Τάκης Μπουγιούρης

(Αποκάλυψη, ΙΒ’7 – ΙΕ’4)

"Χαίρετε και αγαλλιάσθε, ότι νέος πλοηγητής διαδικτύου ελθεί. 
Και το όνομα αυτού Ίντερνετ Εξπλόρερ.
Και ο αριθμός αυτού, η¹!"

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο κύριος Bill.

O Bill ήταν γενικά καλός άνθρωπος, πήγαινε εκκλησία, έκανε φιλανθρωπίες και είχε μάθει και προγραμματισμό (Τούρμπο-Μπέηζικ). Κάθε Κυριακή μετά τη Θεία Λειτουργία, αυτός και άλλοι καλοί άνθρωποι.NET μαζεύονταν για πικνίκ στο μεγάλο πάρκο, πίσω από τον καθεδρικό ναό του Αγ. Αμβροσίου του των Συστημάτων Αναλυτού, προστάτου των Αδυναμιών του Λογισμικού και Υπερμάχου των Σφαλμάτων Κώδικα και Λοιπών Υπερχειλίσεων Κυρίας τε και Δευτερευούσης Μνήμης, πασών, δε, των Συστημάτων Λειτουργικών.

Συχνά, απορούσαν ομοθυμαδόν, επειδή ο λαός έδεχνε να αγαπάει τα προϊόντα τους ενώ οι προγραμματιστές τα κατέκριναν – εκτός από αυτούς που είχαν ήδη προσλάβει για να τους διακονήσουν στο θεάρεστο έργο τους. Οι κακοί – οι "άλλοι" – προγραμματιστές τακτικά υπενθύμιζαν στο λαό τα δεινά που είχαν υποφέρει στα πρώτα χρόνια, όταν τους είχε παρασύρει ο καταραμένος Μάικροσοφτ Office. Το προγονικό αυτό αμάρτημα είχε κηλιδώσει ανεπανόρθωτα το γόητρο του καλού Bill, που, ευκαιρίας δοθείσης, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να αποδείξει ότι δεν έφταιγε εκείνος για τον Όφι, παρά μόνο παρασύρθηκε όταν είδε μπροστά του το απαγορευμένο .

Ένα από εκείνα τα όμορφα πρωινά στο πάρκο, ο Bill, με την ομήγυρη συνομιλούσαν. "Πώς τα περνάτε αυτό τον καιρό, καλέ κύριε Bill;", ρώτησε ένας νεαρός προγραμματιστής με ύφος που προέδιδε ότι τον θεωρούσε κάτι σαν μέντορα. Ο νεαρός ήταν ακόμη μαθητευόμενος developer και ήλπιζε πως παίρνοντας μέρος στις συνευρέσεις αυτές θα κέρδιζε την εύνοια της αυλής. "Πολύ καλα, ευχαριστώ", απάντησε ο Bill και πρόσθεσε "αυτό τον καιρό αναπτύσσουμε τον Ιντερνετ Εξπλόρερ 8, με πάσα μυστικότητα, οι δουλειές πάνε καλά, προλαβαίνω και να ασχολούμαι λίγο και με τα ενδιαφέροντά μου…". Και αφήνοντας να περάσουν 3 δευτερόλπετα, προτού κανείς άλλος προλάβει να πάρει με τη σειρά του το λόγο αναφωνεί "ε, που και που ρίχνω και κανένα π*τσο στο Μοζίλλα". Η ομήγυρη ξέσπασε σε τρανταχτά γέλια και όλοι μαζί συνεχάρηκαν τον καλό κύριο για το πνευματώδες αστείο.

Παρένθεση: Ο Μοζίλλα Πυραλώπηξ ήταν ένας αναρχικός που πολύ τους είχε βασανίσει. Πολλοί πίστευαν ότι πρόκειται για πραγματική τρομοκρατική οργάνωση που είχε όμως κοινωνικές ευαισθησίες και γι’ αυτό κάποιοι άλλοι τον ανέβαζαν στο επίπεδο ενός σύγχρονου Ρομπέν των Δασών. Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν ήξερε ακριβώς τι είναι ο Μοζίλλα! Ήταν ένας άνθρωπος; Μια ομάδα ανθρώπων; Μια οργάνωση; Κανείς δε μπορούσε να πει με σιγουριά και κανείς δε μπορούσε να μιλήσει ανοιχτά υπέρ ή εναντίον του, λίγο από έλλειψη στοιχείων, λίγο κι από φόβο. Πάντως η παρέα στο πάρκο πίσω από το ναό ήταν ορκισμένη πολέμιος του Μοζίλλα γιατί αυτός διαλαλούσε διάφορες ελευθεριάζουσες απόψεις, ότι "υπάρχουν και άλλοι περιηγητές διαδικτύου" και ότι το "διαδίκτυο ανήκει στους ανθρώπους, γιατί προέρχεται από αυτούς, δημιουργείται από αυτούς και προορίζεται για αυτούς" και άλλα παρόμοια ανατρεπτικά κι ενοχλητικά.

