Τάκης Μπουγιούρης

Μια φορά κι έναν καιρό μάθαινα να προγραμματίζω. Τώρα ακόμη μαθαίνω. Αλλά τότε μάθαινα τα πάντα από την αρχή. Ακόμη και το πώς να βάζω όμορφα κενά ανάμεσα στις ακατάληπτες λέξεις για να είναι ευανάγνωστες, με spaces, φυσικά, και όχι tabs, το πώς να αφήνω κενές γραμμές ανάμεσά τους, για τον ίδιο λόγο, το πού να βάζω τα άγκιστρα πριν ή μετά την αλλαγή γραμμής, και άλλα πολλά παρόμοια ουσιώδη. Έψαξα πολύ καιρό να βρω τους χρωματισμούς που θα έκαναν τον κώδικά μου ομορφότερο από όλων των άλλων κι έψαξα πολλούς επεξεργαστές κειμένου που να κάνουν τη ζωή μου εύκολη. Όχι, ποτέ δεν κατέληξα στο Vim, να με συγχωρείτε. Για την ακρίβεια ο καλύτερος text editor δεν είναι δωρεάν και λέγεται EditPlus, εκτός κι αν θες ένα IDE, οπότε πάρε Eclipse.

Σε όλη αυτή την αναζήτηση ένα πράγμα ήταν σίγουρο. Η γραμματοσειρά ήταν Courier New! Έτσι μας την παρέδωσαν οι παλιότεροι κι έτσι τη δεχτήκαμε κι εμείς, με μικρές παρεκκλίσεις σε σπάνιες περιπτώσεις προς Terminal ή κάτι παρόμοιο.  Πάααντοτε fixed-width, το δίχως άλλο. Η Courier New είναι για τον κόσμο (τον σοβαρό, όχι τους άλλους τους ανόητους) που γράφει κώδικα κάτι σαν τα παλιά Καρέλια για τους παππούδες στο καφενείο. Τι άλλο να καπνίσουν; Δεν έχουν κι άδικο βέβαια πολύ, μιας και είναι μια γραμματοσειρά καθαρή, εξαιρετική για αυτό το σκοπό και τον υπηρετεί καλά χρόνια τώρα.

Μάλλον η στροφή στα 30 θα φταίει, λοιπόν, που αποφάσισα να λοξοδρομήσω από τον ορθόδοξο δρόμο και να αναζητήσω την τύχη μου σε άλλα λιβάδια. Και να που σε ένα blog διαβάζω πριν λίγο καιρό για την Consolas της Microsoft – ωιμέ – που δεν είναι καν μέσα στα Windows – αλί – αλλά πρέπει να την κατεβάσεις ειδικά – τρις αλί – αλλά δόξα τω θεώ δωρεάν! Διαβάζω, δοκιμάζω και πιστεύω! Ένας νέος κόσμος προγραμματισμού ανοίχτηκε μπροστά στα μάτια μου ξαφνικά. Η Courier New πέθανε, για μένα, ζήτω η Consolas! Που είναι μια γραμματοσειρά με λίγη καμπύλη, με στάνταρ πλάτος ανά χαρακτήρα μεν αλλά που εκμεταλλεύεται το ClearType των Windows. Ιδού τι βλέπω πια όλη μέρα:

Όχι κι άσχημα! Κι αυτή είναι η συμβουλή μου προς εσένα, νεαρέ, εκκολαπτόμενε developer, αλλά και προς εσένα παλιέ, παραδοσιακέ κωδικατζή: να μη φοβάσαι να πειραματίζεσαι και να δοκιμάζεις καινούρια πράγματα. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα εκπλαγείς. Ο κόσμος της πληροφορικής είναι γεμάτος από γραμματοσειρές και χρώματα. Σύντομα θα σου περιγράψω πώς άλλαξα και πληκτρολόγιο (τι άλλο με περιμένει, άραγε;) μαζί με οδηγίες για το πώς να το κάνεις κι εσύ!

Προσοχή – Προσοχή!

