Τάκης Μπουγιούρης

Ο παραπάνω τίτλος είναι σχεδόν αστείος. Πώς μπορείς να τιθασεύσεις σε μια δημοκρατία την καθημερινή συζήτηση ανάμεσα στους πολίτες της; Γιατί περί αυτού πρόκειται. Κι έχει ξεκινήσει μια ατέρμονη κουβέντα, αλλά ίσως χρήσιμη εφόσον φωτίζει τις οδούς του διαδικτύου στα μάτια εκείνων που τις αγνοούσαν.

Πολύ θα ήθελα – και αν περνούσε από το χέρι μου θα το έκανα – να υπάρξει ένας νόμος που να απαγορέψει την ηλιθιότητα και τα παράγωγά της. Στο χώρο των ΜΜΕ υπάρχουν πάμπολλα τέτοια. Αλλά αυτό δε μπορεί να γίνει! Κι αν με στενοχωρεί, ξέρω ότι καλώς είναι που δε μπορεί να γίνει. Η συζήτηση που έγινε στο press-gr δε με ενδιαφέρει καθόλου, ούτε τι ειπώθηκε ούτε πώς προσβλήθηκε αυτός που προσβλήθηκε από αυτή. Με ενδιαφέρει όμως το γενικότερο ζήτημα που προκύπτει από αυτή.

Είναι δυνατόν μια ιστοσελίδα (blog, forum, portal ή ό,τι άλλο θέλετε) να φιλτράρει αποδοτικά το feedback (σχόλια, απόψεις κλπ) που δέχετεται από τους χρήστες της; Σε πολλές περιπτώσεις το μέγεθος των σχολίων το κάνει απαγορευτικό. Κι αν κάποιος γράψει προσβλητικά σχόλια για κάποιον άλλο στον τοίχο του σπιτιού μου, είμαι μετά εγώ υποχρεωμένος να καθαρίσω τον τοίχο αυτό; Μπορεί να μην είμαι καν σε οικονομική θέση να το κάνω. Βέβαια με ένα forum ή ένα blog δίνω βήμα λόγου στον καθένα για να στέλνει απόψεις που καταγράφονται και μένουν, ενώ με τον τοίχο του σπιτιού μου δε δίνω βήμα λόγου – τουλάχιστο όχι εκ προθέσεςως.

Επιπλεόν στη συζήτηση που γίνεται αυτές τις μέρες η φαιά ουσία καταναλώνεται στα blogs κάτι λανθασμένο κατά την άποψή μου διότι αφήνει ουσιώδεις πτυχές απ’ έξω. Μήπως το ίδιο δεν ισχύει τόσα χρόνια με τα forums; Το μόνο που χρειάζεται για να γραφτεί κανείς σε αυτά είναι ένα δωρεάν email και μπορεί να γράφει ό,τι του καπνίσει ανώνυμα. Βέβαια τα forums έχουν διαχειριστές. Από τεχνική άποψη, ναι, έχουν. Αλλά το ίδιο ζήτημα ανακύπτει όσον αφορά την ευθύνη τους για τα μηνύματα των χρηστών μεταξύ τους.

Θα ήθελα να τονίσω ακόμη ότι το internet λειτουργεί σε πολλές περιπτώσεις όπως ένα κοινωνικό σύνολο. Κάποιοι άνθρωποι εκφράζουν απόψεις, κάποιοι άλλοι τις σχολιάζουν. Συχνά κάποιοι ίσως προσβληθούν και αυτοί που τους προσέβαλλαν ίσως κληθούν να απολογηθούν γι’ αυτό. Επίσης, στο internet λειτουργεί έμπρακτα και η έννοια της "κοινής γνώμης". Δηλαδή, αν πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι κάποιος είναι πχ κλέφτης τότε για το κοινωνικό σύνολο αυτός είναι κλέφτης. Δεν έχει σημασία τι είναι αυτός στην πραγματικότητα. Φυσικά δε μου αρέσει αυτό, αλλά έτσι λειτουργεί η κοινωνία και δεν τίθεται θέμα δικαίου. Για παράδειγμα είναι στον ΟΤΕ ληστές ή όχι; Είναι ο George Bush miserable failure ή όχι;

Δε βρίσκω κανένα λόγο γιατί θα έπρεπε να ισχύσει στο internet κάτι διαφορετικό από ότι ισχύει σε άλλα μέσα, από ότι ισχύει γενικότερα δηλαδή. Οποτεδήποτε κάποιος θίγεται από κάτι έχει το δικαίωμα να απευθυνθεί στη δικαιοσύνη και αυτή θα χρησιμοποιήσει τα μέσα που διαθέτει. Θα επαναλάβω κάτι που λέω τακτικά εδώ μέσα. Το διαδίκτυο και η πρόσβαση στην ηλεκτρονική πληροφορία είναι σαν τους δρόμους. Είναι επιθυμητό να παρέχεται σε όλους, άνευ όρων και μόνο σε περίπτωση παραπτωμάτων να λειτουργούν μηχανισμοί που επεμβαίνουν.

