Τάκης Μπουγιούρης

Τι λείπει από το (Νεο)Έλληνα και έχει ξεπέσει στην ανυποληψία των ημερών μας; Βομβαρδιζόμαστε από παντού με στοιχεία και διαπιστώσεις που αποδεικνύουν ότι είμαστε ένα έθνος σαθρό με διεφθαρμένους πολίτες και πολιτικούς. Εντάξει, καθυστερήσαμε κάπως σε σχέση με την υπόλοιπη – δυτική – Ευρώπη να "εκσυγχρονιστούμε". Ταλαιπωρηθήκαμε με εμφυλίους, με χούντες κλπ. Όμως όταν ήρθε η ώρα να μπούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση πολύ γρήγορα επωφεληθήκαμε από αυτήν. Δεν έχει αξία να κρίνουμε αν αυτός ο δρόμος ήταν ο μοναδικός ή ο σωστός, αλλά έχει αξία να δούμε πώς τον περπατήσαμε.

Ο Έλληνας, λοιπόν, για να κάνουμε μια απλή σκέψη, στον αιώνα που πέρασε, έχει δύο μεγάλες περιόδους, άντε τρεις. Την περίοδο μέχρι το Β Παγκόσμιο Πόλεμο, την περίοδο μετά από αυτόν, μέχρι τη Μεταπολίτευση και τη σταθεροποίηση της δημοκρατίας, και την τελευταία περίοδο που χαρακτηρίζεται από τη σταθερή πλέον κοινοβουλευτική δημοκρατία και την Ευρωπαϊκή πορεία. Με θλίψη παρατηρούμε, στην τελευταία αυτή περίοδο, που ελπίζουμε ότι σιγά-σιγά ολοκληρώνεται, μια πλήρη ηθική, πολιτική και κοινωνική κατάρρευση. Δεν είμαι καθόλου ειδικός για να τις αναλύσω. Μπορώ όμως και τις βλέπω, είναι εκεί μπροστά μου. Τι φταίει σε αυτό;

Ο Έλληνας έχασε το πάθος του. Έχασε την επιθυμία του για κάτι καλύτερο. Βολεύτηκε. Αρκέστηκε σε μια μέτρια θέση εργασίας χωρίς προοπτικές και με μερικά επιδόματα. Εκπαιδεύτηκε να επιθυμεί λίγα πράγματα και ποταπά. Ήταν ένας άνθρωπος διψασμένος για ελευθερία, δημοκρατία και μια καλύτερη ζωή αλλά καταδέχτηκε να βολευτεί με ένα μέτριο σύστημα υγείας, μια ελλιπή υγειονομική περίθαλψη, με κακούς δρόμους, με κακή εκπαίδευση, με ένα τεράστιο και αναποτελεσματικό κράτος και τόσα άλλα, τα οποία ξέρει αλλά αδυνατεί να τους εναντιωθεί. Του έκαναν ένα πολύ κακό deal κι αυτός το δέχτηκε.

Αυτό είναι το πρόβλημα του Νεοέλληνα. Σταμάτησε να ποθεί. Απώλεσε το πάθος και τη φιλοδοξία του. Κι αυτό είναι κάτι που καθορίζει έναν οποιοδήποτε άνθρωπο. Βολεύτηκε. Αρκέστηκε. Δικαιολόγησε. Και δεν απαίτησε. Δε διεκδίκησε. Έμεινε άπραγος. Δεν αντέδρασε. Δεν τιμώρησε. Μόνο ξεχνούσε, όλο και πιο πολύ ξεχνούσε τις εποχές στις οποίες ήλπιζε σε κάτι καλύτερο και ήταν διατεθειμένος να πολεμήσει για αυτό. Ξεχνούσε τους πολιτικούς και τις πολιτικές που τον εξαπάτησαν. Και η ιστορία δεν τελειώνει εδώ.

Σε λίγο θα έχουμε πάλι εκλογές.

