Τάκης Μπουγιούρης

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι, αν η συμμετοχή των γυναικών στην τεχνολογία και στις επιχειρήσεις ήταν πιο έντονη, πιθανότατα η τεχνολογία και οι επιχειρήσεις να είχαν να κερδίσουν λίγο περισσότερη δημιουργικότητα ή λίγο περισσότερη οργανωτικότητα και αποτελεσματικότητα. Δε με ενδιαφέρει όμως αυτό! Όχι γιατί δεν χρειαζόμαστε δημιουργικότητα, οργανωτικότητα και αποτελεσματικότητα. Αλλά, αν μπει κανείς σε αυτή τη συζήτηση, είναι σαν να παραδέχεται ότι τα δύο φύλα έχουν εγγενείς διαφορές στις πνευματικές τους δυνατότητες και αυτές οι διαφορές θα έπρεπε να λαμβάνονται υπόψη στη συμπεριφορά μας απέναντί τους. Μπορεί και να έχουν διαφορές. Δεν ξέρω και δε με ενδιαφέρει. Τις ανισότητες πρέπει να εξαλείψουμε.

Θεωρώ απαράδεκτο οι γυναίκες, ή οποιαδήποτε άλλη πληθυσμιακή ομάδα έχει κάποιου είδους κοινό χαρακτηριστικό, να ομαδοποιείται κάτω από αυτό το χαρακτηριστικό και να υφίσταται διακρίσεις ή αποκλεισμούς εξαιτίας του. Φαινόμενα διακρίσεων υπήρχαν και υπάρχουν κι αν δεν τα βλέπεις αυτό συμβαίνει είτε γιατί τα πράγματα έχουν βελτιωθεί κάπως σε σχέση με το παρελθόν, είτε γιατί απλά δε συμβαίνουν δίπλα σου (αλλά συμβαίνουν παραδίπλα).

Κλεμμένο από το Instagram feed του Code it like a girl (https://instagram.com/codeitlikeagirl/).

Η αφορμή για αυτό εδώ το άρθρο στάθηκε το project Code it like a girl, μια προσπάθεια από νέες γυναίκες που έχουν καλή επαφή με τις τεχνολογίες της πληροφορικής και συγκεκριμένα την ανάπτυξη λογισμικού, με σκοπό να μεταδώσουν τις γνώσεις τους και σε άλλες γυναίκες, που δεν είχαν την ευκαιρία ή τη δυνατότητα να το κάνουν. Πολύ το συμπάθησα το project αυτό και θα το στηρίξω όσο μπορώ! Μπράβο και πάλι μπράβο στα κορίτσια.

Προέρχομαι από μια εντελώς ανδροκρατούμενη πανεπιστημιακή σχολή κι έχω συμμετάσχει σε καθαρά ανδροκρατούμενες επαγγελματικές δραστηριότητες μέσα σε μια πατριαρχική ελληνική κοινωνία. Όποιος έχει διαφορετική εντύπωση για το κοινωνικό πλαίσιο που περιγράφω πολύ θα ήθελα μου το υποστηρίξει με λογικά επιχειρήματα και υπαρκτά παραδείγματα. Ελπίζω βέβαια να μην ακούσω ότι πχ “ναι αλλά το παιδαγωγικό και η φιλοσοφική είναι γεμάτα γυναίκες”. Ναι, και οι κουζίνες. Το ίδιο και τα μπουρδέλα. Αυτό θα ήταν επιχείρημα υπέρ αυτού που ισχυρίζομαι και όχι εναντίον του.

Αλλά τι θέλω να πω:

1. Υποστηρίζοντας το Code it like a girl δέχθηκα την κριτική ότι υποστηρίζω ένα project εξίσου ρατσιστικό με αυτό στο οποίο εναντιώνεται, εφόσον απευθύνεται μόνο σε γυναίκες και άρα αποκλείει τους άντρες από τις δράσεις του. Αυτό πρέπει να είναι από τα πιο φαιδρά επιχειρήματα που έχω ακούσει. Είναι σαν να ισχυρίζεται κανείς ότι τα συσσίτια για τους φτωχούς συνιστούν ρατσισμό εναντίον των πλουσίων γιατί προσφέρονται αποκλειστικά και μόνο στους φτωχούς. Κάθε φορά που κάνουμε κάτι για να εξισορροπήσουμε μια αδικία δε μπορεί να κατηγορούμαστε ότι αδικούμε την απέναντι πλευρά, αυτήν που προκάλεσε εξαρχής την αδικία, την ανισορροπία! Κι αν δεν την προκάλεσε ευθέως και απλά την ανέχθηκε και τη διαιώνισε, δεν πειράζει, είναι το ίδιο κακό, ας μη γελιόμαστε.

2. Ακόμη, ακούστηκε το εξοργιστικό επιχείρημα ότι είναι επιλογή των γυναικών η απόστασή τους από την τεχνολογία. Ρατσισμός με μανδύα φιλελευθερισμού. Ας δοκιμάσουμε να το πούμε αυτό στις γυναίκες στα χωριά που υποχρεώθηκαν να παντρευτούν μόλις τελείωσαν το σχολείο ή σε εκείνες που δέχθηκαν το δίλημμα “πανεπιστήμιο ή γάμος”. Ας το πούμε αυτό στα κοριτσάκια που βομβαρδίζουμε καθημερινά είτε με το πρότυπο της μέλλουσας μαμάς/νοικοκυράς είτε με το πρότυπο του lifestyle πορνιδίου. Γνωρίζουν, άραγε, αυτές οι γυναίκες αν υπάρχει καν αυτό από το οποίο τις αποκλείουμε; Υπάρχει πιο αποτελεσματικός αποκλεισμός από αυτή την υποχρεωτική ανατροφή/προπαγάνδα;

3. Μου αντέτειναν ότι περιγράφω μεν γνωστά, υπαρκτά στερεότυπα αλλά τα οποία πλέον φθίνουν. Ακόμη, ότι αυτά είναι ανεξάρτητα από τις τυχόν διακρίσεις και τους αποκλεισμούς που υφίστανται οι γυναίκες στην τεχνολογία και τους επαγγελματικούς χώρους. Τα στερεότυπα αυτά, αν και σαφώς ασθενέστερα από ότι 50 χρόνια πριν, καθόλου δεν έχουν εκλείψει. Επιπλέον, δεν είναι ανεξάρτητα του φαινομένου. Κοινώς, τα στερεότυπα αυτά περιγράφουν μια πραγματικότητα η οποία πράγματι υποχρεώνει στις γυναίκες να μένουν πίσω στην τεχνολογία. Δεν είναι στερεότυπα-καρικατούρες. Είναι πραγματικότητα! Οι γυναίκες δεν απέχουν από την τεχνολογία από επιλογή αλλά από έμμεση επιβολή.

4. Η τεχνολογία είναι μία ανθρώπινη δραστηριότητα που, επειδή βασίζεται στο ανθρώπινο πνεύμα και πάθος, αποτελεί μια εξαιρετική διέξοδο για οποιονδήποτε άνθρωπο έχει υποστεί κάποιου είδους διακρίσεις. Ας μην πάμε καν στις γυναίκες. Ας θυμηθούμε, για παράδειγμα, το nerd του σχολείου, που είναι απομονωμένο από τον περίγυρό του αλλά ενδεχομένως διαπρέπει όταν ανοίγει τον υπολογιστή του ή κερδίζει σκακιστικά πρωταθλήματα και μαθηματικές ολυμπιάδες ή ιδρύει μια μελλοντική Microsoft ή μια Apple. Γι’ αυτό το λόγο οι άνθρωποι που ασχολούνται με την τεχνολογία οφείλουν να δρουν υπέρ της συμπερίληψης κάθε κοινωνικής ομάδας. Γιατί είναι μιας πρώτης τάξεως πανέμορφη ευκαιρία για να ασχοληθεί ένας άνθρωπος με κάτι παραγωγικό και δημιουργικό και κανείς δεν πρέπει να αποκλείεται από αυτήν.

