Τάκης Μπουγιούρης

Ο Διομήδης Σπινέλλης είναι μηχανικός λογισμικού και ακαδημαϊκός. Μην αρχίσω να τα αναλύω, είναι πολλά. Είναι πληροφορικάριος, ρε παιδί μου. Είναι προγραμματιστής. Είναι geek με την πιο αγνή σημασία της λέξης! Χθες το βράδυ, στο The Hub Events, στα πλαίσια του The Hub Science, μας παρουσίασε τον πασίγνωστο μα και μυστηριώδη μηχανισμό των Αντικυθήρων, την ιστορία του, τη λειτουργία του και μια προσομοίωσή του, την οποία ανέπτυξε σε μια ειδικά διαμορφωμένη για παιδιά γλώσσα προγραμματισμού, χωρίς καθόλου μαθηματικά. Του πήρε 3 σαββατοκύριακα, είπε, τρία διασκεδαστικά σαββατοκύριακα. Κατέληξε, δε, στο εξής υπέροχο συμπέρασμα:

“Ο μηχανισμός δε μοιάζει να ήταν απαραίτητος στη ναυσιπλοΐα. Υπήρχαν άλλοι, πιο άμεσοι τρόποι να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες της. Ούτε μοιάζει να ήταν όργανο στα χέρια πολιτικών ή θρησκευτικών ηγετών, οι οποίοι θα εκμεταλλεύονταν τις προβλέψεις πχ εκλείψεων σελήνης και ηλίου για τους δικούς τους απώτερους σκοπούς. Επομένως, πιστεύω ότι είναι έργο κάποιου ανθρώπου που τον κατασκεύασε για να φτιάξει κάτι όμορφο, κάτι ενδιαφέρον. Είναι το έργο ενός χάκερ της εποχής.”

Και αυτή η τελευταία φράση, αγαπητοί, μου είναι η πιο αναπάντεχη, μη καθαρά ιστορική βεβαίως, μα και πανέμορφα λογική εξήγηση που έχω ακούσει ποτέ μου για την ιστορία αυτού του αντικειμένου!

Ή: “Όλοι είμαστε Diu”

“Ο Θεόδωρος Κατσανέβας (Αθήνα, 1947) είναι Έλληνας πανεπιστημιακός και πολιτικός. Έχει διατελέσει Πρόεδρος του Ο.Α.Ε.Δ. (1981-1985), Διοικητής του Ι.Κ.Α. (1985-1989) και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στην εκλογική περιφέρεια Β’ Αθήνας (1989-2004). Για ένα διάστημα ήταν γαμπρός του Ανδρέα Παπανδρέου, ως σύζυγος της κόρης του Σοφίας. Από τον Μάιο του 2013 είναι πρόεδρος του κόμματος Δραχμή, Ελληνική Δημοκρατική Κίνηση Πέντε Αστέρων.”

Αυτό αναφέρει η ελληνική Wikipedia στο λήμμα της για τον Θεόδωρο Κατσανέβα. Το τι λέει παρακάτω δε μπορώ να σας το γράψω εδώ με ασφάλεια. Ίσως κινδυνεύσω να πάθω ό,τι και ο χρήστης της με το ψευδώνυμο Diu. Ο χρήστης Diu, ακολουθώντας όλους τους κανόνες της Wikipedia για συγγραφή αξιόπιστου περιεχομένου (ουδετερότητα, αναφορές, έλεγχος άλλων χρηστών), συμπλήρωσε το συγκεκριμένο λήμμα με αναφορές στην πρώτη ιδιόχειρη διαθήκη του Α. Παπανδρέου, όπου ο τελευταίος φέρεται να αποκάλεσε το Θ. Κατσανέβα “όνειδος για την οικογένεια”.