Την επόμενη εβδομάδα, μετά τη Λειτουργία, ακολούθησε το πατροπαράδοτο πικνίκ μετά περιπάτου στο πάρκο. Η μέρα ήταν ιδιαίτερα θερμή και φωτεινή και ταίριαζε υπέροχα σε αυτή την ενασχόληση! Έπειτα από διάφορες συζητήσεις, με ένα σωρό θέματα που αναπτύχθηκαν με την ανάλογη σοβαροπρέπεια, ένας άλλος νεαρός βγήκε μπροστά και απευθύνθηκε στον κύριο Bill "Καλέ κύριε Bill, πώς τα περνάτε αυτό τον καιρό;". "Πολύ καλα,ευχαριστώ, νεαρέ μου", απάντησε αυτός "οι δουλειές πάνε πολύ καλά, σχεδιάζουμε τη νέα πλατφόρμα που θα κυριαρχήσει στις Π.ΕΦΑ.Δ², θα την ονομάσουμε Silverlight και μου μένει ελάχιστος χρόνος ελεύθερος…". Και πριν προλάβει κανείς να πάρει το λόγο προσθέτει "ε, που και που βρίσκω χρόνο για να ρίξω και κανένα π*τσο στο Μοζίλλα". Η παρέα, απροετοίμαστη και πάλι, ξέσπασε σε γέλωτες, επευφημίες και ζητωκραυγές. Η τακτική επανάληψη ενός κοινά αποδεκτού αστείου ήταν κόλπο που έπιανε πάντα.

Το αστείο ακούστηκε πολλές φορές ακόμη στην παρέα πίσω από τον καθεδρικό ναό του Αγ. Αμβροσίου, και τα γέλια της δεν έλειψαν σε καμία από αυτές.

Ένα απόγευμα, όπου τίποτε διαφορετικό δεν προμηνυόταν και κανένας οιωνός δεν είχε προδώσει ένα κάποιο στοιχείο, ο κύριος Bill έκανε τον περίπατό του στο πάρκο μόνος, συντροφιά με τα λιγοστά πουλιά κι αδέσποτα που κυκλοφορούσαν εκεί. Ξαφνικά άκουσε πίσω του θροϊσματα στο χορτάρι. Μπροστά, δεξιά και αριστερά του δε βρισκόταν κανείς και τότε μάλιστα αντιλήφθηκε ότι είχε προχωρήσει βαθιά μέσα στο πάρκο. Με μια μικρή ανησυχία γύρισε να κοιτάξει πίσω από τον ώμο του.

Θα ευχόταν να μην είχε χρειαστεί να το κάνει ποτέ αυτο! Να ήταν ένα κακό, σύντομο όνειρο, όμως ήξερε καλά ότι δεν κοιμόταν. Πίσω του στεκόταν αμίλητη μια αλεπού πολύ πιο διαφορετική από όλες τις άλλες! Το αλλόκοτο αυτό πλάσμα του προκάλεσε αντιφατικά συναισθήματα. Οπωσδήποτε ήταν τρομακτική, έτσι ψηλή και στιβαρή που ορθωνόταν. Μα και με μια ηρεμία στα μάτια που δεν έκρυβε την πονηριά που είναι χαρακτηριστική του είδους. Και η ουρά της… η ουρά ήταν γεμάτη φλόγες. Πύρινες φλόγες που ξεπετάγονταν προς τα πίσω της χωρίς να την καίνει, χωρίς να την ενοχλούν.

Ο Bill ανατρίχιασε, καταλαβαίνοντας πια το αυτονόητο. Εκεί μπροστά του έστεκε ο ίδιος ο Μοζίλλα Πυραλώπηξ. Για πρώτη φορά αντίκρυζε αυτό που κανείς άλλος δεν είχε αντικρύσει. Αντίκρυζε με τα μάτια του τον ίδιο το μύθο. Ξεροκατάπιε. Ο Μοζίλλα μίλησε πρώτος. "Καλησπέρα, κύριε Bill". Τσιμουδιά ο Bill! "Βλέπω, με αναγνώρισες", συνέχισε ο Μοζίλλα. "Τι μαθαίνω; Πώς τα περνάς;" ρώτησε τον εμβρόντητο Bill. Κι εκείνος, μαζεύοντας όλο του το κουράγιο αποκρίθηκε: "Ας τα λέμε καλά. Η δουλίτσα καλά πάει. Στο σπίτι όλα καλα. Ε… και… να… λέμε και καμία μ*λ*κία να περνάει η ώρα…"!

¹ ( η = 8 )
² ( Π.ΕΦΑ.Δ = Πλούσιες Εφαρμογές Διαδικτύου )

Δεν πρόκειτα για άρθρο ή καταχώρηση ή post. Απλά σε καλώ να συνεργαστούμε για να φτιαξουμε μια όμορφη σελίδα που θα φιλοξενείται μέσα σε αυτό το blog! Ξεκίνησα τη σελίδα "Σήμερα και πριν" κάτω από τη στήλη με το χαρακτηριστικό – μη – προσδιορισμό "πράματα" (κοίτα δεξιά, στις δύο βοηθητικές στήλες του blog… ναι, εκεί!).

Ξεκινώ πρώτος και δημοσιεύω τη φωτογραφία μου σήμερα και 25 χρόνια πριν. Λατρεύω τις παλιές φωτογραφίες και τις αναπόφευκτες συγκρίσεις που μοιραία προκαλούν. Δεν πιστεύω ότι πρέπει να θλιβόμαστε για τα χρόνια που πέρασαν… Και για τις όμορφες στιγμές μας να προσπαθούμε να εξασφαλίσουμε ότι θα αισθανθούμε το ίδιο για το σήμερα στο τωρινό μέλλον!