Το blog μετακόμισε! Δε βρίσκεται πια στο takis.daedalus.gr. Αλλά στο:

“ takis.nevma.gr „
 

Βέβαια, εσύ εδώ βρέθηκες τελικά, παρόλο που ήξερες το παλιό ή σε έστειλαν σε αυτό. Εντάξει, έχω κάνει λίγα από τα μαγικά μου για να το πετύχω αυτό αλλά σε κάθε περίπτωση οφείλω να σε έχω ενημερώσει! Γι αυτό να έχεις το νου σου να μη με ψάχνεις στην παλιά διεύθυνση. Κι αν παίρνεις το RSS μου, τότε να αλλάξεις τη διεύθυνση σε https://takis.nevma.gr/feed/. Περισσότερα για αυτή την αλλαγή, το Nevma και άλλες εκπλήξεις πολύ σύντομα. Μείνε εδώ γύρω. Εγώ, τουλάχιστο, αυτό θα κάνω…

Το 2010 θα προσπαθήσω (τι άλλο;):

• Να είμαι καλός άνθρωπος.
• Να κάνω ωραία πράγματα.
• Να μη χάνω χρόνο!

Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά!

Πρέπει να το πω, δε μπορώ μόνο να γκρινιάζω για τα κακώς κείμενα και τα στραβά που βλέπω γύρω μου. Πρόσφατα ο μοναδικός κάδος σκουπιδιών στο δρόμο όπου μένω εξαφανίστηκε! Βλέπετε η κάτω μεριά του δρόμου ανήκει στο δήμο Δάφνης και εκεί βρισκόταν και ο κάδος. Και ο δήμος Δάφνης τον πήρε. Και δήλωσε περίτρανα ότι δεν θα τον φέρει πίσω ξανά. Και έχτισε και την εσοχή στο πεζοδρόμιο όπου ο κάδος ήταν τοποθετημένος. Έτσι, κάνα δυο οικοδομικά τετράγωνα κατά μήκος του δρόμου έμειναν χωρίς κάδο σκουπιδιών. Πολλοί αφελείς ήγ ανίδεοι συνέχισαν να πετούν τα σκουπίδια τους στο σημείο το οποίο ο κάδος βρισκόταν παλιάμ παρόλο που κανείς δεν τα μάζευε πλέον. Το αποτέλεσμα είναι εύκολο να το φανταστεί κανείς. Ένας σωρός από σκουπίδια στο πεζοδρόμιο και μια απόσταση 100 περίπου μέτρων για τον επόμενο πλησιέστερο κάδο.

Απευθύνθηκα, λοιπόν, στο δήμο Υμηττού, στον οποίο ανήκει η πάνω πλευρά του δρόμου μου, όπου μένω και εγώ. Δεν ήθελα καν να αρχίσω να σκέφτομαι την περίπτωση ο ένας δήμος να ρίχνει την ευθύνη στον άλλο και εγώ με μια σακούλα σκουπιδιών ανάμεσά τους να μην ξέρω πού να την εκσφενδονίσω. Παρολαυτά, ο αντιδήμαρχος ο ίδιος με δέχτηκε (ο κ. Νικητάκης), με άκουσε και την ίδια μέρα ένας ολοκαίνουριος κάδος εμφανίστηκε στην επίμαχη διασταύρωση των δύο δήμων. "Μη μας ευχαριστείς, για αυτό είμαστε εδώ", μου είπε ο αντιδήμαρχος, αλλά εγώ τον ευχαριστώ για την άμεση, το λιγότερο, ανταπόκριση.

Είσαι (κοντά-ή-πάνω-στα-ή-λίγο-παραπάνω-από) 30; Δεν έχεις χρόνο για μαγείρεμα; Στοπ! Πρέπει να αρχίσεις να το διαβάζεις:

"Cooking in your 30's is hard enough"

Τι κάνει μια σκύλα όταν το αφεντικό της κοιμάται; Η απάντηση στο www.dogthoughts.gr!

Αρφ! Δώσε κάνα κόκκαλο καλέ κύριε…

Μπάσκετ! Αγαπημένο άθλημα. Tο έχω παρακολουθήσει από το Mundobasket του 1986, όπου μόλις 7 χρονών έγινα μάρτυρας ενός από τα συγκλονιστικότερα φινάλε αγώνων μπάσκετ που παίχθηκαν ποτέ, ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και τη Γιουγκοσλαβία. Ένα χρόνο μετά, ώριμος παις πια, έζησα το θρίαμβο του 1987 που καθόρισε τον ελληνικό αθλητισμό αλλά και άλλαξε εποχή στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, που είχε δεν είχε συνηθίσει να βλέπει τα μεγαθηρία να λυγίζουν. Κι από τότε υπήρξε συνέχεια, με τα πρωινά ξυπνήματα του Mundobasket 1994 του Καναδά, τη συγκινητική πρωτιά στο Eurobasket του 2005, τις επιτυχίες της εκπληκτικής εθνικής του 2006.

