Τάκης Μπουγιούρης

Η Ευρωπαϊκή Ένωση στη βασική θεωρία της δε χαρίζει κάστανα. Το βλέπουμε και τώρα με την οικονομική επιτήρηση της Ελλάδας. Όταν κάτι πέσει στην αντίληψή της θα το βάλει στο μάτι και θα εξαντλήσει κάθε περιθώριο ωσότου πειστεί ότι οι νόμοι της εφαρμόζονται πιστά. Πριν από 10 χρόνια κατηγόρησε τη Microsoft (τη γνωστή) ότι παραβιάζει τη νομοθεσία περί υγιούς ανταγωνισμού και μονοπωλίου, επειδή εκμεταλλεύεται την εξέχουσα θέση που κατέχει στην αγορά επιβάλλοντας έμμεσα το δικό της browser, τον Internet Explorer (μπλιαχ και αηδία – μα, αφού ξέρεις take back the web), εφόσον τον παρέχει ενσωματωμένο στο λειτουργικό της σύστημα.

Αυτή ήταν ανέκαθεν μια πάγια τακτική της Microsoft. Να "δένει" τους χρήστες με το λογισμικό της με κάθε τρόπο (π.χ. αρχεία MS Office). Ως εταιρεία έπραττε λογικά, στην κατεύθυνση της μέγιστης κερδοφορίας. Έτσι, τα Windows, το λειτουργικό της σύστημα, ερχόταν με μια ποικιλία ενσωματωμένων μικρών ή μεσαίων βοηθητικών προγραμμάτων, όπως ο Internet Explorer. Τα Windows, όμως, έφτασαν κάποια στιγμή σχεδόν να μονοπωλούν την αγορά των λειτουργικών συστημάτων και, επομένως, ό,τι περιείχαν να επιβάλλεται πρακτικά στους χρήστες τους και σε όλη την αγορά. Ο ανταγωνισμός, βασικό στοιχείο μιας υγιούς ελεύθερης αγοράς, καθίσταται με αυτό τον τρόπο αδύνατος και η Ευρωπαϊκή Ένωση επεμβαίνει.

Από τότε και μέχρι σήμερα η Microsoft έχει πληρώσει 1,68 δισ. ευρώ σε πρόστιμα σχετικά με το ζήτημα αυτό και μόνο. Πριν από μερικά χρόνια, το 2004, το ίδιο κώλυμα προέκυψε με το πρόγραμμα αναπαραγωγής πολυμέσων της Microsoft, το Media Player (ξανά-μπλιάχ, ζήτω ο VLC). Κι αυτός ερχόταν ενσωματωμένος με τα Windows και για χάρη του η Microsoft αναγκάστηκε να πληρώσει τσουχτερά πρόστιμα και τελικά να τον αφαιρέσει από τη βασική έκδοση. Γιατί, σου λέει η Ευρωπαϊκή 'Ενωση, αν είσαι μεγάλη εταιρεία με εξέχουσα θέση στην αγορά δεν έχεις το δικαίωμα να καπαρώνεις με το μέγεθος και το εύρος σου και κάθε άλλη μικρότερη αγορά ή υπό-αγορά τριγύρω σου, πνίγοντας έτσι όποιον άλλον προσπαθεί να αναπτύξει οικονομική δραστηριότητα στον ίδιο χώρο.

Αυτές τις μέρες, 10 χρόνια μετά, ανακοινώθηκε μια νέα απόφαση από που έκανε τους κατασκευαστές των εναλλακτικών browsers να την ανακηρύξουν μια "νίκη για το μέλλον του διαδικτύου και τα ανοικτά πρότυπα". Η Ευρωπαϊκή Ένωση υποχρεώνει τη Microsoft να μην επιβάλλει τον Internet Explorer μαζί με το λειτουργικό της σύστημα! Για την ακρίβεια, η Microsoft, σε ένδειξη υποχώρησης πρότεινε να δίνει την επιλογή στους χρήστες της σχετικά με το ποιο browser θέλουν να προτιμήσουν. Το θέμα δεν έχει κλείσει εντελώς, ως προς τον τρόπο με τον οποίο αυτό θα διασφαλίζεται, αλλά ήταν ένα ορόσημο στη διαδικασία.