Αν θέλετε να λάβετε μέρος σε αυτό το παιχνίδι, στείλτε μου τις αντίστοιχες δικές σας φωτογραφίες και τα ανάλογα σχόλιά σας και θα τις προσθέσω στη σελίδα αυτή! Παρακαλώ οι παιδικές, τουλάχιστο, φωτογραφίες να είναι "ευπρεπείς", γιατί το internet διάγει περίοδο ύποπτη για τέτοια πράματα (lol).

Πρόσφατα, ανησυχούσα για το γεγονός ότι "η Google βρίσκεται πίσω σχεδόν από κάθε κλικ που γίνεται στο διαδίκτυο". Κι ακόμη για το ότι η Google "προμοτάρει" τις σελίδες της Wikipedia κλπ:

Φίλιοι αριθμοί και μηχανές αναζήτησης
Όταν μεγαλώσω θέλω να με αγοράσει η Google!

 Διαβάζω, λοιπόν, σήμερα για ένα εμπεριστατωμένο άρθρο Αυστριακού καθηγητή, ονόματι Boffins Hermann Maurer, όπου, αφότου αναγνωρίσει τα θετικά της Google, αναπτύσσει την ανησυχία του για τα μεγέθη που η συγκεκριμένη εταιρεία έχει πάρει και για το γεγονός ότι ελέγχει πολλές συνδυαζόμενες υπηρεσίες που κατακλύζουν το διαδίκτυο (gmail, google-earth, google-maps, youtube, google-docs…). Καθώς αυτές συγκεντρώνονται μαζικά σε μία και μόνο εταιρεία, ο ερευνητής ισχυρίζεται ότι αυτή η δύναμη μπορεί να γίνει μέσο εξουσίας ή εργαλείο αυτής (σε δική μου ελεύθερη ερμηνεία).

Για τους ενοχλητικά φιλομαθείς: "Google: Freund oder Feind" (προσοχή, 10mb! PDF!! και στα γερμανικά!!!)

Να κάνω και μια πρόβλεψη; Μια από τις επόμενες εξαγορές της Google είναι το Wikimedia Foundation, εκτός και αν τίποτε περίεργοι νόμοι για ΜΚΟ το απαγορεύουν στις ΗΠΑ.

Προσθήκη:
Πρέπει να αρχίσω να διαβάζω τις εφημερίδες στον καιρό τους, αλλιώς δεν έχει νόημα! Τελοσπάντων να μια σειρά από σχετικά άρθρα από την Καθημερινή της προ-περασμένης Κυριακής, από την ίδια σελίδα/στήλη. Είναι αρκετά περιεκτικά μιας και θίγουν πολλά ζητήματα μαζί, αν και σε μερικά σημεία γίνονται ορισμένες απλουστεύσεις.

Δεν αστειεύομαι, το τηλέφωνο έχει πεθάνει. Οι δύο πιθανότεροι ύποπτοι για το θάνατό του είναι το διαδίκτυο και το κινητό. Μάλλον το δεύτερο είναι ο εγκέφαλος και το πρώτο ο συνεργός. Όπως και να ΄χει πέθανε και όσοι ακόμη το χρησιμοποιούν αδίκως παραπονιούνται που δεν αντιδρά πλέον, γιατί πολύ απλά είναι νεκρό. Στη μνήμη του οι εταιρείες τηλεφωνίας – τηλεπικοινωνιών τις λέμε τώρα – ακόμη θησαυρίζουν καθώς δεν είναι λίγοι εκείνοι που εξακολουθούν να πληρώνουν μηνιαίως μια σκιά, μια ανάμνηση, μια αδειανή υπηρεσία.

Δε θα αρνηθώ τη συναισθηματική αξία που έχει για πολλούς το τηλέφωνο. Το email σκότωσε το ταχυδρομείο, απλά διευκόλυνε πολλές διαδικασίες. Έτσι και ο θάνατος του τηλεφώνου δε σκοτώνει τις τηλεπικοινωνίες. Αντιθέτως, οι τηλεπικοινωνίες σκοτώνουν το τηλέφωνο. Αν αναρωτιέσαι γιατί στο καλό τα γράφω αυτά:

Θα μιλήσω με απλά μαθηματικά:

1. Δεκάδες πάροχοι πλέον μας δίνουν internet μυριάδων mbs – οι μεγαλύτερες υποσχέσεις φτάνουν τα 24 αν και δεν τα αγγίοζουν επουδενί.

2. Είναι δυνατόν σήμερα να "μιλάει" κανείς μέσω διαδικτύου (το περίφημο VoIP αυτό είναι). Και οι εναλλακτικοί πάροχοι (όλοι πλη του ΟΤΕ, δηλαδή) αυτό εφαρμόζουν!

3. Οι απαιτήσεις αυτού σε όγκο δεδομένων είναι ελάχιστες. Μόλις μερικές δεκάδες kbps και ανάλογα με την ποιότητα που θα ήθελε κανείς να επιτύχει.

