Τάκης Μπουγιούρης

Παρακολουθώντας το TEDxAthens 2013 έκανα πολλές σκέψεις. (Διάολε, άμα παρακολουθήσεις TED και δε σου προκαλέσει σκέψεις, τότε κάτι τρέχει μαζί σου.) Υπήρξαν κάποιοι ομιλητές όχι φοβερά ενδιαφέροντες. Που είχαν κάνει ενδιαφέροντα πράγματα αλλά δεν ήταν εξίσου ενδιαφέροντες ως ομιλητές. Αλλά οι περισσότεροι ήταν ενδιαφέροντες. Πολύ ενδιαφέροντες! Πράγμα που αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι που κάνουν κάτι καλά μπορούν να κάνουν και κάτι άλλο καλά: να το διηγηθούν. Δε θέλω να σταθώ όμως εδώ. Θέλω να μιλήσω για εμάς, τους θεατές.

Συνέβησαν 2-3 πολύ έντονες στιγμές. Η πρώτη ήταν η είσοδος και μόνο του Ευγένιου Τριβιζά στην αίθουσα. Πρέπει να τον χειροκροτούσαμε για 4-5 λεπτά συνεχόμενα μόνο που εμφανίστηκε! Η δεύτερη ήταν η ομιλία του Γιάννη Μπεχράκη, όταν την αφιέρωσε στο δημοσιογράφο και φίλο του, που έχασε στον εμφύλιο της Σιέρα Λεόνε, ενώ ο ίδιος επιβίωσε, σε μια αποστολή που που πήγε πολύ στραβά. Η τρίτη ήταν η έκπληξη του Τριβιζά στον Yohannes Gebregeorgis, όταν του παρέδωσε  έτοιμο, τυπωμένο το “Glorious George”. Το έγραψε για χάρη του, σε απάντηση στο γνωστό παιδικό βιβλίο  “Curious George”, το οποίο αντιμετωπίζει τους μαύρους ως καρικατούρες. (Υπήρχαν και άλλες πολύ όμ0ρφες στιγμές: ο Luca Turin, ο Ricky Nierva, Ο Σταμάτης Κριμιζής, οι αδελφές Βουγιουκλή, η Gloria Mika…)

Όλα αυτά με οδηγούν στο συμπέρασμα: έχουμε ανάγκη από τα TED events.

Έχουμε ανάγκη να νιώσουμε έμπνευση, να νιώσουμε μέρος της δημιουργικής πλευράς αυτού του κόσμου. Ήταν πράγματι αρκετά συγκινητικός ο Τριβιζάς; Ή το συγκινητικό ήταν το χειροκρότημα, που όλο και δυνάμωνε και μας παρέσυρε, σα χιονοστιβάδα; Μας συγκίνησε αυτός ο ίδιος ή το χειροκρότημά μας, το οποίο πολλαπλασίαζε τη συγκίνηση; Ήταν ένα χειροκρότημα που μας ένωνε σε κάτι κοινό, έστω και στη σύντομη αυτή επευφημία. Ποια ήταν η τελευταία φορά που νιώσαμε ενωμένοι κάτω από κάτι κοινό. Καμιά φορά αναρωτιέμαι. Αλλά δεν έχει σημασία. Οι άνθρωποι θέλουν να εμπνευστούν, θέλουν να χειροκροτήσουν! Και ο Τριβιζάς το προκάλεσε αυτό. Εμείς απολαύσαμε που τον είδαμε και τον χειροκροτήσαμε. Έχουμε ανάγκη από ανθρώπους που να αξίζουν το χειροκρότημά μας. Έχουμε ανάγκη από όμορφα πράγματα.

Το Wall, λοιπόν. Αυτό το Wall! Ξέρω τι θα σκεφτείς: “πάλι το Wall;”. Ναι, δεν έχεις άδικο, πρόκειται για ακριβώς το ίδιο, το άψογα εκτελεσμένο φαντασμαγορικό Wall. Χωρίς ίχνος παραλλαγής και χωρίς ούτε με μία νότα διαφορετική. Και με τη ματαιοδοξία του Waters να το κάνει πιο μεγάλο και πιο εντυπωσιακό. Αλλά είναι το Wall! Αυτό το ανεπανάληπτο αριστούργημα των Pink Floyd. Με τα εκπληκτικότερα γραφικά που έχεις δει ποτέ, να προβάλλονται στο τεράστιο τείχος με συγκλονιστική καθαρότητα, με τον πιο γεμάτο, κρυστάλλινο ήχο που έχεις ακούσει ποτέ σε αυτή την ένταση και όλα αυτά μαζί σε μια απίστευτα συντονισμένη παράσταση.