Να, μόλις τώρα σχεδόν το αναπαρήγαγα κι εγώ. Αλλά βασιζόμενος σε ένα λήμμα της Wikipedia. Η οποία βασίζεται σε δημοσιευμένα άρθρα στον ελληνικό τύπο, όπως αυτό του Βήματος, και αυτό του Protagon (μα και τόσα άλλα). Tα οποία ο Diu πρώτος παραθέτει. Δηλαδή, αναφέρθηκα σε ένα γνωστό, δημοσιευμένο γεγονός του δημόσιου βίου ενός Έλληνα πολιτικού. Και με τρόπο που να μη δείχνει ότι πιστεύω στην ορθότητα αυτού στο οποίο αναφέρθηκα. Αλλά είναι ένα γεγονός με δημόσιο ενδιαφέρον!

Βέβαια, το κατά πόσο είναι μέρος του “δημόσιου” βίου ενός πολιτικού οι χαρακτηρισμοί του πεθερού του, ίσως είναι αντικείμενο συζήτησης. Πιστεύω όμως ότι είναι, ειδικά όταν ο πολιτικός είναι ο Θ. Κατσανέβας και ο πεθερός ο Α. Παπανδρέου. Είναι μέρος της έκθεσης που ένας πολιτικός οφείλει να έχει αποδεχτεί όταν “κατεβαίνει” στον πολιτικό στίβο.

Ο Diu πλέον αντιμετωπίζει νομικό πρόβλημα εξαιτίας της συγγραφής του παραπάνω λήμματος. Κατηγορείται για συκοφαντία με δόλο. Εντωμεταξύ “κάποιοι” προσπάθησαν πολλές φορές  να διορθώσουν το λήμμα της Wikepedia, αφαιρώντας το επίμαχο σημείο. Εύλογα εικάζει κανείς ότι ήταν άνθρωποι από το περιβάλλον του Κατσανέβα. Η διαδικασίες της Wikipedia όμως, μέσω του ελέγχου των άλλων χρηστών, μονίμως το επανέφερε, μιας και ήταν ουδέτερο και επαρκώς τεκμηριωμένο με αναφορές.

Ο Κατσανέβας τότε στράφηκε -ατυχώς και ολίγον κωμικοτραγικώς- ενάντια στην ΕΛ/ΛΑΚ, θεωρώντας την υπεύθυνη για το περιεχόμενο της ελληνικής Wikipedia. (Κάθε μαθητής του λυκείου γνωρίζει ότι η Wikipedia δε γράφεται από μια εταιρεία αλλά από τους χρήστες της). Η ΕΛ/ΛΑΚ απάντησε το προφανές, ότι δεν έχει ευθύνη για το περιεχόμενο της Wikipedia, κι έτσι ο θιγόμενος στράφηκε ενάντια στο χρήστη, που έγραψε το συγκεκριμένο λήμμα. Το Diu (26 Ιουνίου 2013). Εδώ η ιστορία σοβαρεύει, καθώς ο Κατσανέβας ζητά διάφορα, όπως “καταβολή αποζημίωσης ύψους 200.000 ευρώ” και “χρηματικής ποινής 30.000 για κάθε ημέρα παραμονής” (του λήμματος).

Ο Diu, εφάρμοσε άμεσα τη σχετική δικαστική διαταγή που δέχθηκε και αφαίρεσε το περιεχόμενο που ζητήθηκε από το λήμμα. Όμως και πάλι οι διαδικασίες της Wikipedia το επανέφεραν ως έγκυρο! Ο Diu προσπάθησε τόσες πολλές φορές, που οι ίδιες διαδικασίες τον μπλόκαραν από τη Wikipedia με αποτέλεσμα το λήμμα να είναι ακόμη και τώρα πλήρες στη θέση του.

Συμφωνώ κι εγώ με ορισμένα κραυγαλέα σημεία που αναφέρει και η Wikipedia στο άρθρο της “Είμαστε όλοι Diu”:

1. Πώς μπορείς να “διατάξεις” να εφαρμοστεί μια απόφαση σε ένα διεθνούς πρόσβασης σύστημα όπως η Wikipedia. Είναι εξαιρετικά κατανεμημένο, χωρίς κεντρική αρχή, που να αποφασίζει για το περιεχόμενό του, και με συγκεκριμένους κανόνες που να εξασφαλίζουν την ουδετερότητα και εγκυρότητά του.

