωτήματα #2016

swk-mak

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, πολιτικά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
5 Δεκεμβρίου, 2015

«Πρόκειται για μείζον πολιτικό ζήτημα που δε μπορούμε να αφήσουμε στα χέρια της τεχνολογίας» δήλωσε σήμερα ο Βαγγέλης ο Μεϊμαράκης, αναφερόμενος στις εκλογές της Νέας Δημοκρατίας. Ουσιαστικά πράγματι πρόκειται για μείζον πολιτικό ζήτημα, μην κοιτάτε που έχει υποτιμηθεί σε στόχο για χίλιες μύριες ειρωνείες. Αλλά, κύριε Μεϊμαράκη, δε σας επιτρέπω.

Δε σας επιτρέπω να πιάνετε στο στόμα σας την τεχνολογία και να κρίνετε αν είναι ικανή να διαχειριστεί και να φέρει εις πέρας ένα τόσο «μείζον», όπως λέτε, πολιτικό ζήτημα. Γιατί η τεχνολογία είναι ικανότατη, κύριε Μεϊμαράκη, εσείς δεν είστε ικανοί. Ούτε να την καταλάβετε ούτε να την αξιοποιήσετε. Αλίμονο αν τα μείζονα ζητήματα τα αφήναμε στην ανθρώπινη κρίση της στιγμής, στην κρίση και την ικανότητα ανθρώπων όπως εσείς και αυτοί που εκπροσωπείτε.

Αλίμονο αν σταματούσαμε να εμπιστευόμαστε την τεχνολογία και τις διαδικασίες της. Να σταματούσαμε να εμπιστευόμαστε τις ηλεκτρονικές τραπεζικές συναλλαγές, την πλοήγηση μέσω GPS σε αεροπλάνα, πλοία και διαστημόπλοια, τις ηλεκτρονικές εκλογές, την τηλεϊατρική, την επιστήμη, βρε παιδί μου. Να βάζαμε ξεματιάστρες και χαρτορίχτρες να μας κάνουν αξιόπιστες εκλογές, να προσλαμβάναμε αστρολόγους να συλλέγουν αποδείξεις και πνευματιστές να εισπράττουν φόρους. Αλίμονο!

Αυτό που είπατε σήμερα, αγαπητέ μου κύριε Μεϊμαράκη, είναι το απαύγασμα, η πεμπτουσία, η αποκρυστάλλωση της τεχνοφοβίας σε δυο λέξεις. Μπορεί να σας ξεγλίστρησε η φράση αλλά περάσατε ένα πολύ λάθος μήνυμα και δικαιώσατε το -μέχρι τώρα απλά χιουμοριστικό- εξής τρολάρισμα:

meimarakhs-sygxwra-me-pou-den-katalabainw

Μακάρι να ‘ξερα ποιος το σκέφτηκε πρώτος να του δώκω τα credits του.

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, γενικά, δε βαριέσαι, διαδίκτυο, πολιτικά, τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
23 Νοεμβρίου, 2015

Στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών παρουσιάζεται αυτές τις μέρες η έκθεση Digital Revolution με γενικό θέμα την εξέλιξη των ψηφιακών τεχνολογιών. Να πάτε να τη δείτε, είναι ωραία. Με κέρδισε εύκολα το πρώτο τμήμα της, αυτό με τον τίτλο Digital Archaeology: Pong, Mario, Altair, Apple II, NEXT. Ιδού:

pong next8 next6 next4 next3 next2 next1 mario2 mario1 macintosh fairlight-CMI2 fairlight-CMI1 apple-II altair-8800

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι, διαδίκτυο, ήμουν εκεί, τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
16 Νοεμβρίου, 2015

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στα δύο παρακάτω video:

1. Στρατιώτης του ISIS καλεί τους μουσουλμάνους σε τρομοκρατικές ενέργειες.

«Terrorize them!»

2. Η Τζανίν Πίρρο, πρώην δικαστής και νυν αναλυτής νομικών ζητημάτων στο FOX NEWS.

«Kill them. Kill them. Kill them.»

Απάντηση: δεν υπάρχει καμία διαφορά!

Στέκομαι με δέος και τρόμο απέναντι στα γεγονότα του Παρισιού, όχι γιατί είναι πιο φρικτά από τόσα άλλα γεγονότα που συνέβησαν και συμβαίνουν στον κόσμο μας, όχι απλά επειδή είναι «κοντά μας», αλλά και γιατί συμβολικά θέτουν ένα σημείο καμπής για την Ευρώπη, η οποία γίνεται ολοένα και πιο συντηρητική, ολοένα και πιο μισαλλόδοξη. Βλέπω σκοταδισμό και μίσος εκατέρωθεν κι αυτός είναι ο μεγαλύτερός μου τρόμος.

