Κίμων, ο λεβέντης

Μιχάλης, ο αυθόρμητος

Είναι απίστευτο, πρόστυχο το μέγεθος της αθλιότητας των Ελλήνων πολιτικών. Θέλω να πω, ούτε ο Μπούμπκα δεν έσπαγε τα ρεκόρ με τέτοιο ρυθμό. Κι αυτός ακόμη κάπου σταμάτησε τελικά, κουράστηκε. Αλλά ετούτοι εδώ δε σταματούν, δεν κουράζονται. Τώρα ο Χρυσοχοΐδης παραδέχθηκε δημόσια ότι υπέγραψε το μνημόνιο χωρίς να το έχει διαβάσει προσεκτικά πρώτα, γιατί ήταν πνιγμένος, λέει, με άλλες υποθέσεις! Άκουσον-άκουσον! Και αυτή του την παραδοχή την ανήγαγε στον αυθορμητισμό του "πόντιου" χαρακτήρα του. Όπως ο άλλος, ο Κουλούρης, τις προάλλες που ήθελε να βγει και "λεβέντης", αφού πέρασε 3-4-5…10 κόκκινα φανάρια.

Είναι να τραβάς τα μαλλιά σου με τον τρόπο με τον οποίο όλα αυτά γίνονται αποδεκτά στη χώρα αυτή. Ξεπερνά κάθε λογική και κριτική η θρασύτητά τους. Αλλά, όχι, μην απελπίζεσαι, Έλληνα, το ξέρω σου την έχει δώσει. Κι έχεις σιχαθεί. Αλλά έχεις ευθύνη. Όχι για ό,τι έγινε (άλλη συζήτηση αυτή), αλλά για ό, τι θα γίνει. Αισθάνεσαι ότι σε έχουν κοροϊδέψει απανωτά πολλές φορές στο παρελθόν. Ε, δεν έχεις παρά μία εξουσία πλέον στα χέρια σου: την επόμενη φορά μην τους ξεχάσεις. Μπορεί να μην έχεις όρεξη ή αντοχή να βγεις στους δρόμους να κάνεις επανάσταση αλλά θα έρθει η ώρα σου να ψηφίσεις. Εκείνη την ώρα θυμήσου το κι αυτό του Χρυσοχοΐδη και το άλλο του Κουλούρη και όλα τα άλλα. Μην είσαι μαλ*κας. Μη δεχθείς να τους ξαναψηφίσει,ς όπως έκανες τόσες φορές στο παρελθόν. Μην τους κάνεις τη χάρη να ξεχάσεις.

(Ναι, υπάρχουν πολλά να θυμάσαι)

Αυτό τον καιρό διαβάζω το "Η μαγεία των μαθηματικών (Αποκαλύπτοντας τα μυστικά των αριθμών)" του Calvin Clawson (μετάφραση Παν. Παπαχρήστου, εκδόσεις Κέδρος). Και θέλω να ξαναγυρίσω στα φοιτητικά χρόνια και να ξανακάνω από την αρχή όλα τα μαθηματικά που τόσο βιαστικά (μερικές φορές ίσως όχι και τόσο βιαστικά) "πέρασα" τότε. Το τρίτο κεφάλαιο τελειώνει με αυτή την παράγραφο:

Οι Αμερικανοί (αναφέρεται στους συμπατριώτες του), ιδιαίτερα, θα έπρεπε να αγκαλιάσουν τα μαθηματικά, διότι η μαθηματική απόδειξη συμβαδίζει με τη δημοκρατία. Η μαθηματική απόδειξη είναι αταξική, δεν αποτελεί ειδικό προνόμιο κάποιου και είναι ανεξάρτητη από την ελίτ που ασκεί εξουσία. Είναι ανοιχτή σε όλους και το μόνο που απαιτείται είναι σκεπτόμενο μυαλό και διάθεση να εμπλακούμε σε λογικούς συλλογισμούς.

