Τάκης Μπουγιούρης

Το μαγαζί κλείνει για διακοπές. Οι περισσότεροι έχουν ήδη φύγει. Απολαμβάνουν παραλίες και ηρεμία. Κάποιοι θα μείνουν πίσω να απολαύσουν μια πόλη με τον ιδανικό για τους χώρους της πληθυσμό. Θα τα πούμε με τη νέα σαιζόν σε λίγες εβδομάδες. Κάτι μου λέει πως είναι η χρονιά όπου κάποια πράγματα πρέπει επιτέλους να γίνουν!

Για την ώρα πάω για κάμπινγκ. Καλές διακοπές!

Όχι δεν είναι! Είναι απλά λίγο απειλητικά. Μοιάζουν σαν κάποιο ορόσημο που άλλοι έβαλαν για σένα. Δεν είναι τίποτε! Και 5 χρόνια είναι πολλά και 2 είναι πολλά. Κάθε χρόνος είναι πολύς. Η ζωή δεν είναι μικρή. Είναι μεγάλη…

Ας προσπαθήσω να σκεφτώ κάπως έτσι…

Ήμουν τυχερός φέτος, ήθελα δεν ήθελα, έπερεπε να συμμετέχω στις Ευρωεκλογές καθ’ ότι μέλος της εφορευτικής επιτροπής. Το χωριό (μου) και τα τριγύρω του μικρά σε μέγεθος, οι κάτοικοι ως επί το πλείστον ηλικιωμένοι, η μέρα ζεστή και τα ευτράπελα ουκ ολίγα.

Οι ηλικιωμένοι είχαν τη μεγαλύτερη πλάκα. Δε γίνεται, πρέπει να το παραδεχτώ όσο και αν τους σέβομαι! Πόσοι και πόσοι δε μας ρώτησαν πού ψηφίζουν οι άντρες και πού οι γυναίκες. Δε λένε να το συνηθίσουν. Λες και βρισκόμασταν σε τουαλέτες έψαχναν οι δόλιοι που πάνε οι γυναίκες και που οι άντρες. Όλοι μαζί πια, παππού!

Κάποιος έψαχνε να βρει το εκλογικό του τμήμα. Δύο ήμασταν όλα κι όλα. Έρχεται σε εμάς (στα δεξιά). "Δεν ψηφίζεις εδώ, παππού. Ψηφίζεις αριστερά.". "Αριστερά; Μα εγώ συνήθως ψηφίζω εδώ!". Είχαν αλλάξει λιγάκι οι αίθουσες στο σχολείο, βλέπεις, και ο παππούς περίμενε να ψηφίσει στην ίδια όπου ψήφιζε και κάθε φορά.

Τι να πεις έπειτα στην κ "Αλεξ…" που ήρθε στο "Μ-Ω";

"Σταυρούς βάζουμε;". Θα πρέπει να ακούσαμε αυτή την ερώτηση εκατό φορές. Και όχι μόνο από παππούδες και γιαγιάδες. Δεν το σχολιάζω.

Μια γιαγιά με πλησιάζει. Δε βλέπει καλά και θέλει βοήθεια με τα ψηφοδέλτια. Δεν ήταν και λίγα. Ένα μάτσο χαρτιά έπαιρνες μαζί σου στο παραβάν για να διαλέξεις. Η κακομοίρα μπερδεύτηκε. "Βόηθα με, παιδί μου", λέει, "να βρω αυτό που θέλω". Της λέω "Γιαγιά, είναι όλα μέσα και τα πιο μεγάλα κόμματα πάνω πάνω θα το βρεις εύκολα!". "Δε βλέπω καλά", μου λέει, "Δείξε μου εσύ". "Ποιο θες, γιαγιά;". "Αυτό με τον ήλιο!". Κατάλαβα εγώ. Της το βγάζω. "Αυτό είναι;", μου λέει! "Τι όνομα γράφει;". Της το διαβάζω και το βάζει στο φάκελο. Η καλή πράξη της ημέρας είχε ολοκληρωθεί.

Υπήρξαν και οι "βαμμένοι" που πήραν το ψηφοδέλτιό τους επιδεικτικά από το κόμμα προτίμησής τους και δε δέχτηκαν να πάρουν το μάτσο με όλα τα κόμματα. Αυτοί που δε μπήκαν καν στο παραβάν. Υπήρξαν οι πλακατζήδες. "Τα βάζω όλα μέσα στο φάκελο;". Αλλά είχαμε γενικά μεγάλη συμμετοχή, αντίθετα με το μέσο όρο. Ίσως λόγω του αυξημένου μέσου όρου ηλικίας. Ήταν μια καλή ευκαιρία για κάθε παππού και γιαγιά να βγουν λίγο έξω, να συναντήσουν κόσμο. Αυτοί δεν πήγαν στις παραλίες.