Ήμουν εκεί, το παραδέχομαι…

Μετά το Dark Side of the Moon το 2006 στο Terra Vibe και το Wall (δύο φορές) στο ΟΑΚΑ, δε μένει να ελπίζω παρά σε ένα Wish You Were Here, ένα από τα πιο avant-garde, progressive ροκ άλμπουμ όλων των εποχών.

–

Σήμερα!

(Αυτοί που ακολούθησαν, δεν ήταν παρά απλοί “πωλητές”)

Με απλά λόγια, ο Douglas Engelbart είναι ο άνθρωπος που επινόησε την ιδέα του σύγχρονου ηλεκτρονικού υπολογιστή, όπως αυτονόητα πλέον τον χρησιμοποιούμε σήμερα, σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Με το ποντίκι του, με το γραφικό του περιβάλλον, με το διαδίκτυό του, με την απομακρυσμένη επικοινωνία και συνεργασία με άλλους ανθρώπους. Με τα όλα του!

Ο Douglas Engelbart πέθανε σήμερα. Διάβασε και μάθε για αυτόν, αξίζει τον κόπο. Αν θες ξεκίνα από εδώ.

Μα, προς θεού, μη στερήσεις τον εαυτό σου από μερικές ματιές στο “υπέρτατο demo όλων των εποχών” (“The mother of all demos”):

“What if in your office, you as an intellectual worker were supplied with a computer display, backed up by a computer that was alive for you all day and was instantly responsible to how action you had, how much value could you derive from that?”

Την Τετάρτη 19/06/2013 έγινε στο Found.ation το πρώτο meetup αυτού που αυθαίρετα και αυθόρμητα ονομάσαμε “Greek WordPress Community”. Και έτσι άρχισε ο καυγάς. Τι community; Ποιο community; Πότε community; Και ποιοι είμαστε τελοσπάντων. Δεν είμαστε κανείς. Η απλή και ειλικρινής απάντηση είναι ότι community ψάχνουμε αλλά community δε βρίσκουμε και η μόνη λογική αντίδραση είναι αυτή: ας το φτιάξουμε. Αγαπούμε το WordPress και γενικότερα την ανάπτυξη στο web και θέλουμε να το μοιραστούμε αυτό με άλλους.

Δεν έχει άλλη καλύτερη εξήγηση. Αυτή είναι.

Πιστεύω ότι το “community” αυτό θα πρέπει να έχει ως σκοπό τη διοργάνωση δράσεων σχετικών με το WordPress και, γιατί, όχι με το web design/web development γενικότερα. Ο σκοπός του δε θα πρέπει να είναι η δημιουργία ενός ακόμη ενημερωτικού blog ή ενός forum συζητήσεων. Υπάρχουν πολλά, δε θα πρέπει να ανταγωνιστεί κάτι τέτοιο. Θα δούμε, όμως. Η συμμετοχή και οι δράσεις θα δείξουν προς τα πού θα πάει.

Γκρίνιαξα, ίσως, λίγο με τα παραπάνω αλλά αυτό με φέρνει και στη θετική πλευρά του πράγματος. Στην πλευρά όπου άνθρωποι, με τους οποίους δεν υπήρχε προηγούμενη γνωριμία, μας προσέγγισαν χωρίς καχυποψία και συμμετείχαν σε αυτή την προσπάθεια ενεργά. Κι αυτό είναι κάτι πολύ όμορφο. Όμορφο, ειλικρινές και ανιδιοτελές. Αυτούς τους ανθρώπους θέλω να τους ευχαριστήσω (με τη σειρά με την οποία τους γνώρισα):

Βασίλης Φατούρος για την πρώτη παρουσίαση της βραδιάς.

Γιάννης Σκλάβος από το Found.ation (formerly known as 123P) για τη φιλοξενία και το πρώτο κύμα συμμετοχών από το freestuff.gr.

Πλάτωνας Καββαδίας από τη HostHouse για την παροχή του live streaming του event και την προσωπική του παρουσία μολονότι μη Αθηναίος.

Κώστας Καρολεμέας από την Pinobo για τη δεύτερη παρουσίαση της βραδιάς.