Διότι πρώτοι οι Έλληνες μαθηματικοί της αρχαιότητας έφεραν στο προσκήνιο την έννοια της απόδειξης. Η γνώση, μέχρι τότε, είχε εγκυρότητα μόνο εφόσον αυτός που την κατείχε διέθετε κάποια κοινωνική θέση που εξασφάλιζε την αυθεντικότητά του (πχ ιερέας, αξιωματούχος, αστρολόγος κλπ). Από τότε και στο εξής η γνώση έπρεπε να αποδεικνύεται και να στηρίζεται σε γερά θεωρητικά θεμέλια. Κάτι που έδωσε ώθηση τόσο στην ανάπτυξη των επιστημών όσο και στον εκδημοκρατισμό της γνώσης.

Να μια ωραία και απλή σκέψη για να κρατήσεις: μαθηματικά – γνώση – δημοκρατία. Μια αλληλουχία εννοιών που οφείλουμε στους αρχαίους Έλληνες. Που μέσα σου αργοκοιμάται η ίδια γλώσσα που εκείνοι μιλούσαν. Και τις οποίες έχουμε ανάγκη να ανακαλύψουμε εκ νέου στις μέρες μας. Βέβαια, απαιτείται "σκεπτόμενο μυαλό", είναι αλήθεια.

Η Ευρώπη περνά μεγάλη κρίση, αυτό είναι ολοφάνερο. Κι η Ελλάδα δεν είναι το μεγαλύτερό της πρόβλημα. Περνά μια μεγάλη πολιτικοοικονομική κρίση με υπαρξιακά στοιχεία. Τουτέστιν, το ερώτημα είναι "θέλουμε ενωμένη Ευρώπη ή όχι;". Όλοι οι Ευρωπαίοι πρέπει να το απαντήσουν αυτό, όχι μόνο οι Έλληνες. Θα πρέπει να θέλουμε, θα έλεγα εγώ, Δηλαδή, κι αν δε θέλουμε θα πρέπει να ψάξουμε να βρούμε τους τρόπους με τους οποίους αυτό θα γίνει χρήσιμο και συμφέρον για τους Ευρωπαίους πολίτες. Εσύ πχ ΚΚΕ, θα έπρεπε να μας λες πώς πρέπει να αλλάξει η Ευρωπαϊκή Ένωση για να στηρίζει το καλό των λαών και όχι πώς θα επιτύχουμε το κατά την άποψή σου εθνικό καλό μας εκτός Ευρώπης.

Έχουμε ζήσει ήδη πολλές απανωτές φορές το δίλημμα "χρεωκοπία ή δόση" και υποχρεωνόμαστε συνεχώς να δεχθούμε το δεύτερο. Να παίρνουμε κάθε φορά άνευ όρων και πάση θυσία την επόμενη δόση. Φτάνει με αυτό! Έχουμε μια νόμιμη μεν (συνταγματικά) αλλά μη εκλεγμένη κυβέρνηση (δεν ακούσαμε ποτέ τις προγραμματικές της δηλώσεις για να την κρίνουμε και υπάρχουν πολύ βάσιμες υποψίες ότι δεν εκφράζει τη λαϊκή επιθυμία, όποια κι αν είναι αυτή). Κι αυτή η κυβέρνηση ετοιμάζεται να πάρει για τη χώρα μερικές από τις σημαντικότερες αποφάσεις των τελευταίων χρόνων.

1. Δε θα μας "χρεωκοπήσουν"

Πρέπει να έρθουμε όλοι σε θέση ευθύνης και ο μόνος τρόπος είναι το συντομότερο δυνατόν να γίνουν εκλογές. Δε θα μας "χρεωκοπήσουν" αν πάμε σε εκλογές. Όχι περισσότερο από όσο έχουμε ήδη χρεωκοπήσει και όχι με μεγαλύτερη βεβαιότητα από όση θα μας χρεωκοπήσουν αν δεν πάμε σε εκλογές. Με δυο λόγια το αν θα χρεωκοπήσουμε (οριστικά) ελάχιστα θα επηρεαστεί από τις πιθανές άμεσες εκλογές. Μήπως στην Ισπανία δεν έγιναν μόλις εκλογές, τώρα, στα πρόθυρα της δική τους χρεωοκοπίας;

2. Τα μεγάλα κόμματα δεν πρέπει να αφήσουν άλλον να "βγάλει το φίδι από την τρύπα"

