Τάκης Μπουγιούρης

Από τις πιο πολυσηζητημένες παραστάσεις του καλοκαιριού που πέρασε, το "Χειμωνιάτικο Παραμύθι" του Σαίξπηρ, μια γλυκόπικρη ιστορία με κύριο φόντο την ανθρώπινη ζήλια και το θρίαμβο της αγάπης. Αμερικανο-βρετανική συμπαραγωγή σε σκηνοθεσία Σαμ Μέντες (American Beauty) με κλασσικούς βρετανούς θεατρικούς ηθοποιούς αλλά και αστέρες όπως ο Ήθαν Χωκ και η Ρεμπέκα Χωλ (Vicky Christina Barcelona) – που κατά την ταπεινή μου γνώμη ξεχώρισε για την ερμηνεία της.

Η παράσταση ήταν αναμφίβολα καλοστημένη, με όμορφο σκηνικό και πολύ καλές και στιβαρές ερμηνείες. Το ίδιο το έργο, βέβαια, δε βοηθούσε ιδιαίτερα. Το σενάριο κάνει άλματα και συνδέει με αρκετή  προσπάθεια διάφορες ιστορίες και, γι’ αυτό ίσως, δεν είναι και από τα πιο γνωστά του Σαίξπηρ. Η συνολική αίσθηση που η παράσταση άφηνε, πάντως, ήταν εξαιρετική. Δείγμα καλού θεάτρου. Τελεία.

Κάπου εκεί κοντά είδαμε και τον Κέβιν Σπέισι – καταχειροκροτούμενο – να συμμετέχει στο κοινό, και το Τζέρεμυ Άιρονς να περνάει από δίπλα μας (επίσης καταχειροκροτούμενος).

Δείτε κάτι από αυτά που είδα:

Το σκηνικό

Ο Ήθαν Χωκ, πονηρός Αυτόλυκος

Η αγάπη θα νικήσει, στο τέλος

Ο Αυτόλυκος πουλάει την πραμάτεια του

Και τραγουδά

Η γιορτή των χωρικών, κάτι σα διονυσιακός χορός

Ηθοποιοί και σκηνοθέτης (στο κέντρο) επί σκηνής

Ο Θάνος Μικρούτσικος δε χρειάζεται συστάσεις. Είναι ένας από τους λίγους μεγάλους σύγχρονους συνθέτες μας, αυτούς που ακολούθησαν τη γενιά των Θεοδωράκη – Χατζιδάκι. Πέρα από κάθε άλλη περγαμηνή (συνθέσεις, συνεργασίες, πολιτικά τραγούδια), είναι ο συνθέτης του "Σταυρού του Νότου", ενός από τους σημαντικότερους και πλέον ευπώλητους δίσκους του ελληνικού τραγουδιού που αγαπήθηκε ήδη από τρεις γενιές ακροατών και ανέδειξε την ποίηση του Καββαδία στο ευρύ κοινό.

Τα Υπόγεια Ρεύματα είναι ένα από τα ελληνικά ροκ συγκροτήματα που συντρόφευσαν τις ανησυχίες των εφήβων της δεκαετίας του ’90 με τους εξαιρετικούς δίσκους "Ο μάγος κοιτάζει την πόλη" και "Παραλογές". Γνήσιος και δουλεμένος ροκ ήχος με στιχουργική πολύ ωριμότερη μιας απλής εφηβείας.