5. Κι αν τελικά οι γυναίκες έχουν πράγματι να προσφέρουν κάτι διαφορετικό, είτε στην τεχνολογία, είτε στον επαγγελματικό χώρο, δε βλέπω κανένα λόγο γιατί εμείς που συμμετέχουμε εκεί θα θέλαμε να το στερηθούμε αυτό. Δεν έχει σημασία αν υπάρχει αυτό το κάτι διαφορετικό και τι είναι αυτό. Ας το μελετήσει η επιστήμη αν έχει πεδίο μελέτης. Αλλά εμείς δεν έχουμε δικαίωμα να το χρησιμοποιούμε σεξιστικά και άρα ρατσιστικά.

Τελικά, νομίζω ότι είναι υποκριτικό και υπερβολικά απλουστευτικό να θεωρούμε πως είμαστε μια ώριμη κοινωνία, που δεν έχει πλέον ανάγκη από εξισορροπητικές δράσεις ενάντια στις διακρίσεις. Αντιθέτως, η ίδια τεχνολογία βρίσκεται σε ένα τόσο υψηλό επίπεδο, όπου όλα τα εργαλεία για κάτι τέτοιο είναι ανοιχτά, προσβάσιμα και διαθέσιμα. Επομένως, οφείλουμε να στηρίζουμε αυτού του είδους τις προσπάθειες. Φυσικά όχι αποκλειστικά και μόνο αυτές. Ναι, υπάρχουν και άνθρωποι που πεινάνε. Αλλά όταν τις βλέπουμε μπροστά μας, ε, ας μην κλείνουμε τα μάτια.

Πού υπογράφω και πώς μπορώ να βοηθήσω;

Η πολιτική συντέλεια που ξεκίνησε το 2009 πλησιάζει προς μια ολοκλήρωση. Τότε, και ιδιαίτερα μετά τις απανωτές εκλογές του 2012, είχε σωστά διατυπωθεί η παρατήρηση ότι το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα θα άλλαζε δραματικά. Οι άνθρωποι δεν άλλαξαν πολύ. Ούτε αυτοί ούτε το επίπεδο παιδείας τους. Σίγουρα όμως δεν ζούμε σε μια χώρα με 36% αριστερούς ριζοσπάστες, όπως δε ζούμε και σε μια χώρα με 6% φασίστες νεοναζί. Αλλά ζούμε σε μια χώρα όπου επικρατεί τρομερή σύγχυση.

Αυτή η σύγχυση έχει συνδυαστεί σε μεγάλο βαθμό με απογοήτευση και με πάρα πολλή οργή. Επιπλέον όμως, δειλά μα φανερά  με ένα έγκυρο αίτημα για “κάτι σαν αλλαγή”. Μιλώ για τις λίγες φωνές, που  όμως δε βρίσκονται πια στο περιθώριο, και παραδέχονται ότι η χώρα τα προηγούμενα χρόνια λειτουργούσε με απίστευτη σπατάλη, το δημόσιο ήταν τεράστιο, η διαφθορά μεγάλη, η οικονομία μη παραγωγική και ανταγωνιστική. Κάτι έπρεπε να αλλάξει. Κάτι άλλαξε.

Μη με παρεξηγήσετε. Είμαι εντελώς αντίθετος στον τρόπο με τον οποίο εκτυλίχθηκαν αυτά τα 5 χρόνια (και μη σας πω για τα προηγούμενα). Πιστεύω ότι στο μνημόνιο οδηγηθήκαμε μόνοι μας, από αδέξιες πολιτικές κινήσεις, ότι τις περισσότερες από τις μεταρρυθμίσεις που μας επέβαλλε το μνημόνιο θα έπρεπε να τις έχουμε εφαρμόσει μόνοι μας εδώ και χρόνια με τρόπο ήπιο αλλά επιτακτικό, ότι δεν εφαρμόσαμε καν όσα θα μπορούσαμε, ότι ο Σαμαράς είναι ένας εγωίσταρος πολιτικός, θύμα της ματαιοδοξίας του, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δημαγώγησε και υποσχέθηκε αλόγιστες παροχές για να κερδίσει αυτές τις εκλογές. Δε θα ψήφιζα αυτό το ΣΥΡΙΖΑ όσο γνήσια αριστερός κι αν ισχυριζόταν ότι ήταν. Δε θα ψήφιζα αυτή τη ΝΔ, όσο κι αν φοβέριζε ότι οι αντίπαλοί της θα μας καταστρέψουν. Δε θα ψήφιζα ποτέ εκείνο το βαθύ ΠΑΣΟΚ ή κάτι που προέκυψε από αυτό. Δε θα μπορούσα να πιστέψω κανέναν εκπρόσωπο κόμματος, τον οποίο θεωρώ τμήμα του παλιού εκείνου πολιτικού σκηνικού. Αλλά πιστεύω στην ύπαρξη ρεαλιστικών λύσεων, στη μέση οδό.

Τώρα είμαστε πια μπροστά σε μια νέα κατάσταση. Κυβέρνηση θα δημιουργήσει ένα κόμμα με ξεκάθαρα αριστερούς ισχυρισμούς. Το αν θα μείνει πιστό στις υποσχέσεις του είναι μια άλλη συζήτηση. Πιστεύω, δε, ότι υπάρχει ο τρόπος να υπαναχωρήσει στις υπερβολές του με χίλιους δυο τρόπους, έτσι ώστε και να κάνει τις απαραίτητες αλλαγές στην κατεύθυνση του να γίνουμε μια περισσότερο ευρωπαϊκή χώρα αλλά και χωρίς να απογοητεύσει εντελώς τους τωρινούς ψηφοφόρους του. Πιστεύω ότι θεωρητικά αυτό θα μπορούσε να το κάνει και η ΝΔ αλλά δεν το προσπάθησε καν.

Αυτό που συνέβη σήμερα, είναι η επιβεβαίωση του αιτήματος για μια αλλαγή. Αυτό έγινε με πολύ αβέβαιο και ασταθή τρόπο, κυρίως βασισμένο σε συναισθηματικά κριτήρια. Αλλά έγινε. Ένα παραδοσιακά αριστερό κόμμα (το ΠΑΣΟΚ του ’81 ήταν κεντρώο κόμμα) για πρώτη φορά φτάνει στην εξουσία. Είναι μια μοναδική ιστορική ευκαιρία να δοκιμαστεί στην εξουσία.  Όλο αυτό έγινε με τελείως στρεβλό τρόπο και μέχρι τώρα δε θα το στήριζα σε καμία περίπτωση. Όμως τώρα είμαστε εδώ. Και πρέπει να έχουμε κάποιες προσδοκίες.