Βέβαια, η τελευταία έκδοση των Windows, τα 7, είναι εδώ και καιρό πια στην αγορά, χωρίς να έχουν συμπεριλάβει αυτή τη μεγάλη αλλαγή. Και πολλοί καχύποπτοι θα φαντάζονται ήδη τον τρόπο με τον οποίο η Microsoft θα δίνει την "ελεύθερη επιλογή" στους χρήστες των Windows ποιο browser να εγκαταστήσουν. Όμως, αυτό μένει να αποδειχθεί στην πράξη. Ταυτόχρονα, βρισκόμαστε σε μεγάλη αναμονή για την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο θέμα της εξαγοράς της Sun Microsystems από την Oracle, που είναι θέμα που άπτεται της ίδιας περίπου λογικής περί ανταγωνισμού. Για αυτό το θέμα όμως μια άλλη φορά, σύντομα!

Η Greenpeace, με αφορμή την παγκόσμια σύνοδο για το περιβάλλον και τις κλιματικές αλλαγές στην Κοπεγχάγη, γέμισε τα αεροδρόμια της πόλης με αφίσσες σαν και τούτη εδώ. Απεικονίζουν έναν-έναν τους αρχηγούς των μεγάλων κρατών να απολογούνται περίλυποι και γερασμένοι εν έτει 2020 για το ότι δεν κατάφεραν να σταματήσουν τις καταστροφικές κλιματικές αλλαγές. Ενώ θα μπορούσαν να το είχαν κάνει στη σύνοδο του 2009. Μου άρεσε πολύ! Δείτε όλη την καμπάνια "I'm sorry, we could have stopped catastrophic climate change. We didn't".

Γίνεται αρκετός λόγος τελευταία για το άνοιγμα των μεγάλων κομμάτων στην κοινωνία, στη "βάση", όπως λένε, με αφορμή τις εκλογές της ΝΔ για το νέο της πρόεδρο. Τελικά, στην ψηφοφορία αυτή θα ψηφίσουν μόνο τα μέλη του κόμματος, με δυνατότητα να γραφτεί κάποιος μέλος ακόμη και την ίδια την ημέρα της ψηφοφορίας. Θυμίζω ότι στις αντίστοιχες εκλογές για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, πριν από 2 χρόνια, είχε δοθεί η δυνατότητα να συμμετάσχουν ακόμη και οι φίλοι του κόμματος και, φυσικά, μπορούσε κάποιος να γραφτεί μέλος ακόμη και εκείνη την ημέρα.

Σημειολογικά, ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε ένα μεγάλο βήμα τότε που θεωρήθηκε επιτυχημένο, κυρίως από το 1εκ. περίπου κόσμου που συμμετείχε. Θεωρώ πως ένας ενεργός πολίτης έχει δικαίωμα να επιθυμεί να έχει άποψη για όλα τα κόμματα που παίρνουν μέρος στην πολιτική ζωή του τόπου. Ακόμη και στη διαδικασία εκλογής αρχηγού τους. Η δομή των κομμάτων, από την άλλη, έχει κάθε δικαίωμα να του το αρνηθεί αυτό το αίτημα, εφόσον, ούτως ή άλλως, θέτει εαυτόν σε κρίση σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Κι άλλωστε αυτοί που επισήμως απαρτίζουν ένα κόμμα έχουν το λόγο για την πορεία του.