2. Μια προσωρινή διαταγή εκδίκασης ασφαλιστικών μέτρων και όχι έστω μια εμπεριστατωμένη δικαστική απόφαση προσπαθεί να αφαιρέσει αυτομάτως περιεχόμενο από το διαδίκτυο. Κι ας αφήσουμε στην άκρη το γεγονός ότι μόνο οι Diu/Wikipedia διώκονται και όχι όσοι άλλοι έχουν αναφερθεί στο συγκεκριμένο γεγονός. Θα μπορούσε να εικάσει κανείς ότι αυτό γίνεται επειδή πράγματι είναι αποδεκτό ότι η Wikipedia έχει μια δεδομένη εγκυρότητα ως πηγή.

3. Το συγκεκριμένο γεγονός αφορά στο γενικότερο πολιτικό δημόσιο βίο κι αλίμονο αν όσοι γράφουν στο διαδίκτυο τελούν υπό τον φόβο παρόμοιων διώξεων, οι οποίες θα έχουν άμεσο λόγο πάνω στο περιεχόμενό τους. Για ακόμη μία φορά: μιλάμε για περιεχόμενο που γράφεται με ουδετερότητα και εμπεριστατωμένες αναφορές.

Την περασμένη Τετάρτη 15-01-2014 ξεκινήσαμε τη νέα χρόνια με το δεύτερο meetup της ελληνικής κοινότητας του WordPress, στο The Hub Events, για ακόμη μία φορά με την καθοριστική συμμετοχή του Found.ation. Μας πήρε λίγο καιρό, αν φανταστεί κανείς ότι το προηγούμενο meetup έγινε μόλις τον περασμένο Ιούνιο. Όλο αυτό τον καιρό δεν είχαμε μείνει με σταυρωμένα τα χέρια, βέβαια, προσπαθώντας συνεχώς να κρατήσουμε την κοινότητα σε εγρήγορση.

Στο meetup έγιναν 3 παρουσιάσεις και μία πολύ ενδιαφέρουσα παρέμβαση-έκπληξη από απόσταση.

1. Ο Αλέξανδρος Ίτσιος (I&K EnterLogic LTD) μας μίλησε για SEO στην εποχή της HTML5.

2. Οι Παρασκευάς Σμυρλάκης και Επαμεινώνδας Γάσπαρης (Singularity Lab) μας μίλησαν για τη startup τους και το τεχνολογικό της προϊόν, το Ermis, που υπόσχεται να κάνει τη ζωή όσων χρησιμοποιούν WordPress πιο εύκολη.

3. Ο Γεράσιμος Τσιάμαλος (CSS Igniter) μας ανέλυσε την παγκόσμια αγορά premium themes, μας παρότρυνε ότι είναι μια καλή εποχή για να ασχοληθεί κανείς με αυτήν επαγγελματικά, δίνοντας παράλληλα  χρήσιμες συμβουλές από την εμπειρία του.

Τέλος, συνδεθήκαμε ζωντανά μέσω Skype με τον Ευάγγελο Αθανασιάδη (WordPress Greece) στη Λάρισα, ο οποίος είναι ο διαχειριστής της ελληνικής έκδοσης του WordPress και της μετάφρασης του WordPress στα ελληνικά. Μας μίλησε για το έργο που παράγει και τη βοήθεια που χρειάζεται από την κοινότητα.

Ξεκινώντας τη συνάντηση επέμεινα σε μερικά σημεία που έχουμε εντοπίσει σχετικά με την κοινότητα του WordPress στην Ελλάδα. Κυρίαρχο από αυτά είναι το γεγονός ότι η κοινότητα είναι πολυ-διασπασμένη. Και κάτι έπρεπε να γίνει για αυτό. Αυτό κάνουμε.