Πάντα περιμένω με ανυπομονησία τέτοιες ενδιαφέρουσες συνεργασίες. Η συγκεκριμένη έχει ξεκινήσει από τον περασμένο χειμώνα με κοινές τους εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές. Μοιάζουν κάπως ασυνήθιστες αλλά στηρίζονται σε δεσμούς αόρατους και γι’ αυτό στέρεους. Η "παράσταση", αν μπορώ να την αποκαλέσω έτσι, "Τους έχω βαρεθεί", έχει τίτλο παρμένο από το τραγούδι "Αυτούς τους έχω βαρεθεί", του δίσκου "Πολιτικά Τραγούδια" του 1975 σε σύνθεση Μικρούτσικου και τραγούδι Μαρίας Δημητριάδη (στην οποία και αφιέρωσαν όλη την προσπάθεια). Σε αυτόν το δίσκο (και άλλους όπως, "Εμπάργκο", "Καντάτα Στη Μακρόνησο") βασίζεται και το μεγαλύτερο μέρος της παράστασης. Μόνο που αυτή τη φορά τα τραγούδια έχουν περάσει από το φίλτρο των Υπογείων Ρευμάτων και έχουν ηλεκτριστεί επικίνδυνα μα και με σεβασμό! Το αποτέλεσμα είναι πραγματικά νέες ερμηνείες των τραγουδιών και όχι απλές επανεκτελέσεις. Το θέαμα συμπληρώνεται από πλήθος γνωστών και αγαπημένων τραγουδιών των καλλιτεχνών.

Highlights:

• Για άλλη μια φορά ο Μικρούτσικος να λέει τους "Εφτά Νάνους στο S/S Cyrenia", αλλά, διάολε, πάλι λίγο διαφορετικούς, λίγο ίδιους και πάντα συγκλονιστικούς.
• Η εξαιρετική διασκευή της πασίγνωστης "Ρόζας" (από το "Στου αιώνα την παράγκα" από το Μητροπάνο) με τη φωνή – καμπάνα του Γρηγόρη Κλιούμη των Υπογείων Ρευμάτων.
• Ο πραγματικός "εργάτης" της κιθάρας Κώστας Παρίσης και ο πολυτάλαντος μπασίστας Αποστόλης Καλτσάς, που έκανε όργια με το μπάσο.
• Το κλείσιμο της παράστασης με τους μουσικούς όρθιους και τη Μαρία Δημητριάδη στα ηχεία και το video-wall να επαναλαμβάνει την ανατριχιαστική τελευταία της ερμηνεία στην "Πιο όμορφη θάλασσα".

Αν τους πετύχεις κάπου φέτος το καλοκαίρι δώσε σημασία και πήγαινε να ακούσεις αυτά που έχουν να σου παίξουν.

Αυτός είναι ο τίτλος των εμφανίσεων του Σαββόπουλου φέτος το καλοκαίρι. Χτες βράδυ (13-07-2009) έκανε, μάλιστα, μια εμφάνιση στο χώρο εκδηλώσεων του Αμαλίειου Οικοτροφείου στην Κηφισίας με ανοιχτή είσοδο. Δεν κρατήθηκα, πήγα!

Η αρχική αίσθηση δεν ήταν και συγκλονιστική. Κόσμος πολύ χλιαρός που έμοιαζε να είχε βρεθεί εκεί τυχαία, έτσι, μιας και γινόταν ένα δωρεάν γεγονός στη γειτονιά. Η σύνθεση των μουσικών δεν περιελάμβανε τύμπανα και κρουστά παρά ένα αρμόνιο, μπάσο και ηλεκτρική κιθάρα που ο Σαββόπουλος είπε ότι επιχειρεί να κάνει μια πιο ηλεκτρική ανάγνωση των τραγουδιών του. Το αποτέλεσμα στα αυτιά μου δεν ήταν ακριβώς μια νέα ανάγνωση αλλά ένα κάπως αμήχανο remix.

Ό,τι, όμως και να πεις, έχεις μπροστά σου έναν άνθρωπο-ιστορία ολόκληρη. Που μπορεί με δυο του στίχους να ξεσηκώσει σε μια στιγμή και το πιο χλιαρό κοινό και να γεφυρώσει αχανή χάσματα γενεών με ένα "Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει…" ή ένα "Ας κρατήσουν οι χοροί…¨. Που μπορεί να σε κάνει να δακρύσεις με αυτό "που έπαιξε στο Λαύριο". Που έχει δημιουργήσει μουσικές τόσο μοναδικές, σχεδόν ακατηγοριοποίητες, αλλά και τόσο οικείες πια. Που, ακόμη και στα γεράματα, έχει την όρεξη εφήβου, να τραγουδά και να έρχεται σε επαφή με το κοινό.

