Τάκης Μπουγιούρης

Εκλάπη ποδήλατο Electra Vince 3i… Όποιος το δει στο δρόμο να το γνωρίζει, είναι κλεμμένο!

Α! Και να με ειδοποιήσει! Είναι δικό μου με όλα του τα χαρτιά κλπ…

Από το blog του Rock’N’Roll Circus.

Η λέσχη Athens A Go Go διοργανώνει μεγάλο Record Fair στις 22 και 23 Οκτωβρίου αποκλειστικά με δίσκους βινυλίου, στην κεντρική της αίθουσα στην οδό Βουλής 36 στο Σύνταγμα.

Για δύο μέρες, δίσκοι όλων των τύπων, από τη δεκαετία του ’50 μέχρι και τις μέρες μας, θα εκτίθενται και θα πωλούνται σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές από συλλέκτες δίσκων, ανεξάρτητες δισκογραφικές και ειδικευμένους record dealers απ’ όλη την Ελλάδα. Η κυριολεκτικά τεράστια ποικιλία δίσκων 45 στροφών ελληνικής και ξένης μουσικής θα ικανοποιήσει λάτρεις των juke-box, DJs, συλλέκτες και νοσταλγούς των μαγικών 45αριών. Δεκάδες χιλιάδες LP σε όλα τα παρακλάδια της ελληνικής και διεθνούς pop και folk μουσικής θα δώσουν την ευκαιρία σε όλους να βρουν κάτι του γούστου τους.

Ραντεβού λοιπόν στην τεράστια κεντρική αίθουσα της λέσχης, στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Βουλής 36 στο Σύνταγμα, για το διήμερο Record Fair το Σάββατο 22 και την Κυριακή 23 Οκτωβρίου.

Η είσοδος είναι δωρεάν!

Athens A Go Go
Σάββατο 22 Οκτωβρίου, ώρες: 12.00μμ – 10.00μμ
Κυριακή 23 Οκτωβρίου, ώρες 12.00μμ – 10.00μμ
Βουλής 36, Σύνταγμα
τηλ. 2103239333, κιν. 6975948852
email: club@athensagogo.com

Be there!

Δεν είμαι – ακόμη – ο πιο αρμόδιος για να αρθρογραφώ περί ποδηλασίας αλλά μπορώ να καταθέσω τη δική μου μικρή εμπειρία πάνω στο ποδήλατο. Είναι 10 μέρες, λοιπόν, που έχω το νέο μου ποδήλατο και το χρησιμοποιώ καθημερινά για να πηγαινοέρχομαι στο γραφείο. Ο καιρός, πλην μιας βροχερής μέρας, είναι καλός και σιγά σιγά δροσίζει κιόλας. Όλα πάνε σχετικά καλά. Ένα είναι που δεν αντέχεται! Και δεν είναι ούτε η έλλειψη ποδηλατοδρόμων ούτε οι οδηγοί των αυτοκινήτων. Ακόμη και για αυτούς έχω να πω ότι, εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις, είναι αρκετά προσεκτικοί και ανεκτικοί μαζί μου.

Αυτό που δεν αντέχεται είναι το καυσαέριο! Πάνω στο ποδήλατο ζεις τη ρύπανση της ατμόσφαιρας στο μάξιμουμ. Αναπνέεις φρικτό καυσαέριο. Από αυτό που αναπνέεις έτσι κι αλλιώς στην Αθήνα αλλά τώρα το συναντάς στην πηγή του. Ανοίγουν τα πνευμόνια σου από το πετάλι μόνο και μόνο για να υποδεχθούν διοξείδια και μονοξείδια και δεν ξέρω τι άλλο. Γι' αυτό αν είχα ένα μαγικό ραβδάκι ούτε ποδηλατόδρομους θα έφτιαχνα ούτε τις συνειδήσεις των ανθρώπων θα άλλαζα. Πρώτο-πρώτο αυτό θα άλλαζα: λιγότερο καυσαέριο. Φτάνει!