Αλλά το σημαντικό είναι να έχουμε ξεκάθαρες προσδοκίες. Δηλαδή στόχους. Όχι για να ελπίζουμε μάταια ή για κάνουμε ανούσια ευχολόγια. Αλλά για να γνωρίζουμε τι επιζητούμε και να μπορούμε έπειτα να αξιολογούμε ψύχραιμα. Σε αυτή τη λογική πρέπει να συμφωνήσουμε ότι θέλουμε ένα ευρωπαϊκό, λειτουργικό κράτος, που να μην είναι εμπόδιο στην καθημερινότητα του πολίτη, και να εξασφαλίζει σε ένα αποδεκτό βαθμό τη δίκαιη κατανομή και αξιόπιστη είσπραξη της φορολογίας. Αυτό είναι το ελάχιστο που οφείλουμε να απαιτήσουμε πέρα από κάθε ιδεολογία ή κόμμα. Ένα σύγχρονο κράτος είναι απλά ό,τι λιγότερο θα έπρεπε να απαιτούμε.

Οι εκλογές του 2015 είναι οι πιο ασυνήθιστες εκλογές που έχουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια. Το κόμμα που κυβέρνησε τα περισσότερα από τα 30 χρόνια που πέρασαν μπαίνει οριακά στη βουλή. Το κόμμα που μέχρι τώρα προπορευόταν δείχνει να ηττάται από ένα άλλο κόμμα, το οποίο ξεκίνησε ως “συνασπισμός” και, παρόλο το όνομά, του λάμβανε ποσοστά της τάξεως του 4%. Στην τρίτη θέση συναγωνίζονται ένα νεοναζιστικό κόμμα κι ένα άλλο, με ηγέτη γνωστό δημοσιογράφο δίχως κανένα πολιτικό δείγμα γραφής. Ο αχταρμάς αυτός είναι τεραστίων διαστάσεων.

Έτσι κάνουμε για άλλη μια φορά το μεγάλο λάθος. Κρίνουμε τις εκλογές με πολιτικά κριτήρια. Πίστευα πάντοτε ότι αυτό είναι τεράστιο λάθος, όχι γιατί η πολιτική είναι άνευ ουσίας, αλλά γιατί στις εκλογές καλούμαστε να επιλέξουμε αυτόν που θα επιβαρυνθεί με τη “διαχείριση” του κράτους και όχι αυτόν στον οποίον θα παραδοθεί η εξουσία. Χρειαζόμαστε καλούς διαχειριστές, όχι πολιτικούς. Αλλά φυσικά αυτή είναι μα απλοϊκή σκέψη. Εξουσία, χρήμα, διαφθορά και ανικανότητα συμμετέχουν όλα στην ίδια εξίσωση.

Όμως τα κριτήρια του εκλογικού σώματος δε θα έπρεπε να είναι “πολιτικά”. Με βάση αυτά τα κριτήρια ο δημόσιος διάλογος έχει συρρικνωθεί στο ποιο κόμμα θα συνεργαστεί με ποιο άλλο μετά τις εκλογές, αφού κανένα δε θα είναι αυτοδύναμο. Στο πώς καταφέραμε να έχουμε σοβαρές πιθανότητες η Χρυσή Αυγή να πάρει διερευνητική εντολή ή τι θα κάνουμε για να το αποφύγουμε αυτό. Τα μικρότερα κόμματα να διαγκωνίζονται ποιο είναι το καταλληλότερο για την τρίτη θέση και τα μεγάλα να αγωνίζονται να πείσουν πόσο ο αντίπαλός τους θα καταστρέψει τη χώρα περισσότερο από τα ίδια. Αυτό δεν είναι διάλογος. Είναι σύγχυση και τρομοκρατία.

Λείπει η στοιχειώδης κοινή λογική που λέει ότι πρέπει να ψηφίσουμε με κριτήρια απλά. Ναι, μπορεί να παραπλανηθούμε ή να κάνουμε λάθος. Δεν υπάρχει ασφαλής τρόπος για να το αποφύγουμε αυτό. Αυτό είναι υγιές κομμάτι της δημοκρατίας. Αλλά τα κριτήρια πρέπει να είναι απλά. Είσαι χριστιανός, ορθόδοξος, οικογενειάρχης και περήφανος γι’ αυτό; Ψήφισε Αντώνη Σαμαρά στα ίσια, κι η Παναγιά μαζί σου, και σταμάτα να αναρωτιέσαι αν θα υπάρξει νέο μνημόνιο. Είσαι απογοητευμένος, άνεργος, απολυμένος και εξοργισμένος; Ψήφισε Τσίπρα στην ελπίδα για αλλαγή. Είσαι φιλελεύθερος, προοδευτικός άνθρωπος; Διάλεξε ένα κόμμα που να διαθέτει μερικά έστω αξιόλογα πρόσωπα και ψήφισέ το. Μόνο σταμάτα να ταλαντεύεσαι και να αναρωτιέσαι τι θα γίνει αν… αν μείνουμε στην Ευρώπη, αν μείνουμε στο ευρώ, αν θα πάμε στη δραχμή, αν μας καταστρέψει ο ένας ή ο άλλος, αν-αν-αν…

Αναρωτήσου τι πιστεύεις για την Ευρώπη και φίλτραρε τους μισούς υποψηφίους. Σκέψου τι πιστεύεις για τους μετανάστες, για τους γάμους των ομοφυλοφίλων, για το διαχωρισμό κράτους εκκλησίας και φίλτραρε τους μισούς από τους μισούς που απέμειναν. Για ποιους είσαι σίγουρος ότι έχουν αποδείξει την αξία ή την αναξιότητά τους; Αν τους αφαιρέσεις θα σου μείνει το ένα όγδοο. Σου φαίνεται αστεία η εις άτοπον απαγωγή; Μα η πολιτική δεν είναι μαθηματικά. Όλα είναι ρευστά και το μόνο σίγουρο είναι ότι καλείσαι να πάρεις μια θέση. Προσπάθησε να είναι όσο πιο καλή γίνεται. Πήγαινε. Ψήφισε κάτι. Όσο πιο ειλικρινά μπορείς.

(no photoshop, just youtube)

Θα έχεις δει τις τελευταίες πολιτικές διαφημίσεις της ΝΔ και των Ανεξ. Ελλ. Όχι ότι οι άλλοι έχουν κανένα επίπεδο. Τι να πρωτο-θυμηθεί κανείς, τον πεντοζάλη και το παιδομάζωμα, του Τσίπρα; Ή τον Άκη Πάνου του ΚΚΕ! Αλλά ετούτες εδώ έπιασαν ένα νέο είδος πάτου. Καλογυρισμένες και με κρυστάλλινη εικόνα δείχνουν τους αρχηγούς των συγκεκριμένων κομμάτων να πλησιάζουν παιδιά και να χρησιμοποιούν το διάλογο με αυτά για να περάσουν τα κομματικά τους μηνύματα. Ότι θα σώσουν τη χώρα, που οι αντίπαλοί τους θέλουν να την καταστρέψουν, κοκ.

Θα προσπεράσω το πόσο -πικρό- γέλιο προκαλούν οι διαφημίσεις αυτές σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο αλλά και το άφθονο, ξεκαρδιστικό τρολάρισμα, που μέσα σε ελάχιστο χρόνο προκάλεσαν στα social media. Γιατί εκεί ακριβώς είναι το σημείο κλειδί. “Τι βλακείες, μα τόσο ανόητοι είναι αυτοί που τις έφτιαξαν;” Όχι! Δεν είναι ανόητοι. Δεν έκαναν κανένα λάθος υπολογισμό.Έκαναν αυτό ακριβώς που είχαν σχεδιάσει. Ο λόγος είναι ότι δεν απευθύνονται σε κανέναν σκεπτόμενο άνθρωπο.