Η καταμέτρηση ήταν ένα σωστό πανηγύρι. Τελείωνε η μέρα και όλοι ήθελαν να φύγουν. Δεν είχαμε και σταυρούς για καταμέτρηση, οπότε η διαδικασία έπρεπε να είναι σύντομη! Λίγο μας αγχώθηκε η δικαστική αντιπρόσωπος στο τέλος, για να γίνουν όλα σωστά, αλλά το αποτέλεσμα βγήκε σχετικά γρήγορα. Φύγαμε όλοι χαμογελαστοί. Ήταν μια γενικά βαρετή μέρα με κάμποσες ενδιαφέρουσες ενέσεις ευθυμίας. Με λίγη καλή παρέα έχει και την πλάκα της.

Σε επόμενο post θα σου πω και τι πιστεύω για το "αποτέλεσμα" και το γενικότερο κλίμα!

Άθλια.., άτιμη.., π*ρνη γάτα!

Να δω πού θα πας τώρα!

Όπως υποσχέθηκα να και οι φωτογραφίες από το ταξίδι στο Παρίσι. Έχω κι άλλες πολλές… και σε μεγάλο μέγεθος…

Άρτι αφιχθείς εκ Παρισίων, οφείλω να ομολογήσω ότι η πόλη αυτή δικαίως έχει τη φήμη που τόσα χρόνια την ακολουθεί. Δεν ξέρω αν είναι πράγματι η πόλη του φωτός. Ήταν τόση η κούραση από τις πολύωρες καθημερινές περιπλανήσεις – και τόσο μεγάλη η διάρκεια της μέρας αυτό τον καιρό – που λίγο πρόλαβα/άντεξα να δω από τα βραδινά φώτα της. Πρόλαβα όμως να λιώσω παπούτσια στους ατελείωτους ορόφους των μουσείων της, να ξεκουραστώ στα τεράστια, καταπράσινα πάρκα της, να ταξιδέψω με το δαιδαλώδες μετρό της, να δοκιμάσω γαλλικό φαγητό και κρασί στις γραφικές μπρασσερί και άλλα πολλά.

Το Παρίσι είναι μια μια πόλη για να ζεις. Υπάρχει χώρος για όλα! Λεωφόροι, μουσεία, πλακόστρωτα, ποδηλατόδρομοι, καφέ, εκκλησίες, πάρκα, κόσμος, τουρισμός, εκθέσεις, ο Σηκουάνας… Όλα συνυπάρχουν αρμονικά δημιουργώντας μια πόλη με εξαιρετικό και μοναδικό χαρακτήρα. Σίγουρα έχει τα προβλήματά της (καθαριότητα, πολλούς μετανάστες που δεν έχει απορροφήσει κλπ). Αισθάνεσαι, όμως, παντού πως η ποιότητα ζωής είναι η πιο σημαντική προτεραιότητα.

Αν θες να δείς που πήγα και τι είδα δες αυτό το χάρτη. Είναι ένας καλός οδηγός για το τί μπορείς να κάνεις στο Παρίσι σε 5 μέρες, αν έχεις κάμποσο κουράγιο. Σύντομα και φωτογραφίες… Για την ώρα, μουσική…

Πρωτομαγιά που πέρασε, ας ακούσουμε και κάτι λιγότερο ευδαιμονιστικό:

Ίσωςτο έχεις ακούσει κι από αυτούς.

Άργησα να το μάθω… πολύ! Αλλά όχι πιο πολύ από ότι πέρυσι, όπου διάφορα γινόντουσαν μέσα στο κεφάλι μου, και δεν το πρόλαβα καν! Το δισκοπωλείο βινυλίου Rock & Roll Circus στη Σίνα 21 στα Εξάρχεια (πάνω από το Πνευματικό Κέντρο ουσιαστικά, τηλ. 210-3620144) κάνει κάθε χρόνο ένα δικό του παζάρι δίσκων προσφέροντας όλα τα παλιά βινύλιά του με 50% έκτπωση και τα καινούρια με 30% έκπτωση! Φέτος γίνεται στις 6-7 Μαρτίου (ναι, το ξέρω, σήμερα και αύριο δηλαδή)… Με λεπτομέρειες από το blog του:

Το Rock & Roll Circus αψηφά την οικονομική κρίση και δεν επαναπαύεται απ’ τις σειρήνες που διαλαλούν δισκοπωλική άνθηση. Επιμένει να γιορτάζει τα γενέθλιά του με πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα τρόπο, πιστό στην παράδοση που έχει ξεκινήσει. Και φέτος, με αφορμή τα 9 κεράκια που σβήνει, διοργανώνει το ετήσιο διήμερο Super Dynamic Sale. Την Παρασκευή 6 και το Σάββατο 7 Μαρτίου προσφέρει όλα ανεξαιρέτως τα βινύλια και cd’s με έκπτωση 50% στα μεταχειρισμένα και 30% στα καινούργια! Λαχταρούσατε αυθεντικές κόπιες ή νέα καλούδια και μετρούσατε τα κουκιά; Ιδού η ευκαιρία!