Παναγιώτης Γρηγορόπουλος (greektuts.net) για την τρίτη παρουσίαση της βραδιάς.

Γεράσιμος Τσιαμαλός από το CSSIgniter για το δώρο των 5 ετήσιων συνδρομών.

Γιώργος Μπίκας για το δώρο των 5 αντιτύπων του βιβλίου του “Εισαγωγή στο WordPress 3.x” των εκδόσεων Κλειδάριθμος.

Τα παιδιά από τη Dnhost για το δώρο των 5 ετήσιων πακέτων hosting + domain name.

Πρώτον, ξέρεις πλέον ότι αυτό είναι εφικτό. Μια κακή εταιρεία, αν και δημόσια, είναι δυνατόν να κλείσει. Είναι άλλη συζήτηση το αν αυτή η εταιρεία είχε κοινωφελή σκοπό, αν τον επιτελούσε σωστά ή όχι. Ήταν μια πολύ κακή εταιρεία και έκλεισε. Αυτό έγινε με βάρβαρο τρόπο και σίγουρα θα μπορούσε να γίνει αλλιώς και πολύ νωρίτερα. Όμως γίνεται. Έγινε και μπορεί να ξαναγίνει. Να αντιδράσεις σε αυτό, να διαφωνήσεις με τον τρόπο που έγινε. Αλλά έγινε. Να το θυμάσαι και στο μέλλον, να το βάλεις στο λεξιλόγιό σου.

Δεύτερον, εκπληκτική είναι η αδιαφορία με την οποία αντιμετώπισαν την είδηση τα υπόλοιπα τηλεοπτικά ΜΜΕ. Δεν ήταν παρά μία ακόμη είδηση σχετικά με έναν αντιπαθητικό συνάδελφο που καλοπληρωνόταν για να κάθεται και ίσως και να ανακουφίστηκαν και λίγο από το νέο. Και, φυσικά, εντυπωσιακή είναι η χολή των ανθρώπων που εκφράζονται μέσα από τα social media σχετικά με το θέμα. Χολή και ειρωνεία παντού και “καλά να πάθουν οι δημόσιοι υπάλληλοι, τέτοιοι που ήταν” και “τι να βάλω τώρα στο 1-2-3 του τηλεκοντρόλ”.

Ο δημοσιογράφος:

Προφυλακιστέος ο 25χρονος που κατηγορείται για τη δολοφονία της 23χρονης φίλης του στη Νέα Μάκρη.
Μετά την απολογία του ενώπιον του 15ου τακτικού ανακριτή, οδηγήθηκε στη φυλακή ο 25χρονος που πριν από λίγες ημέρες στη Νέα Μάκρη φέρεται να χτύπησε άγρια την 23χρονη φίλη του, η οποία τελικά εξέπνευσε τη Μ. Δευτέρα.
(ΣΚΑΪ)

Ο κίτρινος τυφλοπόντικας:

Στη φυλακή ο 25χρονος χρυσαυγίτης που δολοφόνησε τη Φαίη Μπλάχα.
Η 23χρονη κοπέλα ξυλοκοπήθηκε άγρια από τον 25χρονο φίλο της στις 5 Απριλίου, έξω από το σπίτι της. Άφησε την τελευταία της πνοή στις 30 Απριλίου
(ΗΜΕΡΗΣΙΑ, κρίμα)

Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο τύπος, αν είναι χρυσαυγίτης, αν έκανε το έγκλημα ή όχι. Δεν ξέρω καν αν υπάρχει έγκλημα. Δε μπορώ να μάθω. Αυτό είναι το πρόβλημά μου. Δε μπορώ να μάθω!

(Κι υπάρχει και μια οικογένεια που σίγουρα θα θρηνεί και δε φταίει σε τίποτα. Συγνώμη.)

Εύκολα θα ανακήρυσσα το Νίκο Γκάλη ως το μεγαλύτερο Έλληνα αθλητή του εικοστού αιώνα. Οι μέσοι όροι του γονατίζουν κάθε στατιστική. Σκόραρε σταθερά 35-40 πόντους ανά αγώνα, με ποσοστό 50-60% στα δίποντα (αυτό είναι τιτάνιο ποσοστό). Έδινε πάσες. Ήταν δεινός αμυντικός, χωρίς να κάνει φάουλ – σπανίως συμπλήρωνε τα 5. Πρόσφερε θέαμα.