Απευθύνονται στον αμόρφωτο, στον ακαλλιέργητο, στον τυφλωμένο από αγανάκτηση, στον οργισμένο, στο φτωχοδιάβολο, δυστυχή, τρομοκρατημένο πολίτη. Όχι στον ψύχραιμο, όχι στον σκεπτόμενο. Δεν έχουν ελπίδα απέναντι σε αυτόν. Αν κάποια από αυτές σου λέει κάτι τότε, φίλε μου, λυπάμαι πολύ. Δε μιλούν στο λογικό σου αλλά στα κατώτερά σου ένστικτα. Μιλούν στο θυμό σου και εκμεταλλεύονται το θυμό σου. Και, το χειρότερο, σε υποτιμούν.

Σου μιλούν σα να είσαι βλάκας ή ανίκανος να διακρίνεις πλέον οτιδήποτε μέσα στην απελπισία σου. Σε θεωρούν βλάκα. Σε προτιμούν βλάκα. Αυτό πρέπει να σε προσβάλει και να σε θυμώνει, εκτός και αν πράγματι είσαι ο βλάκας που θέλουν. Δυστυχώς για μας τους υπόλοιπους, η λύση δεν είναι να αρχίσεις να ψηφίζει ό,τι να ‘ναι ή να πάρεις όπλα και να αρχίσει να πυροβολείς ανθρώπους δεξιά κι αριστερά. Αλλά να σταματήσεις να είσαι βλάκας. Κι αυτό είναι πολύ δύσκολο.

ΥΓ: Στο επόμενο τεύχος θα σου πω τι θα ψηφίσουμε στις εκλογές που έρχονται.

Δε συνηθίζω να κάνω αναδρομές στον εκάστοτε χρόνο που πέρασε, έπειτα από την κάθε πρωτοχρονιά. Αλλά η συγκεκριμένη χρονιά ήταν πολύ -δεν ξέρω πώς να την πω σωστότερα- πυκνή! Έγιναν πολλά. Πράγματα που χρειάστηκαν διαχείριση, τόσο σε πρακτικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο. Διάφορα άλλαξαν, είτε επειδή το θέλησα, είτε παρόλο που δεν το θέλησα αλλά δε μπορούσα και να το αποτρέψω. Κι αυτά τα ίδια τα Χριστούγεννα ήταν επίσης πυκνά. Μέσα σε 10 ημέρες διακοπών (ευφημισμός που σπρώχνει τα όρια της λέξης) έγιναν διάφορα χαρούμενα, διάφορα στενάχωρα και περίεργα, που επανέλαβαν σε συντομία όλη τη χρονιά.

Δε θα κάτσω να σας τα πω όλα ένα προς ένα αλλά θα προσπαθήσω να μείνω στο ζουμί, στο συμπέρασμα. Θα σας αποκαλύψω ένα μέρος από το νόημα της ζωής. (Το υπόλοιπο δεν το κρατάω κρυφό, απλά δεν το έχω ανακαλύψει. Ακόμα.) Για τους περισσότερους από εσάς, που σκέφτεστε κάπως πιο απλά από εμένα, ίσως αυτό το νόημα φανεί απλοϊκό. Αλλά μη βιαστείτε να κρίνετε. Είναι κι αυτό μέρος του ίδιου του νοήματος. Δηλαδή είτε ισχύει αυτό, είτε εσείς σκέφτεστε, όπως προείπα, πιο απλά από εμένα. Εν πάση περιπτώσει…

Το νόημα της ζωής, φίλοι μου, ή έστω το μέρος αυτού που ανακάλυψα, είναι [τα-τάααν] ότι δεν υπάρχει κανένα νόημα. Πέσατε από τα σύννεφα; Εμένα μου πήρε 35 χρόνια να το καταλάβω αν και την ψυλλιαζόμουν τη δουλειά. (Θα έπρεπε να με είχατε ενημερώσει νωρίτερα, εφόσον το γνωρίζατε.) Δεν υπάρχει νόημα, δεν υπάρχει κόλαση, δεν υπάρχει παράδεισος, δεν υπάρχει θεός, δεν υπάρχει μαγεία, δεν υπάρχουν φαντάσματα. Όλα είναι εδώ, όλα είναι πραγματικά, όλα είναι ό,τι βλέπεις, ό,τι ακούς και ό,τι καταλαβαίνεις. Ειδικά εξαιτίας αυτού του τελευταίου, το νόημα δεν είναι ολόιδιο για τον καθένα μας.

Αλλά το μοτίβο είναι ένα και το ίδιο: δεν υπάρχει κανένα συγκεκριμένο νόημα!

Σας μπέρδεψα και θα νομίσετε ότι λέω ασυναρτησίες. Παρακολουθήστε με για λίγο και θα ωφεληθείτε. Είναι οξύμωρο αλλά λέω ότι υπάρχει νόημα στη ζωή! Όμως το νόημα δεν είναι κάποιο μυστικό, κρυμμένο νόημα που περιμένει να το ανακαλύψουμε σαν το δισκοπότηρο, έτσι ώστε μετά να ζήσουμε ευδαίμονες και γνωρίζοντες για πάντα στους αιώνες (αμήν). Και αυτό για μένα ισούται με “κανένα νόημα”. Και αυτό είναι το νόημα. Ο νοών νοείτω. (Τώρα στο τέλος έκανα πλάκα, να με συμπαθάτε.)

Το νόημα της ζωής δε μπορεί να είναι άλλο παρά ένα ταξίδι. Μια αναζήτηση για το νόημα. Δεν το λέω καθόλου με ρομαντική ή ποιητική διάθεση αυτό. Είναι ένα ταξίδι υποχρεωτικό και καμιά φορά ολίγο βάρβαρο. Είναι μια αναζήτηση καταδικασμένη σε αποτυχία, με γνωστό, αμετάκλητο τέλος: το θάνατο. Μόνη ελπίδα μας η αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας. Και, ναι, αυτή είναι εφικτή. Μισό λεπτό, δεν ισχυρίζομαι ντε και καλά ότι θα τα καταφέρω και θα ζω χαρούμενα κι ευτυχισμένα χωρίς να φοβάμαι το θάνατο από εδώ και μπρος. Είπαμε, είναι μια διαδρομή το νόημα. Ίσως αυτό είναι το δικό μου νόημα. Το δικό σας ίσως είναι κάτι άλλο. Όμως μην ξεχνάτε, το μοτίβο είναι το ίδιο: το ταξίδι, η αναζήτηση, χωρίς σκοπό, με τέλος.

Ξέρω ότι η πληροφορική μου έχει τζαζέψει λιγάκι το μυαλό αλλά αυτή η αναδρομικότητα (το ινσέψιο, κατά την ποπ κουλτούρα) είναι πανέμορφη. Νόημα είναι να μην υπάρχει νόημα και να αναζητείς το νόημα. Νόημα είναι το ταξίδι ως το τέλος, γνωρίζοντας το τέλος και παρά το τέλος. Κι αν ανακάλυψα το νόημα δεν είναι ότι το κατέχω αλλά ότι το αναζητώ. Και φτου κι απ’ την αρχή.