Δεν το λέω εγώ, οι επιστήμονες το λένε! Αν δεν είσαι ικανός να κρίνεις το σωστό από το λάθος, αυτό θα αντανακλάται σε όλες σου τις πράξεις. Και όταν ψηφίζεις, όταν λειτουργεί, δηλαδή, η δημοκρατία. Πώς θα μπορέσεις να επιλέξεις τον πιο αποτελεσματικό υποψήφιο για ένα τομέα αν δεν έχεις ιδέα για αυτόν τον τομέα; Πχ αν δε έχεις ιδέα από φοροτεχνικά, πώς θα κρίνεις ποιος σου προτείνει τα πιο σωστά φοροτεχνικά μέτρα; Μην το ψάχνεις. Δε θα μπορείς να κρίνεις! Θα επιλέγεις με άλλα κριτήρια, συναισθηματικά, ιδεολογικά, συμφεροντολογικά, του συρμού γενικότερα. Βάλε εδώ ό,τι θες, πάντως όχι κριτήρια αξιοκρατικά.

Καλά κατάλαβες, το πόσο καλά θα λειτουργήσει η δημοκρατία σου εξαρτάται από τη δική σου ικανότητα, τη δική σου νοημοσύνη, τη δική σου ευθυκρισία. Σιγά το νέο! Χρειάζονταν κι επιστήμονες να μας το πουν για να το καταλάβουμε; Ναι, γιατί αν μπορούσαμε να το καταλάβουμε από μόνοι μας κάτι θα κάναμε για αυτό και δε θα κυβερνιόμασταν τόσα χρόνια από – κατά κοινή ομολογία – αναποτελεσματικούς πολιτικούς.

Γιατί είναι καλή η δημοκρατία τότε τελικά και την θέλουμε όλοι; Δεν ακούγεται και πολύ σοβαρό πολίτευμα έτσι όπως τα περιγράφω! Ανόητε, επειδή σου δίνει κάθε τέσσερα χρόνια τη δυνατότητα να διορθώνεις τις μαλ*κίες που έκανες τέσσερα χρόνια πριν. Είναι ελαστικό πολίτευμα η δημοκρατία, δείχνει κατανόηση στον άνθρωπο και τη χαμηλή του νοημοσύνη. Του επιτρέπει να κάνει τις μαλ*κίες του. Να ψηφίσει μία και δύο και τρεις φορές τον κάθε άχρηστο που του τάζει λαγούς με πετραχείλια. Και μετά να αλλάξει την ψήφο του, να τη διορθώσει. Βέβαια, και η διόρθωση απαιτεί μια κάποια νοημοσύνη αλλά όσο ηλίθιος και να είσαι πάντα υπάρχουν ελπίδες για βελτίωση. Αλλά πάνω απ' όλα απαιτεί μνήμη. Να μην ξεχνάς! Να μην ξεχνάς!

Για τους λάτρεις της μουσικής και του βινυλίου:

Το Rock & Roll Circus γιορτάζει τα 12α γενέθλιά του με το ετήσιο καθιερωμένο πιά τριήμερο Super Dynamic Sale. Για τρεις μέρες, Πέμπτη 8, Παρασκευή 9 και Σάββατο 10 Μαρτίου, όλα τα καινούρια και όλα τα μεταχειρισμένα βινύλια και cd θα έχουν έκπτωση 30% και 50% αντίστοιχα, ενώ δεκάδες δίσκοι, cd και 45αρια θα σας περιμένουν σε τιμές μεταξύ ενός και τριών ευρώ! Γιορτάστε μαζί μας τα 12α γενέθλιά μας με μια μοναδική για τα ελληνικά δεδομένα πρακτική που φέτος θα διεξαχθεί για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά. Όσοι λοιπόν επιθυμούν μια αυθεντική βινυλιακή κόπια της Impulse, ένα afro διαμάντι, μια limited library επανέκδοση, ένα ολοκαίνουριο box set ή το νέα άλμπουμ των Black Keys στη μικρότερη δυνατή τιμή, ιδού η ευκαιρία. Σας περιμένουμε για να σας κάνουμε εμείς το δώρο γενεθλίων μας!