Σίγουρα είναι ο πιο αγαπημένος. Είναι αυτός που ένωσε ποδοσφαιρόφιλους μπαμπάδες με μπασκετομανείς πιτσιρικάδες και άσχετες στα αθλητικά μαμάδες. Ένωσε Αθηναίους και Θεσσαλονικείς κάτω από το γαλάζιο της Εθνικής Ελλάδος. Έκανε τους Έλληνες να είναι, εκτός από Ολυπιακοί και Παναθηναϊκοί, ταυτόχρονα και Αρειανοί.

Αν τα βάλεις όλα αυτά κάτω δεν είναι καθόλου λίγα.

Είχε κι αυτό το στοιχείο του “Δαυίδ”, του μικροκαμωμένου ήρωα που νικά το γίγαντα Γολιάθ. Ακόμη ηχεί στα αυτιά μου το παραλήρημα του Συρίγου από εκείνο το καταπληκτικό απόγευμα του 1987: “… ο Γκομέλσκι βάζει-βγάζει …”. Ο προπονητής της (ενωμένης ακόμη) Σοβιετικής Ένωσης μάταια έριχνε τον ένα μετά τον άλλο τους παίχτες του πάνω στο Γκάλη για να τον σταματήσουν.

Είναι δύσκολο να μιλήσω για το Γκάλη χωρίς μια δόση συγκίνησης.

Μα, ναι, ο Γκάλης ήταν και ένα λαμπρό δείγμα αθλητή. Ένα λαμπρό δείγμα εργάτη. Ήταν αξιόπιστος! Ήταν προσηλωμένος στη δουλειά του, στο στόχο του. Δούλευε όταν άλλοι γλεντούσαν και προπονιόταν όταν άλλοι αναπαύονταν. Ήταν ένας επαγγελματίας ανάμεσα σε ερασιτέχνες. Ερασιτέχνες που δεν σνόμπαρε αλλά τους δίδαξε πώς να είναι επαγγελματίες.

Αν είχαμε λίγο περισσότερο Νίκο Γκάλη μέσα μας ίσως πολλά πράγματα να ήταν πολύ καλύτερα.

Είναι αδύνατο να μη γνωρίζεις το τραγούδι αυτό: The House of the Rising Sun. Το έχεις μάθει τουλάχιστο από τη χαρακτηριστική εκτέλεση των Animals του 1964, που το έκανε γνωστό σε όλο τον κόσμο. Κατά πάσα πιθανότητα όμως  δεν ξέρεις για τι μιλάει αλλά αποδέχεσαι τους στίχους του ποιητική αδεία ή έστω ως κάπως ψυχεδελικούς. Θέλω να σου πω ότι είναι ένα πάρα πολύ ωραίο τραγούδι για πολλούς διαφορετικούς λόγους.

Πρόκειται για ένα de facto σημαντικό τραγούδι – η φήμη και η διαχρονικότητά του είναι αδιαμφισβήτητες -, του οποίου η ιστορία χάνεται στους αιώνες. Πιστεύεται ότι ξεκινάει από τα παραδοσιακά τραγούδια που Ιρλανδοί άποικοι έφεραν στην Αμερική το 17ο-18ο αιώνα. Από εκεί έχει ενσωματωθεί στην αμερικάνικη παραδοσιακή μουσική (Americana) και έχει μπολιαστεί με στοιχεία της αφρικανικής μουσικής που κουβάλησαν μαζί τους οι νέγροι σκλάβοι. Σήμερα είναι ένα παγκόσμιο τραγούδι.

Μιλάει για ένα κορίτσι (ή ίσως για ένα αγόρι) του οποίου η ζωή έχει καταστραφεί από το δυνάστη σύζυγο (ή πατέρα), ο οποίος ήταν μέθυσος και τζογαδόρος. Το “σπίτι” εικάζεται ότι είναι είτε ένας οίκος ανοχής είτε πιθανώς μια φυλακή, όπου ένας “ανατέλλων ήλιος” ήταν ζωγραφισμένος σε κάποιο τοίχο, καταλήγοντας να συμβολίζει την καταπιεσμένη ζωή που αυτή (αυτός) βίωνε. Προειδοποιεί, δε, τα αδέρφια της (του) να μην κάνουν τα ίδια λάθη με αυτήν (αυτόν).