Οποιοσδήποτε θεσμός ή διαδικασία, όμως, ανοίγει την πολιτική προς τον πολίτη και του δίνει μεγαλύτερη πρόσβαση σε κέντρα αποφάσεων θα με βρει σύμφωνο και συμμέτοχο. Θα συμμετείχα στις εκλογές οποιουδήποτε κόμματος, που ζητούσε με αυτό τον τρόπο τη συνδρομή μου στη διαδικασία, αρκεί να μη μου ζητούσε να γραφτώ "μέλος". Το μέλος πρέπει να πιστεύει στο κόμμα και να έχει υποχρεώσεις απέναντί του. Επιπλέον, θα θεωρούσα τον εαυτό μου "φίλο" κάθε κόμματος που συμμετέχει σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία, έστω κι αν αγωνιζόταν να την ανατρέψει, πάντοτε με δημοκρατική νομιμότητα, βέβαια. Πιστεύω ότι αυτή τη συμμετοχικότητα την έχει ανάγκη η πολιτική ζωή στην Ελλάδα, όπου η εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα έχει χαθεί και, μάλιστα, κατά κοινή ομολογία, δικαίως.

Επομένως, ψηφίζω ότι καλώς στη ΝΔ προχώρησαν στο άνοιγμα προς τη βάση των μελών του κόμματος αλλά κακώς δε συνέχισαν σε μεγαλύτερο άνοιγμα προς τους φίλους του κόμματος. Αγνοώντας, έτσι, την επιτυχία του ανάλογου εγχειρήματος του ΠΑΣΟΚ το 2007, κάτι που δείχνει φόβο και αμηχανία και υποννοώντας στην πράξη ότι "φίλοι, δε σας πέφτει λόγος". Δεκτόν! Εγώ ψηφίζω να μην ψηφίσω στις εκλογές τους διότι θέλω να είμαι "φίλος" όλων αλλά "μέλος" κανενός (προς το παρόν).

Σχεδόν από το πουθενά το ΠΑΣΟΚ θριάμβευσε. Το ίδιο ΠΑΣΟΚ που έχασε δύο εκλογικές αναμετρήσεις τα τελευταία έξι χρόνια. Με τον ίδιο αρχηγό που κανείς δεν πίστεψε ότι φέρει κάτι περισσότερο από ένα βαρύγδουπο όνομα. Και όμως δε νίκησε απλά. Θριάμβευσε! Αλλά μια ματιά στα εκλογικά αποτελέσματα σε απόλυτους αριθμούς δείχνει ότι το εν λόγω κόμμα τελικά δεν πήρε περισσότερες ψήφους από ότι στις προηγούμενες εκλογές. Ο προχθεσινός "θρίαμβος" δεν είναι παρά είναι ένας συνδυασμός του εκλογικού νόμου, της αύξησης της αποχής και της κατάρρευσης του – πρώην – πρώτου κόμματος.

Με δυο λόγια δεν έπεισε και για τίποτε παραπάνω. Απλά οι αντίπαλοί του έπεισαν για πολύ λιγότερα. Πρόκειται, επομένως, με πολιτικούς όρους για μια πλασματική νίκη αν και σε απόλυτους αριθμούς πραγματική. Αυτό είναι κάτι που ο νέος πρωθυπουργός δεν πρέπει να ξεχάσει ούτε στιγμή, διότι σύντομα – συντομότερα από ότι ο προκάτοχός του – τον περιμένει η ίδια πικρή μοίρα. Κι ας μην νομίζει ότι πείθει κανέναν ονομάζοντας υπουργεία με δακρύβρεχτα ονόματα όπως "… Ισότητας και Ατομικών Δικαιωμάτων", "…Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης", "… Δια Βίου Μάθησης" και "… Κλιματικής Αλλαγής".

Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα έχουμε εκλογές να θυμάσαι ότι η αποχή δε συνιστά "μαύρισμα" ούτε κριτική. Είναι πολιτική θέση και έχει ουσία και επίδραση. Γι’ αυτό, για άλλη μια φορά, στις εκλογές να μην απέχεις!

