10 Ιουλίου, 2009

Ο δικτυακός τόπος indymedia.org αυτοπροσδιορίζεται ως ένας χώρος:

…of collectively run media outlets for the creation of radical, accurate, and passionate tellings of the truth. We work out of a love and inspiration for people who continue to work for a better world

Διαθέτει το ελληνικό του παράρτημα, το athens.indymedia.org, το οποίο εδώ και κάποια χρόνια προσπαθεί να αποτελέσει μια εναλλακτική και ριζοσπαστική (συχνά πολύ) φωνή ενημέρωσης. Το αθηναϊκό indymedia στεγάζεται διαδικτυακά απο το Πολυτεχνείο (ΕΜΠ). Το δίκτυο του ΕΜΠ παρέχεται μέσω της ΕΔΕΤ (Εθνικό Δίκτυο Έρευνας και Τεχνολογίας) από τον ΟΤΕ για εκπαιδευτικούς και ερευνητικούς σκοπούς.

Στις 18 Ιουνίου 2009 ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Ηλίας Πολατίδης σε ερώτησή του στη βουλή φέρνει το θέμα στο προσκήνιο ως παράτυπο και στις 30 Ιουνίου ο ΟΤΕ στέλνει εξώδικο στο ΕΜΠ για την παύση του indymedia.

Υπάρχουν πολλές οπτικές γωνίες να δει κανείς το θέμα. Μία από αυτές είναι το ότι η συμφωνία για τη χρήση του δικτύου που παραχωρεί ο ΟΤΕ στο ΕΜΠ παραβιάζεται με ιστοσελίδες όπως αυτή, δηλαδή στεγνά επιχειρηματικά. Μια άλλη οπτική γωνία είναι να θεωρήσουμε ότι στους κόλπους ενός φιλελεύθερου ιδρύματος, όπως το ΕΜΠ, ζει μια πηγή ενημέρωσης εναλλακτική και κάτι τέτοιο άπτεται απόλυτα του κοινωνικού ρόλου ενός πανεπιστημίου και θα έπρεπε να προστατεύεται με την ίδια λογική που προστατεύεται το πανεπιστημιακό άσυλο (για όνομα του θεού, μιλώ για το άσυλο στην ουσία του, όχι ως πρόσχημα υπόθαλψης εγκληματικών πράξεων). Με βάση τη δεύτερη λογική η πράξη αυτή θα μπορούσε πράγματι να χαρακτηριστεί οπισθοδρομική, αντιδημοκρατική, λογοκρισία, φασιστική κλπ.

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, διαδίκτυο, πολιτική | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
8 Ιουλίου, 2009

Από καιρό η διαδικτυακή κοινότητα περιμένει το λειτουργικό σύστημα που θα παράγει η Google. Και η σειρά των κινήσεων του κολοσσού ήταν προσεκτικά (σχεδόν σατανικά) επιλεγμένη.

Όλα με έμφαση στο διαδίκτυο και την πρόσβαση σε αυτό όλα με υπηρεσίες πάνω από τη βασική δωρεάν λειτουργικότητα (μου αρέσει αυτό) – κυρίως διαφημίσεις (δε μου αρέσει αυτό)! Αν και πάντα θα είμαι σκεπτικός όταν μία και μόνη οντότητα μονωπωλεί ένα χώρο με απόλυτη επιτυχία και ολοκληρωτικό έλεγχο, ακόμη και όταν οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι… είναι καλοί άνθρωποι!

Και τώρα να που ανακοινώνει το επόμενο μεγάλο βήμα: το δικό της λειτουργικό σύστημα, βασισμένο σε πυρήνα Linux (φυσικά), που θα δημοσιευθεί πρώτα για μικρούς υπολογιστές (netbooks, laptop κλπ) και στη συνέχεια θα κατακτήσει τον υπόλοιπο κόσμος (ουπς, συγνώμη αυτό το τελευταίο μου ξέφυγε). Το όνομα αυτού Google Chrome OS (δες πώς θα μοιάζει).