Έτσι ώστε να μη χρειαστεί ξανά να βρεθώ σε αυτή τη θέση:

Δε μου επιτρέπεται να κλείσω χωρίς να ευχαριστήσω όσους συνέδραμαν και σε αυτό το event: Κώστας Φρυγανιώτης (έκανε τα “πάντα” να δουλέψουν), Γιώργος Κακοσούρης, Πλάτων Καββαδίας (για το online streaming με τη HostHouse), Indrit Sholla (για τις φωτογραφίες), Γιάννης Σκλάβος από το Found.ation, Αντώνης Ζαχόπουλος (για την κάμερα) αλλά και Πόπη Παπαναστασίου (για τα γραφικά του meetup). H κοινότητα σας ευγνωμονεί!

Μέχρι το επόμενο meetup…

Σήμερα πήρα μέρος σε μια ανοιχτή συζήτηση σχετικά με το open source λογισμικό και ιδιαίτερα τη χρήση του στον τομέα του e-learning. Η συζήτηση έγινε στα πλαίσια της e-LearningExpo 2013 και είχε τίτλο “The battle of open source software“. Πήρα μέρος εκπροσωπώντας άτυπα την κοινότητα του WordPress στην Ελλάδα, μαζί με τον Φώτη Ευαγγέλου για την κοινότητα του Joomla και το Γιάννη Αράπογλου για την κοινότητα του Moodle. Τη συζήτηση συντόνισε ο Αίαντας Αρτεμάκης του Αθήνα 9.84.

Τα επί μέρους θέματα της συζήτησης αφορούσαν τις ίδιες τις πλατφόρμες (Joomla, WordPress, Moodle) και τις γενικές δυνατότητές τους, καθώς και τις ιδιαίτερες εφαρμογές τους στον εκπαιδευτικό χώρο. Ήταν σαφές πως οι πρώτες δύο εξειδικεύονται στη διαχείριση περιεχομένου, ενώ η τρίτη ειδικότερα στο e-learning. Μιλήσαμε ακόμη για λειτουργικότητα, για θέματα ασφάλειας και πώς την αντιμετωπίζουμε, για το πώς μπορεί να κάνει ένας νεοεισερχόμενος στις τεχνολογίες του web τα πρώτα του βήματα, για τις open source άδειες λογισμικού κα. Τέλος, δεχθήκαμε μερικές ενδιαφέρουσες ερωτήσεις από το κοινό.

Δεν προσπάθησα να υποστηρίξω το WordPress έναντι των υπολοίπων, αν και σε μία-δύο περιπτώσεις χρειάστηκε να το κάνω (βλ. Joomla), γιατί πιστεύω ότι το σημαντικό συμπέρασμα από μια τέτοια συζήτηση είναι το γεγονός ότι το open source λογισμικό αποτελεί μια εξαιρετική λύση για πολλές ανάγκες και, παράλληλα, με τη μεγάλη διάδοση του διαδικτύου σήμερα είναι προσιτό και προσβάσιμο στον καθένα. Προσιτό και προσβάσιμο. Ίσως το θεωρούμε πλέον κάτι το δεδομένο αλλά εξακολουθεί να είναι καταπληκτικό το πόσο προσιτή και προσβάσιμη (το είπα πάλι) είναι πλέον η τεχνολογία. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό.

ΥΓ: Θα χαρώ να συναντήσω κάποια στιγμή ξανά και να συζητήσω μαζί του τον κύριο από το κοινό, που παρ’ ολίγο να να “ανοίξει μεγάλη κουβέντα”, ρωτώντας για τα όρια των πλατφορμών αυτών όταν εμφανίζονται ιδιαίτερες ανάγκες που δεν καλύπτονται άμεσα ή όταν υπάρχει η ανάγκη για ανάπτυξη πιο “προχωρημένων” υπηρεσιών. Πιστεύω ότι υπονόησε ότι η χρήση έτοιμου λογισμικού καμιά φορά υποσκάπτει τη δημιουργικότητά μας και, ως ένα βαθμό, συμφωνώ μαζί του!