Από χτες βράδυ κρατώ το:

Μου λένε ότι τα τραγούδια μου είναι διαχρονικά.
Αυτό με θλίβει, γιατί τόσο λίγα πράγματα έχουν αλλάξει προς το καλύτερο.
Θα προτιμούσα τα τραγούδια μου να είναι ξεπερασμένα…

Γεια σου, Νιόνιο και κυρ-Νιόνιο και καλή αντάμωση.

ΥΓ: Να πώς μπορείς να περάσεις ωραίες βραδιές στην καλοκαιρινή Αθήνα on a low budget!

Μερικές φορές είσαι τυχερός. Όπως χθες, που στα καλά καθούμενα βρέθηκες να παρακολουθείς το David Byrne (τον ξέρεις από τους Talking Heads, που τους ξέρεις από τα Psycho Killer, Once in a Lifetime, Burning Down the House) στο Θέατρο Badminton, μέρος της περιοδείας Songs of David Byrne and Brian Eno.

Αλλά δε θα στα πω εγώ. Ας τα ακούσεις από την Πόπη, που τα είπε άψογα.

Η monika είναι μια νέα ελληνίδα τραγουδοποιός, μόλις 21 χρόνων (διόρθωση: πλέον είναι παραπάνω, βλ. πιο κάτω για λεπτομέρειες), που πέρυσι κυκλοφόρησε το πρώτο της album, το "Avatar", και άφησε άφωνους κοινό και κριτικούς. Ήταν κατά κάποιο τρόπο η μουσική αποκάλυψη της χρονιάς – ίσως και της δεκαετίας – στην Ελλάδα. Γράφει η ίδια τη μουσική της και τραγουδά σχεδόν αποκλειστικά στα αγγλικά. Παίζει, δε, ένας-θεός-ξέρει-πόσα όργανα.

Χτες βράδυ, 17-06-2009, στο Θέατρο Βράχων του Βύρωνα παρακολουθήσαμε τη συναυλία της, με την οποία κλείνει – γιορτάζει, όπως εξομολογήθηκε – τη φετινή σαιζόν. Οι εντυπώσεις εξαιρετικές! Ένα γεμάτο (!) Θέατρο Βράχων για μια κοπέλα με ένα (!) προσωπικό δίσκο και ελάχιστη ιστορία στο τραγούδι. Ένα κοινό που σα να τη γνώριζει χρόνια. Μουσικές που σα να τις περίμενες χρόνια. Μια υπέροχη βραδιά.

Χίλιους δύο λόγους βρήκα για να εξηγήσω πόσο μου άρεσε. Φρέσκια μουσική, ωραίες ενορχηστρώσεις με μίξεις ηλεκτρικών και μη ήχων, όμορφες εκτελέσεις αγαπημένων τραγουδιών, ένα γλυκύτατο, αμήχανο κορίτσι, μια φωνή οικεία, καθαρή και κρυστάλλινη… Γνώριζα τα τραγούδια που έγιναν επιτυχίες και έπαθα μερικά μικρά σοκ από τραγούδια που δεν γνώριζα και απόρησα πραγματικά πώς είναι δυνατόν να έχουν συλληφθεί και υλοποιηθεί από έναν τοσο μικρό σε ηλικία άνθρωπο. Η πρόγευση που πήραμε από μελλοντικές συνθέσεις πολλά υποσχόμενη, επίσης!

Δες πώς ήταν χτες βράδυ:

Κάποιοι πρόλαβαν και φόρτωσαν τραγούδια από τη συναυλία ήδη στο youtube!

Αξίζει να την παρακολουθήσεις, στο λέω, κοίτα τι τραγούδια γράφει:

Μπορείς να βρεις ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για το ποια είναι η monika εδώ.