Ήταν μάλλον οι πιο ενδιαφέρουσες και τελικά πιο θλιβερές εκλογές που έχω ζήσει. Ενδιαφέρουσες γιατί, επιτέλους, μετά το 1981 ήταν η πρώτη φορά όπου και τα δύο μεγάλα κόμματα είχαν δείξει πλέον σαφή δείγματα διακυβέρνησης σε μια χώρα με σταθερό, δημοκρατικό σκηνικό αλλά και ευρωπαϊκή πορεία, ενώ ο λαός είχε δείξει εξίσου σαφή απογοήτευση – και λίγα λέω – στις πολιτικές τους. Έτσι, περίμενες με ενδιαφέρον το αποτέλεσμα αυτών των συσχετισμών. Ή, τουλάχιστο, ήλπιζες να υπάρξει έστω κάποιο αποτέλεσμα από αυτούς τους συσχετισμούς.

Η επιλογή του – ιερού, αλάνθαστου κι αξιοσέβαστου – κριτηρίου του λαού ήταν να δώσει 10 μονάδες προβάδισμα και μια γερή αυτοδυναμία στο κόμμα που δύο χρόνια πριν στις εκλογές του 2007, καταδίκασε για δεύτερη συνεχόμενη φορά, ενώ εκείνο ήταν αντιπολίτευση. Στο κόμμα που χαριεντίζεται τώρα ότι η χθεσινή επιλογή του λαού ήταν συνειδητή και ότι η νίκη δεν οφείλεται στην κατάρρευση του άλλου, του μέχρι χτες κυβερνώντος και πλέον κατερρέοντος. Εντωμεταξύ η αριστερά απλώς επιβιώνει περιχαρακωμένη. Οι Οικολόγοι δεν μπήκαν στη βουλή. Ο Καρατζαφέρης δυναμώνει συστηματικά. Για όλα αυτά θλιβερές!

Προφέρεται με αγανάκτηση και με ιδιαίτερη έμφαση στον τονισμό της δεύτερης λέξης. Ει δυνατόν, η φωνή σε εκείνο το σημείο λεπταίνει και οξύνεται απότομα μα στιγμιαία σε ένδειξη οργής. Η τελευταία λέξη προφέρεται κάπως πιο αργόσυρτα, με φθίνουσα ένταση. Πριν από την ίδια τη φράση υπονοείται η βωμολοχία "γαμ*", αλλά είναι τόσο οικείο το άκουσμα, που δε χρειάζεται καν να αναφερθεί ρητά. Βλάσφημο αλλά και συνηθισμένο στην καθομιλουμένη νεοελληνική, σε βαθμό που να μη θεωρείται βλάσφημο πλέον. Παρατηρείται περισσότερο συχνά σε ανθρώπους μεγαλύτερων ηλικιών, άνω των 50-60 ετών και είναι ιδιαίτερα προσφιλές στους συνταξιούχους, τους μικρομεσαίους και τους χαμηλόμισθους. Οι άνεργοι προτιμούν το "άι συχτίρ". Σε σχεδόν συντριπτικό ποσοστό εκφέρεται από τον ανδρικό, ενήλικο, εργαζόμενο πληθυσμό και όχι τόσο από το γυναικείο. Εξαίρεση αποτελούν ταξιτζούδες, συμβασιούχες καθαρίστριες, ανασφάλιστες γραμματείς κλπ.