Τρία στοιχεία, λοιπόν: (1) Μου δίνουν mbps για internet, (2) χρησιμοποιούν το internet για την VoIP τηλεφωνία, (3) η VoIP τηλεφωνία έχει απαιτήσεις ένα μικρό ποσοστό του internet που μου δίνουν. Το πιάσατε;

Πληρώνεις – σύμφωνα με τις τελευταίες προσφορές – γύρω στα 24€ πάνω κάτω για να βάλεις ένα εναλλακτικό πάροχο. Η τιμή φτάνει γύρω στα 34€ πάνω κάτω για να έχεις και internet (και οι δύο τιμές αφορούν απεριόριστες τις δύο υπηρεσίες). Το πιάσατε;

Πιο λιανά: Πληρώνεις 34€ και για τις δύο υπηρεσίες, internet και τηλέφωνο! Ενώ μόνο για τηλέφωνο 24€! Δηλαδή το τηλέφωνο VoIP, που χρησιμοποιεί το internet ουσιαστικά, κοστίζει δύο φορές πιο πολύ από την προσθήκη στην τιμή και του ίδιου του internet ως υπηρεσία. Και σα να μην έφτανε αυτό οι απαιτήσεις του τηλεφώνου αυτού σε δεδομένα είναι πολλές φορές μικρότερες από τη χωρητικότητα του ίδιου του internet.

Αυτά είναι ανώτερα μαθηματικά και χρειάζονται κάνα δυο MBA για να τα αντιληφθείς. Μέχρι τότε μπορείς να συνεχίσεις να είσαι ικανοποιημένος για τις φοβερές "προσφορές" που σου σερβίρονται καθημερινά και άσε με εμένα να θρηνώ το θάνατο του τηλεφώνου.

ΥΓ: Για να μην υπάρχουν πολλά τεχνικά κενά ας πούμε πως μόνο με internet σήμερα και το κατάλληλο (δωρεάν) λογισμικό, άντε και κάποιο φθηνό εξοπλισμό (DSL routers, VoIP συσκευές) να μιλάς όσο θες με όποιον θες σε όποιο – ανεπτυγμένο – σημείο του κόσμου θες. Παραμένοντας όμως τεχνολογικά αναλφάβητοι θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Αν δεν ξέρεις Java ή PHP ή κάτι τέτοιο, σε παρακαλώ αγνόησε αυτό το άρθρο. Αν πάλι πιστεύεις πάλι ότι οι Έλληνες ISPs και οι υπηρεσίες που προσφέρουν είναι ένας από τους λόγους που το internet στην Ελλάδα έχει μείνει τόσο πίσω, τότε διάβασε, ακόμη κι αν δεν ξέρεις, ίσως να σε ενδιαφέρει.

Νιώθω υποχρεωμένος να το πω – πρώτα γιατι δεν κρατιέμαι άλλο – κι ύστερα γιατί ίσως κάποιος άλλος γλιτώσει κόπο και χρόνο από τα παθήματά μου. Θα μιλήσω για συγκεκριμένα προβλήματα που δημιουργούν δύο από τους μεγαλύτερους ISPs στην Ελλάδα η ΟΤΕnet και η Forthnet.

Ασχολούμαι με την ανάπτυξη εφαρμογών διαδικτύου και κυρίως με τεχνολογίες Java. Πιστεύω ότι είναι από τις πιο καίριες και αξιόλογες τεχνολογίες ανάπτυξης εφαρμογών – όχι μόνο διαδικτύου – στις μέρες μας. Όχι μόνη της φυσικά, αλλά μία από τις κυρίαρχες. Ο τεχνολογικά ενήμερος αναγνώστης σίγουρα θα συμφωνήσει μαζί μου, σε ένα βαθμό τουλάχιστο. Δεν είναι καθόλου στους σκοπούς μου αυτή τη στιγμή να υποστηρίξω τη μια τεχνολογία έναντι κάποιας άλλης. Άλλωστε η ποικιλία μου αρέσει! Οι τεχνολογίες Java στο διαδίκτυο μεταφράζονται σε JSPs, Servlets, J2EE κλπ "ακατανόητα". Οι ελληνικοί ISPs ισχυρίζονται ότι τις υποστηρίζουν! Έστω ότι μιλούμε μόνο για την ΟΤΕnet και τη Forthnet, γιατί άνθρωπος είμαι και επαγγελματίας και δε μπορώ να κάνω διεξοδική στατιστική.

Καλώς κάνουν και την υποστηρίζουν! Για να το επιτύχουν αυτό, μιας και δεν είναι διατεθειμένοι να αναπτύξουν δικές τους αξιόπιστες λύσεις χρησιμοποιούν έτοιμα, μεγάλα αλλά και σε πολλά σημεία δοκιμασμένα – το παραδέχομαι – πακέτα λογισμικού. Αυτά τα πακέτα προσπαθούν να συγκεντρώσουν τα πάντα σε ένα. Κάτι αδύνατον, φυσικά, τουλάχιστο όχι χωρίς να συμβούν οι μοιραίοι συμβιβασμοί από εδώ και από εκεί. Στην προσπάθειά τους να υποστηρίξουν τις τεχνολογίες διαδικτύου Java επέλεξαν να "πετσοκόψουν" τις δυνατότητές της για να εξυπηρετηθούν οι δυνατότητες άλλων τεχνολογιών επειδή υπάρχουν "συγκρούσεις" και γιατί, απλά, αυτό υποστηρίζουν τα πακέτα που έχουν υιοθετήσει.

Τι εννοώ; (Καλέ αναγνώστη που άντεξες ως εδώ παρόλο που έχεις ήδη 6 άγνωστες λέξεις, κρατήσου λίγο ακόμα!) Πολύ απλά βάζουν διαφορετικούς servers να εξυπηρετούν το ίδιο πακέτο web hosting. Έτσι ο Apache και ο Tomcat (δύο εξαίρετοι servers στο χώρο του ο καθένας – 8 οι άγνωστες λέξεις) μπλέκουν τα μπούτια τους στα ίδια directories του πακέτου φιλοξενίας. Το αποτέλεσμα είναι να ψαλιδίζονται δυνατότητες του δεύτερου γιατί ο πρώτος είναι πιο δημοφιλής κι επομένως προκρίνεται. Έτσι για όλους εκείνους που έχουν επιλέξει να αναπτύσσουν εφαρμογές σε τεχνολογίες Java – κι εξυπηρετούνται από τον Tomcat – οι δυνατότητες είναι περιορισμένες.