Να και η αφίσσα από τη συναυλία:

Προσθήκη:
Η Μόνικα, όπως μας ενημερώνει ο αναγνώστης "Φαουστ" στα σχόλια (παρακάτω) δεν είναι πλέον 21 χρονών. Λίγο άχαρο να ασχολούμαστε έτσι με την ηλικία της αλλά εφόσον έγινε το λάθος ας διορθωθεί! Τίποτε δεν αλλάζει τις εντυπώσεις παρολαυτά…

Όπως υποσχέθηκα να και οι φωτογραφίες από το ταξίδι στο Παρίσι. Έχω κι άλλες πολλές… και σε μεγάλο μέγεθος…

Ten Years After, χτες βράδυ στον "Ελληνικό Κόσμο". Ήμουν εκεί! Πέρασα καλά, άκουσα καλό παλιό – κλασσικό – ροκ, από αυτούς που το πρώτο-έπαιξαν, πολλά χρόνια πριν. Μπάντα με όρεξη, διάθεση και χιούμορ ("I woke up in the morning", τους φώναξε κάποιος από το πλήθος, εννοώντας ένα από τα τραγούδια τους, για να πάρει την απάντηση "That was a good idea, I did so, too, today!"). Το κοινό δεν ήταν τεράστιο και η ατμόσφαιρα θύμιζε περισσότερο συναυλία ελληνικού συγκροτήματος με ιδιαίτερο κοινό. Αλλά, προς τιμήν τους, το συγκρότημα έπαιξε εξαιρετικα. Ο ήχος στον "Ελληνικό Κόσμο" μετριότατος. Κι άλλωστε το κοινό που έχουν στην Ελλάδα είναι μάλλον "ιδιαίτερο". Από τα highlights της βραδιάς το (giga)drum solo του Ric Lee, και οι μακρόσυρτες συνθέσεις με τις ροκ αναδρομές σε σταθμούς παλιότερους και από τους ίδιους τους Ten Years After.

Η ομάδα επί σκηνής (με νεαρό τραγουδιστή/κιθαρίστα πια)

Και πάλι…

Ορεξάτος ο κυριούλης (Chick Churchill) στα πλήκτρα

Καλός ο νέος, αλλά ο ασπρομάλλης μπασίστας (Leo Lyons) στο βάθος έδωσε ρέστα…

"I’d love to change the world, but I don’t know what to do,
So, I leave it up to you…"

ΥΓ: Αναγκαστικά τους ξέρεις, διότι η Cosmote στην τελαυταία της διαφήμιση
χρησιμοποίησε αυτό το τραγούδι τους κι άξαφνα όλος ο κόσμος το έμαθε "ξανά"¨…

Πώς θα έφτιαχνες μια αφίσα για ένα θεατρικό έργο; Την Ηλέκτρα ας πούμε. Καλά, όχι εγώ! Δεν είναι εύκολο πράμα. Χρειάζεται διαίσθηση και φαντασία και καλλιτεχνικό δαιμόνιο. Ιδίως όταν η παράσταση αυτή δεν υπάρχει καν ακόμη και, μάλλον, δε θα υπάρξει παρά μόνο στο μυαλό σου!

Καταρχή, διαβάζεις ό,τι Ηλέκτρα βρεις και βλέπεις επίσης όποια Ηλέκτρα πετύχει το μάτι σου. Μετά περνάς ώρες σε θεατρικά αρχεία. Και, τέλος, αρχίζεις να σχεδιάζεις την ιδέα σου. Κατεβάζεις μπόλικες, σχηματοποιείς στο μυαλό σου κάποιες εικόνες που θες να αποδώσεις, τις δικαιολογείς μέσα σου, ακόμη και αν σου παρουσιάστηκαν αυθόρμητα. Έπειτα, ψάχνεις να βρεις τρόπο να υλοποιήσεις αυτό που φαντάστηκες.

Ψάχνεις να βρεις μέρος:

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

 Και βεβαιώνεσαι ότι ο καιρός θα είναι αρκούντως συννεφιασμένος και υγρός αλλά όχι πάρα πολύ διότι δε θα μπορείς να τραβήξεις τα πλάνα που σκοπεύεις.