Μου αρέσει η φιλοσοφία:

For application developers, the web is the platform. All web-based applications will automatically work and new applications can be written using your favorite web technologies. And of course, these apps will run not only on Google Chrome OS, but on any standards-based browser on Windows, Mac and Linux thereby giving developers the largest user base of any platform

Δε μου αρέσει (καθόλου) ο ολοκληρωτισμός:

The desktop mail client could be replaced by Gmail, the calendaring application could be replaced by Google Calendar, the office suite has lightweight alternatives: Google Docs and Zoho, it makes more sense to use an online feed reader like Google Reader, your scientific calculator is less powerful than Wolfram Alpha and you’ll rarely need a video player when you have YouTube, Hulu and other video sites.

Με δυο λόγια, ναι, δώστε μας ένα (ακόμη) καλό λειτουργικό για να κάνουμε ανενόχλητοι τη δουλειά μας, αλλά, παρακαλώ, πείτε μου, μήπως απλά προσπαθείτε να κατακτήσετε το σύμπαν; Και, για το όνομα του θεού, γιατί φτιάξατε εταιρεία πίσω από αυτό το λειτουργικό με το όνομα Good OS;

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, διαδίκτυο | rss 2.0 | trackback | 1 σχόλιο
7 Ιουλίου, 2009

Μερικές φορές είσαι τυχερός. Όπως χθες, που στα καλά καθούμενα βρέθηκες να παρακολουθείς το David Byrne (τον ξέρεις από τους Talking Heads, που τους ξέρεις από τα Psycho Killer, Once in a Lifetime, Burning Down the House) στο Θέατρο Badminton, μέρος της περιοδείας Songs of David Byrne and Brian Eno.

Αλλά δε θα στα πω εγώ. Ας τα ακούσεις από την Πόπη, που τα είπε άψογα.

εκτύπωση Κατηγορίες: ήμουν εκεί, μουσική | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
4 Ιουλίου, 2009

Μεγάλη συζήτηση γίνεται για την κρίση του τύπου, ιδιαίτερα, δε, τις τελευταίες εβδομάδες με αφορμή το κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου. Είναι γεγονός ότι ο τύπος περνά κρίση σήμερα. Πρόκειται για μια απλή πρόταση στην πραγματικότητα. "Ο τύπος περνά κρίση". Ποιος περνά κρίση; Ο τύπος! Όχι ο περίγυρός του. Όχι ο κόσμος που (δεν) τον διαβάζει. Τι είναι αυτή η κρίση; Είναι το ότι πέφτει η κυκλοφορία; Είναι ότι ο κόσμος ενημερώνεται από αλλού; Είναι ότι ο τύπος βάλλεται από κάποια άγνωστη δύναμη;

Όχι. Η κρίση είναι του τύπου! Είναι κατά-δική του. Αυτό δε μπορεί να καταλάβει ο ίδιος ο "τύπος". Ότι η κρίση δεν είναι γύρω-γύρω αλλά η κρίση του είναι δική του. Ας δούμε ορισμένα στοιχεία που διαβάζω στην Καθημερινή της περασμένης Κυριακής:

  1. Το 1980 είχαμε 13 εφημερίδες με μέση ημερήσια κυκλοφορία 720.000 φύλλων με μέσο όρο σελίδων 16-32 (48 οι κυριακάτικες).  Το 2008 είχαμε 22 εφημερίδες με κυκλοφορία 238.000 και αριθμό σελίδων να φτάνει τις 300 (οι κυριακάτικες). Ξέρουμε καλά ότι η ελληνική αγορά δε μπορεί να σηκώσει τόσον πολύ ημερήσιο τύπο. Όπως ξέρουμε καλά ότι δε μπορεί να σηκώσει τόσο πολύ τηλεοπτικό προϊόν, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
  2. Από το 1989 μέχρι σήμερα οι κυριακάτικες εφημερίδες έχουν διατηρήσει περίπου την κυκλοφορία τους, το ίδιο και οι πρωινές εφημερίδες. Οι απογευματινές είναι που έχου πέσει στο 1/4 της κυκλοφορίας τους (238.000 από 1.000.000 το 1989).
  3. Είναι γνωστό ότι οι εφημερίδες δε βγάζουν τα έξοδά τους από το αντίτιμο που πληρώνει κανείς στο περίπτερο αλλά από τη διαφήμιση και δη την κρατική. Η οποία έφτασε πέρυσι συνολικά στα 83 εκατομμύρια ευρώ.
  4. Ταυτόχρονα, τεράστιος και αυξανόμενος είναι ο αριθμός όλων των άλλων μέσων ενημέρωσης (τηλεόραση, ραδιόφωνο, διαδίκτυο).