Φέτος μία ακόμη Εθνική Ελλάδος Μπάσκετ παίζει με αξιώσεις στο Eurobasket 2009 στην Πολωνία. Μια εθνική που έχει αλλάξει τόσο στα χρόνια αλλά που έχει διατηρήσεις τις αξιώσεις της, αναδεικνύοντας το επίπεδο του ελληνικού μπάσκετ από το 1987 κι έπειτα. Κι αν σου μιλάω για την Εθνική είναι γιατί την έχω συνδεδεμένη με το άθλημα αυτό και για αυτό ξεκίνησα να γράφω. Για να σε πάω πίσω στην ιστορία στους πρώτους κανόνες από το Νέισμιθ το 1891, να θυμηθούμε το Νίκο Γκάλη, που το 1979 στο κολλεγιακό πρωτάθλημα στις ΗΠΑ σκόραρε πιο πολλούς πόντους κατά μέσο όρο ανά παιχνίδι (27.5) από το (2ο) Λάρυ Μπερντ, για να σου δείξω τι σημαίνουν οι αλλόκοτες κινήσεις που κάνουν οι διαιτητές κατά τη διάρκεια του αγώνα, να σου πω ότι το τρίποντο δεν υπήρχε από πάντα.

Αλλά δεν το έκανα, παρασύρθηκα στις ωραίες αναμνήσεις.

Trivia: Ποια ομάδα ήταν τρίτη στο Eurobasket του 1949 στην Αίγυπτο; Ναι, η εθνική Ελλάδος!

Θα έχεις δει στα δεξιά αυτού που διαβάζεις τώρα ένα ωραιότατο banner-άκι που διαφημίζει το cumaea.gr. Σου ανέφερα το site αυτό όταν ενημέρωσα ότι εμείς το κατασκευάσαμε. Θέλω, τώρα με αφορμή το banner αυτό να στο θυμίσω, για να μπεις και να χαζέψεις όλα τα όμορφα παραδοσιακά και απόλυτα φυσικά προϊόντα που έχει να σου προσφέρει κι άμα θες να παραγγείλεις και μερικά από αυτά.

Η "Cumaea" είναι μια μικρή ατομική επιχείρηση, που βρίσκεται στο χωριό Κοίλι, στο δήμο Κονιστρών κοντά στην Κύμη Ευβοίας. Κατασκευάζει φυσικά, παραδοσιακά σαπούνια από καθαρό ελαιόλαδο, αρωματικά έλαια και κηραλοιφές εμπλουτισμένα με ένα πλήθος ιαματικών βοτάνων που φύονται στην περιοχή.

Ταρατα-τζούμ! Με περηφάνια σας ανακοινώνω το – νέο – ξεκίνημα του holyFaQ. Σου είχα μιλήσει και παλιότερα για αυτό. Τώρα, όμως το holyFaQ κάνει μια νέα αρχή, πιο δυναμική και πιο άμεση Θέλει να έρχεται στο PC σου κάθε μέρα, να γίνει ένα blog απαραίτητο όσο ο πρωινός καφές. Μην αφήνεις ούτε μία μέρα να περάσει χωρίς να μάθεις κάτι καινούριο! Το holyFaQ έρχεται να σου προσφέρει "μια εξυπνάδα για κάθε ημέρα της εβδομάδας". Αυτό αν το δεις από απόσταση σημαίνει πολλές… πάρα πολλές εξυπνάδες μαζεμένες. Δες το και, κυρίως, πάρε το RSS του.

Οι συστάσεις:

HolyFaq* – trivial γνώση για τον κοινό νου!

Περιττό να αναφέρω πως το design που θα θαυμάσεις εμείς το κάναμε!