Διάβασε παρακάτω για τα παθήματά μου και έχε γνώση προτού βρεθείς σε ανάλογη θέση.

1. Η ΟΤΕnet μετά από μαραθώνιες τηλεφωνικές συνομιλίες με ενημέρωσε πως στον Tomcat της δεν υποστηρίζει Servlets. Και αυτό για λόγους ασφάλειας. Ω, πιστέψτε με αυτό είναι σα να απαγορεύεις σε ένα αυτοκίνητο τις δεξιές στροφές γιατί είναι πιο επικίνδυνες από τις αριστερές. Προκαλώ όποιον έδωσε την οδηγία για αυτή την πολιτική να υποστηρίξει έμπρακτα αυτή τη φαιδρή δικαιολογία. Είναι απαράδεκτο! Και είναι ακόμη πιο εξοργιστικό να το μαθαίνεις αφότου έχεις πληρώσει για το πακέτο web hosting και αφότου έχεις σπαταλήσει ανθρωπομήνες (φρικτή λέξη)  για να αναπτύξεις την εφαρμογή σου.

2. Η Forthnet μόλις σήμερα με ενημέρωσε ότι μέσω του Tomcat δεν επιτρέπονται τα file uploads. Παρά μόνο μέσω του Apache. Όποιος έχει γράψει έστω και μία γραμμή κώδικα στο web και δεν του σηκώνεται η τρίχα να μην ξαναγράψει ούτε άλλη μία στο μέλλον! Αυτά οφείλονται σε συγκρούσεις δικαιωμάτων στους servers, φυσικά και δεν είναι ουρανοκατέβατα προβλήματα. Όμως, ένας ISP που πληρώνεται για να μου προσφέρει την υπηρεσία είναι υποχρεωμένος να μου την παρέχει πλήρη και συμπαγή και όχι πετσοκομμένη. Και μάλιστα χωρίς να με έχει ενημερώσει για αυτό την ώρα που τον πλήρωνα! Για την ιστορία, αν ο χρήστης του Apache και ο χρήστης του Tomcat ανήκουν στην ίδια ομάδα χρηστών στο Linux, τότε είναι δυνατόν η ομάδα αυτή να έχει τα δικαιώματα στα ίδια directories, κάτι το στοιχειώδες. (Να σημειώσω ότι εδώ και μέρες εκκρεμμεί επικοινωνία με τη Forthnet για το θέμα αυτό για το οποίο δεν έχω πάρει τελεσίδικη απάντηση – στην περίπτωση που αυτό αλλάξει, φυσικά αυτό το άρθρο θα διορθωθεί με τα δεοντα).

3. Τέλος πρέπει να αναφέρω το ότι όσον αφορά τον Tomcat ο οποίος έχει φτάσει αισίως στην έκδοση 6 η ΟΤΕnet διαθέτει ακόμη την έκδοση 5 και η Forthnet την έκδοση 4 (και μάλιστα, η τελευταία, στο τηλέφωνο προσπαθεί να σε πείσει ότι αυτό είναι και για το καλό σου). Ναι! Και αυτό δεν προβλέπω ότι πρόκειται να αλλάξει σύντομα.

Ιδού και τα πακέτα της ΟΤΕnet και της Forthnet (στις 29-11-2007). Πουθενά δε λέει η πρώτη ότι έχει απενεργοποιήσει τα Servlets στον Tomcat της, ούτε και η δεύτερη ότι δεν επιτρέπει file uploads στο δικό της.

Θεέ των προγραμματιστών, πες μου, σε παρακαλώ, τι χρειάζεται να θυσιάσω και πού ώστε να μου φανερωθεί ένα αξιόπιστο πακέτο φιλοξενίας, που να αποδίδει τα του Tomcati τω Tomcat και τα του Apache τω Apachei, ίνα έχω το κεφάλι μου ήσυχο;

Τα ‘πα, αλλά όχι, δεν ξαλάφρωσα καθόλου.

Προσθήκη1:
Ωιμέ, δεν είμαι, φυσικά, μόνος μου σε αυτό τον κόσμο.

Προσθήκη2:
Η Forthnet, έπειτα από διαπραγματεύσεις τριών (!) εβδομάδων, στις οποίες προσπάθησαν να με πείσουν ότι αυτό που ζητώ δεν είναι εφικτό, έκανε δεκτό το αίτημά μου και άνοιξε τα δικαιώματα στα directories που χρειαζόμουν ώστε να μπορώ να κάνω file uploads και μέσω του Tomcat. Τι φοβερό πράγμα, για κάτι τόσο αυτονόητο! Με την OTEnet ακόμη εκκρεμεί το θέμα μετά από το ίδιο χρονικό διάστημα.

Προσθήκη3:
Ναι, μπορώ πλέον να ανακοινώσω πως έπειτα από περισσότερες από τρεις εβδομάδες (που πήρε στη Forthnet για το ίδιο πρόβλημα) και η ΟΤΕnet ικανοποίησε το αίτημά μου. Τώρα που έχω και άλλο site φορτωμένο εκεί άρχισα "καμπάνια" για να επιτραπούν τα file uploads του Tomcat και σε αυτό.