Ευχαριστώ πολύ τον Indrit Sholla που είχε την καλοσύνη να μας παραχωρήσει τις παρακάτω φωτογραφίες από τη συζήτηση:

Βρισκόμαστε στο 2013 και κατακλυζόμαστε από terabytes πληροφορίας. Κι όμως, ακόμη και τώρα, πιστεύω ότι χρειαζόμαστε ακόμη περισσότερη. Όχι ό,τι κι ό,τι όμως. Χρειαζόμαστε καθαρό και αυθεντικό περιεχόμενο. Όχι αναπαραγωγές, όχι στείρες συνθέσεις από αναπαραγωγές. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα που με εκνεύρισε σήμερα. Ως web developer λαμβάνω μερικές 100άδες feeds καθημερινά, σχετικά με τις τεχνολογίες που χρησιμοποιώ και με ενδιαφέρουν. Τα διαβάζω με αγωνία και ανυπομονησία, ψάχνοντας να βρω ενδιαφέρονται πράγματα. Νέα, ενδιαφέροντα  πράγματα! Φυσικά, δεν είναι τόσο απλό.

Σήμερα έλαβα και διάβασα το “How to Protect WordPress Sites” (link: http://webdesignerwall.com/general/how-to-protect-wordpress-sites. στο γράφω έτσι για να ΜΗΝ πας να το διαβάσεις, ή αν πας να ξέρεις πρώτα γιατί ήταν ένα κακό ποιοτικά άρθρο). Το άνοιξα σχεδόν με λαχτάρα, επειδή θεωρώ ότι δεν έχω το δικαίωμα να μην το έχω διαβάσει. Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να υπάρχει αυτό το άρθρο, να έχει πέσει στα χέρια μου και να μην το έχω διαβάσει. Το WordPress είναι η δουλειά μου. Είναι και αγάπη, αλλά είναι η δουλειά μου! (Εντάξει, δεν τα ξέρω όλα ακόμα.)

Αυτό ήταν ένα κακό άρθρο για τους παρακάτω λόγους:

1. Πολλά υποσχόμενος τίτλος.
   Ποιος δε θέλει να προστατεύσει το WordPress site του;
2. Γεμάτο κοινοτυπίες:
   Protect your htaccess file, disable directory listing κλπ.
3. Χωρίς πληρότητα.
   Δηλαδή, επέλεξε πρόχειρα μερικές μόνο από τις κοινότυπες τακτικές.
4. Απίθανες συμβουλές.
   Πχ allow login from specific IPs (μπράβο, ρε μεγάλε, καλή ιδέα, να σου πω, έχεις και πελάτες;).
5. Κακές παραπομπές.
   Το πρώτο plugin από αυτά που προτείνει έχει 122 στις 380 βαθμολογήσεις με 1 αστεράκι.
   Tο δεύτερο έχει τη χαρακτηριστική ένδειξη “This plugin hasn’t been updated in over 2 years”.

Το internet είναι γεμάτο από τέτοιες μετριότητες.
Μακάρι να υπήρχε ένας αποτελεσματικός τρόπος να προστατευτούμε από αυτές.
Χρειαζόμαστε κάτι να μας προστατεύσει από την εντροπία του internet.
Αυτό είναι!

–
Photo credit: eyesore9 via photopin cc

Παρακολουθώντας το TEDxAthens 2013 έκανα πολλές σκέψεις. (Διάολε, άμα παρακολουθήσεις TED και δε σου προκαλέσει σκέψεις, τότε κάτι τρέχει μαζί σου.) Υπήρξαν κάποιοι ομιλητές όχι φοβερά ενδιαφέροντες. Που είχαν κάνει ενδιαφέροντα πράγματα αλλά δεν ήταν εξίσου ενδιαφέροντες ως ομιλητές. Αλλά οι περισσότεροι ήταν ενδιαφέροντες. Πολύ ενδιαφέροντες! Πράγμα που αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι που κάνουν κάτι καλά μπορούν να κάνουν και κάτι άλλο καλά: να το διηγηθούν. Δε θέλω να σταθώ όμως εδώ. Θέλω να μιλήσω για εμάς, τους θεατές.