Στις μέρες μας είναι ιδιαίτερα επίκαιρο εξαιτίας της προεκλογικής περιόδου. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού θέλει να το φωνάξει δυνατά σε υποψήφιους πολιτευτές που επιζητούν "το σταυρό του" και τους στέλνουν στο σπίτι φακελάκια με έτοιμο σημειωμένο "το σταυρό τους"…

Σαν μικρό παιδί, καθώς αναπολώ τις εκλογές του ’85 τις – πολλές – εκλογές του ’89+ αλλά και μέχρι τώρα ακόμη, μου έχουν μείνει ταυτόχρονα αντιφατικές γεύσεις σχετικά με το ερώτημα "τι θα ψηφίσεις". Η ψήφος είναι και ήταν, φυσικά, μυστική. Μας μάλωναν από μικρούς αν αφελώς κάναμε στους μεγαλύτερους τέτοια ερωτήματα και μας έβαζαν στη θέση μας που ρωτάγαμε τέτοια πράγματα. Από την άλλη μεριά, οι εκλογές εκείνων των εποχών ήταν σαφώς πιο κομματικοποιημένες από ότι σήμερα. Οι συσπειρώσεις των κομμάτων ήταν ισχυρότερες, οι πολίτες είχαν περισσότερα να "περιμένουν" από αυτά και το πολιτικό αίσθημα ήταν γενικά πιο έντονο.

Εντύπωση προκαλεί ότι την Αμερική μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία τολμούν να πάρουν ανοιχτά θέση κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου και να λένε δημοσίως ποιον υποψήφιο υποστηρίζουν (πχ το 2008 NYTimes Obama, Detroit News McCain). Στην Ελλάδα ο τύπος ακόμη λειτουργεί με βάση τη λογική "ο κόσμος το ‘χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι". Με δυο λόγια όλοι ξέρουμε ποιο κόμμα υποστηρίζει η κάθε εφημερίδα ή το κάθε κανάλι αλλά κανείς δεν το λέει δημοσίως. Γιατί στην Αμερική "υποστηρίζω" σημαίνει υποστηρίζω αυτά που ισχυρίζεται κάποιος και πιστεύω ότι τα λέει σοβαρά και θα με βρει αντιμέτωπο αν δεν τηρήσει το λόγο του, ενώ στην Ελλάδα σημαίνει ότι προπαγανδίζω υπέρ αυτού και έχω ίδιον όφελος από την ανέλιξή του.

Στις εκλογές αυτές, λοιπόν, θα ψηφίσω Οικολόγους Πράσινους, όπως έκανα και στις Ευρωεκλογές. Είναι απλό. Μου είναι αδύνατον να πάρω στα σοβαρά τα δύο μεγάλα κόμματα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και να πιστέψω ότι από τη μια μέρα στην άλλη έχει αλλάξει κάτι σημαντικό. Είναι ίδιοι και απαράλλαχτοι και υπεύθυνοι για τη σημερινή κατάσταση. Είναι απαράδεκτο να μην τιμωρηθούν με κάποιο τρόπο. Αυτή είναι η περιβόητη πολιτική ευθύνη που κάθε τόσο πιπιλούν χωρίς επιπτώσεις. Μια μικρή ματιά γύρω γύρω σε αυτό το blog θα σας κάνει εύκολα να καταλάβετε ότι έχω αρκετό χιούμορ ώστε να μη μπορώ να ψηφίσω ΛΑΟΣ. ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ θα μπορούσα να ψηφίσω αν κάποτε αποδέχονταν ότι η ιδεολογία δεν είναι σκοπός αλλά βάση για πολιτική. Μας μένουν οι Οικολόγοι Πράσινοι με τους οποίους δεν υπάρχει κάποιος ιδεολογικός δεσμός, αλλά δε χρειάζεται κιόλας. Χρόνια τώρα ψάχνω κάτι πιο δυνατό από αυτό. Κάποιον που να έχει να δώσει μια σοβαρή πρόταση για τη διαχείριση των προβλημάτων κι ας μην ταιριάζει πλήρως με τη δική μου κόσμο-αντίληψη.