Ο Θοδωρής μας ενημερώνει για το άνοιγμα στο κοινό των ηλεκτρονικών αρχείων των New York Times και του περιοδικού Atlantic. Το περιεχόμενο που διατίθεται πραγματικά κάνει σαγόνια να πέφτουν. Ακόμη, μας επισημαίνει το post  ενός άλλου τύπου ο οποίος έχει συλλέξει μερικά άρθρα των Times γύρω από πασίγνωστα ιστορικά γεγονότα – ρίξε μια ματιά, έχει πολύ ενδιαφέρον.

Θα ήθελα να σταθώ, όμως, κυρίως στο εξής δημοσίευμα των Times της 28ης Φεβρυαρίου 1993 με μια από τις πρώτες αναφορές στο "διαδίκτυο" και τις δυνατότητές του. Υπηρεσίες… υπηρεσίες… υπηρεσίες… Αυτές ήταν και είναι η πεμπτουσία του. Εννοώ ότι, θεωρώντας τα πράγματα από κάποια απόσταση, τελικά, ίσως δεν έχουμε παρεκκλίνει πολύ από τον αρχικό στόχο…

Ο όρος "social networking" σίγουρα θα έχει φτάσει στα αυτιά σας. Επιχειρώντας να τον μεταφράσω στα ελληνικά – πρόχειρα και κάπως κυριολεκτικά – γελάω από μέσα μου: κοινωνική δικτύωση. Μάλλον κάτι σαν "διαδικτυακή συνεργασιμότητα" θα ήταν πιο σωστό αλλά και πάλι γελάω από μέσα μου. Θα χαρώ να ακούσω μια καίρια και περιεκτική απόδοση του τίτλου στα ελληνικά.

Θα είναι, όμως ανώφελο μιας και ο όρος θα αναφέρεται σε κάτι που δεν υπάρχει. Πραγματικός χαμός γίνεται στο διαδίκτυο σήμερα γύρω από αυτό τον όρο. Ένα ακόμη buzzword που αποφέρει υπέρογκα κέρδη σε εκείνους που έχουν όφελος να τον διακινούν – τους διαφημιστές και τα περιοδικά (ηλεκτρονικά τε και έντυπα). Τόνοι από bytes σπαταλώνται για να μελετηθούν οι τεχνικές "κοινωνικής" δικτύωσης που αναπτύσσονται, οι επιπτώσεις της στο διαδίκτυο, στην τεχνολογία, ακόμη και στην εκπαίδευση και στο πώς μπορεί αυτή να τις ενσωματώσει δημιουργικά.

Πολύ κακό για το τίποτε, θα ήθελα να ισχυριστώ. Τίποτε δεν υπάρχει τώρα που να μην υπήρχε και πριν από δέκα χρόνια. Και 10 χρόνια στην ιστορία του διαδικτύου είναι πολλά… πάρα πολλά. Ας ερμηνεύσουμε λιγάκι τον όρο. "Social": άρα πρόκειται για τεχνικές και τεχνολογίες που βασίζονται στη συνεργατική συλλογή/ταξινόμηση/παρουσίαση περιεχομένου. "Networking": γιατί είναι εφικτό μέσω (δια)δικτύου και διασυνδέει έτσι τους συνεργαζόμενους μεταξύ τους.

Τι από αυτά δεν υπήρχε πριν από δέκα χρόνια; Δεν υπήρχαν mailing lists, newsletters, ηλεκτρονικά billboards, irc’s,  ιστοσελίδες αφιερωμένες σε ειδικές θεματικές; Μήπως δεν υπήρχαν links; Υπήρχαν! Και μήπως δε μπορούσε ο πάσα εις να έχει το – μικρό έστω – χώρο του στο διαδίκτυο στα geocities και στα τόσα άλλα μέρη όπου δινόνταν δωρεάν web space για να τοποθετεί αυτό που θεωρεί ενδιαφέροντα/χρήσιμα; Μήπως δεν υπήρχαν τα εργαλεία; Ο Netscape ήταν ο πρώτος browser που ήρθε με HTML editor ενσωματωμένο! Φυσικά, σήμερα όλα αυτά είναι και πιο εξελιγμένα και πιο όμορφα και λειτουργικά και απ’ όλα! Όμως αυτή η εντύπωση κοσμογονίας που εμφανίζεται πως βρίσκεται σε εξέλιξη είναι τόσο έντονη όσο και απατηλή.

Η μόνη ουσιαστική διαφορά του 10 χρόνια πριν με το σήμερα είναι οι εκατομμύρια περισσότεροι χρήστες σε όλο τον κόσμο και οι γρήγορες συνδέσεις (τύπου DSL, cable κλπ). Όλοι αυτοί οι χρήστες διψούν για περιεχόμενο αλλά και αποτελούν στόχο για διαφήμιση δισεκατομμυρίων δολλαρίων (οι σκεπτικοί ας αναζητήσουν τα έσοδα του google από τα Adwords και μόνο, σαν άσκηση για το σπίτι). Κανείς δε θα αρνηθεί τη σημασία του διαδικτύου. Θα ισχυριζόμουν ότι η χρήση του θα έπρεπε να είναι υποχρεωτική στα σχολεία σε αντίθεση με άλλα "μαθήματα" όπως, για παράδειγμα, τα Θρησκευτικά. Όμως τότε ίσως κατηγορηθώ για το ότι έτσι προσπαθώ να εξασφαλίσω θέσεις εργασίες για πληροφορικάριους στο μέλλον.

