Τάκης Μπουγιούρης

Σαν το σκυλί του Παβλόφ το εκλογικό σώμα, όταν η χώρα ένα καλοκαίρι καίγεται, περιμένει το φθινόπωρο που ακολουθεί τις εκλογές. Η (μόλις) πρώην κυβέρνηση φροντίζει για αυτό με επιτυχία. Και στις 4 Οκτωβρίου θα έχουμε – πάλι – εκλογές, όπως ανακοίνωσε χτες ο καλός μας ο πρωθυπουργός.

Οι εκλογές αυτές προβλέπω ότι θα έχουν μια δυναμική "ανίας", που αν επικρατήσει μας περιμένει ένας πολύ βαρετός μήνας. Έχουμε δύο υποψήφια κόμματα που θα προσπαθήσουν να αποδείξουν το καθένα γιατί το άλλο είναι χειρότερο να κυβερνήσει. Να δείξουν ο καθένας γιατί ο ίδιος δεν είναι ο χειρότερος. Δύο κόμματα για τα οποία η απογοήτευση είναι τόσο μεγάλη, που πραγματικά απορεί κανείς με ποια νέα επιχειρηματολογία θα αποπειραθούν να πείσουν. Ήδη ακούς και διαβάζεις στα ΜΜΕ δηλώσεις και συνεντεύξεις γενικόλογες από στελέχη δυσκοίλια, αδύναμα να παράγουν συγκεκριμένες προτάσεις και απόψεις.

Θα είναι μια επικίνδυνα βαρετή προεκλογική περίοδος!

Ο δικτυακός τόπος indymedia.org αυτοπροσδιορίζεται ως ένας χώρος:

…of collectively run media outlets for the creation of radical, accurate, and passionate tellings of the truth. We work out of a love and inspiration for people who continue to work for a better world

Διαθέτει το ελληνικό του παράρτημα, το athens.indymedia.org, το οποίο εδώ και κάποια χρόνια προσπαθεί να αποτελέσει μια εναλλακτική και ριζοσπαστική (συχνά πολύ) φωνή ενημέρωσης. Το αθηναϊκό indymedia στεγάζεται διαδικτυακά απο το Πολυτεχνείο (ΕΜΠ). Το δίκτυο του ΕΜΠ παρέχεται μέσω της ΕΔΕΤ (Εθνικό Δίκτυο Έρευνας και Τεχνολογίας) από τον ΟΤΕ για εκπαιδευτικούς και ερευνητικούς σκοπούς.

Στις 18 Ιουνίου 2009 ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Ηλίας Πολατίδης σε ερώτησή του στη βουλή φέρνει το θέμα στο προσκήνιο ως παράτυπο και στις 30 Ιουνίου ο ΟΤΕ στέλνει εξώδικο στο ΕΜΠ για την παύση του indymedia.

Υπάρχουν πολλές οπτικές γωνίες να δει κανείς το θέμα. Μία από αυτές είναι το ότι η συμφωνία για τη χρήση του δικτύου που παραχωρεί ο ΟΤΕ στο ΕΜΠ παραβιάζεται με ιστοσελίδες όπως αυτή, δηλαδή στεγνά επιχειρηματικά. Μια άλλη οπτική γωνία είναι να θεωρήσουμε ότι στους κόλπους ενός φιλελεύθερου ιδρύματος, όπως το ΕΜΠ, ζει μια πηγή ενημέρωσης εναλλακτική και κάτι τέτοιο άπτεται απόλυτα του κοινωνικού ρόλου ενός πανεπιστημίου και θα έπρεπε να προστατεύεται με την ίδια λογική που προστατεύεται το πανεπιστημιακό άσυλο (για όνομα του θεού, μιλώ για το άσυλο στην ουσία του, όχι ως πρόσχημα υπόθαλψης εγκληματικών πράξεων). Με βάση τη δεύτερη λογική η πράξη αυτή θα μπορούσε πράγματι να χαρακτηριστεί οπισθοδρομική, αντιδημοκρατική, λογοκρισία, φασιστική κλπ.

Μεγάλη συζήτηση γίνεται για την κρίση του τύπου, ιδιαίτερα, δε, τις τελευταίες εβδομάδες με αφορμή το κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου. Είναι γεγονός ότι ο τύπος περνά κρίση σήμερα. Πρόκειται για μια απλή πρόταση στην πραγματικότητα. "Ο τύπος περνά κρίση". Ποιος περνά κρίση; Ο τύπος! Όχι ο περίγυρός του. Όχι ο κόσμος που (δεν) τον διαβάζει. Τι είναι αυτή η κρίση; Είναι το ότι πέφτει η κυκλοφορία; Είναι ότι ο κόσμος ενημερώνεται από αλλού; Είναι ότι ο τύπος βάλλεται από κάποια άγνωστη δύναμη;

Όχι. Η κρίση είναι του τύπου! Είναι κατά-δική του. Αυτό δε μπορεί να καταλάβει ο ίδιος ο "τύπος". Ότι η κρίση δεν είναι γύρω-γύρω αλλά η κρίση του είναι δική του. Ας δούμε ορισμένα στοιχεία που διαβάζω στην Καθημερινή της περασμένης Κυριακής:

1. Το 1980 είχαμε 13 εφημερίδες με μέση ημερήσια κυκλοφορία 720.000 φύλλων με μέσο όρο σελίδων 16-32 (48 οι κυριακάτικες).  Το 2008 είχαμε 22 εφημερίδες με κυκλοφορία 238.000 και αριθμό σελίδων να φτάνει τις 300 (οι κυριακάτικες). Ξέρουμε καλά ότι η ελληνική αγορά δε μπορεί να σηκώσει τόσον πολύ ημερήσιο τύπο. Όπως ξέρουμε καλά ότι δε μπορεί να σηκώσει τόσο πολύ τηλεοπτικό προϊόν, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
2. Από το 1989 μέχρι σήμερα οι κυριακάτικες εφημερίδες έχουν διατηρήσει περίπου την κυκλοφορία τους, το ίδιο και οι πρωινές εφημερίδες. Οι απογευματινές είναι που έχου πέσει στο 1/4 της κυκλοφορίας τους (238.000 από 1.000.000 το 1989).
3. Είναι γνωστό ότι οι εφημερίδες δε βγάζουν τα έξοδά τους από το αντίτιμο που πληρώνει κανείς στο περίπτερο αλλά από τη διαφήμιση και δη την κρατική. Η οποία έφτασε πέρυσι συνολικά στα 83 εκατομμύρια ευρώ.
4. Ταυτόχρονα, τεράστιος και αυξανόμενος είναι ο αριθμός όλων των άλλων μέσων ενημέρωσης (τηλεόραση, ραδιόφωνο, διαδίκτυο).

Τα νούμερα είναι αμείλικτα. Πώς είναι δυνατόν να χωράνε τόσα πολλά ΜΜΕ σε μια τόσο μικρή χώρα; Και μάλιστα τη στιγμή που όλοι μας παραδεχόμαστε το μέγεθος της διαπλοκής τους με την εξουσία και αναγνωρίζουμε την απαξίωση της πολιτικής ζωής του τόπου. Από πού προκύπτει αυτό το τεράστιο νούμερο. Δε φταίνε οι εργαζόμενοι στις εφημερίδες που κλείνουν ή θα κλείσουν, είναι όμως όμηροι ενός άλλου παιχνιδιού.

Και δεν είναι δυνατόν να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να μην κλείσουν εφημερίδες ζημιογόνες για τους ιδιοκτήτες τους. Οι εφημερίδες είναι και επιχειρήσεις και αυτό δεν πρέπει να το ανασύρουμε μόνο όταν κάποια κλείνει και δέχεται έτσι η ίδια η ενημέρωσή μας "πλήγμα". Το πλήγμα η ενημέρωση το δέχεται όταν δεν είναι αντικειμενική και σφαιρική και όταν είναι μέρος της διαπλοκής που οφείλει να ξεσκεπάσει.

Τέλος, στο ίδιο άρθρο, αναφέρονται ορισμένες παρατηρήσεις πολύ εύστοχες σχετικά με την πραγματική κρίση του τύπου. Για παράδειγμα το κατά πόσο η τηλεόραση απειλεί τη επιβίωσή του, αν έχει καταφέρει να παρέχει περισσότερο κριτική και εις βάθος ενημέρωση, αν προσπάθησε να διατηρήσει τα κεκτημένα βελτιώνοντας το περιεχόμενό του ή δίνοντας μύρια "καρότα" στους αναγνώστες του (DVD, CD, περιοδικά, δώρα) κα. Εκεί είναι η ουσία του πράγματος. Στην ενδοσκόπηση. Εκεί πάσχει ο τύπος. Δεν "έχει¨πρόβλημα! Εϊναι "πρόβλημα" και πρέπει να αλλάξει.

Τα εξωτερικά στοιχεία μιας επικοινωνίας δε θα καλύπτονται πλέον από το Απόρρητο των Επικοινωνίων και την Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών. Αυτή ήταν η τελευταία απόφαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Γιώργου Σανιδά, πριν την αποχώρησή του. Τα εξωτερικά στοιχεία μιας επικοινωνίας αφορούν στα δύο άκρα που είχαν την επικοινωνία και τα στοιχεία τους και στο χώρο και το χρόνο όπου αυτή έλαβε χώρα. Δεν αφορούν στην ίδια την επικοινωνία και το περιεχόμενό της (δόξα τω θεώ, δε φτάσαμε εκεί, ακόμα). Σε αυτά τα στοιχεία, λοιπόν έχουν δικαίωμα να έχουν πρόσβαση οι αρχές χωρίς προηγούμενη άδεια από την ΑΔΑΕ!

Πέραν από το γεγονός ότι η ΑΔΑΕ παρακάμπτεται πλήρως από ένα τομέα καθαρά δικής της δικαιοδοσίας, έναν τομέα, τον οποίο δημιουργήθηκε να διασφαλίζει και να επιτηρεί (βλ. ΥΓ2, στο τέλος), δημιουργούνται ορισμένα εύλογα ερωτηματικά. Για παράδειγμα στο χώρο του διαδικτύου, όπου πρόσφατα έγινε συζήτηση σχετικά με την ανωνυμία των bloggers, αν τα "εξωτερικά" στοιχεία είναι διαθέσιμα τότε ουσιαστικά όλη η επικοινωνία του blogger με το σύστημα που δημοσιεύει τα άρθρα του γίνεται διαθέσιμη. Και δε μιλούμε για το password του, φυσικά. Αλλά για το ότι ο άνθρωπος εκείνος δε μπορεί να μιλά πλέον με την ελευθερία που του εξασφαλίζει η ανωνυμία του διαδικτύου. Κάτι που ως τώρα θεωρούσαμε ως ένα κεκτημένο.

Γιατί να μην μπορεί κανείς να δημοσιεύσει κάτι ανώνυμα στο διαδίκτυο; Τη στιγμή που μπορεί να το κάνει σε μια εφημερίδα, ως δημοσιογράφος! Όταν μπορεί να το κάνει καθημερινά στο δρόμο, στην πλατεία, στο καφενείο. Τι το τόσο ριζικά διαφορετικό έχει το διαδίκτυο για να διαφέρει, για παράδειγμα, ο τρόπος που αντιμετωπίζεται η συκοφαντική δυσφήμιση εκεί από ότι στην υπόλοιπη κοινωνική δραστηριότητα; Κάλλιστα δε θα μπορούσε απλά να γίνεται άρση του απορρήτου σε σημαντικά παραπτώματα όπου η ΑΔΑΕ το κρίνει απαραίτητο; Γιατί να είναι δυνατόν να αγνοηθεί ένα δικαίωμα του πολίτη έτσι απλά;

Το μόνο διαφορετικό που έχει είναι ότι είναι προσβάσιμο σε όλους. Σε όλους δίνει τη δυνατότητα να δημοσιεύουν απόψεις και κρίσεις. Και αυτό είναι ένα κεκτημένο που πρέπει να διασφαλίζουμε για λόγους επιπέδου της δημοκρατίας μας.

Κι ακόμη, η παραπάνω γνωμοδότηση, δεν αναφέρεται μόνο στο διαδίκτυο αλλά στις επικοινωνίες γενικότερα. Και στα κινητά. Οι αρχές θα έχουν προσβαση στο ποιος μίλησε, με ποιον, πού και πόσο ανά πάσα στιγμή και οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών θα είναι υποχρεωμένες να παρέχουν τα στοιχεία αυτά. Φανταστείτε πώς κλιμακώνεται κάτι τέτοιο στα γράμματα που στέλνετε, στα FAX,

Πώς, μπορεί κανείς να μη διακρίνει κάθε τόσο όλο και περισσότερους λόγους για τους οποίους η κοινωνία μας γίνεται ολοένα και πιο συντηρητική…

ΥΓ1:
Γέλασα πικρά χτες βράδυ ακούγοντας τον πρώην υπουργό του ΠΑΣΟΚ κ. Γιώργο Λιάνη, χρόνια δημοσιογράφο στο επάγγελμα, να εκφράζει φόβους για την ίδια την επιβίωση του επαγγέλματος του δημοσιογράφου υπό την πίεση της άκρατης ελευθερίας του διαδικτύου που πλήττει και τον τύπο. Η συζήτηση ήταν με θέμα το κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου αλλά και την κρίση του τύπου γενικότερα.

ΥΓ2:
Από το νόμο που ορίζειτη σύσταση της ΑΔΑΕ:

Άρθρο 1:
"… σκοπό την προστασία του απορρήτου των επιστολών και της ελεύθερης ανταπόκρισης ή επικοινωνίας με οποιονδήποτε άλλο τρόπο…"
Άρθρο 2:
"… Η ΑΔΑΕ είναι ανεξάρτητη αρχή που απολαμβάνει διοικητικής αυτοτέλειας…"

Σωστά διακρίνεις μιαν κάποιαν ειρωνεία!

Προσθήκη 1:
Κάποιοι στην Καθημερινή συμφωνούν μαζί μου στο θέμα του παραγκωνισμού της αναξάρτητης αρχής ΑΔΑΕ.

Προσθήκη 2:
Και στην ΑΔΑΕ συμφωνούν ότι παράτυπα παραγκωνίζεται ο ρόλος τους (16/07/2009). Ναι και θέμα που "έσκασε" με την COSMOTE να διώκεται βάση της γνωμοδότησης Σανιδά επειδή αρνήθηκε να δώσει τα στοιχεία χρήστη της.

Προσθήκη 3:
Ο ΣΕΠΕ αντιδρά  ζητώντας αποσαφήνιση της κατάστασης μιας και εταιρείες τηλεπικοινωνιών διώκονται επειδή αρνούνται να άρουν το απόρρητο των επικοινωνιών των πελατών τους!

Είναι γνωστό ότι o πρώην διευθύνων σύμβουλος της Siemens κ. Χριστοφοράκος, κατηγορούμενος στην Ελλάδα για τη γνωστή υπόθεση των "μαύρων" ταμείων, βρίσκεται στη Γερμανία και, έχοντας και τη γερμανική υπηκοότητα, επιχειρεί να προστατευθεί από την εκεί νομοθεσία διότι:

1. Στη Γερμανία τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται στην Ελλάδα έχουν παραγραφεί.
   (Αν δε σου γυρίζει ανάποδα το μυαλό ακούγοντας αυτή τη φράση τότε ξαναδιάβασέ τη. Νομικά ίσως να στέκει, όμως σίγουρα θα υπάρχει ο τρόπος, για μια τόσο σοβαρή υπόθεση. Για όλα τα άλλα ο τρόπος υπήρχε!)
2. Η υπόθεση είναι πολιτική, διότι εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα και κόμματα και αν επιστρέψει στην Ελλάδα θα κινδυνεύσει η ζωή του. Άλλωστε σύντομα στην Ελλάδα θα έχουμε εκλογές.
   (Μα και βέβαια η υπόθεση είναι πολιτική! Αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Έχει παραδεχθεί ότι γινόντουσαν συστηματικα "δωρεές" σε ελληνικά κόμματα. Αυτός είναι λόγος παραπάνω για να τον φέρουν πίσω. Κι αν φοβάται για τη ζωή του, δεν είναι αυτό πρόβλημα της δικαιοσύνης, είναι Έλληνας πολίτης και οφείλει να την υπακούει.)
3. Η Ελλάδα κατηγορείται από τους  – Γερμανούς – δικηγόρους του για παραποίηση εγγράφου! Στο ένταλμα σύλληψής του η λέξη μάρτυρας, λενε, μεταφράστηκε στα γερμανικά ως ύποπτος.
   (Φοβερή δικαιολογία! Όπως όταν έιμασταν μικροί που λέγαμε "Δεν πάει, μέχρι να δέσω τα κορδόνια μου", και ο αντίπαλος εντωμεταξύ έβαζε γκολ και εμείς του λέγαμε "Έϊ, δεν πήγαινε". Αν και σχεδόν το πιστεύω ότι είμαστε ικανότατοι για τέτοιες ηλιθιότητες, είναι εξίσου ηλίθιο να τις επικαλείσαι.)

Με δυο λόγια η λογική καταλύεται πλήρως. Αυτό που είναι φανερό στον καθένα δεν έχει καμία ουσία! Δεν είναι η πρώτη φορά, θα σου πουν στο καφενείο, και δε θα είναι και η τελευταία, θα σου προσθέσουν με μεμψιμοιρία. Δίκιο έχουν. Έγινε στο παρελθόν και θα ξαναγίνει. Και κανείς δε θα τιμωρηθεί για τίποτε, κανείς δε θα αναλάβει καμία ευθύνη, κανείς δε θα την πληρώσει. Και οι ίδιοι άνθρωποι θα καθονται στις ίδιες καρέκλες μέχρι να τους διαδεχθούν τα παιδιά και τα εγγόνια ή τα ανίψια τους για να κυβερνήσουν τα παιδιά, εγγόνια και ανίψια ημών των υπολοίπων.

Φυσικά, με όλα αυτά η ελληνική δικαιοσύνη και η ελληνική πολιτεία απλά ξεφτιλίζεται. Στα μάτια του κόσμου ο κ. Χριστοφοράκος είναι ακόμη ένα πρόσωπο που πλούτισε εις βάρος του ελληνικού λαού και θα μείνει ατιμώρητο. Το σκάνδαλο Siemens είναι ακόμη ένα σκάνδαλο που θα μείνει στο σκοτάδι. Τα ελληνικά κόμματα είναι τγα ίδια μέρος της διαπλοκής και της διαφθοράς και δε μπορούμε να ελπίζουμε σε λύσεις από αυτά. Με δυο λόγια πλήρης απαξίωση της πολιτκής ζωής, όπως αυτή απαξίωσε κάθε λογική.

Πιστός στην άποψη ότι το internet είναι – εκτός των άλλων – το σύγχρονο "καφενείο", η σύγχρονη "αγορά" ανταλλαγής και διακίνησης απόψεων, αναπαράγω το νέο που άκουσα από το Θοδωρή. Οι κυριακάτικες εκδόσεις Βήματος, Έθνους και Ελευθεροτυπίας "έφεραν" τον Ερντογάν στην Αθήνα για τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, τη στιγμή που ο ερχομός του είχε ακυρωθεί λόγω προβλημάτων υγείας από το Σάββατο το μεσημέρι. Όχι μόνο τον έφεραν αλλά έχουν και ρεπορτάζ περί αυτού και συμπεράσματα και κρίσεις…

Διάβαστε το – κάπως υπερβολικό σε τίτλο – άρθρο "Στην Ελλάδα Οι Εφημερίδες Είναι Ήδη Νεκρές". Ανοίξτε όλα τα links που σας δίνει (αξίζει τον κόπο) και απολαύστε.

Συμφωνώ απόλυτα με όλους σχεδόν τους χαρακτηρισμούς, όπως:

…Πτώματα που ο ΟΠΑΠ, τα υπουργεία και οι φορείς τα κουβαλάνε από εδώ κι από εκεί ανάλογα με τα κέφια…

Και σχόλια, όπως:

…Αυτό δεν είναι απλά κακή δημοσιογραφία. Δεν είναι μια απλή τσαπατσουλιά, ή ένα αθώο λάθος. Είναι κολοσσιαίο σφάλμα. Είναι πατάτα που θεωρητικά θα έπρεπε κάποιου τη δουλειά να κοστίσει…

Θα ήθελα να πω "κρίμα", αλλά στην πραγματικότητα είναι εξοργιστικό!

Περιττό να πω οτι το ελληνικό internet – και όχι μόνο το Twitter, φυσικά – έχει ήδη βουίξει. Πχ διάβασε εδώ, εδώ κι εδώ…

Όλοι έχουν πάρει μέχρι τώρα κάποιο μήνυμα! Τι να πρώτο-σχολιάσεις. Η ΝΔ ότι πρέπει να διορθώσει πολιτικές και συμπεριφορές. Το ΠΑΣΟΚ ότι μπορεί να ισχυρίζεται πως είναι η επόμενη κυβέρνηση (και σύντομα, ε). Το ΛΑΟΣ ότι καλά πράττει ως τώρα. Κοκ! Άλλα αντ’ άλλων, δηλαδή…

Ουσιαστικά κανείς δεν έχει λάβει κανένα ουσιαστικό μήνυμα. Πηγαίναμε για Ευρωεκλογές με όρους βουλευτικών εκλογών, πήραμε μηνύματα Ευρωεκλογών, αλλά κανείς δεν αντιλαμβάνεται το γενικό μήνυμα. Όλοι άκουσαν και είδαν αυτό που περίμεναν.

Η μεγάλη αποχή είναι πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα από αυτό που συνήθως συζητούμε. Οι άνθρωποι που απέχουν από τις εκλογές είναι απογοητευμένοι από το πολιτικό σκηνικό. Τόσο απογοητευμένοι που δε θεωρούν ότι απέχουν για να στείλουν κάποιο μήνυμα. Απέχουν γιατί δεν πιστεύουν ότι μπορούν με την ψήφο τους να αλλάξουν κάτι. Πλήρης απαξίωση, δηλαδή. Και αυτό δε μπορεί παρά να βολεύει μια διεφθαρμένη εξουσία. Δε μπορεί παρά να βολεύει μια προβληματική διακυβέρνηση. Όσο λιγότεροι ψηφοφόροι, τόσο πιο απλά τα πράγματα. Κι ας φώναζαν προεκλογικά ότι "δεν πρέπει να απέχουμε". Στους δικούς τους ψηφοφόρους το έλεγαν όχι στο λαό γενικά.

Αυτό το μήνυμα δεν το έχει πάρει κανείς. Αυτό το μήνυμα το ξέραμε εδώ και καιρό, αλλά τώρα το είδαμε και στην πράξη. Μη συμμετοχή, αδιαφορία, απαξίωση, απόσταση, απομόνωση. Ο καθένας μόνος του και για το προσωπικό του όφελος. Όχι γιατί είναι κατ’ ανάγκην ατομιστής αλλά γιατί πιστεύει στέρεα πλέον ότι δεν υπάρχει κάτι συλλογικό για να τον εκφράσει και να λύσει τα προβλήματά του.

Όλοι ασχολούνται με τα δικά τους, φτηνά μικροπολιτικά μηνύματα.

Κι έπειτα οι δημοσιογράφοι! Με αυτά τα απερίγραπτα exit-poll που έπεσαν τόσο έξω. Πότε επιτέλους θα καταλάβουμε ότι τα exit-polls δεν έχουν ως σκοπό τη γρήγορη εκτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος αλλά την εις βάθος στατιστική ανάλυση του εκλογικού σώματος σε μία μέρα όπου το πολιτικό αίσθημα είναι περισσότερο ενεργό από τις υπόλοιπες. Και οι φοβερές τους αναλύσεις για την επόμενη μέρα και τις επόμενες εκλογές. Πουθενά η ευρωπαϊκή συζήτηση ή έστω η συζήτηση για τα πραγματικά προβλήματα.

Και η υπόλοιπη Ευρώπη με τις μόνιμα τεράστιες εκλογικές αποχές της (που τώρα τις φτάσαμε κι εμείς). Μια Ευρώπη ολοένα και πιο δεξιά, ολοένα και πιο συντηρητική. Τα "σοσιαλιστικά" κόμματα υποχωρούν (ιδιαίτερα στις μεγάλες χωρες, Γαλλία, Γερμανία), τα δεξιά/κεντροδεξιά στις περισσότερες υπερτερούν, ενώ σχεδόν παντού αναδύονται ή αυξάνουν τις δυνάμεις τους ακροδεξιά κόμματα (Ολλανδία, Ελβετία, Ελλάδα, Ιταλία, Φινλανδία, Ουγγαρία).

Δύο θετικά στοιχεία των Ευρωεκλογών στην Ελλάδα: 1) για πρώτη φορά κόμμα οικολόγων στην Ευρωβουλή – θα δούμε τώρα στ’ αλήθεια τι έχουν να μας πουν – και 2) στη Β’ Θεσσαλονίκης εφαρμόστηκε για πρώτη φορά πειραματικά ηλεκτρονική καταμέτρηση των ψήφων με ταχύτατα αποτελέσματα και με υποσχέσεις να χρησιμοποιηθεί και στις επόμενες βουλευτικές εκλογές.

Ενδιαφέρον: Το κόμμα των πειρατών στη Σουηδία, το πρώτο κόμμα που ξεπήδησε μέσα από το internet, με μοναδική agenda το ίδιο το internet και τις ελευθερίες του ατόμου σε αυτό, και πήρε και 7%! Πού το πάει;

The Pirate Party wants to fundamentally reform copyright law, get rid of the patent system, and ensure that citizens’ rights to privacy are respected. With this agenda, and only this, we are making a bid for representation in the European and Swedish parliaments.

Το χθεσινοβραδινό debate των πολιτικών αρχηγών εν όψει των Ευρωεκλογών ήταν ένα κανονικό φιάσκο. Όλοι οι παρατρεχάμενοι συμφώνησαν αμέσως μετά, ότι οι όροι του διαλόγου του debate ήταν τόσο αυστηροί και περιοριστικοί που οδήγησαν σε μια στεγνή και άνευρη – κατ’ ευφημισμό – συζήτηση. Φυσικά κανείς τους, χρόνια τώρα που οι όροι των τηλεοπτικών debates στην Ελλάδα έχουν οριστεί, δεν προσπάθησε να τους αλλάξει. Μάλιστα, τους δικαιολόγησαν – τους κανόνες – με βάση το πολιτικό σκηνικό της περασμένης δεκαετίας.

Η απίστευτη ειρωνεία είναι ότι δεν έγινε καμία συζήτηση για την Ευρώπη. Καμία! Όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί μίλησαν για τα κόμματά τους, απέρριψαν τους αντιπάλους τους και δεν έβγαλαν κιχ για τα ευρωπαϊκά ζητήματα. Λες και επρόκειτο για debate προ βουλευτικών εκλογών. Η ειρωνεία ήταν τόσο φανερή και τόσο δίχως προσχήματα, που κι ένας πουά ελέφαντας που κατεβάζει το ροζ κυλοτάκι του για να κατουρήσει στη μέση της πλατείας Ομονοίας θα έκανε λιγότερη εντύπωση. Πλήρης απογοήτευση.

Και οι δημοσιογράφοι των ερωτήσεων στο ανάλογο ύψος. Πρωτεργάτες της "γραμμής" της "συζήτησης". Όλα έγιναν για την αίγλη του θέματος και για την προβολή. Για να βάλουν στο ιστορικό τους άλλο ένα debate και για να βρεθούν – σπάνιο προνόμιο – στον ίδιο χώρο με τους πολιτικούς αρχηγούς.

Στα highlights θα συγκρατήσω τον πρωθυπουργό να αναλαμβάνει όλη την πολιτική ευθύνη για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Φοβερή πολιτική γενναιότητα! Και να ισχυρίζεται πειστικά ότι σε όλο αυτό το τεράστιο θέμα δεν υπάρχει ευθύνη υπουργών! Ότι δηλαδή κανένα πολιτικό πρόσωπο δεν έδρασε με σκοπό το ίδιον όφελος! Ούτε από πλευράς ΝΔ ούτε από πλευράς ΠΑΣΟΚ! Ότι όλο αυτό το τερατούργημα οφείλεται στην παθογένεια που μαστίζει την κρατική μηχανή. Και που είναι η διαφθορά τότε. για ποια διαφθορά μιλάμε και ωρυόμαστε. Γιατί γίνονται εξεταστικές επιτροπές στη βουλή, γιατί… γιατί..;

Τέλος, δε μπορώ να λησμονήσω τις εξαιρετικές αναλύσεις που ακολούθησαν το debate. Πώς κουνούσε τα χέρια του ο Καραμανλής, πώς εκνευρίστηκε ο Αλαβάνος, πόσο σταθερός ήταν ο Παπανδρέου, ποιος αρχηγός κρυφοκοιτούσε με άγχος το ρολόι, ποιος ήταν ο νικητής, αν βγάλαμε είδηση. Όλα για να καταλήξουμε πως είδαμε ένα εντελώς flat debate, χωρίς νικητή και χωρίς είδηση. Που ήταν και η μόνη είδηση!

Ο πουά ελέφαντας με το ροζ κυλοτάκι στο κέντρο της Ομόνοιας έχει προχωρήσει στην Πλατεία Συντάγματος και αφοδεύει ανενόχλητος…

Όπως και στις εθνικές εκλογές είμαστε από τους πιο συνεπείς Ευρωπαίους στη συμμετοχή μας και στις Ευρωεκλογές. Όταν ακούς στις δημοσκοπήσεις σε χώρες της Ευρώπης να δηλώνει ένα 13% ότι θα πάει να ψηφίσει (Τσεχία, νομίζω) ή άλλα λιγότερο εντυπωσιακά αλλά πολύ μικρά ποσοστά, μοιραία σκέφτεσαι ότι ο Έλληνας δείχνει περισσότερο ενδιαφέρον για την πολιτική από ότι ο μέσος Ευρωπαίος (αν αυτό το "πράγμα" υπάρχει). Παρόλαυτά και στη χώρα μας το ποσοστό της αποχής δείχνει να αυξάνεται χρόνο με το χρόνο. Είναι σχετικά πρόσφατες οι εποχές όπου κανείς θα είχε κυρώσεις αν δεν ψήφιζε – και αρκετά ξεπερασμένες.

Σε οποιεσδήποτε εκλογές θεωρώ ότι είναι "άκυρη" η αποχή. Η αποχή δε δηλώνει δυσαρέσκεια, ακόμη και αν πηγάζει από αυτήν. Στην πράξη δηλώνει απάθεια, μη συμμετοχή. Και στη χειρότερη δημοκρατία θα επιθυμούσα οι πολίτες να πήγαιναν πράγματι να ψηφίζουν μαζικά. Αλλά, πάλι, στη χειρότερη δημοκρατία οι πολίτες μάλλον θα το έκαναν αυτό ελπίζοντας στο να προκρίνουν κάτι καλύτερο και πιο προοδευτικό.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να δηλώσει κανείς τη δυσαρέσκειά του και την αποστροφή του ακόμα, χωρίς να απέχει, έτσι απλά. Ειδικά στις Ευρωεκλογές υπάρχουν πολλά μικρά κόμματα που έχουν επιδείξει μεγάλη δραστηριότητα στο ευρωκοινοβούλιο και πολλές φορές με θετικότατα αποτελέσματα. Σε θα σου πω ποια γιατί δε θέλω να σε ωθήσω προς κάποιο από αυτά. Αλλά θέλω να σκεφτείς ότι αυτά τα κόμματα υπάρχουν και μπορείς να τα ψηφίσεις ελπίζοντας σοβαρά ότι η ψήφος σου δε θα πάει χαμένη. Επομένως, μην απέχεις.

Ακόμη, στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας σήμερα γινόμαστε μάρτυρες μιας απαράδεκτης αντιπαράθεσης ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα, τα οποία προσπαθούν με αγωνία να εκμεταλλευτούν τις Ευρωεκλογές για τα ίδια μικροκομματικά τους οφέλη. Το με κυβερνόν κόμμα για να καταδείξει – θα ήλπιζε – την εμπιστοσύνη των πολιτών στην μέχρι τώρα πολιτική του, ενώ το δε της αξιωματικής αντιπολίτευσης για αποδείξει πως ήρθε η ώρα και για βουλευτικές εκλογές. Την ώρα που όλοι γνωρίζουμε τα προβλήματα της χώρας μας και όλοι παραδέχονται την απαξίωση της πολιτικής σκηνής και την απογοήτευση του κόσμου στους πολιτικούς και την πολιτική. Επομένως, μην απέχεις!

Πήγαινε να ψηφίσεις κατά συνείδηση. Κι αν θες να δείξεις με την ψήφο σου κάτι γύρισε την πλάτη σου στα μεγάλα κόμματα, που ακόμα ψάχνουν να βρουν ποιο από τα δύο έφταιξε περισσότερο για τη σημερινή κατάσταση της χώρας στα τελευταία 30 χρόνια. Δείξε τους ότι μπορείς να ακούσεις και άλλο πολιτικό λόγο. Ότι μπορείς να απεξαρτηθείς από τις αγκυλώσεις που οι γονείς και οι παππούδες – ίσως δικαιολογημένα – τόσα χρόνια κουβαλούν. Δείξε τους ότι είσαι εκεί και έχεις άλλη άποψη. Στείλε τους αυτό το περιβόητο μήνυμα που το βράδυ της Κυριακής των εκλογών όλοι θα ψάχνουν να εντοπίσουν και να ερμηνεύσουν.

Επομένως, μην απέχεις…

ΥΓ: Φαντάσου να σκεφτούν έτσι όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες και να προκύψει
με μια ευρωβουλή γεμάτη αριστερά κόμματα και οικολόγους πράσινους.
Θα έχει πολύυυ ενδιαφέρον!

Προσθήκη:

Επειδή παρατηρώ ότι πολλοί ψάχνουν για τις πιθανές κυρώσεις της αποχής από τις Ευρωεκλογές:

Το Σύνταγμα της Ελλάδας, άρθρο 51, παράγραφος 5 ορίζει ότι "Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι υποχρεωτική" αλλά χωρίς να προσθέτει ότι ο Νόμος θα ορίσει τιςκυρώσεις της αποχής, όπως κάνει σε όλες τις άλλες περιπτώσεις όπου υπάρχουν τέτοιες (πχ, αμέσως πιο κάτω, άρθρο 52: "Η ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης, ως έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας, τελεί υπό την εγγύηση όλων των λειτουργών της Πολιτείας, που έχουν υποχρέωση να τη διασφαλίζουν σε κάθε περίπτωση. Νόμος ορίζει τις ποινικές κυρώσεις κατά των παραβατών της διάταξης αυτής"). Επομένως, πρακτικά ΔΕΝ υπάρχουν κυρώσεις για την αποχή από τις Ευρωεκλογές.

Ακόμη, αυτό είναι σημειωμένο και στο site του Ευρωκοινοβουλίου σχετικά με τον ελληνικό εκλογικό νόμο. Ότι δηλαδη:

Υποχρεωτική/Μη υποχρεωτική ψήφος: Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι υποχρεωτική. Προς το παρόν δεν προβλέπονται κυρώσεις.

Αυτά!

Κατά βάθος όλοι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι είναι λίγο "αντιεξουσιαστές". Φοβούνται όλα αυτά που θα γίνουν για εκείνους, χωρίς εκείνους! Κάποιοι από αυτούς έχουν εμπιστοσύνη στους θεσμούς και τις πολιτικές/δημοκρατικές διαδικασίες και συμμετέχουν σε αυτές, θεωρώντας πως μέσω αυτών των οδών θα βρεθούν οι λύσεις στα ζητήματα των κοινωνιών. Άλλοι είναι περισσότερο επαναστατικοί και κατεβαίνουν στους δρόμους. Άλλοι είναι ακόμη πιο ριζοσπαστικοί και κατεβαίνοντας στους δρόμους σπάνε και ό,τι βρουν μπροστά τους που τους θυμίζει το κατεστημένο.

Οι τελευταίοι κάνουν ένα από τα λάθη για τα οποία κατηγορούν οι ίδιοι το σύστημα που αντιπαθούν. Ο τρόπος αγώνα που επιλέγουν καθαυτός υπονομεύει την ανάγκη των υπόλοιπων πολιτών για επαναταστικότητα, για την έκφραση της δυσαρέσκειας και της οργής τους. Το κατεστημένο, τότε, τρίβει τα χέρια του. Διότι, για άλλη μια φορά, έχει καταφέρει να φέρει κοινωνικές ομάδες σε αντιπαράθεση μεταξύ τους και, με αυτό τον τρόπο, τις έχει αποπροσανατολίσει από τα πραγματικά τους προβλήματα και τους τρόπους επίλυσής τους.

Δε μπορώ να βρω κανενός είδους χαρακτηριστικά "κινήματος" στα γεγονότα που γεμίζουν τις τηλεοράσεις μας εδώ και 5 μέρες. Πουθενά δε διακρίνει κανείς ιδεολογικά στοιχεία καλά ζυμωμένα και κοινωνικές ομάδες με αλληλεγγύη και κοινά προβλήματα να εξεγείρεται απέναντι σε αυτό που δε μπορεί πλέον να αντέξει. Μόνο οργή και καταστροφή. Πουθενά τα κοινωνικά αιτήματα. Πουθενά η πρόταση για κάτι νέο ή ελπίδα για κάποιο όραμα. Αλλά και αυτό κάτι σημαίνει, δεν είναι τυχαίο. Λόγοι για αντίδραση υπάρχουν πολλοί. Οι άνθρωποι, όμως, πλέον, σήμερα που έχουν τους λόγους αυτούς – και είναι πάρα πολλοί – είναι καλά περιθωριοποιημένοι. Επιβιώνουν ο καθένας μόνος του μακριά από συλλογικές διαδικασίες και ιδεολογίες. Δεν ελπίζουν σε τίποτε και είναι κοντά στο σημείο όπου, σε λίγο, δε θα έχουν και τίποτε να χάσουν. Και τότε ο κίνδυνος θα είναι πραγματικά μεγάλος!

Ακόμη, μου είναι αδύνατον να πιστέψω ότι η αστυνομία τις μέρες των ταραχών – που δεν έχουν ακόμη τελειώσει – ήταν ανίκανη να αντιδράσει. Δε μπορείς τη μια στιγμή να διαμαρτύρεσαι για ένα καταπιεστικό κράτος, για τρομονόμους, για δυνάμεις καταστολής που σκοτώνουν πολίτες κλπ και την επόμενη να το κατηγορείς ότι στάθηκε ανίκανο να καταστείλει τα όσα παρακολουθήσαμε όλοι τις τελευταίες μέρες. Δε στάθηκε ανίκανο, αυτό ήταν το σχέδιό του. Να γίνουν οι ταραχές ώστε να εκτονωθεί κάπου η οργή και οι οργισμένοι να έρθουν σε ρήξη με το μεγάλο μέρος της κοινωνίας που θα πληγεί από τις ταραχές.

Την ανικανότητα της κρατικής μας μηχανής τη διαπιστώνουμε καθημερινά όλο και πιο έντονα πολλά χρόνια τώρα, στα οποία εναλλάχθηκαν και τα δύο μεγάλα μας κόμματα στην εξουσία. Διαπιστώσαμε ξεκάθαρα ότι δεν έχουν να μας προτείνουν λύσεις και ότι αδυνατούν να διαχειριστούν τα καίρια προβλήματα. Συν τοις άλλοις διαπιστώσαμε ότι σε πάμπολλες περιπτώσεις κατέκλεψαν ή κατασπατάλησαν τη δημόσια περιουσία εντελώς ατιμώρητα και χρησιμοποιήσαν την εξουσία που τους αναθέσαμε για ίδιους σκοπούς. Όμως δεν εξεγερθήκαμε, δεν κατεβήκαμε στους δρόμους. Μόνο τους ψηφίσαμε ξανά και ξανά. Και γι’ αυτό φέρουμε την ευθύνη ως κοινωνία.

Τη μεγάλη ευθύνη από εδώ και μπρος την έχουν – αυτό που ονομάζουμε – προοδευτικές δυνάμεις. Ανεξάρτητα από κόμματα και ιδεολογίες. Αν δε μπορέσει να υπάρξει μια νέα συντονισμένη πολιτική, έστω και ανατρεπτική, πρόταση κι αν η κοινωνία μας δε μπορέσει να κινηθεί συντεταγμένα και δομημένα, έστω και με ριζοσπαστική διάθεση, προς αυτήν δεν έχουμε να ελπίζουμε σε κάτι.