Όπως αντι-πρόπερσι και πρόπερσι και πέρυσι κι ελπίζω και του χρόνου…

Μου αρέσει η εφημερίδα. Σαν αντικείμενο εννοώ. Το χαρτί της, ο ήχος που κάνει όταν γυρνάς σελίδες, το "σκράτς" όταν την πατικώνεις, ακόμη και το μελάνι που σου αφήνει στα δάχτυλα. Ναι, είμαι μια ταλαιπωρημένη ψυχή μονάχη της στον κόσμο. Θα στενοχωρηθώ όταν θα είμαι υποχρεωμένος να τη διαβάζω αποκλειστικά σε ένα ζμαρτ-φόουν. Αλλά αυτό κάποτε θα γίνει και ας γίνει, θα το δεχθώ ως κάτι φυσιολογικό. Όταν, όμως, βρίσκω κάτι ενδιαφέρον μέσα της, τότε όλη αυτή η αυθόρμητη συμπάθεια αποκτά και λίγο νόημα. Συχνά-πυκνά όλο και κάτι ενδιαφέρον βρίσκω.

Προτιμώ τις κυριακάτικες γιατί πού χρόνος για καθημερινή ανάγνωση πια, άσε που η τηλεόραση και το ραδιόφωνο (κυρίως η τηλεόραση) έχουν σκοτώσει την ανάγκη για έγκαιρη ενημέρωση πόσω μάλλον το internet! Όχι αυτές με τα "δώρα", τις άλλες, τις απλές εννοώ. Εκτός κι αν έχουν "δώρο" κάτι πολύ ενδιαφέρον. Και συχνά-πυκνά όλο και κάτι ενδιαφέρον έχουν. Αλλά και γιατί εδώ και δεκαετίες οι κυριακάτικες εφημερίδες είναι περισσότερο περιοδικά τεύχη ποικίλης ύλης παρά εφημερίδες καθαυτές.

Έτσι, βρίσκομαι αρκετά συχνά να κουβαλάω μια εφημερίδα μαζί μου, για τις "νεκρές" ώρες μέσα στο μετρό ή σε κάποια άλλη αναμονή. Συμβαίνει καμιά φορά να ξεχνιέμαι και να κουβαλάω μαζί μου την έκδοση της περασμένης ή της προ-περασμένης Κυριακής, ειδικά αν δεν την έχω "τελειώσει" ακόμη. Δεν είναι παράλογο αυτό. Κάτι ενδιαφέρον είναι πάντοτε ενδιαφέρον και όχι μόνο την εβδομάδα που συνέβη. Ή, τουλάχιστο, έτσι θα έπρεπε να είναι.

Απόψε στο μετρό μια κυρία διάβαζε μια χιλιοτσαλακωμένη εφημερίδα. Την είχε κάνει κομματάκια. Ήταν τσαλακωμένη σε κάθε πιθανό σημείο. Έφερα στο μυαλό μου ηδονικά την εικόνα και τον ήχο των βασανιστηρίων στα οποία θα πρέπει να υποβλήθηκε η άτυχη εφημερίδα για να φτάσει σε αυτή την κατάσταση. Οι ενότητές της είχαν χάσει το νόημά τους για την κυρία. Τα οικονομικά ήταν ανακατεμένα με τις τέχνες και τα περισσότερα πολιτικά μάλλον έλειπαν – ποιος ξέρει σε ποια στάση να είχαν ακρωτηριαστεί από το υπόλοιπο σώμα.

Θυμάμαι σε άλλες πόλεις του κόσμου να γίνεται χαμός από εφημερίδες στο μετρό. Μάλιστα, χαρακτηριστικά, σε μια από αυτές ο κάθε ταξιδιώτης-αναγνώστης άφηνε την εφημερίδα του στο κάθισμά του σα να την παρέδιδε στον επόμενο. Μια ανιδιοτελής ενημερωτική σκυταλοδρομία, αν θέλετε. Είτε αυτό, είτε ήταν όλοι τους πολύ τσαπατσούληδες. Πάντως, το βράδυ οι συρμοί του μετρό ήταν γεμάτοι εφημερίδες και περιοδικά. Οι δρόμοι έξω ήταν πεντακάθαροι.

Γέλασα λίγο από μέσα μου με την κυρία (που διάβαζε την κατακερματισμένη εφημερίδα στο μετρό). Είχα προσέξει και το άρθρο στο οποίο έμεινε περισσότερο. Από σύμπτωση το έπιασε το μάτι μου και για άγνωστο λόγο το συγκράτησε ο εγκέφαλος μου. Μείον μία χρήσιμη πληροφορία που θα μπορέσω να συγκρατήσω αυτή την εβδομάδα.