Τα νούμερα είναι αμείλικτα. Πώς είναι δυνατόν να χωράνε τόσα πολλά ΜΜΕ σε μια τόσο μικρή χώρα; Και μάλιστα τη στιγμή που όλοι μας παραδεχόμαστε το μέγεθος της διαπλοκής τους με την εξουσία και αναγνωρίζουμε την απαξίωση της πολιτικής ζωής του τόπου. Από πού προκύπτει αυτό το τεράστιο νούμερο. Δε φταίνε οι εργαζόμενοι στις εφημερίδες που κλείνουν ή θα κλείσουν, είναι όμως όμηροι ενός άλλου παιχνιδιού.

Και δεν είναι δυνατόν να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να μην κλείσουν εφημερίδες ζημιογόνες για τους ιδιοκτήτες τους. Οι εφημερίδες είναι και επιχειρήσεις και αυτό δεν πρέπει να το ανασύρουμε μόνο όταν κάποια κλείνει και δέχεται έτσι η ίδια η ενημέρωσή μας "πλήγμα". Το πλήγμα η ενημέρωση το δέχεται όταν δεν είναι αντικειμενική και σφαιρική και όταν είναι μέρος της διαπλοκής που οφείλει να ξεσκεπάσει.

Τέλος, στο ίδιο άρθρο, αναφέρονται ορισμένες παρατηρήσεις πολύ εύστοχες σχετικά με την πραγματική κρίση του τύπου. Για παράδειγμα το κατά πόσο η τηλεόραση απειλεί τη επιβίωσή του, αν έχει καταφέρει να παρέχει περισσότερο κριτική και εις βάθος ενημέρωση, αν προσπάθησε να διατηρήσει τα κεκτημένα βελτιώνοντας το περιεχόμενό του ή δίνοντας μύρια "καρότα" στους αναγνώστες του (DVD, CD, περιοδικά, δώρα) κα. Εκεί είναι η ουσία του πράγματος. Στην ενδοσκόπηση. Εκεί πάσχει ο τύπος. Δεν "έχει¨πρόβλημα! Εϊναι "πρόβλημα" και πρέπει να αλλάξει.

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, πολιτική | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
2 Ιουλίου, 2009

Ευχαριστώ αυτόν(ήν) που μου το έστειλε κι εκείνον που το βρήκε. Ήγγικεν ο χρόνος, εδώ και 153 χρόνια.

Απεφασίσαμεν και διατάττομεν…

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
1 Ιουλίου, 2009

Τα εξωτερικά στοιχεία μιας επικοινωνίας δε θα καλύπτονται πλέον από το Απόρρητο των Επικοινωνίων και την Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών. Αυτή ήταν η τελευταία απόφαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Γιώργου Σανιδά, πριν την αποχώρησή του. Τα εξωτερικά στοιχεία μιας επικοινωνίας αφορούν στα δύο άκρα που είχαν την επικοινωνία και τα στοιχεία τους και στο χώρο και το χρόνο όπου αυτή έλαβε χώρα. Δεν αφορούν στην ίδια την επικοινωνία και το περιεχόμενό της (δόξα τω θεώ, δε φτάσαμε εκεί, ακόμα). Σε αυτά τα στοιχεία, λοιπόν έχουν δικαίωμα να έχουν πρόσβαση οι αρχές χωρίς προηγούμενη άδεια από την ΑΔΑΕ!