Έχουν διορίσει την κυβέρνηση Παπαδήμου (χοχοχο, κατά λάθος την πρώτη φορά πληκτρολόγησα "Παπαδήμιου") να βγάλει ουσιαστικά εκείνη το φίδι από την τρύπα. Να πάρει εκείνη τις επώδυνες μεγάλες αποφάσεις, να κάνει τη δουλειά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των αγορών και μετά να επανέλθουν αυτά (τα μεγάλα κόμματα) ως ανανεωμένοι σωτήρες για να μας βγάλουν από το τέλμα. Μέγιστη υποκρισία! Όχι, δεν έχουν αυτό το δικαίωμα. Πρέπει να μας πουν σε κανονικές προγραμματικές δηλώσεις σε κανονική προεκλογική περίοδο τι σχέδιο έχει το καθένα για τη χώρα και ο λαός να αποφασίσει ποιος και πώς προτιμά να τον "σώσει".

3. Ο λαός πρέπει να αποφασίσει υπεύθυνα

"Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους". Επιτέλους πρέπει μετά από τόσες δεκαετίες κατηφόρας κι αυτός ο λαός να ακούσει σοβαρές προγραμματικές δηλώσεις κομμάτων, να ζυγίσει τις επιλογές του και να πάρει ψύχραιμα την απόφασή του. Να έρθει σε θέσει ευθύνης! Αν θέλει μνημόνιο να πάρει μνημόνιο και μετά να το υπομείνει αγόγγυστα αλλά συνειδητοποιημένα. Αν δε θέλει μνημόνιο να το πει και να δεχθεί τις συνέπειες ή να αρπάξει τις νέες ευκαιρίες. Αλλά δεν υπάρχει κανένα όφελος στο να επιρρίπτει σε άλλους πάντα τις ευθύνες. Έχει και αυτός το μερίδιό του στην ευθύνη κι έχει, φυσικά, κάθε δικαίωμα να αποφασίζει για τη μοίρα του.

Μου την πέφτουν, που λέτε, μια των ημερών, στην πλατεία μια δημοσιογράφος και ένας καμεραμάν, που λένε ότι είναι από το πρακτορείο Reuters και θέλουν να κάνουν ορισμένες ερωτήσεις. Μουδιασμένος και κάπως έκπληκτος που δεν είναι, ως συνήθως, από τον Παπαδάκη ή τον Αυτιά, κοντοστέκομαι. Θέλουν να μάθουν την άποψή μου για το νέο πρωθυπουργό, το Λουκά Παπαδήμο (ναι, για τον υπόλοιπο κόσμος θα είμαι για λίγο η χαρακτηριστική φωνή του καθημερινού Έλληνα).

Τους λέω ό,τι μου κατεβαίνει. Συνειδητοποιώ ότι δεν ξέρω ποιος είναι ο Λουκάς Παπαδήμος και ότι μόνο εντυπώσεις έχω να καταθέσω και όχι απόψεις. Αποφάσισα να το αλλάξω αυτό (διάβασε το ωραίο άρθρο της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας 13/11/2011 για το Λουκά Παπαδήμο). Τουλάχιστο, σκέφτομαι από μέσα μου, έχω άποψη για το υπάρχον πολιτικό σύστημα.

Πρόκειται για οικονομολόγο διεθνούς κύρους, με ακαδημαϊκή καριέρα, που έχει θητεύσει σε σημαντικές θέσεις στην Ευρώπη και την Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια. Αρχικά κρατώ το γεγονός ότι σπούδασε πρώτα φυσική στο MIT κι έπειτα ασχολήθηκε με τα οικονομικά. Αυτό το "διεπιστημονικό" μου αρέσει. Δείχνει άνθρωπο με ευρύ πνεύμα που τολμά. Στη συνέχεια κρατώ τη θητεία του ως συμβούλου της Τράπεζας της Ελλάδος (1985-1993) κι έπειτα ως υποδιοικητή και διοικητή της (1993-2002 – τότε που μπήκαμε στο ευρώ). Οπωσδήποτε, θα έχει καλή γνώση για τα οικονομικά της χώρας όλα αυτά τα χρόνια που το πολιτικό και κοινωνικό μας σκηνικό "έχτιζε" τη σημερινή κατάσταση. Τέλος, κρατώ τη θητεία του ως αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας μέχρι το 2010. Πρόκειται για θέση σημαντική, που αποδεικνύει το διεθνές μέγεθός και την επιρροή που μπορεί να ασκήσει (και να του ασκηθεί) στους Ευρωπαίους εταίρους.