Πρόσφατα, είχα μια συζήτηση με ένα φίλο που είναι αποφασισμένος να κατακτήσει την ψυχική ηρεμία. Τη νιρβάνα. Ή κάτι τέτοιο. Δεν έχει σημασία, δεν ειρωνεύομαι και δεν το κοροϊδεύω. Η αντίρρησή μου είναι ότι η νιρβάνα του δεν είναι εφικτή και το κυνήγι της είναι ένα επιπλέον άγχος, μια νεύρωση. Κι αν δεν την κατακτήσει, τι πειράζει; Θα πεθάνει λιγότερο ή περισσότερο από τους υπόλοιπους; Δεν είναι κακό αυτό. Αντιθέτως, αν αναζητώντας την γίνει λίγο καλύτερος άνθρωπος αυτό ακριβώς είναι (καλά μαντέψατε) το νόημα.

Όλη αυτή η σκέψη δεν απλοποιεί τα πράγματα. Μακάρι να το έκανε. Τα τακτοποιεί όμως λίγο, τα κατατάσσει. Ο κόσμος μας είναι αυτό που βλέπουμε και αυτό που αντιλαμβανόμαστε και αυτό μονίμως επεκτείνεται χωρίς να είναι πάντα εντελώς αντικειμενικό. Η ζωή κάνει κύκλους και τελειώνει. Το νόημα της ζωής είναι να τη ζήσεις ελεύθερος από καταπιέσεις. Είναι αυτό απλό; Καθόλου. Αλλά είναι μια θεμελιώδης διαπίστωση και την έχουμε ανάγκη.

Ελευθερία είναι να γνωρίζεις τα όρια και να πράττεις μέσα σε αυτά. Ελεύθερος πολιορκημένος μέσα σε ένα κλοιό από θάνατο, που μονίμως πλησιάζει. Άγνωστο το πότε αλλά βέβαιο ως επικείμενο γεγονός. Ελευθερία είναι να απαλλαγείς από αυτό το άγχος και να το δεχτείς. Τα όρια δεν είναι γνωστά εξαρχής και ούτε οριστικά. Είναι μαθηματικές ασύμπτωτες. Πάντα τις πλησιάζεις αλλά ποτέ δεν τις αγγίζεις.

Εντάξει, μιλάμε για ζόρικα νοήματα, φίλε.

Ορίστε, λοιπόν, να ‘το, πάρ’ το, χωρίς καμία χρέωση, χωρίς καν μια διαφήμιση ή κάποιο άλλο προσωπικό όφελος, σας αποκάλυψα το (μισό) νόημα της ζωής. Θα πρέπει να μου είστε αιώνια ευγνώμονες. Τώρα έρχονται εκλογές. (Πάλι.) Θα κληθείτε να ψηφίσετε κάτι. Να ψηφίσετε κάτι. Να μην απέχετε. Και να μην ξεχνάτε: μία είναι η ουσία, δεν υπάρχει αθανασία, άιντε να αρρωστήσει ο άγιος Πέτρος, να τη βγάλουμε και φέτος.

Καλή χρονιά, φέτος είμαι αποφασισμένος. (Μάλλον.)

ΥΓ: Μείνετε μακριά από το πατέ σολωμού.

Δε μπορώ να το κρύψω, αγαπάω Firefox και θα αγαπάω Firefox.

Γιατί έδειξε το δρόμο και:

Firefox is the only non-profit, non-corporate, non-compromised browser out there, and we want Web users everywhere know they have an independent choice.

Προχτές, το Σάββατο 21 Ιουνίου, 2014 βρέθηκα στο καλοκαιρινό meetup του JHUG στο TheCube. (Είναι η ελληνική κοινότητα μηχανικών λογισμικού που γράφουν σε Java.) Το meetup ήταν αρκετά ζωηρό, κρίνοντας από το ενδιαφέρον του κόσμου που συμμετείχε. Οι συζητήσεις που έγιναν ήταν πολύ ζωντανές και ενδιαφέρουσες. Ήταν όμως γενική η παραδοχή ότι η επίσημη κοινότητα της Java στην Ελλάδα δεν είναι ιδιαίτερα δραστήρια και ότι αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι τα λίγα ενεργά της μέλη είναι τα ίδια εδώ και σχεδόν 10 χρόνια.

(Παρένθεση: μπράβο τους που επιμένουν και κρατούν την κοινότητα ζωντανή.)

Γιατί άραγε όμως να συμβαίνει αυτό; Το πλήθος των προγραμματιστών Java στην Ελλάδα έχω την αίσθηση ότι δεν είναι καθόλου μικρό. Αντιθέτως, είμαι βέβαιος ότι είναι πάρα πολύ μεγάλο. Η Java είναι από τις βασικές γλώσσες προγραμματισμού που – στατιστικά – είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα συναντήσει κανείς στην καριέρα του τη σημερινή εποχή. Αυτό δείχνει η προσωπική μου εμπειρία, αυτό βλέπω στους χώρους αναζήτησης εργασίας, αυτό μου επιβεβαιώνουν και όσοι γνωρίζω στην αγορά εργασίας. Το ίδιο επιβεβαιώνουν και τα νούμερα παγκοσμίως. Επιπλέον, η  Java είναι η de facto γλώσσα προγραμματισμού στα πανεπιστήμια σήμερα. Και δε μπορώ να μην συνυπολογίσω και το Android, με την τεράστια εξάπλωσή του, οι εφαρμογές του οποίου γράφονται σε Java.

Μια εξήγηση που δίνω είναι ότι οι προγραμματιστές της Java, όχι όλοι προφανώς, αλλά στην πλειοψηφία τους, δεν είναι και πολύ “social”. Εργάζονται κυρίως στον enterprise χώρο, σε μεγάλες, δυσκίνητες εταιρείες, οι οποίες δεν καλλιεργούν την κουλτούρα της αλληλεπίδρασης, της εξωστρέφειας και της επικοινωνίας. Χρησιμοποιούν την τεχνολογία με κάπως παραδοσιακό τρόπο. Έχουν συγκεκριμένα εργαλεία, πολύ συχνά proprietary και μεθοδολογίες που δεν αλλάζουν εύκολα με τα χρόνια.

(Άλλη παρένθεση: να -ξανά- κάνω και λίγη πικρόχολη κριτική στην Oracle.)

Ταυτόχρονα, πρόκειται συχνά για εταιρείες που “μεγάλωσαν” την εποχή των παχιών αγελάδων και βασικός τους σκοπός δεν ήταν η παραγωγή ποιοτικών προϊόντων λογισμικού με καλά και αξιόπιστα processes αλλά η ανάληψη και διεκπεραίωση μεγάλων έργων. Περισσότερο καλλιέργησαν τη νοοτροπία της “φάρμας” προγραμματιστών, οι οποίοι πρέπει να παράγουν κώδικα με το κιλό, χωρίς ο καθένας τους να έχει σημαντική αξία και χωρίς καν η τεχνολογία η ίδια να έχει σημαντική αξία.

Ακόμη, όπως σημειώθηκε και στο meetup, σημαντική έλλειψη για πολλά χρόνια ήταν και η απουσία χώρων όπου η κοινότητα να μπορεί να συγκεντρώνεται για τις δράσεις της, όπως – καλή ώρα – το TheCube, μα και άλλοι συνεργατικοί χώροι ή χώροι που στηρίζουν την καινοτομία, την τεχνολογία και την επιχειρηματικότητα. (Αν και παραδόξως πιο πολλά JHUG meetups έγιναν μέχρι το 2010 παρά μετά.) Εν πάση περιπτώσει, αυτό δεν ισχύει πια!