Συνέβησαν 2-3 πολύ έντονες στιγμές. Η πρώτη ήταν η είσοδος και μόνο του Ευγένιου Τριβιζά στην αίθουσα. Πρέπει να τον χειροκροτούσαμε για 4-5 λεπτά συνεχόμενα μόνο που εμφανίστηκε! Η δεύτερη ήταν η ομιλία του Γιάννη Μπεχράκη, όταν την αφιέρωσε στο δημοσιογράφο και φίλο του, που έχασε στον εμφύλιο της Σιέρα Λεόνε, ενώ ο ίδιος επιβίωσε, σε μια αποστολή που που πήγε πολύ στραβά. Η τρίτη ήταν η έκπληξη του Τριβιζά στον Yohannes Gebregeorgis, όταν του παρέδωσε  έτοιμο, τυπωμένο το “Glorious George”. Το έγραψε για χάρη του, σε απάντηση στο γνωστό παιδικό βιβλίο  “Curious George”, το οποίο αντιμετωπίζει τους μαύρους ως καρικατούρες. (Υπήρχαν και άλλες πολύ όμ0ρφες στιγμές: ο Luca Turin, ο Ricky Nierva, Ο Σταμάτης Κριμιζής, οι αδελφές Βουγιουκλή, η Gloria Mika…)

Όλα αυτά με οδηγούν στο συμπέρασμα: έχουμε ανάγκη από τα TED events.

Έχουμε ανάγκη να νιώσουμε έμπνευση, να νιώσουμε μέρος της δημιουργικής πλευράς αυτού του κόσμου. Ήταν πράγματι αρκετά συγκινητικός ο Τριβιζάς; Ή το συγκινητικό ήταν το χειροκρότημα, που όλο και δυνάμωνε και μας παρέσυρε, σα χιονοστιβάδα; Μας συγκίνησε αυτός ο ίδιος ή το χειροκρότημά μας, το οποίο πολλαπλασίαζε τη συγκίνηση; Ήταν ένα χειροκρότημα που μας ένωνε σε κάτι κοινό, έστω και στη σύντομη αυτή επευφημία. Ποια ήταν η τελευταία φορά που νιώσαμε ενωμένοι κάτω από κάτι κοινό. Καμιά φορά αναρωτιέμαι. Αλλά δεν έχει σημασία. Οι άνθρωποι θέλουν να εμπνευστούν, θέλουν να χειροκροτήσουν! Και ο Τριβιζάς το προκάλεσε αυτό. Εμείς απολαύσαμε που τον είδαμε και τον χειροκροτήσαμε. Έχουμε ανάγκη από ανθρώπους που να αξίζουν το χειροκρότημά μας. Έχουμε ανάγκη από όμορφα πράγματα.

Το Wall, λοιπόν. Αυτό το Wall! Ξέρω τι θα σκεφτείς: “πάλι το Wall;”. Ναι, δεν έχεις άδικο, πρόκειται για ακριβώς το ίδιο, το άψογα εκτελεσμένο φαντασμαγορικό Wall. Χωρίς ίχνος παραλλαγής και χωρίς ούτε με μία νότα διαφορετική. Και με τη ματαιοδοξία του Waters να το κάνει πιο μεγάλο και πιο εντυπωσιακό. Αλλά είναι το Wall! Αυτό το ανεπανάληπτο αριστούργημα των Pink Floyd. Με τα εκπληκτικότερα γραφικά που έχεις δει ποτέ, να προβάλλονται στο τεράστιο τείχος με συγκλονιστική καθαρότητα, με τον πιο γεμάτο, κρυστάλλινο ήχο που έχεις ακούσει ποτέ σε αυτή την ένταση και όλα αυτά μαζί σε μια απίστευτα συντονισμένη παράσταση.

Ήμουν εκεί, το παραδέχομαι…

Μετά το Dark Side of the Moon το 2006 στο Terra Vibe και το Wall (δύο φορές) στο ΟΑΚΑ, δε μένει να ελπίζω παρά σε ένα Wish You Were Here, ένα από τα πιο avant-garde, progressive ροκ άλμπουμ όλων των εποχών.

–

Σήμερα!