Σκεφτόμουν καιρό να πάρω ένα ποδήλατο. Και πήρα. Έψαξα αρκετά κι αποφάσισα να καταλήξω σε αυτό που απλά γούσταρα περισσότερο. Να βγάλω το άχτι μου για όποια παιδική ποδηλατική επιθυμία δεν είχε ικανοποιηθεί. Σύντομα, κατάλαβα ότι το δίλημμα για μένα ήταν "να πάρω ένα ποδήλατο ή ένα ποδήλατο Electra;"! Γιατί όταν δεις αυτά τα ποδήλατα, όχι μόνο η όρεξή σου για ποδήλατο φουντώνει, αλλά συνειδητοποιείς ότι από τη μια μεριά της ζυγαριάς είναι τα όλα τα ποδήλατα και από την άλλη είναι τα Electra.

Και κοίτα τι πήγα και πήρα:

Electra Vince 3i

Δεν είναι το ωραιότερο ποδήλατο που έχεις δει ποτέ; Σου λέω, λοιπόν, ότι είναι και το πιο άνετο!

Ίσως, βέβαια, να υπάρχει ένα ποδήλατο ομορφότερο, το αδερφάκι του το Indy:

Electra indy 3i

Αλλά αυτό νομίζω είναι καλύτερο αραγμένο κάπου, να το χαζεύεις ως έργο τέχνης, παρά να τσουλάει στο δρόμο.

Σύντομα – μόλις προλάβω, δηλαδή – θα επανέλθω με εκτενές άρθρο γύρω από το Electra Vince μου και θα σου εξηγήσω γιατί είναι μάλλον το καλύτερο ποδήλατο απάνω στη γη.

Αυτό το blog που διαβάζεις τώρα άλλαξε λιγουλάκι. Ίσως να μην το κατάλαβες γιατί το έκανα τόοοσο διακριτικά και ανεπαίσθητα! Κάποτε οι οθόνες ήταν 1024×768 pixel. Μετά από χρόνια βγήκαν και μερικές με μήκος 1280. Τότε – τόοοσο παλιό είναι αυτό το blog – είχα την επιθυμία να γεμίζουμε με τις ιστοσελίδες που φτιάχνουμε όλη την οθόνη του χρήστη, τόσο οριζοντίως όσο και καθέτως. Και καλά έκανα. Και τώρα πάλι το ίδιο θέλω να κάνω.

Μόνο που τώρα κάτι έχει αλλάξει. Οι οθόνες ποικίλλουν πολύ. Πάρα πολύ. Δες εδώ για να καταλάβεις για τί πράγμα μιλάμε και φαντάσου ότι, όταν δημιουργούμε μια ιστοσελίδα, πρέπει να λάβουμε όλο αυτό το εύρος υπόψη. (Πρόκειται για μια έξυπνη ιδέα του Google που σου δείχνει πόσο πολλές διαστάσεις οθονών κυκλοφορούν στον κόσμο μας σήμερα και πόσο μεγάλο μέρος μιας ιστοσελίδας είναι ικανή η κάθε μία να δείξει χωρίς scroll.)

Επίσης, είναι φανερό ότι αυτό που ποικίλλει εντονότερα είναι η οριζόντια διάσταση: από 600 μέχρι 1600+ pixel. Ενώ η κατακόρυφη από 550 μέχρι 800. Η κατακόρυφη διάσταση είναι η πιο προβληματική γιατί μέσα στο χώρο της μια ιστοσελίδα καλείται να παρουσιάσει όσο το δυνατόν περισσότερο από το περιεχόμενό της, χωρίς να απαιτείται ο χρήστης να κάνει scroll. Αντίθετα, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων μια ιστοσελίδα απλά μειώνει την οριζόντια διάστασή της κοντά στα 1024 pixel αφήνοντας τον υπόλοιπο χώρο ανεκμετάλλευτο. Γι' αυτό οι περισσότερες ιστοσελίδες που επισκέπτεσαι μοιάζουν κάπως έτσι: 

---------------------------------------------------------------
|                    |                  |                     |
|                    |                  |                     |
|                    |                  |                     |
| κενός χώρος        |  ωφέλιμος χώρος  |         κενός χώρος |
|                    |                  |                     |
|                    |                  |                     |
|                    |                  |                     |
|                    |                  |                     |
|                    |                  |                     |
|                    |                  |                     |
---------------------------------------------------------------

Βέβαια υπάρχουν λόγοι για αυτό. Πρώτον, για να φτιαχτεί μια ιστοσελίδα για όλα τα μήκη και τα πλάτη θα χρειαζόταν πολλαπλάσιος χρόνος και κόστος και, δεύτερον, τα κείμενά της θα διαβάζονταν με μεγάλη δυσκολία, καθώς κάθε γραμμή κειμένου θα είχε ένα τεράστιο και δυσανάγνωστο μήκος.