Τέλος, μια παρατήρηση σε άλλο τόνο για κάτι που με στενοχωρεί. Όντας ο ίδιος Java developer αλλά και Javascript developer διαπιστώνω ότι πρέπει να είμαι κάτι λιγάκι σπάνιο. (Ή λίγο ανώμαλο που μου αρέσει!) Δε θα το περίμενα για να είμαι ειλικρινής. Μου κάνει εντύπωση, γιατί, πχ από την άλλη μεριά, θεωρείται απόλυτα φυσικό να γράφεις PHP και Javascript (όχι ότι ξέρεις να γράφεις  Javascript, αλλά λέμε τώρα). Βλέπω μια εμφανή αντιπάθεια εκατέρωθεν. Έχω ακούσει ουκ ολίγα υποτιμητικά σχόλια από Java developers για τη Javascript αλλά και πολλά απορριπτικά σχόλια για τη Java από – PHP και – Javascript developers. Γιατί, βρε παιδιά; Θα έπρεπε να αναγνωρίσουμε ο ένας την αξία του άλλου και να προωθήσουμε τη συνεργασία ανάμεσά μας. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα από μόνο του.

Έχω να σου κάνω μια πρόταση για τις Ευρωεκλογές της Κυριακής: Να πας να ψηφίσεις.

Για τους παρακάτω λόγους:

1. Να ψηφίσεις γιατί ζητούν τη γνώμη σου για θέματα που σε αφορούν. Κάποια γνώμη θα πρέπει να έχεις, δε μπορεί. Δείξε λίγη αξιοπρέπεια και πάρε μια θέση. Μην υποτιμάς και μην αγνοείς τη δημοκρατία όσα προβλήματα κι αν έχει. Έχει, το ξέρω.

2. Μην καταδέχεσαι άλλοι να αποφασίζουν για σένα. Ακραίοι, φασίστες, μισαλλόδοξοι, βλάκες (όλα αυτά μαζί ή κατά μόνας). Δε μιλάω για τους ανθρώπους με τους οποίους απλά δε συμφωνείς πολιτικά ή κοινωνικά. Μιλάω για κανονικούς φασίστες. Έχει σημασία. Τράβα και πες μια γνώμη. Σκέψου τη λίγο πρώτα αλλά πες κάτι. Οτιδήποτε διαφορετικό από αυτή την απύθμενη, ανεγκέφαλη μαυρίλα. Δε σου λέω τον υπόλοιπο χρόνο να κάθεσαι και τώρα να πας να ψηφίσεις περήφανος. Αλλά τώρα αυτό πρέπει να κάνεις, να ψηφίσεις.

3. Ίσως ακουστεί απλοϊκό αλλά αν θες Ευρώπη πήγαινε και ψήφισε κάτι έστω και ελάχιστα ενωτικό. Και σκέψου πολύ καλά πριν πεις ότι δε θες Ευρώπη, κακομοίρη μου. Η Ευρώπη για πρώτη φορά μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο περνά μια τόσο περίεργη κρίση. Αφού κατάλαβε ότι με παγκόσμιους πολέμους δε βγάζει άκρη έκανε μια Ευρωπαϊκή Ένωση. Ναι, και για να επιβάλλονται οι ισχυροί στους αδύναμους με πιο πολιτισμένο τρόπο. Αλλά αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση ευθύνεται για τα περισσότερα καλά που μας συνέβησαν ως χώρα μετά το 1974. Όχι, δεν είναι καθόλου αγγελικά πλασμένη, αλλά κι εμείς τα σκατώσαμε πολύ άσχημα. Τώρα αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση αμφισβητείται. Σε όλες τις χώρες της Ευρώπης η αξία της Ένωσης αμφισβητείται και οι διασπαστικές τάσεις ακούγονται ολοένα και πιο πολύ. Ταυτόχρονα, η Ρωσία αρχίζει πάλι να το παίζει μεγάλη αρκούδα. Τη θες την Ευρώπη σου λέω.

Α, και μην τα μπλέκεις με το μνημόνιο αν γίνεται. Πρώτα θες Ευρώπη και μετά εξετάζουμε αν θες μνημόνιο ή όχι και πώς. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα και υπάρχουν και οι βουλευτικές εκλογές για αυτό (μην ξεχνάς, ψήφισες Σαμαρά πρωθυπουργό, και πιο πριν Γιωργάκη και πιο πριν Κωστάκη και άλλα πολλά). Μπορεί να μη θες μνημόνιο αλλά θες Ευρώπη, ρε παιδί μου πώς να το κάνουμε, ακόμα κι αν δεν το ξέρεις. Ευρώπη που έχει συναίσθηση της υπόστασής της. Ευρώπη όπου ταξιδεύεις ελεύθερα. Που δραστηριοποιείσαι ελεύθερα. Που μπορείς και ψηφίζεις ακόμα. Ευρώπη.

Προσωπικά προσανατολίζομαι σε Οικολόγους Πράσινους / Πειρατές.

Πριν από ενάμιση μήνα, στις 20/03/2014, ανακοινώθηκε ο διαγωνισμός για τη νέα διαδικτυακή πλατφόρμα της ΝΕΡΙΤ με καταληκτική ημερομηνία στις 04/04/2014. Δε γνωρίζουμε ακόμη τα αποτελέσματά του, αν και από ότι φαίνεται δεν κατέληξε κάπου. Ο διαγωνισμός όριζε ότι η νέα ιστοσελίδα της ΝΕΡΙΤ θα βασιστεί πάνω στην πλατφόρμα WordPress. Αυτό, αν και ακούγεται ίσως πολύ συγκεκριμένο ως προδιαγραφή είναι λογικό, μιας και η υπάρχουσα ιστοσελίδα της ΝΕΡΙΤ είναι επίσης βασισμένη σε WordPress.

Ο λόγος για τον οποίο γράφω αυτό το άρθρο είναι διπλός. Πρώτον, προσπάθησα να λάβω μέρος στο διαγωνισμό. WordPress κάνουμε, δεν πεταλώνουμε τζτζίκια. Αυτό σημαίνει ότι έμαθα κάποια πράγματα σχετικά με αυτόν περισσότερα από τις ξερές ανακοινώσεις. Τελικά, δεν καταφέραμε καν να στείλουμε προσφορά. Έχουμε, δε, σημαντικά παράπονα να καταθέσουμε δημοσίως. Δεύτερον, το θέμα έχει αρχίσει και παίρνει κάποιες διαστάσεις στα ΜΜΕ, μιας και η ΝΕΡΙΤ, έπειτα από την περυσινή διαδοχή της ως δημόσια τηλεόραση είναι γενικά hot topic.