Προσθήκη4:
Με την ΟΤΕnet τα πράγματα πήραν λίγο περισσότερο από όσο περίμενα! Όλον αυτό τον καιρό νομίζαμε ότι πρόβλημα είχε λυθεί, αλλά ήταν μόνο προσωρινό μιας και τα δικαιώματα στον Tomcat είχαν τεθεί σωστά manually και μόλις προέκυψε η πρώτη αλλαγή στο filesystem να ‘σου πάλι τα ίδια. Έπειτα από πολλά emails και πολλές δοκιμές και συνομιλίες με μερικούς – ευγενέστατους, ομολογουμένως – τεχνικούς της ΟΤΕnet το πρόβλημα φαίνεται να λύθηκε οριστικά. Για να είμαι δίκαιος, παρόλη τη μεγάλη καθυστέρηση και το ότι είχα προβλήματα με αυτονόητα πράγματα, πρέπει να παραδεχτώ ότι σε καμία περίπτωση η τεχνικοί της ΟΤΕnet δεν μου παρουσίασαν ανυπέρβλητα εμπόδια και σε κάθε περίπτωση υπήρχε φανερή προθυμότητα να οδηγηθούμε στη λύση. Από τη μια λυπάμαι για τον πολύ χαμένο και απλήρωτο χρόνο που μου παίρνει αυτός ο μπελάς και από την άλλη κατανοώ πως και οι τεχνικοί έχουν να αντιμετωπίσουν "έτοιμα" συστήματα που άλλοι σχεδίασαν και υλοποίησαν. Υποψιάζομαι, ότι και στη Forthnet κάτι ανάλογο θα έχει συμβεί…

Προσθήκη5:
Άει συχτήρ. έχω συνεχώς παράπονα ότι το εν λόγω site πέφτει και ξανασηκώνεται. Το FTP υπολειτουργεί και σε πολλά αρχεία του έχω χάσει τα δικαιώματα και δεν μπορώ ούτε καν να τα ανοίξω, πόσω μάλλον να τα διαγράψω. Η ΟΤΕnet ενημέρωσε τον πελάτη μου ότι – άκουσον άκουσον – τα προβλήματά του δεν προβλέπεται να λυθούν πριν το τέλος της χρονιάς (αυτό έγινε Μάιο μήνα). Έτσι αποφάσισα να του παρατήσω. Είναι ανάξιοι να παράσχουν ένα αξιοπρεπές web hosting και καλά να πάθουν που θα προτιμήσουμε μια εταιρεία του εξωτερικού.

Επομένως:

Δεν ντρέπομαι να κάνω διαφήμιση! Έχω ήδη δοκιμάσει την hostignition.com για Java hosting και είμαι απόλυτα ικανοποιημένος. Έχω ό,τι χρειάζομαι. Ταλαιπωρήθηκα μέχρι να φτάσω εκεί αλλά τώρα έχω τη δυνατότητα μέχρι και restart να κάνω τον Tomcat! Οπότε τη συστήνω ανεπιφύλακτα. Χώρια που κάθε τι που προσφέρει (bandwidth, email accounts, web space κλπ) είναι πολλαπλάσιο από αυτό της ΟΤΕnet αλλά και κάθε άλλου Έλληνα provider έχω δοκιμάσει.

Ακόμη, βλέπω ωραία πραγματάκια κι εδώ (rimuhosting.com/java-hosting) αλλά δεν το έχω ψάξει ακόμη – όποιος το ψάξει πρώτος, μου το λέει…

Ανέκαθεν η τεχνολογία αιχμής χρησιμοποιούσε ευφάνταστους – καμιά φορά και "φανταστικούς" – όρους για να έλξει δυνατότερα το καταναλωτικό κοινό. Αυτό δεν είναι κάτι νέο. Έχετε κρυφακούσει τελευταία καμιά συζήτηση ανάμεσα σε φίλους λάτρεις των Η/Υ. Όλοι θέλουν είτε ένα dual-core είτε έναν core2-duo είτε έναν quad-core επεξεργαστή.

Ουφ, κατάφερα και τα είπε όλα χωρίς να μου δεθεί η γλώσσα! Αλλά ας μην καθυστερώ, δεν τα γράφω αυτά για να δοκιμάσω τη γλώσσα μου ούτε για να υποτιμήσω την καθ’ όλα επιθυμητή πρόοδο της τεχνολογίας. Αλλά ας ξεκαθαριστεί το εξής: Δεν είναι το πρόβλημα μας σήμερα οι επεξεργαστές. Και μιλάω για όλους εκείνους τους ανθρώπους που δε χρησιμοποιούν τον Η/Υ τους για να αναζητήσουν εξωγήινη ζωή ή για να αποκωδικοποιήσουν το DNA και ούτε για για να κάνουν render την επόμενη ταινία της Pixar. Δηλαδή για όλους εμάς, βρε αδερφέ, που κάνουμε τη δουλειά μας στο κομπιούτερ! Που στέλνουμε emails, βλέπουμε ταινίες, γράφουμε κείμενα, προγραμματίζουμε, οργανώνουμε τις φωτογραφίες μας και άλλα πολλά παρόμοια απλά καθημερινά και τετριμμένα πράγματα.