Χρειαζόμαστε, πιστεύω, καλούς διαχειριστές και όχι ιδεολόγους. Όχι ότι οι διαχειριστές αυτοί θα πρέπει να είναι στερημένοι ιδεολογίας. Βέβαια, (οι Οικολόγοι Πράσινοι) δεν είναι οι μόνοι που έχουν σοβαρές προτάσεις, αλίμονο. Όμως, πιστεύω ότι στη συγκεκριμένη συγκυρία το να πάρουν ένα σημαντικό ποσοστό σημαίνει ουσιαστική αντιπολίτευση στο κόμμα που θα κυβερνήσει. Από την άλλη, δε θεωρώ το δίλημμα του φόβου της "ακυβερνησίας" σοβαρό. Αντιθέτως, ελπίζω σε αυτό. Πολλές χώρες της Ευρώπης περνούν από παρόμοιες περιόδους αλλά παράλληλα έχουν κράτος. Εμείς αυτό το πρόβλημα πρώτα απ’ όλα έχουμε, ότι δεν έχουμε κρατική μηχανή που να λειτουργεί.

(και τα πρωτοσέλιδα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού θα λένε "Bouyouris endorses the Eco-Greens")…

Χθες βράδυ, 21 Σεπτεμβρίου του σωτηρίου 2009, παρακολουθήσαμε την τηλεμαχία, κοινώς ντημέπητ, των έξι πολιτικών αρχηγών των μεγαλύτερων σε ποσοστά κομμάτων των προηγούμενων (ευρω-)εκλογών. Από αυτό εδώ το blog θέλουμε να καταγγείλουμε δημόσια και με παρρησία την ελληνική τηλεόραση κρατική τε και ιδιωτική για τη λογοκρισία που επέβαλε στις εικόνες που έφθασαν στους δέκτες του τηλεοπτικού κοινού.

Όλα πήγαιναν καλά μέχρι την ώρα της τελικής τοποθέτησης των πολιτικών αρχηγών, όπου ο κ. Χρυσόγελος των Οικολόγων Πράσινων με μια θεατρική κίνηση έδωσε στο πεδίο του δημιουργικού διαλόγου μιαν άλλη διάσταση. Κρατώντας στο ένα χέρι ένα ποτήρι με νερό και στο άλλο ένα βάζο με (μαύρο) νερό από τον Ασωπό, ως άλλη Έριν Μπρόκοβιτς, κατέδειξε ανάγλυφα την αξία της οικολογικής συνείδησης στα σύγχρονα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα.

Η συνέχεια, όμως, δεν ήταν αυτή που νομίζετε. Αυτό που είδατε ήταν προϊόν μοντάζ! Οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί, ζηλεύοντας προσπάθησαν να τον ανταγωνιστούν στο ίδιο (θεατρικό) πεδίο! Σε πρώτη δημόσια αναμετάδοση σας παρουσιάζουμε με αποκλειστικότητα τις σκηνές που ακολούθησαν αλλά ποτέ δεν είδατε:

Ο κύριος Χρυσόγελος με το νερό από τον Ασωπό:

Η άμεση απάντηση του (cool-Αλέξη) Τσίπρα, πάντα κοντά (σύρριζα) στο πνεύμα της νεολαίας:

Η αντίδραση του (παραδοσιακού αρσενικού) κυρίου (χέρι-χέρι-με-τον) Καρατζαφέρη:

Η κυρία Παπαρήγα σε πιο αγωνιστικούς τόνους:

Ο ευρωπαϊστής κ. (Γιωργάκης) Παπανδρέου, έθεσε το θέμα σε αντικειμενική βάση:

Και, τέλος, ο πρωθυπουργός της χώρας κ. Καραμανλής δεν άφησε αμφιβολίες:

Ζώντας,όσο προλαβαίνω, σε ρυθμούς Eurobasket, παρασύρθηκα τις προάλλες κι άρχισα να χαζεύω στο youtube διάφορα μπασκετικά βιντεάκια. Δεν έχει και πολλή σημασία αλλά κάποια στιγμή, έπειτα από κάμποση ώρα με highlights του Michael Jordan, του Magic Johnson και του Julius Erving, βρέθηκα να βλέπω τις 10 καλύτερες ασίστ της χρονιάς που πέρασε στο NBA. Και να σου, στο κάτω μέρος του βίντεο, μέσα στο ίδιο το βίντεο, καθώς το συνηθίζει πια το youtube, ανάμεσα σε διάφορες άλλες διαφημίσεις, που πουλούσαν αθλητικά παπούτσια κλπ, περνά μια ωραιότατη ελληνική διαφήμιση Έλληνα πολιτικού που κατεβαίνει στις βουλευτικές εκλογές που μας έρχονται και υπόσχεται "καθαρή επιλογή, σίγουρη λύση". Πέτυχε διάνα ο μάγκας target group! Το δε Adwords κατάφερε κωμικοτραγικό συνδυασμό περιεχόμενου του τρέχοντος βίντεο με τη διαφήμιση που προώθησε. Το μόνο σχετικό στην υπόθεση ήταν ότι ο πολιτικός είναι Έλλην και ο χρήστης είναι κι αυτός Έλλην. Ιδού το – πράγματι – ευτράπελο ενσταντανέ:

Το σκάνδαλο Siemens οφείλει, πιστεύω, να παραμείνει στη συνείδηση της κοινής γνώμης εντονότερα από κάθε άλλο ανάλογο της τελευταίας 20ετίας (τότε, πριν 20 χρόνια, είχαμε το σκάνδαλο Κοσκωτά), διότι είναι ένα από τα μεγαλύτερα σε μέγεθος σκάνδαλα που έχουν προκύψει, όσον αφορά τη σοβαρότητα των πράξεων, καθώς και το εύρος των προσώπων που εμπλέκει. Κι ακόμη περισσότερο επειδή είναι πλέον ένα συγκεκριμένο σκάνδαλο πια. Έχουν αναφερθεί ονόματα, κόμματα, πράξεις, δωροδοκίες, ημερομηνίες και έχει καταστεί σαφές ότι αντικατοπτρίζει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η πολιτική ζωή στην Ελλάδα.

Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς γιατί κανείς δεν έχει συμφέρον να επιστρέψει ο κ. Χριστοφοράκος στην Ελλάδα, να καταθέσει ό,τι ξέρει και να δικαστεί εδώ. Είναι τόσο ανατριχιαστικά απλά τα πράγματα. Η Ελλάδα ζητά την έκδοσή του από τους Γερμανούς για αδικήματα μέχρι το 2003. Στη Γερμανία τα αδικήματα αυτά έχουν παραγραφεί. Δικαζόμενος στη Γερμανία, το ευρωπαϊκό κοινοτικό δίκαιο δεν επιτρέπει ένας πολίτης να δικαστεί ξανά σε άλλη χώρα για τα ίδια αδικήματα. Επομένως, για τον ίδιο το πρόβλημα ξεπερνιέται! Και παραμένει το τεράστιο ζήτημα γιατί η ελληνική πλευρά αγνόησε – τυχαία ή σκόπιμα – τα χρόνια μετά το 2003.

Ελπίζω, η ελληνική κοινή γνώμη να μην ξεχάσει εύκολα το σκάνδαλο αυτό και να μην το ξεπεράσει αβασάνιστα. Εκλογές έρχονται, άλλωστε. Δεν είναι δυνατόν να δεχόμαστε έτσι απλά ότι ο άνθρωπος αυτός καταθέτει στην εισαγγελέα Μονάχου για το πώς διαπλεκόταν η εταιρεία που εκπροσωπούσε με τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, για το πώς η εταιρεία του μεθόδευε τις δραστηριότητές της στη χώρα μας, για το πώς τα κόμματα επιζητούσαν τη "συνεισφορά" της στα ταμεία τους και όλα αυτά να μοιάζουν απλά και καθημερινά.