Εντωμεταξύ, μια “νέα” ιστοσελίδα της ΝΕΡΙΤ εμφανίζεται

Μάλιστα, πριν από λίγες μέρες βγήκε στον αέρα μια νέα έκδοση της ιστοσελίδας της ΝΕΡΙΤ, η οποία συγκέντρωσε διάφορα σχόλια στα ΜΜΕ και – φυσικά – στα social media. Ειδικά στα τελευταία το θέμα καλύφθηκε με τη συνήθη σοβαρότητα και καλή προαίρεση που οι χρήστες τους επιδεικνύουν. Ειρωνικά σχόλια, καταδικαστικά, καχύποπτα, κλπ. Όπως αποδείχθηκε, προς απογοήτευση των σκανδαλοθηρών, δεν πρόκειται πραγματικά για το νέο site της ΝΕΡΙΤ αλλά για ένα – ας το πω εγώ – ενδιάμεσο, που υλοποιήθηκε εσωτερικά από τη ΝΕΡΙΤ. Βέβαια, οι σκανδαλοθήρες συνέχισαν να πράττουν αυτό που ο πανικός για τα pageviews και το λιγοστό μυαλό τους επιτρέπει: να αναπαράγουν με θράσος τη μη διασταυρωμένη πληροφορία.

Συνολικά θέλω να καταλήξω σε μερικά συμπεράσματα (tl;dr):

1. Tα 35.000€ που ζητούσε ο διαγωνισμός ήταν λίγα για το μέγεθος του project.
2. Αδιαφάνεια κατά τη διαδικασία δεν υπήρχε. Απροθυμία ναι. Πολλή.
3. Το νέο site της ΝΕΡΙΤ δεν είναι ένα theme που κόστισε 55$.

Το περιεχόμενο του διαγωνισμού και το κόστος του

Ο διαγωνισμός ζητούσε το σχεδιασμό και την κατασκευή της νέας ιστοσελίδας της ΝΕΡΙΤ. Βασική προδιαγραφή ήταν η νέα ιστοσελίδα να βασιστεί στο WordPress, όπως και η παλιά. Αυτό σημαίνει τουλάχιστον ότι το υπάρχον περιεχόμενο θα πρέπει να ενσωματωθεί στη νέα ιστοσελίδα. Ο διαγωνισμός αναφέρεται, δε, στη διαχείριση του “συνόλου του περιεχομένου των τηλεοπτικών, ραδιοφωνικών και διαδικτυακών μέσων μετάδοσης της ΝΕΡΙΤ”, δηλαδή ειδησεογραφία, εκπομπές, blogs συντακτών, προϊόντα & υπηρεσίες, αρχείο κλπ. Η εκτίμησή μου είναι ότι αυτό το περιεχόμενο (θα) είναι αρκετά εκτεταμένο.

Παράλληλα, το σύστημα διαχείρισης της ιστοσελίδας είναι ανάγκη να διασυνδεθεί με δύο εξωτερικά συστήματα: 1) αυτό της διαχείρισης του newsroom της ΝΕΡΙΤ και 2) αυτό του, γνωστού μας κατά τα άλλα, αρχείου της ΕΡΤ (νυν αρχείο ΔΤ). Πρόκειται για δύο proprietary συστήματα, διαφορετικά μεταξύ τους, σε διαφορετικές τεχνολογίες, με τα οποία θα πρέπει η ιστοσελίδα της ΝΕΡΙΤ να διασυνδεθεί λειτουργικά για άντληση πληροφοριών. Αυτό, κατά την εκτίμησή μου, μυρίζει πολύ custom development. Κοινώς ανθρωποώρες και μάλιστα όχι ανειδίκευτου εργάτη.

Και όλα αυτά, φυσικά, με accessibility, μοντέρνο design, responsive design, διαχείριση διαφημιστικού χώρου, documentation, ώρες εκπαίδευσης… τα πάντα. Χωρίς δισταγμό σας λέω ότι τα 35.000€ του διαγωνισμού είναι ποσό μικρό για το μέγεθος του έργου και όχι μεγάλο.  Ο μόνος σοβαρός λόγος για να το κάνει αυτό μια εταιρεία είναι για το γόητρο, για το ενδιαφέρον που έχει το έργο και για τη δημοσιότητα που σίγουρα θα πάρει όταν ολοκληρωθεί. Όσα αντίθετα ακούστηκαν είναι από άσχετους με το χώρο ή υπερβολικά καχύποπτους κυνηγούς μαγισσών.

Προσπαθώντας να λάβω μέρος στο διαγωνισμό

Με αυτό το κίνητρο, λοιπόν, να αναλάβουμε, ως Nevma, ένα ενδιαφέρον και μεγάλο σε έκταση έργο, που θα πάρει και κάποια δημοσιότητα, αποφασίσαμε να (προσπαθήσουμε) λάβουμε μέρος στο διαγωνισμό. Χωρίς να το καταλάβουμε βρεθήκαμε σε μια αλληλουχία καθυστερήσεων από την πλευρά της ΝΕΡΙΤ, σε βαθμό που να καθιστούν τη συμμετοχή μας σε αυτόν αδύνατη. Τα πράγματα έγιναν με αυτή τη σειρά:

1. 20/03/2014: Ανακοίνωση διαγωνισμού. Διαβάζοντας το διαγωνισμό διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν θολά σημεία που έχουν ανάγκη από διευκρινίσεις. Πχ ο διαγωνισμός έμοιαζε να ορίζει ότι μόνο διαφημιστικές εταιρείες εγγεγραμμένες στο σχετικό τους μητρώο μπορούσανε να λάβουν μέρος. (Λίγο αργότερα, μιλώντας με τον υπεύθυνο της ΝΕΡΙΤ για το διαγωνισμό, μας επιβεβαιώνεται ότι πράγματι τα σημεία αυτά ήταν γενικόλογα και ότι δικαίως ζητήσαμε διευκρινίσεις.) Τα παραθέτω αμέσως μετά αυτό το ιστορικό.
2. 21/03/2014: Επικοινωνούμε αρχικά στη σελίδα της ΝΕΡΙΤ στο Facebook, όπου και διαβάσαμε πρώτη φορά για το διαγωνισμό ζητώντας πληροφορίες σχετικά με το ποιος θα απαντήσει στις ερωτήσεις μας. Δεν παίρνουμε κάποια απάντηση.
3. 25/03/2014: Επικοινωνούμε με email στο info@nerit.gr ρωτώντας το ίδιο πράγμα. Δεν παίρνουμε κάποια απάντηση.
4. 28/03/2014: Επικοινωνούμε και πάλι στο ίδιο email. Δεν παίρνουμε κάποια απάντηση και πάλι.
5. Επικοινωνούμε στη σχετική φόρμα στη σελίδα επικοινωνίας, στο site της ΝΕΡΙΤ (δεν έχω συγκρατήσει ακριβή ημερομηνία, αλλά είναι κάπου εκεί γύρω).
6. 28/03/2014: Μη λαμβάνοντας απάντηση με κάποιο άλλο τρόπο (όχι, δεν τηλεφώνησα) επικοινωνήσαμε προσωπικά στο Facebook με μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΝΕΡΙΤ, ο οποίος συμμετέχει στο group της ελληνικής κοινότητας του WordPress. Ζητήσαμε και πάλι επικοινωνία με κάποιον σχετικά με τα ερωτήματα που θέλαμε να θέσουμε. Μας παραπέμπει σε πρόσωπο επικοινωνίας μέσω email σε μη εταιρικό email.
7. 30/03/2014: Ξεκινά επικοινωνία με το συγκεκριμένο πρόσωπο, στο οποίο θέτουμε τα ερωτήματά μας. Τα αντιμετωπίζει ως εύλογα και διατίθεται να τα απαντήσει. Κάποια από αυτά θα μπορέσει να τα απαντήσει απευθείας και κάποια θα μπορέσει να τα απαντήσει έπειτα από επικοινωνία με τους συντάκτες του διαγωνισμού. Δεν τα απαντά ακόμη όμως.
8. 01/04/2014: Λαμβάνουμε με email τις απαντήσεις στα μισά ερωτήματά μας. Ο διαγωνισμός εκπνέει στις 04/04/2014 σε τρεις μέρες.
9. 02/04/2014: Μέχρι και αυτή την ημερομηνία επικοινωνούμε καθημερινά και από το τηλέφωνο. Οι συζητήσεις γίνονται σε καλό κλίμα και με καλή διάθεση αλλά χωρίς όλες τις απαντήσεις ακόμη.
10. 03/04/2014: Λαμβάνουμε και τις τελευταίες απαντήσεις. Μία από αυτές διευκρινίζει ότι για να συμμετάσχουμε στο διαγωνισμό πρέπει “Η πρόταση πρέπει να περιλαμβάνει εικαστική σχεδίαση της ενιαίας διαδικτυακής πλατφόρμας (βλ Γ1)” O διαγωνισμός εκπνέει την επόμενη ημέρα!
11. 04/04/2014: Εκπνοή διαγωνισμού. Αδυνατώντας να παράγουμε ένα design από τον κώλο μας σε μια μέρα δε στέλνουμε προσφορά. Ζητούμε παράταση. Ο υπεύθυνος του διαγωνισμού συμφωνεί ότι το αίτημα είναι δίκαιο, το μεταφέρει στην επιτροπή του διαγωνισμού αλλά χωρίς κάποιο αποτέλεσμα.
12. 05/05/2014: Εμφανίζεται το “νέο” theme στην ιστοσελίδα της ΝΕΡΙΤ. Είναι ένα έτοιμο theme, το Ya’aburnee. Ο τόπος βουίζει ότι η νέα ιστοσελίδα της ΝΕΡΙΤ, αυτή των 35.000€, βασίστηκε σε ένα theme των 55$. Βέβαια, η ανακοίνωση ΝΕΡΙΤ ξεκαθαρίζει ότι το νέο theme είναι εσωτερική δουλειά (υποθέτω προσωρινή) και ότι ο διαγωνισμός δεν “προχώρησε”.