Πόσο χρειάζεσαι να ξέρεις πράγματα για τη ζωή ενός ανθρώπου που θαυμάζεις για να μπορέσεις να εκτιμήσεις το έργο του. Να το θαυμάσεις περισσότερο ή λιγότερο. Να το θαυμάσεις στη σωστή του διάσταση! Και ποια είναι η σωστή του διάσταση; Μπορείς να εκτιμήσεις ένα έργο ενός ζωγράφου που ζωγραφίζει με το στόμα χωρίς να ξέρεις αυτή την κομβική λεπτομέρεια; Είναι αυτή η λεπτομέρεια πράγματι κομβική; Είναι αν πρόκειται να αγοράσεις το έργο του στα πλαίσια μιας εκδήλωσης όπου τα έσοδα διατίθενται σε ανθρώπους σαν και αυτόν. Μάλλον δεν είναι αν πρέπει να κρίνεις την καλλιτεχνική αξία του έργου. Αλλά αυτή είναι μια σχετικά ακραία περίπτωση, επειδή είναι και συναισθηματικά φορτισμένη (ο ανήμπορος να ζωγραφίσει με τα χέρια του καλλιτέχνης που συγκεντρώνει όλες του τις δυνάμεις ηρωικά για να πετύχει αυτό που οι υπόλοιποι θεωρούμε αυτονόητο).

Η προσωπική μου αίσθηση ήταν πάντοτε ότι για να εκτιμήσω την αξία ενός καλλιτέχνη θα έπρεπε να μου είναι αρκετό το έργο του και μόνο! Οπωσδήποτε, ως άνθρωποι, φαίνεται ότι έχουμε την ανάγκη να μυθοποιούμε τα πρόσωπα που θαυμάζουμε. Και ως εκ τούτου να θέλουμε να μάθουμε λεπτομέρειες για τη ζωή τους, να δούμε την εικόνα τους, να τους ακούσουμε να μιλάμε. Και πολλές φορές οι λεπτομέρειες αυτές πράγματι προσδίδουν στην προσπάθεια να ερμηνεύσουμε το έργο τους και να το κατανοήσουμε καλύτερα.

Γιατί όμως μια καλή τραγουδίστρια που είναι και όμορφη μοιάζει ακόμη καλύτερη τραγουδίστρια όταν παίζει ζωντανά; Δεν είναι δίκαιο αυτό για τις εξίσου καλές αλλά λιγότερο όμορφες τραγουδίστριες. Ατυχία, θα πει κανείς, η πρώτη έχει περισσότερα να προσφέρει κι ας μην έχει κοπιάσει για αυτό. Ή μήπως έχει κοπιάσει προσπαθώντας χρόνια να συντηρήσει την ομορφιά της; Η αδικία θα συνίστατο αν η πρώτη ετύγχανε χαμηλότερης αποδοχής από τη δεύτερη για το συγκεκριμένο λόγο (δεν είναι το ίδιο όμορφη).

Θυμάμαι στο σχολείο ακόμη, μάλλον στο γυμνάσιο ή το πολύ στις πρώτες τάξεις του λυκείου, όταν ενημερωθήκαμε από τη φιλόλογό μας (ήταν καλή φιλόλογος, πολύ καλή, αδικείται που τη μνημονεύω τώρα) ότι ο Καβάφης ήταν ομοφυλόφιλος ή έστω αμφιφυλόφιλος. Θυμάμαι να με ενοχλεί η πληροφορία αυτή. Όχι γιατί ήταν μάλλον αλήθεια, προς θεού! Ούτε τόσο επειδή βοηθούσε σε πολλά σημεία την κατανόηση της ποιητικής του. Αλλά γιατί στο πλαίσιο στο οποίο ειπώθηκε δεν προσέφερε κάτι πολύ γόνιμο στη συζήτηση. Σε μια τάξη με πολλά αδιάφορα και άλλα τόσα κακότροπα παιδιά η πληροφορία αυτή περνούσε εντελώς απαρατήρητη όσον αφορά στην ερμηνεία του Καβάφη αλλά έμενε στο μυαλό ως η μόνη “πικάντικη”. Έτσι, δε συμφώνησα τότε με την επιλογή της εκείνη, να μας πει, δηλαδή, ότι ο ποιητής αυτός ήταν ομοφυλόφιλος. Και πολλές φορές δικαιώθηκα μέσα μου, όταν σε συζητήσεις με ανθρώπους αντιλαμβανόμουν ότι το μόνο που τους είχε μείνει από τον Καβάφη στο σχολείο ήταν αυτή του η ιδιότητα.

Είμαι, όμως και προοδευτικός άνθρωπος – να με πάρει – και δε μπορώ να υποστηρίξω ότι στα σχολεία τέτοιες πληροφορίες θα πρέπει να αποκρύπτονται από τα παιδιά. Τώρα το πώς θα έπρεπε το εκπαιδευτικό μας σύστημα και η κοινωνία μας ολόκληρη να αλλάξει και να μπορεί να δέχεται και να αποδέχεται αυτές τις πληροφορίες ούτε που θα προσπαθήσω να το θίξω.