Γύρισα σπίτι χωρίς άλλες "περιπέτειες". Μετά την καθημερινή μου βραδινή ρουτίνα αποφάσισα να ξεσκαρτάρω τσέπες από χαρτάκια και αποδείξεις και τσάντες από απομεινάρια και σκουπίδια. Είμαι πολύ καλός στο να συσσωρεύω τέτοια πράγματα. Καπου εκεί ήταν και μια εφημερίδα. Ήταν της προ-περασμένης Κυριακής. Τώρα είναι η μεθεπόμενη Τετάρτη, δηλαδή. Δε μπορούσα να μην την ξεφυλλίσω ως το τέλος. Εϊμαι μια πολύ δυστυχισμένη ψυχή. Όφειλα να την ξεφυλλίσω ως το τέλος.

Και, να, εκεί στις τελευταίες σελίδες της εφημερίδας μου της προ-περασμένης Κυριακής, φαρδύ πλατύ, το άρθρο^* που διάβαζε η κυρία στην χιλιοτσαλακωμένη εφημερίδα της, στο μετρό, λίγη ώρα πριν. Προς στιγμήν αισθάνθηκα ένα δέος. Εκπληκτική σύμπτωση, δε συμφωνείται; Ποιες ήταν οι πιθανότητες; Θέλει κάτι να μου το σύμπαν; Από την άλλη μεριά, θέλω να πω, κυρία μου, είστε στα λογικά σας; Ποιος κουβαλάει μαζί του και διαβάζει κιόλας το φύλλο της προ-περασμένης Κυριακής; Τη μεθεπόμενη Τετάρτη!

* Πολλοί θα ρωτήσουν ποιο ήταν το άρθρο και ποια η εφημερίδα. Μόνο εγώ και η κυρία θα το ξέρουμε.

Κίμων, ο λεβέντης

Μιχάλης, ο αυθόρμητος

Είναι απίστευτο, πρόστυχο το μέγεθος της αθλιότητας των Ελλήνων πολιτικών. Θέλω να πω, ούτε ο Μπούμπκα δεν έσπαγε τα ρεκόρ με τέτοιο ρυθμό. Κι αυτός ακόμη κάπου σταμάτησε τελικά, κουράστηκε. Αλλά ετούτοι εδώ δε σταματούν, δεν κουράζονται. Τώρα ο Χρυσοχοΐδης παραδέχθηκε δημόσια ότι υπέγραψε το μνημόνιο χωρίς να το έχει διαβάσει προσεκτικά πρώτα, γιατί ήταν πνιγμένος, λέει, με άλλες υποθέσεις! Άκουσον-άκουσον! Και αυτή του την παραδοχή την ανήγαγε στον αυθορμητισμό του "πόντιου" χαρακτήρα του. Όπως ο άλλος, ο Κουλούρης, τις προάλλες που ήθελε να βγει και "λεβέντης", αφού πέρασε 3-4-5…10 κόκκινα φανάρια.

Είναι να τραβάς τα μαλλιά σου με τον τρόπο με τον οποίο όλα αυτά γίνονται αποδεκτά στη χώρα αυτή. Ξεπερνά κάθε λογική και κριτική η θρασύτητά τους. Αλλά, όχι, μην απελπίζεσαι, Έλληνα, το ξέρω σου την έχει δώσει. Κι έχεις σιχαθεί. Αλλά έχεις ευθύνη. Όχι για ό,τι έγινε (άλλη συζήτηση αυτή), αλλά για ό, τι θα γίνει. Αισθάνεσαι ότι σε έχουν κοροϊδέψει απανωτά πολλές φορές στο παρελθόν. Ε, δεν έχεις παρά μία εξουσία πλέον στα χέρια σου: την επόμενη φορά μην τους ξεχάσεις. Μπορεί να μην έχεις όρεξη ή αντοχή να βγεις στους δρόμους να κάνεις επανάσταση αλλά θα έρθει η ώρα σου να ψηφίσεις. Εκείνη την ώρα θυμήσου το κι αυτό του Χρυσοχοΐδη και το άλλο του Κουλούρη και όλα τα άλλα. Μην είσαι μαλ*κας. Μη δεχθείς να τους ξαναψηφίσει,ς όπως έκανες τόσες φορές στο παρελθόν. Μην τους κάνεις τη χάρη να ξεχάσεις.