Σας παρακαλώ, κύριοι της αγοράς, μη μας πουλάτε άλλο αυτούς τους coredracuordret… επεξεργαστές! Δεν είναι αυτοί το πρόβλημά μας. Να σας πω ποιο είναι; Είναι οι σκληροί δίσκοι. Σε αυτούς οφείλεται το γεγονός ότι οι Η/Υ μας δεν "τρέχουν" τόσο γρήογορα όσο θα θέλαμε. Και, φυσικά, εν είμαι ο μόνος που το πιστεύει αυτό.

Τη μισή μέρα ο υπολογιστής μου κάνει paging. Μια διαδικασία όπου, όταν η "πρόχειρη" μνήμη του εξαντλείται, χρησιμοποιεί το σκληρό δίσκο για τις τρέχουσες διεργασίες (δεν είναι ορισμός αυτό, ΟΚ, είναι για να καταλάβεις τι διαβάζεις). Αυτή η δουλειά είναι πολύ αργή και, ενώ καθυστερεί αφάνταστα τον Η/Υ είναι ουσιαστικά νεκρός χρόνος, όπου κάποια προγράμματα που χρειάζονται δεδομένα τα περιμένουν από το σκληρό δίσκο. Μαζί με το paging και η οποιαδήποτε άλλη διεργασία ανάκτησης δεδομένων από το δίσκο είναι συνήθως πολύ πιο αργή από την ίδια την επεξεργασία των δεδομένων που ανακτήθηκαν. Ώστε συνολικά ο Η/Υ να ασχολείται πιο πολύ με το τι θα πάρει και θα δώσει στο σκληρό δίσκο και λιγότερο με το τι θα το κάνει!

Και όσο και αν αυξάνει η χωρητικότητά τους (που αυξάνει με θεαματικό ρυθμό) και όσο και αν έχει αυξηθεί και λιγάκι η ταχύτητα περιστροφής τους (γύρω στις 10.000/sec) αν δεν αυξηθεί η ταχύτητα διαμεταγωγής των δεδομένων από και προς την κύρια μνήμη, εγώ δε θα ησυχάσω. Εν τω μεταξύ μάλλον θα αγοράζω cordruoquadract… επεξεργαστές.

ΥΓ: Για να διασκεδάσεις διάβασε για το κλικ του θανάτου!

Όσοι από εσάς αναρωτηθήκατε κάποτε πως οργανώνονται και πως αποφασίζονται τα ονόματα των διαφόρων sites ιδού η απάντηση στις απορίες σας. Όλη η ονοματοδοσία του internet παγκοσμίως αλλά και εθνικώς κανονίζεται από συγκεκριμένη νομοθεσία. Όποιος αντέχει ας ρίξει μια ματιά, έχει ενδιαφέρον – ιδίως το FAQ, για τους βιαστικούς.

Είναι αλήθεια ότι το internet είναι ένας αρκετά ελεύθερος χώρος έκφρασης. Τουλάχιστο για τις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες. Ψάξτε να δείτε τι γίνεται σε χώρες όπως η Κίνα (ενδεικτικά), η Αίγυπτος, το Ιράν (ενδεικτικά), ορισμένες αραβικές χώρες κ.α. από όπου καθημερινά έρχονται νέα για λογοκρισία του διαδικτυακού περιεχομένου και για ανθρώπους που φιμώνονται επειδή λένε δημόσια την άποψή τους.

Από την άλλη, καμιά φορά τα πράγματα είναι "πολύ" ελεύθερα και ίσως γι’ αυτό και λίγο άδικα. Σήμερα ένα domain name δεν είναι μόνο μια διεύθυνση μιας ιστοσελίδας. Αποτελεί κτήμα της οντότητας που το έχει, είναι θέμα κύρους και γοήτρου. Και δε θα μπορούσε να γίνεται και αλλιώς. Φανταστείτε να o υποθετικός οργανισμός "Τάκης" να αδιαφορούσε για το τι γίνεται με το domain takis.gr και στο domain αυτό να είχε εγκατασταθεί μια ιστοσελίδα που να λέει άσχημα πράγματα για τον "Τάκη". Αυτό σίγουρα θα τον ενοχλούσε και πιθανότατα να κατέληγε στο να εξαγοράσει το domain αυτό από τον πρώτο κάτοχό του, ποιος ξέρει για πόσα χρήματα. Τέτοια παραδείγματα έχουν συμβεί, κυρίως στις αρχές του internet, αν και τώρα ακούγονται λίγο αστεία.

Όμως, ποιος έχει στ’ αλήθεια το δικαίωμα να κατοχυρώνει ένα domain; Πέρα από ορισμένους – μάλλον δίκαιους κανονισμούς, όπως πχ ότι τα domains με τοπωνύμια μπορούν να αποδωθούν μόνο στην εκάστοτε αρμόδια τοπική αυτοδιοίκηση – το δικαίωμα το έχει αυτός που θα προλάβει. Αυτό, δεν είναι και πολύ δίκαιο. Πολλοί μπορεί να έχουν ισάξιο δικαίωμα να αποκτήσουν ένα domain. Γιατί να μπορείς εσύ, φίλε αναγνώστη, να κλείσεις ένα domain με το ονοματεπώνυμό μου; Γιατί να μπορεί ένα σουβλατζίδικο να μπορεί να κλείσει το γενικό domain "souvlatzidiko.gr" αποκλείοντας κάθε άλλο σουβλατζίδικο από αυτό το δικαίωμα, και καπαρώνοντας το ίδιο την αποκλειστικότητα σε μια γενική ονομασία; Οι λόγοι είναι δυστυχώς εντελώς τεχνικοί και αφορούν στον τρόπο με τον οποίο είναι οργανωμένο το internet. Θα είμασταν αντιμέτωποι με ένα παράλογο κυκεώνα νομοθεσιών και ρυθμίσεων αν η ονοματοδοσία εξαρτιόταν από τόσο συμπαγείς και δίκαιους κανόνες. Θα υπηρχε το souvlatzidiko.odosanthewn13.glyfada.athens.europe.gr ταυτόχρονα με το souvlatzidiko.13thavenue456.athens.georgia.com.