Υπάρχει και μία ακόμη ιδιότητά του που αξίζει να συγκρατήσουμε. Είναι μέλος του ευρωπαϊκού σκέλους της "Τριμερούς Επιτροπής" (Trilateral Commission), η οποία "θεωρείται μία από τις τρεις κορυφαίες παγκόσμιες λέσχες της νέας τάξης … όπου συμμετέχουν οι ισχυροί του κόσμου" (ΚΕ 13/11/2011, λίστα μελών σε PDF). Σκοπός της είναι η διαμόρφωση οικονομικών πολιτικών που θα βοηθήσουν τη συνεργασία ανάμεσα σε Ευρώπη, Αμερική και Ασία (Ιαπωνία).

Επομένως, συνοπτικά, είναι ένας άνθρωπος που:

(1) σπούδασε φυσική και οικονομία, έκανε και ακαδημαϊκή καριέρα,

(2) έγινε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος,

(3) αντιπρόεδρος της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας και

(4) είναι διεθνώς αναγνωρισμένο μέλος του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος

Τέλεια! Τον αποδόμησα, τον έμαθα, ξέρω ποιος είναι και τι έκανε. Τώρα τι κάνει; Τώρα έχει διοριστεί από το υπάρχον πολιτικό σύστημα και την Ευρωπαϊκή Ένωση για να κάνει ένα πράγμα: να πάρει την 6η δόση σταθεροποιώντας την οικονομική κατάσταση της χώρας και επαναφέροντας την αξιοπιστία της. Το αν θα το καταφέρει αυτό ή όχι δε μπορεί να προβλεφθεί. Το σίγουρο είναι ότι έχει βουτήξει μέσα στην κοπριά. Έχει βουτήξει ανάμεσα σε ένα ΠΑΣΟΚ που μας οδήγησε ως εδώ δυο χρόνια τώρα, σε μια ΝΔ που αρνείται ότι συγκυβερνά ανυπομονώντας και μόνο να κυβερνήσει και σε ένα ΛΑΟΣ που τρίβει τα χέρια του με ικανοποίηση.

Συνεκτιμώντας τα παραπάνω και αναλογιζόμενοι το γεγονός ότι ο Λουκάς Παπαδήμος θήτευσε σε υψηλά οικονομικά πόστα τις εποχές του "μεγάλου πάρτι" και της "ανάπτυξης της δημιουργικής λογιστικής" μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα παίξει τον όποιο ρόλο του ετοιμάζουν οι Ευρωπαίοι εταίροι με ακρίβεια. Η μόνη ελπίδα είναι κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αυτής να μπορέσει να δώσει στη χώρα ένα μικρό σπρώξιμο υγιούς οικονομικής ανάπτυξης και να θέσει θεμέλια για ένα πιο παραγωγικό κράτος. Κι αυτή η ελπίδα είναι για μένα συνυφασμένη με την ελπίδα όλη μας αυτή η εμπειρία να μετουσιωθεί σε αλλαγή του πολιτικού σκηνικού που όλοι έχουμε διαπιστώσει ότι είναι σάπιο και ξοφλημένο και πρέπει επιτέλους να αλλάξει!

Άρα θέλω να ελπίζω ότι:

(1) Θα δείξει πυγμή ο νέος πρωθυπουργός απέναντι στο πολιτικό σύστημα και θα μείνει όσο χρειάζεται (όχι μόνο 3 μήνες) κάνοντας όσα πρέπει ώστε:

(2) Να υπάρξει ουσιαστική οικονομική ανάπτυξη

(3) Να τεθούν τα θεμέλια για ένα παραγωγικό κράτος/δημόσιο

(5) Τερματίζοντας την έως τώρα αλόγιστα φοροεισπρακτική πολιτική

(4) Στις επόμενες εκλογές το πολιτικό σύστημα να αλλάξει ριζικά αφήνοντας μια για πάντα πίσω τα πρόσωπα που μας οδήγησαν μέχρι εδώ

Αυτό δεν είναι συναίνεση. Αυτή δεν είναι κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δε συνεργάζονται, δε συναινούν. Εξωθούνται σε συγκυβέρνηση μέχρι τις εκλογές. Κάνουν υπομονή. Αυτή η κυβέρνηση θα είναι εντελώς υπηρεσιακή. Και, ταυτόχρονα, αυτό που καλείται να ολοκληρώσει είναι γιγαντιαίας σημασίας, μα κανείς δεν το αγγίζει, κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη. Αυτή η συναίνεση είναι παρωδία!