Θα σας δω εκεί αύριο το πρωί!

Καλώς το 2009. Ξουτ το 2008! Κακό 2008 φύγε πίσω μακριά. Καλά που θα ‘ταν, όμως να μας έφερνες το 2007 ή ακόμη καλύτερα το 2006. Κάτσε να το σκεφτώ καλά-καλά, μην τυχόν κι έχουμε καμιά τέτοια τύχη του χρόνου. Να μας έφερνες κάτι σαν το 2003 ή το 2004 μάλλον, που είχε και Ολυμπιάδα. Αλλά τι να την κάνεις την Ολυμπιάδα, εμείς να ‘μαστε καλά. Και το 1997 καλό ήταν, αλλά μην πας πάρα πίσω, τότε ήταν πολύ πιο βαρετά, σχολεία, πανελλήνιες κλπ. Καλύτερα από το 1997 κι έπειτα να διαλέξεις για να είμαστε και σίγουροι. Το 1998 ξέρω γω, ή το 2001!

Α! από τότε έχουν αλλάξει πολλά κι αν είναι να γυρίσεις τόσο πίσω θα πρέπει να προσέξεις να τα κάνεις όλα ξανά σωστά. Μήπως τώρα σωστά τα καμες, δηλαδή; Όχι, αλλά έτσι όπως τα έφερες έκανες αυτά που έκανες και γνώρισες αυτούς που γνώρισες. Θα ρίσκαρες να μην είχες γνωρίσει κάποιον/α αγαπημένο/η φίλο/η μόνο και μόνο για να έχεις άλλη μια ευκαιρία 10 χρόνια πίσω; Μωρέ για μερικούς/ές θα το ρίσκαρες ίσως, αλλά και πάλι όχι! Θα ‘θελες να είχες γνωρίσει και άλλους ανθρώπους, ναι, και να είχες ταξιδέψει και σε πιο πολλά μέρη, ναι, και να είχες μάθει πιο πολλά πράματα, ναι… Αλλά θα ρίσκαρες να μην είχες κάνει κάτι από αυτά που έκανες;

Αν ναι, τότε, φίλε μου, χρειάζεσαι επειγόντως ψυχανάλυση. Δε στο λέω από αγένεια μα από ενδιαφέρον. Όσο σκ*τά κι αν τα έχεις κάνει, σίγουρα θα υπάρχει κάτι στη ζωή σου που και με το νέο έτος θα σε χαροποιεί. Και πάντα υπάρχουν και χειρότερα:

Πώς θα έφτιαχνες μια αφίσα για ένα θεατρικό έργο; Την Ηλέκτρα ας πούμε. Καλά, όχι εγώ! Δεν είναι εύκολο πράμα. Χρειάζεται διαίσθηση και φαντασία και καλλιτεχνικό δαιμόνιο. Ιδίως όταν η παράσταση αυτή δεν υπάρχει καν ακόμη και, μάλλον, δε θα υπάρξει παρά μόνο στο μυαλό σου!

Καταρχή, διαβάζεις ό,τι Ηλέκτρα βρεις και βλέπεις επίσης όποια Ηλέκτρα πετύχει το μάτι σου. Μετά περνάς ώρες σε θεατρικά αρχεία. Και, τέλος, αρχίζεις να σχεδιάζεις την ιδέα σου. Κατεβάζεις μπόλικες, σχηματοποιείς στο μυαλό σου κάποιες εικόνες που θες να αποδώσεις, τις δικαιολογείς μέσα σου, ακόμη και αν σου παρουσιάστηκαν αυθόρμητα. Έπειτα, ψάχνεις να βρεις τρόπο να υλοποιήσεις αυτό που φαντάστηκες.

Ψάχνεις να βρεις μέρος:

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

 Και βεβαιώνεσαι ότι ο καιρός θα είναι αρκούντως συννεφιασμένος και υγρός αλλά όχι πάρα πολύ διότι δε θα μπορείς να τραβήξεις τα πλάνα που σκοπεύεις.

Μετά, και αφού φορτώσεις ό,τι νομίζεις οτι θα χρειαστείς – μαζί με ένα μοντέλο για να σου κάνει την Ηλέκτρα – λες στον Τάκη να σε πάει εκεί – κατά προτίμηση με μια στάση στην Πάτρα, που έχει και ωραία μεζεδοπωλεία.

Το αποτέλεσμα:

Όλα έτοιμα…

Τρέξεεε, θα βρέξει!

Άψογα! Η Ηλέκτρα, ακόμη αμόλυντη, κουβαλά το άχθος που της μέλλει…

"Θέλει θυσίες η τέχνη" ή "Θα κυλιστείς και στις λάσπες για την τέχνη"

The team!

Αυτά, είχα να σας διηγηθώ. Μέσα σε 24 ώρες και 700 περίπου χιλιόμετρα, έγιναν όλα και ήταν λες και πέρασε ένα τριήμερο…