Και θα ‘ταν χειρότερα τα πράγματα. Ας μείνουν άδικα και ελεύθερα.Καλώς είναι οργανωμένο από μόνο του και από τις ανεξάρτητες αρχές που προτείνουν την εξέλιξή του. Όταν αναλαμβάνουν κρατικές αρχές να το "κανονίσουν" έχουμε λόγους ανησυχίας.

Δέχομαι δώρα!

Δεν το σχολιάζω! Ούτε και θέλω να αναπαράγω απλά κάτι που πολλοί από εσάς έχετε διαβάσει και κάπου αλλού. Μόνο ένας μικρός αναστεναγμός: 7 στα 10 σπίτια στην Ολλανδία έχουν broadband.

Και λίγη τροφή για το μυαλό

• Στρατηγική για την ευρυζωνική πρόσβαση
• Το Σχέδιο για την Ανάπτυξη της Ευρυζωνικότητας έως το 2008
• Αρχείο Βέλτιστων Πρακτικών και Αρχείο Μελετών του Παρατηρητηρίου για την Κοινωνία της Πληροφορίας

Αυτα!

Ήθελα ο τίτλος να είναι "Σύρετε στη Μακεδονία για επενδύσεις κόσμε" αλλά τελικά είπα να το αλλάξω για να μην προκαλώ τα χρηστά μας ήθη. Είναι μεγάλη η ιστορία έτσι και αλλιώς, μεγαλύτερη από όσο αντέχουμε να θυμόμαστε.

Όμως, για να είμα ειλικρινής, εντυπωσιάζομαι από το πόσο απροκάλυπτα το γειτονικό μας κράτος χρησιμοποιεί τον όρο Μακεδονία. Πρέπει να είμαστε το μοναδικό μέρος στον κόσμο όπου είναι κατανοητό ποια είναι η διαφορά που μας χωρίζει με τη FYROM. Θα πρέπει να φαντάζει εξαιρετικά απίθανη και περίεργη αυτή η διένεξή μας στον υπόλοιπο κόσμο, τον οποίο και βάζουμε μονίμως και ατύχως τοποτηρητή των εθνικών μας "διεκδικήσεων".

Διάβαζα αυτό στην online έκδοση των Times της Νέας Υόρκης και είδα να φιγουράρει φαρδιά πλατιά στο banner η εξής φοβερή διαφήμιση: "Invest in Macedonia – New business heaven in Europe". Επί λέξη. Και μάλιστα εις διπλούν – η διαφήμιση υπήρχε ξανά και στη δεξιά στήλη! Κι επειδή αυτό το banner σε λίγο θα έχει εξαφανιστεί να και ένα screenshot:

(παρακαλώ, προπετή αναγνώστη, αγνόησε τα πολλά tabs στο Firefox, είμαι άνθρωπος με πολλές δουλειές και πολά ενδιαφέροντα)

Κι αν φοβάσαι ότι μπορεί να είμαι καλός στο κολάζ (δεν είμαι!) δες και το site που αποθεώνει την παραπάνω διαφήμιση… Ω, ναι! Το site αυτό και η αντίστοιχη διαφήμιση προπαγανδίζουν (είδες, δεν είπα "διαφημίζουν") τη FYROM ως το νέο επιχειρηματικό παράδεισο στην Ευρώπη και καλούν επενδυτές και επιχειρηματίες να στραφούν προς τα εκεί.

Ανατριχιαστικά είναι τα επιχειρήματα που που αφειδώς και ανερυθρίαστα παραθέτουν. Διασκεδάστε με μερικά:

1. Stable Democracy (EU & NATO candidate)
2. Great Infrastructure
3. Great People (!)
4. Good living environment
5. Responsive University system

Ποιος είπε ότι μια χώρα δεν έχει το δικαίωμα να διαφημίζει τον εαυτό της στις υπόλοιπες; Κανείς! Μήπως εμείς δεν το κάνουμε; Μήπως δε διαφημίζουμε με κάθε ευκαιρία λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μουουουου…

Ένα γρήγορο…

Μαμά, άδικα με έκανες να αισθάνομαι ένοχος που μου πήρε λιιίγο παραπάνω να ολοκληρώσω τις σπουδές μου. Κι εσείς όλοι τριγύρω που μιλάτε για αιώνιους φοιτητές, τι γνωρίζετε τάχα!

Σας παραθέτω επί λέξη:

… Πράγματι ο Αριστοτέλης σπούδασε στην Ακαδημία του Πλάτωνα επί 20 χρόνια… (αλήθεια)

Αλήτη Σταγειρίτη!

Εντάξει, τώρα;

Δε μπορώ να κρατηθώ… Για τους μελετηρούς το "τραγούδι των φιλοσόφων" (έχει και τους στίχους):