Αυτό το hit της δεκαετίας του ’60, λοιπόν, δεν είναι απλώς ένα χιλιοπαιγμένο τραγούδι, που οι ροκάδες λάτρεψαν σε βαθμό γραφικότητας. Είναι ένα δείγμα της παραδοσιακής μουσικής σχεδόν όλου του κόσμου με στοιχεία από πολλές γεωγραφικές περιοχές, που εκτείνονται σε πολύ διαφορετικές χρονικές περιόδους. Φυσικά, η παγκοσμιοποίηση και η πολιτισμική επιρροή των ΗΠΑ τον 20 αιώνα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξή του.

Δες πώς έφτασε στο σήμερα μέσα από όλες τις καταγεγραμμένες ηχογραφήσεις που έχουν γίνει (σου έχω ενσωματώσει αυτές που “πρέπει” να έχεις ακούσει):

1934 Tom Clarence Ashley & Gwen Foster (folk εκτέλεση)

1935 The Callahan Brothers – Rounder’s Luck (Rising Sun Blues)  (folk εκτέλεση)

1937 Georgia Turner (folk εκτέλεση)

1938 Roy Acuff (folk εκτέλεση)

1942 Libby Holman & Josh White (μια ασυνήθιστη “ελαφριά” προσέγγιση)

1944 Lead Belly (καθαρό blues)

1959 Frankie Laine  (jazz εκτέλεση)

1959 Andy Griffith (o Matlock! εντάξει, η εκτέλεση δε λέει κάτι αλλά είναι ο Matlock!)

1960 Doc Watson & Clarence Ashley (η folk επανέρχεται στο προσκήνιο)

1960 Miriam Makeba (Mama Africa) (απαλή soul εκτέλεση)

1961 Dave Van Ronk  (αρχίζει να αποκτά σύγχρονη φόρμα, από αυτόν το αντιγράφει ο Bob Dylan)

1961 Joan Baez (unplugged, στον πρώτο της δίσκο)

1962 Bob Dylan (επίσης unplugged – ακόμη – επίσης στον πρώτο του δίσκο, αλλά τώρα το τραγούδι έχει πάρει τη γνωστή του μορφή)

1962 Nina Simone (διαφορετική και ιδιαίτερη εκτέλεση)

1964 Animals (η πιο δημοφιλής μέχρι σήμερα – RnB – εκτέλεση)

1967 Everly Brothers (όμορφη, λυρική folk/rock εκτέλεση)

1967 Takeshi Terauchi (ορχηστρικό ροκ, θα ταίριαζε γάντι σε ταινία του Ταραντίνο)

1969 Frijid Pink (hard rock εκτέλεση)

1977 Santa Esmeralda (disco εκτέλεση, κουράγιο)

1982 Demis Roussos (εκτέλεση α λα Ντέμης Ρούσσος)

1992 Gregory Isaacs (εκτέλεση reggae)

1996 BTO (classic rock εκτέλεση)

2001 Sinead ‘O Connor (slow αισθαντική εκτέλεση)

2012 Sons of Anarchy  (rock μπαλάντα, προσαρμοσμένη στιχουργικά στη θεματολογία της σειράς)

—

YΓ1: Η εκτέλεση των Doors δεν υπάρχει. Αλήθεια. Δεν υπάρχει, είναι μύθος.

ΥΓ2: Θρυλείται ότι ίσως αυτή (1928) είναι η πρώτη ηχογραφημένη έκδοση αλλά δε μοιάζει και πολύ.

ΥΓ3. Bon Jovi. Ναι.

Και φέτος θα γιορταστεί στην Αθήνα η παγκόσμια ημέρα των record stores το Σάββατο, 20 Απριλίου 2012. Όπως και πέρυσι και πρόπερσι αλλά και τρία χρόνια πριν (διάβασε εδώ για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με το event αυτό). Η επίσημη ιστοσελίδα του είναι εδώ: International Record Store Day. Φέτος, όπως κάθε χρόνο έχουν ανακοινώσει ότι θα συμμετάσχουν ενεργά με προσφορές, ειδικές εκδόσεις αφιερωμένες στην ημέρα αυτή και άλλα πολλά το Rock & Roll Circus (στη Σίνα, στο Κολωνάκι) και το UserRecords.Gr (στην Κυψέλη).

Η λίστα με τα ελληνικά δισκοπωλεία που παίρνουν μέρος:

Τα λέμε κάπου εκεί!