Οι διευκρινίσεις που ζητήσαμε να δοθούν

(Για να κατανοήσει κανείς καλύτερα αυτά τα ερωτήματα μπορεί να διαβάσει το διαγωνισμό.)

1. Στην παράγραφο Β3 γίνεται αναφορά σε ανάπτυξη διαλειτουργικότητας μεταξύ της πλατφόρμας του WordPress. Δε γίνεται καθόλου αναφορά στην έκταση και το είδος αυτής της διαλειτουργικότητας. Μάλιστα η γενικότητα με την οποία γίνεται η αναφορά υποδηλώνει εργασίες όχι μικρής έκτασης. Πώς να εκτιμήσουμε αυτό το κομμάτι του έργου;
2. Επίσης στην παράγραφο Β3 γίνεται αναφορά σε υποβολή τεχνικο-οικονομικής πρότασης για την μετάπτωση σε ισοδύναμη λύση ανοιχτού λογισμικού, χωρίς να γίνεται καμία αναφορά στην έκταση του έργου. Το ερώτημα κι εδώ είναι ίδιο με το (1) από πάνω.
3. Στην παράγραφο Β4 αναφέρεστε στην ανάπτυξη διαλειτουργικότητας μεταξύ της πλατφόρμας WordPress και του πληροφοριακού συστήματος του αρχείου. Και πάλι δε γίνεται καθόλου αναφορά στην έκταση και το είδος αυτής της διαλειτουργικότητας. Το ερώτημα κι εδώ είναι ίδιο με το (1) από πάνω.
4. Στην παράγραφο Β2.5 γίνεται αναφορά σε “λειτουργική διασύνδεση με … τεχνολογίες ώστε το πόρταλ να είναι προσπελάσιμο από ΑμΕΑ”. Περί τίνος πρόκειται αυτή η αναφορά; Δε γνωρίζουμε την ύπαρξη τεχνολογιών “διασύνδεσης” ώστε μια ιστοσελίδα να είναι προσβάσιμη από ΑμΕΑ. Αναφέρεστε στην “προσβασιμότητα” την ιστοσελίδας;
5. Στην  παράγραφο Γ1 αναφέρετε ότι οι υποψήφιοι θα κριθούν από “την παρουσίαση της πρότασης για την ανάπτυξη λογισμικού WordPress και τη σχεδίαση της ενιαίας διαδικτυακής πλατφόρμας”. Δεν είναι ξεκάθαρο αν στην πρόταση των υποψηφίων ζητάτε να συμπεριληφθεί και εικαστική πρόταση για το υπό διαγωνισμό πόρταλ. Το ρωτάω γιατί σε παρόμοιες περιπτώσεις στην αγορά αυτό συνηθίζεται και πρέπει να είναι σαφές!
6. Αναφέρετε ότι οι συμμετέχοντες πρέπει να πληρούν τις προϋποθέσεις της παρ. 3 του άρθρου 12 του Ν. 3688/2008 (Α’ 163). Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι στο διαγωνισμό μπορούν να λάβουν μέρος μόνο διαφημιστικές εταιρείες. Είναι πράγματι έτσι; Πού βασίζεται αυτή η διευκρίνιση; Το έργο αφορά ξεκάθαρα την ανάπτυξη μιας διαδικτυακής πλατφόρμας βασισμένης σε WordPress. Δε θα έπρεπε να έχουν δικαίωμα συμμετοχής εταιρείες σχεδιασμού και ανάπτυξης ιστοσελίδων;

Πιστεύω ότι οι διευκρινίσεις αυτές είναι παραπάνω από εύλογες. Είναι εξαρχής κρίσιμη έλλειψη του διαγωνισμού και μόνο το γεγονός ότι αφήνει τόσο σημαντικά ζητήματα να αιωρούνται. Το ότι λάβαμε τις απαντήσεις μας τόσο καθυστερημένα, μέχρι και μία μέρα πριν τη διορία, πρακτικά έκανε αδύνατη τη συμμετοχή μας σε αυτόν. Δεν ξέρω ποιος κατάφερε τελικά να συμμετάσχει ή αν ενδιαφέρθηκε για αυτά τα ζητήματα. Τελικά φαίνεται ότι ο διαγωνισμός δεν τελεσφόρησε συνολικά.

Και για την ιστορία

Το παλιό site της ΝΕΡΙΤ (βασισμένο σε theme),
το νέο (βασισμένο σε theme κι αυτό) site της ΝΕΡΙΤ και
το theme στο οποίο βασίστηκε το νέο site της ΝΕΡΙΤ

 Αρμόζει στην ελληνική δημόσια τηλεόραση μια τέτοια ιστοσελίδα; Είναι σωστό να την αναλάβει εσωτερικά; Ήταν το ποσό των 35.000€ υπερβολικό; Τι έγινε τελικά με το διαγωνισμό, γιατί δεν “προχώρησε”; Αντιπροσωπεύει η ελληνική δημόσια τηλεόραση τη χώρα μας προς τα έξω; Ποια ομάδα κέρδισε τον τελικό του κύπελο Αγγλίας το 1954; Χέζουν οι αρκούδες στο δάσος; Αυτά και άλλα είναι τα μεγάλα αναπάντητα ερωτήματα που θα μας απασχολούν για τα χρόνια που θα έρθουν.