Πρόσφατα έμαθα την ίδια πληροφορία για ένα μεγάλο επιστήμονα της Πληροφορικής. Στο όνομά του δίνεται το μεγαλύτερο βραβείο πληροφορικής στης μέρες μας. Το βραβείο Τούρινγκ είναι κάτι σαν το νόμπελ πληροφορικής. Πρόκειται για τον Άλαν Τούρινγκ, φυσικά, τεράστιο επιστήμονα που έθεσε τις βάσεις για τους σύγχρονους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Αρκεί να σου πω ότι κάθε υπολογιστής στις μέρες μας είναι κατά βάση μια μηχανή Τούρινγκ. Μάλιστα ο Τούρινγκ έπαθε πολύ περισσότερα από τον Καβάφη εξαιτίας της ομοφυλοφιλίας του. Στη μεταπολεμική Αγγλία η ομοφυλοφιλία ήταν ακόμη έγκλημα, για το οποίο συνελήφθη και υποχρεώθηκε  να λαμβάνει ειδική φαρμακευτική αγωγή για αυτήν!. Η ονομασία της έχει μείνει γνωστή στην ιστορία ως “χημικός ευνουχισμός“. Θεωρείται ότι ο πρόωρος θάνατός του (41 χρονών) πιθανώς να σχετίζεται και με αυτήν ή να εξωθήθηκε εκεί από αυτήν αν και επισήμως θεωρήθηκε αυτοκτονία με κυάνιο. Ανατριχιαστικό, όπως και να έχει!

Η αφορμή για να πέσει αυτή η πληροφορία στην αντίληψή μου ήταν ένα άρθρο στο slashdot που μιλούσε για ένα δημόσιο αίτημα στην Αγγλία του σήμερα να αρθεί η σπίλωση στο όνομα του Άλαν Τούρινγκ μέσω συγνώμης της κυβέρνησης. Βέβαια, το αίτημα, όπως διατυπώνεται, υπονοεί ότι η σπίλωση αυτή οδήγησε ξεκάθαρα στο θάνατό του, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Η αλήθεια είναι ότι ο Τούρινγκ τότε έχασε την ακαδημαϊκή εργασία του, συσχετίστηκε με τη σοβιετική κατασκοπία και γενικότερα ντροπιάστηκε.

Λοιπόν, ο καθηγητής μου στο Τμήμα Πληροφορικής ποτέ δε με ενημέρωσε για αυτή την ιδιότητα του Τούρινγκ. Φοβάμαι ότι  απλά παρέλειψε να το κάνει γιατί το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν οι αλγόριθμοι και οι αποδείξεις. Και προς στιγμήν, παραλίγο να χαρώ που η πανεπιστημιακή διάλεξη ήταν ουσιαστική και γδυμένη από περιττολογίες και συναισθηματισμούς.

Αν είχε, όμως, λίγο από το πνεύμα της φιλολόγου μου των σχολικών χρόνων πιθανότατα θα με είχε κάνει να συμπαθήσω ακόμη περισσότερο τον Τούρινγκ. Όχι εξαιτίας της πληροφορίας αυτής. Αλλά γιατί η φιλόλογός μου αγαπούσε τον Καβάφη, ενώ ο καθηγητής του Πανεπιστημίου απλά θαύμαζε το μέγεθος του Τούρινγκ.

Δε χαίρομαι τελικά για τις διαπιστώσεις μου που είναι ιδιαίτερα ημιτελείς.

Προσθήκη (10/09/2009):
Και να που μαζεύτηκε το πλήθος των απαραίτητων υπογραφών και ο πρωθυπουργός της Αγγλίας μέσα από την επίσημη ιστοσελίδα του ζητά δημοσίως συγνώμη για την αντιμετώπιση του Άλαν Τούρινγκ! Απόσπασμα:

So on behalf of the British government, and all those who live freely thanks to Alan’s work I am very proud to say: we’re sorry, you deserved so much better.

Προσθήκη (14/12/2012):
Πλήθος ακαδημαϊκών (ανάμεσά τους και ο Stephen Hawking)  ζητούν την ακύρωση της ίδιας της καταδικαστικής απόφασης εναντίον του Τούρινγκ, έστω και μετά από τόσα χρόνια.