(Ναι, υπάρχουν πολλά να θυμάσαι)

Αυτό τον καιρό διαβάζω το "Η μαγεία των μαθηματικών (Αποκαλύπτοντας τα μυστικά των αριθμών)" του Calvin Clawson (μετάφραση Παν. Παπαχρήστου, εκδόσεις Κέδρος). Και θέλω να ξαναγυρίσω στα φοιτητικά χρόνια και να ξανακάνω από την αρχή όλα τα μαθηματικά που τόσο βιαστικά (μερικές φορές ίσως όχι και τόσο βιαστικά) "πέρασα" τότε. Το τρίτο κεφάλαιο τελειώνει με αυτή την παράγραφο:

Οι Αμερικανοί (αναφέρεται στους συμπατριώτες του), ιδιαίτερα, θα έπρεπε να αγκαλιάσουν τα μαθηματικά, διότι η μαθηματική απόδειξη συμβαδίζει με τη δημοκρατία. Η μαθηματική απόδειξη είναι αταξική, δεν αποτελεί ειδικό προνόμιο κάποιου και είναι ανεξάρτητη από την ελίτ που ασκεί εξουσία. Είναι ανοιχτή σε όλους και το μόνο που απαιτείται είναι σκεπτόμενο μυαλό και διάθεση να εμπλακούμε σε λογικούς συλλογισμούς.

Διότι πρώτοι οι Έλληνες μαθηματικοί της αρχαιότητας έφεραν στο προσκήνιο την έννοια της απόδειξης. Η γνώση, μέχρι τότε, είχε εγκυρότητα μόνο εφόσον αυτός που την κατείχε διέθετε κάποια κοινωνική θέση που εξασφάλιζε την αυθεντικότητά του (πχ ιερέας, αξιωματούχος, αστρολόγος κλπ). Από τότε και στο εξής η γνώση έπρεπε να αποδεικνύεται και να στηρίζεται σε γερά θεωρητικά θεμέλια. Κάτι που έδωσε ώθηση τόσο στην ανάπτυξη των επιστημών όσο και στον εκδημοκρατισμό της γνώσης.

Να μια ωραία και απλή σκέψη για να κρατήσεις: μαθηματικά – γνώση – δημοκρατία. Μια αλληλουχία εννοιών που οφείλουμε στους αρχαίους Έλληνες. Που μέσα σου αργοκοιμάται η ίδια γλώσσα που εκείνοι μιλούσαν. Και τις οποίες έχουμε ανάγκη να ανακαλύψουμε εκ νέου στις μέρες μας. Βέβαια, απαιτείται "σκεπτόμενο μυαλό", είναι αλήθεια.

Η Ευρώπη περνά μεγάλη κρίση, αυτό είναι ολοφάνερο. Κι η Ελλάδα δεν είναι το μεγαλύτερό της πρόβλημα. Περνά μια μεγάλη πολιτικοοικονομική κρίση με υπαρξιακά στοιχεία. Τουτέστιν, το ερώτημα είναι "θέλουμε ενωμένη Ευρώπη ή όχι;". Όλοι οι Ευρωπαίοι πρέπει να το απαντήσουν αυτό, όχι μόνο οι Έλληνες. Θα πρέπει να θέλουμε, θα έλεγα εγώ, Δηλαδή, κι αν δε θέλουμε θα πρέπει να ψάξουμε να βρούμε τους τρόπους με τους οποίους αυτό θα γίνει χρήσιμο και συμφέρον για τους Ευρωπαίους πολίτες. Εσύ πχ ΚΚΕ, θα έπρεπε να μας λες πώς πρέπει να αλλάξει η Ευρωπαϊκή Ένωση για να στηρίζει το καλό των λαών και όχι πώς θα επιτύχουμε το κατά την άποψή σου εθνικό καλό μας εκτός Ευρώπης.

Έχουμε ζήσει ήδη πολλές απανωτές φορές το δίλημμα "χρεωκοπία ή δόση" και υποχρεωνόμαστε συνεχώς να δεχθούμε το δεύτερο. Να παίρνουμε κάθε φορά άνευ όρων και πάση θυσία την επόμενη δόση. Φτάνει με αυτό! Έχουμε μια νόμιμη μεν (συνταγματικά) αλλά μη εκλεγμένη κυβέρνηση (δεν ακούσαμε ποτέ τις προγραμματικές της δηλώσεις για να την κρίνουμε και υπάρχουν πολύ βάσιμες υποψίες ότι δεν εκφράζει τη λαϊκή επιθυμία, όποια κι αν είναι αυτή). Κι αυτή η κυβέρνηση ετοιμάζεται να πάρει για τη χώρα μερικές από τις σημαντικότερες αποφάσεις των τελευταίων χρόνων.