Πέραν από το γεγονός ότι η ΑΔΑΕ παρακάμπτεται πλήρως από ένα τομέα καθαρά δικής της δικαιοδοσίας, έναν τομέα, τον οποίο δημιουργήθηκε να διασφαλίζει και να επιτηρεί (βλ. ΥΓ2, στο τέλος), δημιουργούνται ορισμένα εύλογα ερωτηματικά. Για παράδειγμα στο χώρο του διαδικτύου, όπου πρόσφατα έγινε συζήτηση σχετικά με την ανωνυμία των bloggers, αν τα "εξωτερικά" στοιχεία είναι διαθέσιμα τότε ουσιαστικά όλη η επικοινωνία του blogger με το σύστημα που δημοσιεύει τα άρθρα του γίνεται διαθέσιμη. Και δε μιλούμε για το password του, φυσικά. Αλλά για το ότι ο άνθρωπος εκείνος δε μπορεί να μιλά πλέον με την ελευθερία που του εξασφαλίζει η ανωνυμία του διαδικτύου. Κάτι που ως τώρα θεωρούσαμε ως ένα κεκτημένο.

Γιατί να μην μπορεί κανείς να δημοσιεύσει κάτι ανώνυμα στο διαδίκτυο; Τη στιγμή που μπορεί να το κάνει σε μια εφημερίδα, ως δημοσιογράφος! Όταν μπορεί να το κάνει καθημερινά στο δρόμο, στην πλατεία, στο καφενείο. Τι το τόσο ριζικά διαφορετικό έχει το διαδίκτυο για να διαφέρει, για παράδειγμα, ο τρόπος που αντιμετωπίζεται η συκοφαντική δυσφήμιση εκεί από ότι στην υπόλοιπη κοινωνική δραστηριότητα; Κάλλιστα δε θα μπορούσε απλά να γίνεται άρση του απορρήτου σε σημαντικά παραπτώματα όπου η ΑΔΑΕ το κρίνει απαραίτητο; Γιατί να είναι δυνατόν να αγνοηθεί ένα δικαίωμα του πολίτη έτσι απλά;

Το μόνο διαφορετικό που έχει είναι ότι είναι προσβάσιμο σε όλους. Σε όλους δίνει τη δυνατότητα να δημοσιεύουν απόψεις και κρίσεις. Και αυτό είναι ένα κεκτημένο που πρέπει να διασφαλίζουμε για λόγους επιπέδου της δημοκρατίας μας.

Κι ακόμη, η παραπάνω γνωμοδότηση, δεν αναφέρεται μόνο στο διαδίκτυο αλλά στις επικοινωνίες γενικότερα. Και στα κινητά. Οι αρχές θα έχουν προσβαση στο ποιος μίλησε, με ποιον, πού και πόσο ανά πάσα στιγμή και οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών θα είναι υποχρεωμένες να παρέχουν τα στοιχεία αυτά. Φανταστείτε πώς κλιμακώνεται κάτι τέτοιο στα γράμματα που στέλνετε, στα FAX,

Πώς, μπορεί κανείς να μη διακρίνει κάθε τόσο όλο και περισσότερους λόγους για τους οποίους η κοινωνία μας γίνεται ολοένα και πιο συντηρητική…

ΥΓ1:
Γέλασα πικρά χτες βράδυ ακούγοντας τον πρώην υπουργό του ΠΑΣΟΚ κ. Γιώργο Λιάνη, χρόνια δημοσιογράφο στο επάγγελμα, να εκφράζει φόβους για την ίδια την επιβίωση του επαγγέλματος του δημοσιογράφου υπό την πίεση της άκρατης ελευθερίας του διαδικτύου που πλήττει και τον τύπο. Η συζήτηση ήταν με θέμα το κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου αλλά και την κρίση του τύπου γενικότερα.