Μετά, και αφού φορτώσεις ό,τι νομίζεις οτι θα χρειαστείς – μαζί με ένα μοντέλο για να σου κάνει την Ηλέκτρα – λες στον Τάκη να σε πάει εκεί – κατά προτίμηση με μια στάση στην Πάτρα, που έχει και ωραία μεζεδοπωλεία.

Το αποτέλεσμα:

Όλα έτοιμα…

Τρέξεεε, θα βρέξει!

Άψογα! Η Ηλέκτρα, ακόμη αμόλυντη, κουβαλά το άχθος που της μέλλει…

"Θέλει θυσίες η τέχνη" ή "Θα κυλιστείς και στις λάσπες για την τέχνη"

The team!

Αυτά, είχα να σας διηγηθώ. Μέσα σε 24 ώρες και 700 περίπου χιλιόμετρα, έγιναν όλα και ήταν λες και πέρασε ένα τριήμερο…

Το MTV δεν είναι και η μεγαλύτερη συμπάθειά μου, όχι λόγω αρχών αλλά γιατί, φυσικά, προμοτάρει ένα σωρό ηλίθιες μουσικές, όπως και το MAD εδώ πέρα, άλλωστε. Δεν παύει όμως να είναι ικανό να αναγνωρίσει ποια είναι τα πραγματικά "μεγάλα" συγκροτήματα ανά την υφήλιο και, να, που προχτές μας έφερε ένα από αυτά στην Αθήνα σε μια δωρεάν συναυλία στο Καλλιμάρμαρο στάδιο, με αφορμή την έναρξη του προγράμματος του ελληνικού του παραρτήματος. Θα προσπεράσω την αποχαύνωση των παρουσιαστών του – τους ξένους τους είχαμε ξαναδεί, αλλά τους Έλληνες τώρα τους γνωρίσαμε και η χαρά μας δεν περιγράφεται! Θα προσπεράσω ακόμη το live παρωδία/τραγωδία των C:REAL που δε θέλω να θυμάμαι.

Και φτάνω στο ψωμί της υπόθεσης! Καταρχή, η – νέα – Gabriella Cilmi γλυκύτατη και τσαχπινότατη τραγούδησε μέσα σε μισή ώρα από soul/jazz μέχρι hard rock και επιβεβαίωσε την – αδικαιολόγητη – συμπάθεια που της είχα εκ των προτέρων. "Everything ‘s sweet about her" – μέχρι τώρα, τουλάχιστο. Έπειτα, ακολούθησαν οι – πώς αλλιώς να τους αποκαλέσεις – εκρηκτικοί Kaiser Chiefs που ρόκαραν το στάδιο κανονικά αλλά για – από ότι φάνηκε – λίγο χρονικό διάστημα. Αλλά μας άρεσαν! Και, τέλος, τί τέλος! REM εν πλήρη απαρτία και διαύγεια, με έναν κατά κοινή ομολογία ακόυραστο Michael Stipe να τα δίνει όλα για πάνω από μιάμιση ώρα. Τα περισσότερα "βασικά" κομμάτια ακούστηκαν (και πολύ καλά μάλιστα) αλλά μας έμεινε ένα απωθημένο για το "Everybody hurts" που παραλείφθηκε. Εν τέλει, άξιζε τον κόπο η αναπόφευκτη ταλαιπωρία ανάμεσα στις 50 περίπου χιλιάδες κόσμου που μαζεύτηκαν, καθώς βλέπεις:

Απορία: Στη συναυλία του ΣΚΑΙγια το πράσινο (πάλι στο Καλλιμάρμαρο) η μαγνητοσκόπηση
απαγορεύτηκε!  Γιατί η συναυλία του MTV στάθηκε δυνατό να μεταδοθεί σε Γαλλία,
Ισπανία και Πορτογαλία, όπως περήφανα μας ανακοινώθηκε;