1. Δε θα μας "χρεωκοπήσουν"

Πρέπει να έρθουμε όλοι σε θέση ευθύνης και ο μόνος τρόπος είναι το συντομότερο δυνατόν να γίνουν εκλογές. Δε θα μας "χρεωκοπήσουν" αν πάμε σε εκλογές. Όχι περισσότερο από όσο έχουμε ήδη χρεωκοπήσει και όχι με μεγαλύτερη βεβαιότητα από όση θα μας χρεωκοπήσουν αν δεν πάμε σε εκλογές. Με δυο λόγια το αν θα χρεωκοπήσουμε (οριστικά) ελάχιστα θα επηρεαστεί από τις πιθανές άμεσες εκλογές. Μήπως στην Ισπανία δεν έγιναν μόλις εκλογές, τώρα, στα πρόθυρα της δική τους χρεωοκοπίας;

2. Τα μεγάλα κόμματα δεν πρέπει να αφήσουν άλλον να "βγάλει το φίδι από την τρύπα"

Έχουν διορίσει την κυβέρνηση Παπαδήμου (χοχοχο, κατά λάθος την πρώτη φορά πληκτρολόγησα "Παπαδήμιου") να βγάλει ουσιαστικά εκείνη το φίδι από την τρύπα. Να πάρει εκείνη τις επώδυνες μεγάλες αποφάσεις, να κάνει τη δουλειά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των αγορών και μετά να επανέλθουν αυτά (τα μεγάλα κόμματα) ως ανανεωμένοι σωτήρες για να μας βγάλουν από το τέλμα. Μέγιστη υποκρισία! Όχι, δεν έχουν αυτό το δικαίωμα. Πρέπει να μας πουν σε κανονικές προγραμματικές δηλώσεις σε κανονική προεκλογική περίοδο τι σχέδιο έχει το καθένα για τη χώρα και ο λαός να αποφασίσει ποιος και πώς προτιμά να τον "σώσει".

3. Ο λαός πρέπει να αποφασίσει υπεύθυνα

"Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους". Επιτέλους πρέπει μετά από τόσες δεκαετίες κατηφόρας κι αυτός ο λαός να ακούσει σοβαρές προγραμματικές δηλώσεις κομμάτων, να ζυγίσει τις επιλογές του και να πάρει ψύχραιμα την απόφασή του. Να έρθει σε θέσει ευθύνης! Αν θέλει μνημόνιο να πάρει μνημόνιο και μετά να το υπομείνει αγόγγυστα αλλά συνειδητοποιημένα. Αν δε θέλει μνημόνιο να το πει και να δεχθεί τις συνέπειες ή να αρπάξει τις νέες ευκαιρίες. Αλλά δεν υπάρχει κανένα όφελος στο να επιρρίπτει σε άλλους πάντα τις ευθύνες. Έχει και αυτός το μερίδιό του στην ευθύνη κι έχει, φυσικά, κάθε δικαίωμα να αποφασίζει για τη μοίρα του.

Μου την πέφτουν, που λέτε, μια των ημερών, στην πλατεία μια δημοσιογράφος και ένας καμεραμάν, που λένε ότι είναι από το πρακτορείο Reuters και θέλουν να κάνουν ορισμένες ερωτήσεις. Μουδιασμένος και κάπως έκπληκτος που δεν είναι, ως συνήθως, από τον Παπαδάκη ή τον Αυτιά, κοντοστέκομαι. Θέλουν να μάθουν την άποψή μου για το νέο πρωθυπουργό, το Λουκά Παπαδήμο (ναι, για τον υπόλοιπο κόσμος θα είμαι για λίγο η χαρακτηριστική φωνή του καθημερινού Έλληνα).