Το ΠΑΣΟΚ πέφτει, απλά το κάνει όπως-όπως, προσπαθώντας να προσγειωθεί ομαλά. Μεριάζει για λίγο, να πέσει ο κουρνιαχτός, μήπως κι έχει ξεχάσει ο λαός τι του συνέβη μέχρι τις επόμενες εκλογές. Η ΝΔ ελπίζει μόνο στην εξουσία, απλά δέχεται το κάνει βήμα-βήμα. Κάνει στην άκρη προσωρινά μέχρι να διεκδικήσει τη – σίγουρη για αυτήν – εξουσία. Και οι δυο τους αποφεύγουν να πάρουν ξεκάθαρα και παλικαρίσια την ευθύνη για τη δανειακή σύμβαση.

Ντροπή σε όποιον δεχτεί να γίνει πρωθυπουργός αυτής της κυβέρνησης! Κανένας σοβαρός τεχνοκράτης ή πολιτικός δε θα έπρεπε να δεχθεί να γίνει ένα πιόνι. Ένα πιόνι που θα πάει τη χώρα σε προγραμματισμένες εκλογές. Ενώ θα είναι απολύτως προγραμματισμένο το τι θα κάνει και τι θα λέει. Δε θα έχει καμία πρωτοβουλία. Θα έχει την ιστορική ευθύνη να συνάψει τη δανειακή σύμβαση κι αμέσως μετά θα σταλεί από εκεί που ήρθε, αφήνοντας στην εξουσία τα όρνεα που τον χρησιμοποίησαν.

Δυστυχώς, η μόνη ελπίδα είναι στις επόμενες εκλογές ο λαός να μην έχει ξεχάσει ούτε τα δύο τελευταία χρόνια του ΠΑΣΟΚ ούτε τα πέντε προηγούμενα της ΝΔ ούτε τα 20 προηγούμενα όλων τους. Θα είναι άσχημα αλλά θα υπάρχει τουλάχιστο μια κάποια ελπίδα. Να καθαρίσουμε από τις κοπριές. Έλληνα, όπου να' ναι θα έχεις ξανά την ευκαιρία να ψηφίσεις. Ένα πράγμα σου ζητάω: μέχρι τότε να μην έχεις ξεχάσει. Να θυμάσαι τα πάντα!

Εκλάπη ποδήλατο Electra Vince 3i… Όποιος το δει στο δρόμο να το γνωρίζει, είναι κλεμμένο!

Α! Και να με ειδοποιήσει! Είναι δικό μου με όλα του τα χαρτιά κλπ…

Από το blog του Rock'N'Roll Circus.

Η λέσχη Athens A Go Go διοργανώνει μεγάλο Record Fair στις 22 και 23 Οκτωβρίου αποκλειστικά με δίσκους βινυλίου, στην κεντρική της αίθουσα στην οδό Βουλής 36 στο Σύνταγμα.

Για δύο μέρες, δίσκοι όλων των τύπων, από τη δεκαετία του ’50 μέχρι και τις μέρες μας, θα εκτίθενται και θα πωλούνται σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές από συλλέκτες δίσκων, ανεξάρτητες δισκογραφικές και ειδικευμένους record dealers απ’ όλη την Ελλάδα. Η κυριολεκτικά τεράστια ποικιλία δίσκων 45 στροφών ελληνικής και ξένης μουσικής θα ικανοποιήσει λάτρεις των juke-box, DJs, συλλέκτες και νοσταλγούς των μαγικών 45αριών. Δεκάδες χιλιάδες LP σε όλα τα παρακλάδια της ελληνικής και διεθνούς pop και folk μουσικής θα δώσουν την ευκαιρία σε όλους να βρουν κάτι του γούστου τους.