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, πολιτικά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
4 Νοεμβρίου, 2015

Είμαστε ένας λαός που σκέφτεται με την «καρδιά» του και όχι με το μυαλό του. Ίσως αυτό το χαρακτηριστικό να είναι αυτό που μας έχει οδηγήσει στους ένδοξους ηρωισμούς του παρελθόντος, αν δηλαδή κι αυτό το παρελθόν μας δεν είναι κάτι για το οποίο εύκολα πειστήκαμε, ακριβώς εξαιτίας αυτού του ίδιου του χαρακτηριστικού: να υπερισχύει η καρδιά, το συναίσθημα, το θυμικό μας ενάντια στη λογικής μας.

Μερικά γεγονότα με τη σειρά που έγιναν:

  • 1948: Τα Ηνωμένα Έθνη ορίζουν το έγκλημα της «γενοκτονίας».
  • 1951: Η «γενοκτονία» προσδιορίζεται επισήμως ως έγκλημα από τα Ηνωμένα Έθνη. (Αργότερα αυτός ο όρος υιοθετείται από το γνωστό μας Δικαστήριο της Χάγης.)
  • 1994: Η Βουλή των Ελλήνων καθιερώνει την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων. (Προσοχή, δεν ανακηρύσσει την πράξη ως «γενοκτονία». Απλώς καθιερώνει την ημέρα μνήμης. Προφανώς θεωρεί τον όρο αυτονόητο αναφερόμενη σε αυτόν όχι αυστηρά νομικά ή επιστημονικά.)
  • 1998: Η Βουλή των Ελλήνων καθιερώνει την 14η Σεπτεμβρίου ως ημέρα μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. (Κι εδώ ο όρος «γενοκτονία» δε χρησιμοποιείται νομικά ή επιστημονικά και είναι να απορεί κανείς γιατί να γίνεται διένεξη μόνο για τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων ενώ η γενοκτονία των υπολοίπων Ελλήνων της Μικράς Ασίας να μη συνιστά ζήτημα. Προφανώς και οι δύο πράξεις είναι εγκληματικές και αποτρόπαιες, αλλά για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης ξεχωρίζουμε τη μία από την άλλη.)
  • 2007: Η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών εκδίδει ψήφισμα όπου αναγνωρίζει τη γενοκτονία των ελληνικών πληθυσμών του Πόντου μαζί με των Αρμενίων και Ασσυρίων.
  • 2014: Μερικοί βουλευτές της ΝΔ ζητούν «Να αντιμετωπίζεται ως αδίκημα η άρνηση της Γενοκτονίας των χριστιανών της Ανατολής». (Κι εδώ ο όρος χρησιμοποιείται σχεδόν με την καθομιλουμένη έννοιά του. Το αίτημα, δε, βασίζεται στην του 1994 απόφαση της Βουλής, και όχι σε κάτι άλλο.)
  • 2014: Ο τωρινός υπουργός παιδείας Νίκος Φίλης γράφει στην Αυγή σχετικά με το παραπάνω αίτημα στηλιτεύοντάς το ως μικροπολιτικό και αναφέροντας σε αντιδιαστολή τις έννοιες της γενοκτονίας, της εθνοκάθαρσης αλλά και άλλες όπως η (Μικρασιατική) καταστροφή που χρησιμοποιούνται ευρέως. Φαίνεται ότι προκρίνει τον όρο «εθνοκάθαρση» έναντι της «γενοκτονίας» για την περίπτωση των Ποντίων.
  • 2015: Ο Νίκος Φίλης ερωτάται αν εμμένει σε αυτό που διατύπωσε το 2014 και απαντά καταφατικά, διευκρινίζοντας ότι δεν επιθυμεί να μειώσει καθόλου τη βιαιότητα του εγκλήματος αλλά μιλώντας καθαρά επιστημονικά. (Παρατηρήστε ότι «ερωτάται», δεν εγείρει ο ίδιος ζήτημα μόνος του!)

Μια απόπειρα αποσαφήνισης ορισμών:

  • Γενοκτονία: «Genocide is the systematic elimination of all, or a significant part of, a racial, ethnic, religious, cultural or national group».
  • Εθνοκάθαρση: «Ethnic cleansing is the systematic forced removal of ethnic or religious groups from a given territory by a more powerful ethnic group, with the intent of making it ethnically homogeneous.[1] The forces applied may be various forms of forced migration (deportation, population transfer), intimidation, as well as mass murder».