Τους λέω ό,τι μου κατεβαίνει. Συνειδητοποιώ ότι δεν ξέρω ποιος είναι ο Λουκάς Παπαδήμος και ότι μόνο εντυπώσεις έχω να καταθέσω και όχι απόψεις. Αποφάσισα να το αλλάξω αυτό (διάβασε το ωραίο άρθρο της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας 13/11/2011 για το Λουκά Παπαδήμο). Τουλάχιστο, σκέφτομαι από μέσα μου, έχω άποψη για το υπάρχον πολιτικό σύστημα.

Πρόκειται για οικονομολόγο διεθνούς κύρους, με ακαδημαϊκή καριέρα, που έχει θητεύσει σε σημαντικές θέσεις στην Ευρώπη και την Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια. Αρχικά κρατώ το γεγονός ότι σπούδασε πρώτα φυσική στο MIT κι έπειτα ασχολήθηκε με τα οικονομικά. Αυτό το "διεπιστημονικό" μου αρέσει. Δείχνει άνθρωπο με ευρύ πνεύμα που τολμά. Στη συνέχεια κρατώ τη θητεία του ως συμβούλου της Τράπεζας της Ελλάδος (1985-1993) κι έπειτα ως υποδιοικητή και διοικητή της (1993-2002 – τότε που μπήκαμε στο ευρώ). Οπωσδήποτε, θα έχει καλή γνώση για τα οικονομικά της χώρας όλα αυτά τα χρόνια που το πολιτικό και κοινωνικό μας σκηνικό "έχτιζε" τη σημερινή κατάσταση. Τέλος, κρατώ τη θητεία του ως αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας μέχρι το 2010. Πρόκειται για θέση σημαντική, που αποδεικνύει το διεθνές μέγεθός και την επιρροή που μπορεί να ασκήσει (και να του ασκηθεί) στους Ευρωπαίους εταίρους.

Υπάρχει και μία ακόμη ιδιότητά του που αξίζει να συγκρατήσουμε. Είναι μέλος του ευρωπαϊκού σκέλους της "Τριμερούς Επιτροπής" (Trilateral Commission), η οποία "θεωρείται μία από τις τρεις κορυφαίες παγκόσμιες λέσχες της νέας τάξης … όπου συμμετέχουν οι ισχυροί του κόσμου" (ΚΕ 13/11/2011, λίστα μελών σε PDF). Σκοπός της είναι η διαμόρφωση οικονομικών πολιτικών που θα βοηθήσουν τη συνεργασία ανάμεσα σε Ευρώπη, Αμερική και Ασία (Ιαπωνία).

Επομένως, συνοπτικά, είναι ένας άνθρωπος που:

(1) σπούδασε φυσική και οικονομία, έκανε και ακαδημαϊκή καριέρα,

(2) έγινε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος,

(3) αντιπρόεδρος της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας και

(4) είναι διεθνώς αναγνωρισμένο μέλος του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος

Τέλεια! Τον αποδόμησα, τον έμαθα, ξέρω ποιος είναι και τι έκανε. Τώρα τι κάνει; Τώρα έχει διοριστεί από το υπάρχον πολιτικό σύστημα και την Ευρωπαϊκή Ένωση για να κάνει ένα πράγμα: να πάρει την 6η δόση σταθεροποιώντας την οικονομική κατάσταση της χώρας και επαναφέροντας την αξιοπιστία της. Το αν θα το καταφέρει αυτό ή όχι δε μπορεί να προβλεφθεί. Το σίγουρο είναι ότι έχει βουτήξει μέσα στην κοπριά. Έχει βουτήξει ανάμεσα σε ένα ΠΑΣΟΚ που μας οδήγησε ως εδώ δυο χρόνια τώρα, σε μια ΝΔ που αρνείται ότι συγκυβερνά ανυπομονώντας και μόνο να κυβερνήσει και σε ένα ΛΑΟΣ που τρίβει τα χέρια του με ικανοποίηση.