Στις μέρες μας είναι ιδιαίτερα ρηξικέλευθο να αυξάνει κανείς το οριζόντιο ωφέλιμο πλάτος μιας ιστοσελίδας πάνω από τα παραδοσιακά 1024 pixel. Ε, το έκανα κι εγώ! Αυτό το blog εκτείνεται οριζόντια από τα 1024 μέχρι και τα 1200 pixel ομαλά, χωρίς να το πάρεις πρέφα. Δεν ήταν δύσκολο να γίνει μιας και το design είναι απλοϊκό. Και το έκανα!

Σε ένα κατάστημα ηλεκτρονικών στο μακρινό μέλλον:

– Καλημέρα, σας!

– Καλημέρα, θα ήθελα μια βάση δεδομένων.

– Πολύ ωραία, έχουμε SQLServer, MySQL, PostgreSQL. Για τι εφαρμογή τη θέλετε;

– Εεε, θέλω να φτιάξω μια επαγγελματική ιστοσελίδα.

– Πολύ καλά. Ξέρετε τι έκτασης θα είναι; Θα έχει πολλούς χρήστες; Μήπως πρέπει να πάμε σε μια Oracle;

– Εεε… Δε γνωρίζω πολύ τα τεχνικά ζητήματα.

– Επομένως, θα χρειαστείτε και έναν application server και κάποιο framework για να βασιστείτε. Μισό λεπτό να κοιτάξω…

– Ναι, εεε…

– Ο developer σας έχει καταλήξει σε κάποιο CMS; Με κάθε MySQL δίνουμε και ένα Joomla δώρο.

– Ε, αυτό μου είπε ότι θα το φτιάξει ο ίδιος.

– Αλήθεια; Επομένως, σας ικανοποιεί ένας SQLServer;

– Δεν είμαι σίγουρος.

– Κοιτάξτε, ένας SQLServer είναι πάντοτε μια καλή αρχή και μετά ανεβαίνετε σε μια Oracle όταν αυξηθούν οι απαιτήσεις. Εδώ θα είμαστε να σας εξυπηρετήσουμε.

– Ε, εντάξει τότε, αυτό θα πάρω.

– Τέλεια, λοιπόν, θα μας στείλετε ένα FAX με τη σφραγίδα της εταιρείας σας και την υπογραφή σας, όπου θα μας περιγράφετε το αίτημά σας, ένα αντίγραφο του καταστατικού, μια επικυρωμένη φωτοτυπία ταυτότητας, μια υπεύθυνη δήλωση του νόμου 105, μια εξουσιοδότηση…

– Μα, εγώ ήθελα μια βάση δεδομένων.

– Για μισό λεπτό, έχετε πάρει αριθμό πρωτοκόλλου; Τι καθόμαστε και μιλάμε τόση ώρα…

Για την ιστορία, το 2011 η χώρα πτώχευσε, το 2012 το internet περιήλθε σε
κρατικό έλεγχο και η μόνη εταιρεία πληροφορικής που επιβίωσε ήταν η ΟΤΕnet!

Θα 'ταν 1995 πάνω κάτω, όταν έπιασα για πρώτη φορά στα χέρια μου το Wall. Ανυποψίαστος, φυσικά, για το τι πρόκειται να ακούσω. Τότε η μουσική ήταν ένα πεδίο ανεξερεύνητο για μένα. Έψαχνα να βρω τα τραγούδια "εκείνα", που κάπου τα είχα ακούσει και μου είχαν αρέσει πολύ αλλά δεν ήξερα τον τίτλο τους και ποιος τα είχε γράψει. Έτσι κάθε νέος δίσκος, έπειτα από μεγάλη προσμονή, ήταν μια μεγάλη αποκάλυψη ή μια μεγάλη απογοήτευση. Στην πραγματικότητα, όπως κατάλαβα αργότερα, δεν ήταν τίποτε από τα δύο. Η αγάπη για μια μουσική χτίζεται σιγά σιγά.

Την πρώτη φορά που έπαιξα το Wall δεν κατάλαβα και πολλά. Η μητέρα μου όταν άκουσε το στίχο "Ι 've got thirteen channels of shit on the TV to choose from.", είπε στον πατέρα μου "Κοίτα τι ακούει ο γιος σου!". Μόλις λίγα χρόνια πριν είχαμε αποκτήσει και ιδιωτικά κανάλια στην Ελλάδα για πρώτη φορά! Ο πατέρας μου απάντησε "Τους θυμάμαι. Ήταν κάπως απόκοσμοι.". Eίχε ζήσει στο Λονδίνο την εποχή που οι Pink Floyd ήταν το νούμερο 1 avantgarde/progressive συγκρότημα. Προοδευτικός άνθρωπος ήταν, αλλά περισσότερο με Θεοδωράκη και Χατζιδάκι. Τότε αισθάνθηκα ότι ακούω κάτι, δεν ξέρω τι, όχι καλό, όχι κακό, αλλά διαφορετικό. Κάτι ενδιαφέρον.

Με τα χρόνια το δίσκο τον έλιωσα στο πικάπ. Τον λάτρεψα, τον χώνεψα, τον έμαθα απέξω κι ανακατωτά. Και για χρόνια αισθανόμουν θλίψη που δε θα είχα ποτέ την ευκαιρία να τον ακούσω κάποτε και ζωντανά, μιας και οι Pink Floyd είχαν πρακτικά διαλυθεί. Μέχρι που πριν λίγα χρόνια ο Roger Waters πραγματοποίησε παγκόσμια tour για το – μοναδικό – "Dark side of the moon" και πέρασε κι από την Ελλάδα. Φέτος συνεχίζει (και τερματίζει, λογικά, την καριέρα του) παρουσιάζοντας το "Wall", το magnum opus του, σε όλη του την έκταση και με όλη του τη θεατρικότητα. Θα είμαι εκεί, απόψε το βράδυ.

"Mother, did it need to be so high?"

Ξέρω τι θα μου πεις. "Τι τα θέλω και μπλέκω;". "Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες!". Ή, "Εγώ, γιατρέ μου, το ξέρω ότι δεν είμαι καλαμπόκι, οι κότες, όμως, το ξέρουνε;". Έχουμε πολλά παρόμοια έξυπνα για να αποδώσουμε την ενδεκάτη εντολή. Αυτή που λέει "Ου μπλέξεις". Όμως εγώ δεν ήθελα να μπλέξω κι ούτε που το ήξερα ότι πήγαινα γυρεύοντας. Εγώ τους λογαριασμούς μου με την ΟΤΕnet και τη Forthnet τους είχα κλείσει εδώ και χρόνια και είχα φύγει μακριά από δαύτους και νόμιζα ότι είχα ξεμπερδέψει με την ανικανότητά τους.

Και δεν ντρέπομαι ούτε φοβάμαι να το πω. Το hosting της ΟΤΕnet, ως υπηρεσία, μοιάζει με ένα κακό αργοκίνητο μπακάλικο που πουλάει μπαγιάτικο εμπόρευμα σε υψηλή τιμή. Είναι μια αθλιότητα. Μια γελοιότητα που πρέπει να τους απαγορευτεί να συνεχίζουν. Πρέπει να βγει μια ειδική αστυνομία που να συλλαμβάνει αυτή την αλητεία και να την φυλακίζει για πάντα σε πλήρη απομόνωση μην τυχόν και μολύνει κι άλλους ανθρώπους. Αυτά τα hosting πρέπει να πεθάαανουν!

Θα σας πω το τελευταίο μεγαλούργημα τους. Ξεπερνώ το γεγονός ότι έχουμε 2011 και πως κάτι παρόμοιο θα ήταν απαράδεκτο ήδη εδώ και 5-6 χρόνια οπουδήποτε στον – όχι τρίτο – κόσμο. Ένας νέος πελάτης – νομίζει ότι – πληρώνει hosting στην ΟΤΕnet. Εμείς του φτιάχνουμε το καινούριο του site. Όλα πάνε καλά μέχρι την ολοκλήρωσή του. Πρέπει τώρα το site να φορτωθεί σε ένα hosting για να το βλέπει ο κόσμος.

Ο πελάτης λέει περήφανα "Έχω hosting, στην ΟΤΕnet, το πληρώνω ήδη εδώ και καιρό". Με ένα μικρό σήκωμα του φρυδιού το δέχομαι. Ανακαλύπτω (μία με δύο ώρες στις αναμονές του support και τα πήγαινε έλα από το εμπορικό στο τεχνικό τμήμα) ότι το hosting που "πληρώνει" ο πελάτης δεν υποστηρίζει MySQL. Αλλά το εξωτικό αυτό feature μπορεί να προστεθεί με το ελάχιστο κόστος των 8,5€ ανά μήνα. Πηδάω από τη χαρά μου και ρωτάω τι πρέπει να κάνουμε για να γίνει αυτό. "Είναι απλό", μου λένε, "θα στείλει ο πελάτης ΦΑΞ με σφραγίδα και υπογραφή της εταιρείας ένα αίτημα, με το οποίο θα ζητά την προσθήκη της εν λόγω υπηρεσίας και θα αποδέχεται το επιπλέον κόστος".

Ακούτε; Θα στείλει ο πελάτης ΦΑΞ! Για να πάρει μία βάση MySQL. Άι στο διάολο…

Άσε τους μπάτσους στην άκρη. Τους αντιμετωπίζω πάντοτε και εκ των πραγμάτων καλόπιστα! Ακόμη και όταν βλέπω να "βαράνε" πολίτες στα ίσα. Εκτελούν εντολές. Βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία. Δεν επιτρέπεται να το δεις αλλιώς. Και δεν έχει και κανένα νόημα να πιστέψεις ότι αυτοί οι ίδιοι – πολλές φορές νεαρά παιδάκια με μεγάλο μπόι – παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους ή συνεργάζονται εκείνη την ώρα με το "παρακράτος" και κάνουν ό,τι κάνουν.

Η αστυνομία έχει ηγεσία και η ηγεσία της λογοδοτεί στο αρμόδιο υπουργείο. Όταν ο μπάτσος χτυπά έναν πολίτη στα ίσα και, μάλιστα, δίχως πρόκληση ή αιτία, τότε ο μπάτσος κάνει μαλακία. Ξεκάθαρη, άνανδρη και προκλητική μαλακία! Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για αυτό. Αλλά αν εσύ την επόμενη φορά που δεις μπάτσους μπροστά σου αρχίσεις να βρίζεις τη μάνα και τη θεια τους, τότε κάνεις κι εσύ μια μεγάλη μαλακία!

Γιατί δε φταίει ο μπάτσος για την πράξη του ευθέως. Εκτελεί εντολές και έτσι πρέπει να το δούμε. Κι εφόσον εκτελεί εντολές, τότε πρέπει ο ανώτερός του να τον τιμωρήσει. Κι αν ο ανώτερός του δε μπορεί να τον εντοπίσει ή να τον τιμωρήσει, τότε αυτός ο ανώτερος είναι υπεύθυνος απέναντι στο δικό του ανώτερο κοκ, μέχρι να φτάσουμε στον υπουργό δημόσιας τάξης. Κι αν κανείς  δε μπορεί να εντοπιστεί ή/και να τιμωρηθεί τότε βήμα προς βήμα, από το μπάτσο μέχρι τον υπουργό, υπάρχουν πολλά επίπεδα ανικανότητας. Ή ηλιθιότητας! Μιας και όλες αυτές οι εικόνες που βλέπουμε προσβάλλουν και την αστυνομία και κάθε τίμιο αστυνομικό.

Επομένως, η ευθύνη για τα χάλια που βλέπουμε είναι καθαρά πολιτική και κάποιος πρέπει να την αναλάβει. Γιατί είτε είσαι ηλίθιος που ανέχεσαι αυτό το κακό, είτε κάνεις κάτι για να το αλλάξεις είτε οφείλεις να παραιτηθείς από τη θέση στην οποία αποδείχθηκες είτε ηλίθιος είτε ανίκανος (διάλεξε εσύ τι από τα δύο ήσουν).

Ωιμέ, συνέβη! Ήρθε το τέλος;