Η φτωχή λογική που διαθέτω δε μπορεί να διαχωρίσει με καθημερινούς όρους το ένα έγκλημα ως ειδεχθέστερο από το άλλο. Και τα δύο μοιάζουν εξίσου αποτρόπαια και μόνο οι ιδιαίτερες συνθήκες που επικράτησαν και οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν στην εκάστοτε περίπτωση θα μπορούσαν να τα ξεχωρίσουν μεταξύ τους με όρους βιαιότητας ή βαρβαρότητας.

Παρολαυτά υπάρχει και η νομική διάσταση του θέματος:

Φυσικά, αδυνατώ να εκτιμήσω με τις γνώσεις που διαθέτω αν οι εγκληματικές πράξεις ενάντια στον ποντιακό ελληνισμό στις αρχές του περασμένου αιώνα ήταν -με τυπική ορολογία- «γενοκτονία» ή «εθνοκάθαρση». Δεν προσπαθώ να κάνω αυτό. Επρόκειτο οπωσδήποτε για ακραίες βαρβαρότητες. Επιπλέον, το τελευταίο που θα ήθελα να κάνω είναι το συνήγορο του κυρίου Νίκου Φίλη, με τον οποίο διαφωνώ σε πάρα πολλά.

Ο σάλος όμως που δημιουργήθηκε αυτές τις ημέρες για τις επίμαχες δηλώσεις και το χαμηλότατο επίπεδο της κριτικής που δέχθηκε δε δικαιολογείται σε καμία περίπτωση με λογικούς όρους. Για άλλη μια φορά η πλειοψηφία των πολιτικών και των ΜΜΕ αντιμετωπίζουν ένα σημαντικό θέμα με εντελώς επιφανειακό τρόπο. Απευθύνονται -με επιτυχία- στο εύκολο συναίσθημα ενός λαού που είναι έτοιμος να συγκινηθεί ή να εξοργιστεί με το παραμικρό, αρκεί να του αντιπαραβάλουν δύο λέξεις που δε γνωρίζει τη σημασία τους, όπως γενοκτονία και εθνοκάθαρση, ή να τον καλέσουν σε νέα, ηρωικά ΟΧΙ σε κίβδηλα δημοψηφίσματα.

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, πολιτικά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
20 Σεπτεμβρίου, 2015

Ο Αλέξης Τσίπρας υπόσχεται ότι θα σκίσει το μνημόνιο. Κερδίζει τις εκλογές (Γενάρης). Συγκυβερνά με ένα ακροδεξιό κόμμα, τους ΑΝΕΛ. Ζητά παράταση του προγράμματος από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την παίρνει και έρχεται σε σύγκρουση μαζί της, ενώ βεβαιώνει συνεχώς ότι μια νέα συμφωνία είναι σχεδόν έτοιμη να υπογραφεί. Καταλήγει σε μια πλήρως αποτυχημένη διαπραγμάτευση.

Προκηρύσσει δημοψήφισμα (Ιούλιος), όπου ζητά από το λαό να πει ΟΧΙ, υποσχόμενος ότι αυτό σημαίνει ναι μεν στην Ευρώπη αλλά όχι στα μνημόνια. Ο λαός πράγματι υπερψηφίζει το ΟΧΙ με 62%. Τελικά ο Αλέξης Τσίπρας συνθηκολογεί, ενάντια στο δημοψήφισμά του, συμφωνώντας το 3ο μνημόνιο, το οποίο ισχυρίζεται πως είναι καλύτερο από τα 2 πρώτα. Ταυτόχρονα έχει επιφέρει capital controls.

Το κόμμα του, ο ΣΥΡΙΖΑ, διχάζεται σε εκείνους που δέχθηκαν την παραπάνω μεταστροφή και σε αυτούς που έμειναν συνεπείς στις αρχικές θέσεις του κόμματος (Αύγουστος). Στις εκλογές που εξ αυτού ακολουθούν (Σεπτέμβρης) ο Αλέξης Τσίπρας διατηρεί περίπου τα ποσοστά του, ενώ η συνεπής μερίδα του κόμματός τους, αυτή που αποσχίστηκε, δε μπαίνει καν στη βουλή. Τώρα διακηρύσσει ότι ο λαός τον ψήφισε εκ νέου, αλλά όχι για να εφαρμόσει το νέο, δικό του, το 3ο μνημόνιο.

Αυτή η απόλυτη και βροντερή απουσία λογικής κάνει την τρίχα μου να σηκώνεται.

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, πολιτικά, προσωπικά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια