Τάκης Μπουγιούρης

Γιατί καμιά φορά, το θερινό μπορεί να συνδυαστεί και με απολαύσεις που δεν τις έχεις προβλέψει. Διαβάστε τι λέει η Πόπη στο "Hitchcock και τυρόπιτα". Τίτλος απόλυτα εμπνευσμένος!

Το έχεις παρατηρήσει; Εδώ και μια δεκαετία (βάλε-βγάλε κάτι ίσως) τα θερινά σινεμά έχουν ξαναζωντανέψει και έχουν γίνει ένα από τα must του αθηναϊκού καλοκαιριού. Χρόνο με το χρόνο ξεπηδούν όλο και περισσότερα από γειτονιά σε γειτονιά και δίνουν πλέον μόνιμο "παρών". Άλλοτε νέα και σύγχρονα (πχ. Αρκαδία, Βύρωνας), άλλοτε παλιά και ανακαινισμένα (και καμιά φορά θρυλικά, πχ. Βοξ, Εξάρχεια). Άλλοτε συνοικιακά (πχ. Μελίνα Μερκούρη, Ηλιούπολη) και άλλοτε παρακλάδια των μεγάλων multiplex (πχ. Ster, Ίλιον). Αυτή τη στιγμή μετρούμε γύρω στα 80 (ναι!), θερινά σινεμά μέσα στην Αθήνα. Ψάξε λίγο και θα βρεις ένα πολύ κοντά σου.

Κάποτε (στο διάλειμμα του "Καλοκαίρι με τη Μόνικα", του Μπέργκμαν, στη Δεξαμενή στο Κολωνάκι) συζητούσαμε με φίλους όταν θα μας έρχονταν επισκέπτες από το εξωτερικό πού θα τους "περπατούσαμε" στην Αθήνα. Όλοι συμφώνησαν για τους κλασσικούς προορισμούς: Πλάκα, Θησείο, μουσεία, Ακρόπολη κλπ. Κάποιος πρόσθεσε σε αυτούς τους προορισμούς και μια βραδιά σε ένα θερινό. Και πράγματι, αν το καλοσκεφτείς, τα θερινά τα σινεμά αποτελούν ένα μοναδικό χαρακτηριστικό της καλοκαιρινής Αθήνας που δεν το συναντάς σε άλλη πόλη του κόσμου! Αποδεικνύουν κι αυτά την εξωστρέφεια του Έλληνα, που συνδύασε, σε αυτή την περίπτωση άψογα, την ανάγκη για λίγη βραδινή δροσιά με την αγάπη του για την έβδομη τέχνη.

Και δηλώνω φαν και τακτικός πελάτης! Αν το συνδυάσεις κιόλας με το γεγονός ότι πολλές παλιές κλασσικές ταινίες που βγαίνουν σε επανέκδοση παίζονται κυρίως – αν όχι αποκλειστικά – σε θερινά θα καταλάβεις το γιατί. Δεν έχεις άλλη ευκαιρία να δεις τέτοιες ταινίες σε μεγάλη οθόνη. Για παράδειγμα, χτες απολαύσαμε το "Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων", του Χίτσκοκ, από την οποία είναι παρμένα και τα δύο ενσταντανέ στα δεξιά. Δες πώς μας φάνηκε μια από τις πιο ερωτικές σκηνές στην ιστορία του σινεμά (κάνε υπομονή, αξίζει να περιμένεις να δεις αυτό το σπίρτο να "σβήνει"):

Πέρυσι το φθινόπωρο ο καλός κύριος Διονύσης Σαββόπουλος παρουσίασε τον "Πυρήνα". Είπε ότι θα έδινε βάρος σε εκείνα τα τραγούδια του που ο χρόνος και ο κόσμος τα αδίκησαν κάπως και, ενώ και εκείνα είχαν τη διαδρομή τους, δεν έτυχαν της πλατιάς αναγνώρισης μιας "Συννεφούλας" ή ενός "Καραγκιόζη".

Τι τα θέλετε, σε εκείνη την παράσταση έψαχνες να βρεις ποιο ήταν – ούτε καν ποια ήταν – το τραγούδι εκείνο το παραγκωνισμένο. Σα να μας ειρωνευόταν ο κύριος Νιόνιος. Ό,τι κι αν είπε φάνταζε κάτι παραπάνω από γνωστό και πιο συγκινητικό και από οικείο. Σχεδόν κάθε τραγούδι του, ακόμη και αυτό που δεν ήξερες να μουρμουρίσεις – η να φωνάξεις – τους στίχους του έμοιαζε γνωστό σαν από πάντα. Σα να σου το είχαν σφυρίξει στο αυτί από την κούνια σου κι ύστερα απλά το λησμόνησες μόνο για λίγο. Μόνο μέχρι να το ξανακούσεις αναγνωρίζοντας με χαρά ότι "δε μπορεί, το ξέρω κι αυτό το τραγούδια από κάπου".

Κάπως έτσι ορίζεται, μάλλον, το ότι μερικοί άνθρωποι έγραψαν ιστορία σε μια τέχνη. Κι αν ο κ. Σαββόπουλος είχε την "ατυχία" να είναι στις μέρες μας αποδεκτός… mainstream θα το πω κι ας συγχωρεθώ, δε φταίει με τις πράξεις του αλλά με τα διεισδυτικές μουσικές του. Αυτές τις τόσο ελληνικές μα και σύγχρονες μουσικές του, τις ακατηγοριοποίητες. Μια κατηγορία μόνος του.

Σας τα είπα και αυτά και ξαλάφρωσα. Και χαίρομαι γιατί "ήμουν εκεί" και είχα καθήσει ακριβώς (!) μπροστά του, και γιατί ο Σαββόπουλος είναι να απορείς πόσο πιο "ορεξάτος" θα μπορούσε να ήταν στα νιάτα του, και γιατί εκ των υστέρων έμαθα ότι η παράσταση εκείνη ηχογραφήθηκε και μαγνητοσκοπήθηκε! Και ήμουν εκεί…

Οι αποδείξεις μου είναι πραγματικά πενιχρές αυτή τη φορά:

(μη με κοροϊδεύετε όταν γύρισαν από τη μεριά μου τα φώτα ήταν τέτοια που η φωτογραφία απλά κάηκε)

Ας μη λησμονήσω να αναφέρω ότι μαζί του ήταν ο Σταύρος Λάντσιας και ο Γιώτης Κιουρτσόγλου, δύο άνθρωποι-ορχήστρες και εξαίρετοι μουσικοί.

Ορκίζομαι ότι θα ψάξω και θα βρω και το εισιτήριο από την παράσταση. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ότι τα εισιτήρια ήταν "κερασμένα" από το Μελωδία – αυτά συμβαίνουν όταν είσαι πιστός ακροατής!

Ε, ναι άξιζε ολάκερο νέο post πιστεύω! Μπορεί κανείς εύκολα να παραμιλά για ώρες για μια εμπειρία που σπάνια ζει στη ζωή του. Ένα θέαμα που σπάνια βλέπει στην Ελλάδα και του προσφέρει τόσες πολλές ανατριχίλες. Ακόμη και να το δεις μαζί με κάποιον άλλο, φίλο ή αγαπημένο, καταφέρνει να σε δέσει μαζί του λίγο παραπάνω. Η στιγμή όπου, μετά την αυλαία,  ένα μάτσο άνθρωποι κοιτάζονται μεταξύ τους με συγκίνηση και δέος αξίζει χρυσάφι. Όλοι θα είχατε τις δικές σας, αυτή ήταν μία από τις δικές μου…

Ιδού το εισιτήριο από την παράσταση στο θέατρο Badminton στις 15 Μαΐου 2007 (για κάποιους έχουν ενδιαφέρον αυτά):

Και σε πρώτη παρουσίαση, το ένα από τα δύο σωζόμενα αντίτυπα με όοολα τα αυτόγραφα των ηθοποιών / τραγουδιστών της παράστασης (δεν το πουλάω, όχι για λίγα λεφτά τουλάχιστον, ή εν πάσει περιπτώσει το πουλάω μόνο για πολλά λεφτά, για καλά φράγκα δηλαδή, για καμπόσες χήνες ρε παιδί μου, για πολλούς κολοκοτρώνηδες):

Η ιστορία έχει ως εξής: Απολαμβάναμε αμέριμνοι ένα ωραίο παγωτό σε γνωστό σημείο στη Γλυφάδα, ώσπου αντιληφθήκαμε ότι στο απέναντι τραπέζι κάθονταν καμιά 15αριά άτομα. Κοιτώντας τους προσεκτικά, αναγνωρίσαμε ανάμεσα τους όλη την παλιοπαρέα: Ιησούς, Ιούδας, Πέτρος, Μαρία Μαγδαληνή και κάνας-δυο Φαρισσαίοι. Δε διστάσαμε καθόοολου, τους πλησιάσαμε, τους μιλήσαμε, τους είπαμε πόσο είχαμε απολαύσει την παράσταση και τους υποχρεώσαμε να μας υπογράψουν αυτόγραφα όοολοι πάνω στο ίδιο χαρτί και μάλιστα 2 φορές. Έτσι σώζονται δύο γνήσια αντίτυπα! Το αυτόγραφο αυτό είναι υπογργραμμένο στην Πόπη και παρουσιάζεται εδώ με την ευγενική χορηγία της…

Πόσες φορές έχετε κολλήσει πραγματικά με κάτι για καιρό; Αυτό ήταν ένα γερό κόλλημα που κράτησε πολύ καιρό. Ανακάλυψα ξανά το μιούζικαλ αυτό, έπειτα από την αρχική αυθεντική εκτέλεση και την ταινία που την ακολούθησε, όταν παίχτηκε την άνοιξη στην Ελλάδα στο θέατρο Badminton. Ο μύθος του ήταν γνωστός εν γένει, όμως τότε με κατέλαβε κυριολεκτικά. Οι εκτελέσεις των τραγουδιών ήταν ιδιαίτερα ροκ και ο ήχος εντελώς σύγχρονος. Η μπάντα, που έπαιζε ζωντανά, πίσω και πάνω από τη σκηνή για να αποκαλυφθεί μέσα σε χειροκροτήματα στο τέλος, έπαιξε άψογα. Ο Jesus δια χειρός Chito ήταν φοβερός με συγκλονιστικές αναπνοές και απίθανες νότες. Μια γνήσια ροκ όπερα…

Ναι, το είδα και δεύτερη φορά.

Ιδού οι "πενιχρές" μου αποδείξεις (σας χρωστάω και το εισιτήριο και μια σελίδα με όοολα τα αυτόγραφα των ηθοποιών)

Και τώρα σε αποκλειστικότητα 1000+1 εκτελέσεις του "I only want to say" από το Jesus Christ Superstar:

1. http://www.youtube.com/watch?v=rDHoTOgeNWE
2. http://www.youtube.com/watch?v=oTMm6Vzvcp8 (***)
   
3. http://www.youtube.com/watch?v=O2cCuadivpE
4. http://www.youtube.com/watch?v=Hudd4CAAa3A
5. http://www.youtube.com/watch?v=SkrJmxjw67I
6. http://www.youtube.com/watch?v=UQConWOZ4QE
7. http://www.youtube.com/watch?v=BHzFIHjkxRU
8. http://www.youtube.com/watch?v=8_x1PLDaeO4
9. http://www.youtube.com/watch?v=jkW0l5XjV1Q

Η ανατριχίλα είναι στο σημείο που λέει "See how I die…" για 2η φορά. Είναι το κομβικό σημείο όπου όλοι όσοι έπαιξαν το ρόλο κρίνονται (εντάξει όλο το τραγούδι είναι κομβικό όχι μόνο αυτό το σημείο, αλλά τώρα εγώ μιλάω).

Η προσωπική μου προτίμηση είναι το 2, που είναι από ηχογράφηση του 1996, και είναι από αυτές που εύκολα θα βρεις στα δισκοπωλεία! Το video στο 2 δεν είναι η καλύτερη εκτέλεση του κυρίου που βλέπουμε (Steve Balsamo), αλλά η εκτέλεσή του στο CD είναι συγκλονιστική! Ο Chito, που πρωταγωνιστούσε και στο θέατρο Badminton ήταν – τολμώ να πω –  εφάμιλλος! Η έκπληξη στο CD αυτό είναι ο Alice Cooper στο ρόλο του Ηρώδη.

Οποιαδήποτε άποψη και αν εκφέρω δεν πρόκειται να είναι ούτε κατά το ελάχιστο αντικειμενική. Ο συγκεκριμένος κύριος – "the creative genius of the Pink Floyd", όπως ευθαρσώς και, μάλλον, δικαίως, αυτοσυστήνεται – έχει υπάρξει μία από τις μεγαλύτερες επιρροές και συγκινήσεις της ζωής μου. Οι Pink Floyd, με το ακαταλαβίστικο όνομα και την απόκοσμη πρωτοπορία του, το συγκρότημα του οποίου ηγήθηκε στην πιο δημιουργική περίοδο της ζωής του/τους, μπορούν στα σίγουρα να τοποθετηθούν στην κορυφή της προσωπικής μου παγκόσμιας κατάταξης ροκ συγκροτημάτων ever.

Σίγουρα δεν είμαι αντικειμενικός κριτής, γιατί τους έχω λατρέψει τόσο πολύ σε σημείο που να αρχίσω να αναγνωρίζω δεισιδαιμονικά στοιχεία (πχ το αγαπημένο μου album "The Wall" ηχογραφήθηκε τον Ιούνιο του 1979, όταν, δηλαδή, γεννήθηκα!). Μη με παίρνετε στα σοβαρά δεν πειράζει! Οι άνθρωποι τούτοι, κυρίες και κύριοι, έδειξαν το δρόμο πολλά χρόνια πριν. Χάρη σε αυτούς κάποτε η μουσική άλλαξε και δεν έμεινε ίδια – πλεονασμός!

Όμως, δεν επρόκειτο για μουσική που στερείται από στίχους με νόημα. Οι στίχοι του κυρίου από πάνω περιέγραψαν με σπάνια πυκνότητα τις αγωνίες και τα άγχη του σύγχρονου τρόπου ζωής. Τα περισσότερα album τους είναι μονοκόμματα αρχιτεκτονήματα που καλύτερα νοούνται ως ολόκληρα έργα παρά ως μεμονωμένα τραγούδια. Στοπ, εδώ, βαριέσαι ήδη, το ξέρω – λυπάμαι!

Αυτος ο κύριος, το λοιπόν, το καλοκαίρι του 2006 – το μήνα που γεννήθηκα (!) – ήρθε στην Αθήνα μόνος, χρόνια χώρια από το υπόλοιπο group – για μια συναυλία στο Terra Vibe. Ήταν η μοναδική ευκαιρία της ζωής μου μέχρι στιγμής να παρακολουθήσω κάτι που ποτέ δε φανταζόμουν ότι θα συνέβαινε στην Ελλάδα. Και αυτό λόγω ηλικίας κι όχι για κάποιον άλλο λόγο. Ιδού και τα διαπιστευτήριά μου:

Ιδού και δύο λάτρεις της καλής ροκ μουσικής επί του χόρτου:

(από αριστερά προς τα δεξιά διακρίνονται οι: Τάκης και Κώστας)

Δε θα μπορούσε να μη μνημονευθεί και ένας άλλος κύριος, νέος μιας άλλης εποχής:

Run, rabbit run
Dig that hole, forget the sun
And when at last the work is done
Don’t sit down it’s time to dig another one

Muse στην Ελλάδα, στην Αθήνα, στο Terra Vibe. Αν και οι ανοιχτοί μεγάλοι χώροι δεν εντυπωσιάζουν πια τόσο όπως παλιότερα, ο λόγος για τον οποίο εξακολουθούμε να πηγαίνουμε εκεί είναι ζωντανός. Συγκροτήματα σαν τους Muse μου αποδεικνύουν πως υπάρχει "ολοκληρωμένη" μουσική και τις μέρες μας. Και χαίρομαι γι’ αυτό!

Είμαι λιγάκι ιδιότροπος σε αυτό τον τομέα, αλλά, πιστέψέ με, δεν το διάλεξα, με διάλεξε. Και να, λοιπόν, που έχω λατρέψει ένα συγκρότημα που δημιουργήθηκε πολλά χρόνια μετά τη γέννησή μου – κάτι που αναφέρω λόγω σπανιότητας!

Η συναυλία ήταν εξαιρετική, αν και για εμένα 1,5 ώρες (ακριβώς!) δεν είναι αρκετές. Ο ήχος ήταν άψογος και το συγκρότημα δεν έδειξε στιγμή να υποτιμά ένα κοινό  – μικρό, αλλά με παρουσία περίπου 15000 ατόμων – όπως το αθηναϊκό. Μια θαυμάσια συναυλία!

Και οι αποδείξεις μου (αυτός που μου "δαγκωσε" την κάτω δεξιά γωνία στην είσοδο θα του δαγκώσω το αυτί):