(Αυτοί που ακολούθησαν, δεν ήταν παρά απλοί “πωλητές”)

Με απλά λόγια, ο Douglas Engelbart είναι ο άνθρωπος που επινόησε την ιδέα του σύγχρονου ηλεκτρονικού υπολογιστή, όπως αυτονόητα πλέον τον χρησιμοποιούμε σήμερα, σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Με το ποντίκι του, με το γραφικό του περιβάλλον, με το διαδίκτυό του, με την απομακρυσμένη επικοινωνία και συνεργασία με άλλους ανθρώπους. Με τα όλα του!

Ο Douglas Engelbart πέθανε σήμερα. Διάβασε και μάθε για αυτόν, αξίζει τον κόπο. Αν θες ξεκίνα από εδώ.

Μα, προς θεού, μη στερήσεις τον εαυτό σου από μερικές ματιές στο “υπέρτατο demo όλων των εποχών” (“The mother of all demos”):

“What if in your office, you as an intellectual worker were supplied with a computer display, backed up by a computer that was alive for you all day and was instantly responsible to how action you had, how much value could you derive from that?”

Την Τετάρτη 19/06/2013 έγινε στο Found.ation το πρώτο meetup αυτού που αυθαίρετα και αυθόρμητα ονομάσαμε “Greek WordPress Community”. Και έτσι άρχισε ο καυγάς. Τι community; Ποιο community; Πότε community; Και ποιοι είμαστε τελοσπάντων. Δεν είμαστε κανείς. Η απλή και ειλικρινής απάντηση είναι ότι community ψάχνουμε αλλά community δε βρίσκουμε και η μόνη λογική αντίδραση είναι αυτή: ας το φτιάξουμε. Αγαπούμε το WordPress και γενικότερα την ανάπτυξη στο web και θέλουμε να το μοιραστούμε αυτό με άλλους.

Δεν έχει άλλη καλύτερη εξήγηση. Αυτή είναι.

Πιστεύω ότι το “community” αυτό θα πρέπει να έχει ως σκοπό τη διοργάνωση δράσεων σχετικών με το WordPress και, γιατί, όχι με το web design/web development γενικότερα. Ο σκοπός του δε θα πρέπει να είναι η δημιουργία ενός ακόμη ενημερωτικού blog ή ενός forum συζητήσεων. Υπάρχουν πολλά, δε θα πρέπει να ανταγωνιστεί κάτι τέτοιο. Θα δούμε, όμως. Η συμμετοχή και οι δράσεις θα δείξουν προς τα πού θα πάει.

Γκρίνιαξα, ίσως, λίγο με τα παραπάνω αλλά αυτό με φέρνει και στη θετική πλευρά του πράγματος. Στην πλευρά όπου άνθρωποι, με τους οποίους δεν υπήρχε προηγούμενη γνωριμία, μας προσέγγισαν χωρίς καχυποψία και συμμετείχαν σε αυτή την προσπάθεια ενεργά. Κι αυτό είναι κάτι πολύ όμορφο. Όμορφο, ειλικρινές και ανιδιοτελές. Αυτούς τους ανθρώπους θέλω να τους ευχαριστήσω (με τη σειρά με την οποία τους γνώρισα):

Βασίλης Φατούρος για την πρώτη παρουσίαση της βραδιάς.

Γιάννης Σκλάβος από το Found.ation (formerly known as 123P) για τη φιλοξενία και το πρώτο κύμα συμμετοχών από το freestuff.gr.

Πλάτωνας Καββαδίας από τη HostHouse για την παροχή του live streaming του event και την προσωπική του παρουσία μολονότι μη Αθηναίος.

Κώστας Καρολεμέας από την Pinobo για τη δεύτερη παρουσίαση της βραδιάς.

Παναγιώτης Γρηγορόπουλος (greektuts.net) για την τρίτη παρουσίαση της βραδιάς.

Γεράσιμος Τσιαμαλός από το CSSIgniter για το δώρο των 5 ετήσιων συνδρομών.

Γιώργος Μπίκας για το δώρο των 5 αντιτύπων του βιβλίου του “Εισαγωγή στο WordPress 3.x” των εκδόσεων Κλειδάριθμος.

Τα παιδιά από τη Dnhost για το δώρο των 5 ετήσιων πακέτων hosting + domain name.