Συνεκτιμώντας τα παραπάνω και αναλογιζόμενοι το γεγονός ότι ο Λουκάς Παπαδήμος θήτευσε σε υψηλά οικονομικά πόστα τις εποχές του "μεγάλου πάρτι" και της "ανάπτυξης της δημιουργικής λογιστικής" μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα παίξει τον όποιο ρόλο του ετοιμάζουν οι Ευρωπαίοι εταίροι με ακρίβεια. Η μόνη ελπίδα είναι κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αυτής να μπορέσει να δώσει στη χώρα ένα μικρό σπρώξιμο υγιούς οικονομικής ανάπτυξης και να θέσει θεμέλια για ένα πιο παραγωγικό κράτος. Κι αυτή η ελπίδα είναι για μένα συνυφασμένη με την ελπίδα όλη μας αυτή η εμπειρία να μετουσιωθεί σε αλλαγή του πολιτικού σκηνικού που όλοι έχουμε διαπιστώσει ότι είναι σάπιο και ξοφλημένο και πρέπει επιτέλους να αλλάξει!

Άρα θέλω να ελπίζω ότι:

(1) Θα δείξει πυγμή ο νέος πρωθυπουργός απέναντι στο πολιτικό σύστημα και θα μείνει όσο χρειάζεται (όχι μόνο 3 μήνες) κάνοντας όσα πρέπει ώστε:

(2) Να υπάρξει ουσιαστική οικονομική ανάπτυξη

(3) Να τεθούν τα θεμέλια για ένα παραγωγικό κράτος/δημόσιο

(5) Τερματίζοντας την έως τώρα αλόγιστα φοροεισπρακτική πολιτική

(4) Στις επόμενες εκλογές το πολιτικό σύστημα να αλλάξει ριζικά αφήνοντας μια για πάντα πίσω τα πρόσωπα που μας οδήγησαν μέχρι εδώ

Αυτό δεν είναι συναίνεση. Αυτή δεν είναι κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δε συνεργάζονται, δε συναινούν. Εξωθούνται σε συγκυβέρνηση μέχρι τις εκλογές. Κάνουν υπομονή. Αυτή η κυβέρνηση θα είναι εντελώς υπηρεσιακή. Και, ταυτόχρονα, αυτό που καλείται να ολοκληρώσει είναι γιγαντιαίας σημασίας, μα κανείς δεν το αγγίζει, κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη. Αυτή η συναίνεση είναι παρωδία!

Το ΠΑΣΟΚ πέφτει, απλά το κάνει όπως-όπως, προσπαθώντας να προσγειωθεί ομαλά. Μεριάζει για λίγο, να πέσει ο κουρνιαχτός, μήπως κι έχει ξεχάσει ο λαός τι του συνέβη μέχρι τις επόμενες εκλογές. Η ΝΔ ελπίζει μόνο στην εξουσία, απλά δέχεται το κάνει βήμα-βήμα. Κάνει στην άκρη προσωρινά μέχρι να διεκδικήσει τη – σίγουρη για αυτήν – εξουσία. Και οι δυο τους αποφεύγουν να πάρουν ξεκάθαρα και παλικαρίσια την ευθύνη για τη δανειακή σύμβαση.

Ντροπή σε όποιον δεχτεί να γίνει πρωθυπουργός αυτής της κυβέρνησης! Κανένας σοβαρός τεχνοκράτης ή πολιτικός δε θα έπρεπε να δεχθεί να γίνει ένα πιόνι. Ένα πιόνι που θα πάει τη χώρα σε προγραμματισμένες εκλογές. Ενώ θα είναι απολύτως προγραμματισμένο το τι θα κάνει και τι θα λέει. Δε θα έχει καμία πρωτοβουλία. Θα έχει την ιστορική ευθύνη να συνάψει τη δανειακή σύμβαση κι αμέσως μετά θα σταλεί από εκεί που ήρθε, αφήνοντας στην εξουσία τα όρνεα που τον χρησιμοποίησαν.

Δυστυχώς, η μόνη ελπίδα είναι στις επόμενες εκλογές ο λαός να μην έχει ξεχάσει ούτε τα δύο τελευταία χρόνια του ΠΑΣΟΚ ούτε τα πέντε προηγούμενα της ΝΔ ούτε τα 20 προηγούμενα όλων τους. Θα είναι άσχημα αλλά θα υπάρχει τουλάχιστο μια κάποια ελπίδα. Να καθαρίσουμε από τις κοπριές. Έλληνα, όπου να' ναι θα έχεις ξανά την ευκαιρία να ψηφίσεις. Ένα πράγμα σου ζητάω: μέχρι τότε να μην έχεις ξεχάσει. Να θυμάσαι τα πάντα!