Ραντεβού λοιπόν στην τεράστια κεντρική αίθουσα της λέσχης, στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Βουλής 36 στο Σύνταγμα, για το διήμερο Record Fair το Σάββατο 22 και την Κυριακή 23 Οκτωβρίου.

Η είσοδος είναι δωρεάν!

Athens A Go Go
Σάββατο 22 Οκτωβρίου, ώρες: 12.00μμ – 10.00μμ
Κυριακή 23 Οκτωβρίου, ώρες 12.00μμ – 10.00μμ
Βουλής 36, Σύνταγμα
τηλ. 2103239333, κιν. 6975948852
email: club@athensagogo.com

Be there!

Δεν είμαι – ακόμη – ο πιο αρμόδιος για να αρθρογραφώ περί ποδηλασίας αλλά μπορώ να καταθέσω τη δική μου μικρή εμπειρία πάνω στο ποδήλατο. Είναι 10 μέρες, λοιπόν, που έχω το νέο μου ποδήλατο και το χρησιμοποιώ καθημερινά για να πηγαινοέρχομαι στο γραφείο. Ο καιρός, πλην μιας βροχερής μέρας, είναι καλός και σιγά σιγά δροσίζει κιόλας. Όλα πάνε σχετικά καλά. Ένα είναι που δεν αντέχεται! Και δεν είναι ούτε η έλλειψη ποδηλατοδρόμων ούτε οι οδηγοί των αυτοκινήτων. Ακόμη και για αυτούς έχω να πω ότι, εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις, είναι αρκετά προσεκτικοί και ανεκτικοί μαζί μου.

Αυτό που δεν αντέχεται είναι το καυσαέριο! Πάνω στο ποδήλατο ζεις τη ρύπανση της ατμόσφαιρας στο μάξιμουμ. Αναπνέεις φρικτό καυσαέριο. Από αυτό που αναπνέεις έτσι κι αλλιώς στην Αθήνα αλλά τώρα το συναντάς στην πηγή του. Ανοίγουν τα πνευμόνια σου από το πετάλι μόνο και μόνο για να υποδεχθούν διοξείδια και μονοξείδια και δεν ξέρω τι άλλο. Γι' αυτό αν είχα ένα μαγικό ραβδάκι ούτε ποδηλατόδρομους θα έφτιαχνα ούτε τις συνειδήσεις των ανθρώπων θα άλλαζα. Πρώτο-πρώτο αυτό θα άλλαζα: λιγότερο καυσαέριο. Φτάνει!

Σκεφτόμουν καιρό να πάρω ένα ποδήλατο. Και πήρα. Έψαξα αρκετά κι αποφάσισα να καταλήξω σε αυτό που απλά γούσταρα περισσότερο. Να βγάλω το άχτι μου για όποια παιδική ποδηλατική επιθυμία δεν είχε ικανοποιηθεί. Σύντομα, κατάλαβα ότι το δίλημμα για μένα ήταν "να πάρω ένα ποδήλατο ή ένα ποδήλατο Electra;"! Γιατί όταν δεις αυτά τα ποδήλατα, όχι μόνο η όρεξή σου για ποδήλατο φουντώνει, αλλά συνειδητοποιείς ότι από τη μια μεριά της ζυγαριάς είναι τα όλα τα ποδήλατα και από την άλλη είναι τα Electra.

Και κοίτα τι πήγα και πήρα:

Electra Vince 3i

Δεν είναι το ωραιότερο ποδήλατο που έχεις δει ποτέ; Σου λέω, λοιπόν, ότι είναι και το πιο άνετο!

Ίσως, βέβαια, να υπάρχει ένα ποδήλατο ομορφότερο, το αδερφάκι του το Indy:

Electra indy 3i

Αλλά αυτό νομίζω είναι καλύτερο αραγμένο κάπου, να το χαζεύεις ως έργο τέχνης, παρά να τσουλάει στο δρόμο.

Σύντομα – μόλις προλάβω, δηλαδή – θα επανέλθω με εκτενές άρθρο γύρω από το Electra Vince μου και θα σου εξηγήσω γιατί είναι μάλλον το καλύτερο ποδήλατο απάνω στη γη.