ΥΓ2:
Από το νόμο που ορίζειτη σύσταση της ΑΔΑΕ:

Άρθρο 1:
"… σκοπό την προστασία του απορρήτου των επιστολών και της ελεύθερης ανταπόκρισης ή επικοινωνίας με οποιονδήποτε άλλο τρόπο…"
Άρθρο 2:
"… Η ΑΔΑΕ είναι ανεξάρτητη αρχή που απολαμβάνει διοικητικής αυτοτέλειας…"

Σωστά διακρίνεις μιαν κάποιαν ειρωνεία!

Προσθήκη 1:
Κάποιοι στην Καθημερινή συμφωνούν μαζί μου στο θέμα του παραγκωνισμού της αναξάρτητης αρχής ΑΔΑΕ.

Προσθήκη 2:
Και στην ΑΔΑΕ συμφωνούν ότι παράτυπα παραγκωνίζεται ο ρόλος τους (16/07/2009). Ναι και θέμα που "έσκασε" με την COSMOTE να διώκεται βάση της γνωμοδότησης Σανιδά επειδή αρνήθηκε να δώσει τα στοιχεία χρήστη της.

Προσθήκη 3:
Ο ΣΕΠΕ αντιδρά  ζητώντας αποσαφήνιση της κατάστασης μιας και εταιρείες τηλεπικοινωνιών διώκονται επειδή αρνούνται να άρουν το απόρρητο των επικοινωνιών των πελατών τους!

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, διαδίκτυο, πολιτική | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
30 Ιουνίου, 2009

Όχι δεν έχω μάθει ρώσικα ακόμη. Αυτός είναι ο τίτλος του πρώτου στη σειρά site που βγαίνει στο google όταν κανείς ψάξει για "Άρειος Πάγος". Το google αναφέρει ότι σκάναρε αυτή τη σελίδα στις "23 Ιουν. 2009 21:16:12 GMT". Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι μπορώ να διακρίνω τις λέξεις "άρειος" και "πάγος" αν διαβάσω προσεκτικά τους ρώσικους αυτούς χαρακτήρες. Δε μπορώ να αντιληφθώ ακόμη πώς έγινε κάτι τέτοιο.

Ίσως, όμως, να μπορεί να μας το εξηγήσει η ΟΤΕnet ΑΕ, που τόσο περήφανα έχει βάλει στο description της σελίδας την αναφορά στον εαυτό της και όχι στο site στο οποίο η σελίδα ανήκει (και αυτό το description είναι που βγαίνει σαν υπότιτλος στα αποτελέσματα των αναζητήσεων sτο google)!

Ναι και η φωτογραφία, μιας και αυτό μάλλον δε θα κρατήσει για πολύ:

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι, διαδίκτυο | rss 2.0 | trackback | 1 σχόλιο
27 Ιουνίου, 2009

Είναι γνωστό ότι o πρώην διευθύνων σύμβουλος της Siemens κ. Χριστοφοράκος, κατηγορούμενος στην Ελλάδα για τη γνωστή υπόθεση των "μαύρων" ταμείων, βρίσκεται στη Γερμανία και, έχοντας και τη γερμανική υπηκοότητα, επιχειρεί να προστατευθεί από την εκεί νομοθεσία διότι:

  1. Στη Γερμανία τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται στην Ελλάδα έχουν παραγραφεί.
    (Αν δε σου γυρίζει ανάποδα το μυαλό ακούγοντας αυτή τη φράση τότε ξαναδιάβασέ τη. Νομικά ίσως να στέκει, όμως σίγουρα θα υπάρχει ο τρόπος, για μια τόσο σοβαρή υπόθεση. Για όλα τα άλλα ο τρόπος υπήρχε!)
  2. Η υπόθεση είναι πολιτική, διότι εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα και κόμματα και αν επιστρέψει στην Ελλάδα θα κινδυνεύσει η ζωή του. Άλλωστε σύντομα στην Ελλάδα θα έχουμε εκλογές.
    (Μα και βέβαια η υπόθεση είναι πολιτική! Αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Έχει παραδεχθεί ότι γινόντουσαν συστηματικα "δωρεές" σε ελληνικά κόμματα. Αυτός είναι λόγος παραπάνω για να τον φέρουν πίσω. Κι αν φοβάται για τη ζωή του, δεν είναι αυτό πρόβλημα της δικαιοσύνης, είναι Έλληνας πολίτης και οφείλει να την υπακούει.)
  3. Η Ελλάδα κατηγορείται από τους  – Γερμανούς – δικηγόρους του για παραποίηση εγγράφου! Στο ένταλμα σύλληψής του η λέξη μάρτυρας, λενε, μεταφράστηκε στα γερμανικά ως ύποπτος.
    (Φοβερή δικαιολογία! Όπως όταν έιμασταν μικροί που λέγαμε "Δεν πάει, μέχρι να δέσω τα κορδόνια μου", και ο αντίπαλος εντωμεταξύ έβαζε γκολ και εμείς του λέγαμε "Έϊ, δεν πήγαινε". Αν και σχεδόν το πιστεύω ότι είμαστε ικανότατοι για τέτοιες ηλιθιότητες, είναι εξίσου ηλίθιο να τις επικαλείσαι.)

Με δυο λόγια η λογική καταλύεται πλήρως. Αυτό που είναι φανερό στον καθένα δεν έχει καμία ουσία! Δεν είναι η πρώτη φορά, θα σου πουν στο καφενείο, και δε θα είναι και η τελευταία, θα σου προσθέσουν με μεμψιμοιρία. Δίκιο έχουν. Έγινε στο παρελθόν και θα ξαναγίνει. Και κανείς δε θα τιμωρηθεί για τίποτε, κανείς δε θα αναλάβει καμία ευθύνη, κανείς δε θα την πληρώσει. Και οι ίδιοι άνθρωποι θα καθονται στις ίδιες καρέκλες μέχρι να τους διαδεχθούν τα παιδιά και τα εγγόνια ή τα ανίψια τους για να κυβερνήσουν τα παιδιά, εγγόνια και ανίψια ημών των υπολοίπων.

Φυσικά, με όλα αυτά η ελληνική δικαιοσύνη και η ελληνική πολιτεία απλά ξεφτιλίζεται. Στα μάτια του κόσμου ο κ. Χριστοφοράκος είναι ακόμη ένα πρόσωπο που πλούτισε εις βάρος του ελληνικού λαού και θα μείνει ατιμώρητο. Το σκάνδαλο Siemens είναι ακόμη ένα σκάνδαλο που θα μείνει στο σκοτάδι. Τα ελληνικά κόμματα είναι τγα ίδια μέρος της διαπλοκής και της διαφθοράς και δε μπορούμε να ελπίζουμε σε λύσεις από αυτά. Με δυο λόγια πλήρης απαξίωση της πολιτκής ζωής, όπως αυτή απαξίωσε κάθε λογική.

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, δε βαριέσαι, πολιτική | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
26 Ιουνίου, 2009

Όχι δεν είναι! Είναι απλά λίγο απειλητικά. Μοιάζουν σαν κάποιο ορόσημο που άλλοι έβαλαν για σένα. Δεν είναι τίποτε! Και 5 χρόνια είναι πολλά και 2 είναι πολλά. Κάθε χρόνος είναι πολύς. Η ζωή δεν είναι μικρή. Είναι μεγάλη…

Ας προσπαθήσω να σκεφτώ κάπως έτσι…

εκτύπωση Κατηγορίες: προσωπικά | rss 2.0 | trackback | 3 σχόλια
23 Ιουνίου, 2009

Απολαύστε τον εγγαστρίμυθο Jeff Dunham με τον Achmed, το νεκρό τρομοκράτη!

Και μετά μην παραλείψετε να τον δείτε μαζί με τον Peanut και το μεξικανό Jose Jalapeno (on a stick).

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι | rss 2.0 | trackback | 1 σχόλιο