Λυπούμαι γιατί πρακτικά το διαδίκτυο σχεδόν 20 χρόνια μετά τη γέννησή του εξακολουθεί να βασίζεται πάνω στις ίδιες τεχνολογίες με τις οποίες πρωτοξεκίνησε. Λίγη HMTL και μετά λίγη Javascript με λίγο CSS κι ύστερα Flash και Applets και μετά μας είπαν ότι ανακάλυψαν και τον AJAX κλπ κλπ. Θυμίστε μου αύριο να γράψω ένα post για το Web 2.0 και για το γιατί ούτε και αυτό υπάρχει! Ένα από τα σημαντικά θετικά στοιχεία που διακρίνονται, από την άλλη μεριά είναι – επιτέλους – η σταδιακή σύγκλιση των browsers σε πολλά κοινά τεχνικά σημεία, που διευκολύνουν τη ζωή και αυτών που καταναλώνουν αλλά και αυτών που παράγουν το περιεχόμενο στο διαδίκτυο.

Την  επόμενη φορά που θα ακούσετε για κάποια νέα social networking υπηρεσία σπαταλήστε 5 λεπτά για να αναρωτηθείτε τι το νέο έχει να κομίσει. Γιατί ζητάει την προσοχή και τη συμμετοχή σας; Τι προσφέρει που δεν προσφέρεται αλλού και από πολύ καιρό πριν;

"Α’ στο διάλο".., θα σκάσω, δε μπορώ να μη το σχολιάσω.  Εισαγωγή:

Ως e-trikala αναφέρεται ένα σύνολο εφαρμογών ΤΠΕ μέσα από τις οποίες φιλοδοξούμε να παράσχουμε σύντομα στους δημότες της πόλης των Τρικάλων- και της ευρύτερης περιοχής – ηλεκτρονικές υπηρεσίες με στόχο την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης αυτών. (από το www.trikalacity.gr και το www.e-trikala.gr)

Ο δήμος Τρικκαίων (τα γνωστά μας Τρίκαλα) είναι η πρώτη "ηλεκτρονική" πόλη στην Ελλάδα. Ή, αλλιώς, είναι η πρώτη πόλη που επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τις τεχνολογίες της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών με στόχο τη "βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των πολιτών της". Πόσο καλύτερη εφαρμογή μπορεί να βρει κανείς στην πράξη για την τεχνολογία;

Πράγματι στα Τρίκαλα τα τελευταία χρόνια, έπειτα από τις τελευταίες δημοτικές εκλογές, η τοπική αυτοδιοίκηση έκανε ξεκάθαρη στροφή προς τις νέες τεχνολογίες και την αξιοποίησή τους στις διαδικασίες της. Ούτε αριστερή ούτε δεξιά στροφή! Και με την αρωγή τηςΚοινωνία της Πληροφορίας εντυπωσιακά πράγματα έχουν επιτευχθεί. Παραθέτω μερικά (με το σαγόνι κατεβασμένο):

1. Δωρεάν ασύρματο δίκτυο: δωρεάν ασύρματο δίκτυο (μέσω wi-fi) σε όλη σχεδόν την πόλη των Τρικάλων (δες και χάρτη κάλυψης) σε ταχύτητες 768kbps με 1mbps.
2. Υπηρεσία παραπόνων "Δημοσθένης": ένα σύστημα καταχώρισης παραπόνων / επισημάνσεων από τους πολίτες προς το δήμο που ενοποιεί όλους τους τρόπους (φυσικό, ηλεκτρονικό, τηλεφωνικό).
3. Τηλεπρόνοια: "…δημιουργία ενός δικτύου τηλεπρόνοιας, χρησιμοποιώντας υποδομές τηλεματικής, που θα λειτουργεί στο Δήμο Τρικκαίων για την παροχή υπηρεσιών υποστήριξης στις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες (ηλικιωμένους, ΑΜΕΑ, άτομα με χρόνιες παθήσεις κλπ)"

Όλα αυτά φαντάζουν αστρονομικά για τα ελληνικά δεδομένα. Ελπίζω και να αξιοποιηθούν στην πράξη. Προσωπικά πιστεύω ότι οι νέες τεχνολογίες και οι τηλεπικοινωνίες είναι ένα αγαθό το οποίο κάθε πολιτεία οφείλει να παρέχει στα μέλη της. Όπως ακριβώς έχουμε δρόμους για να κυκλοφορούμε – ό,τι δρόμοι και αν είναι αυτοί τελοσπάντων – έτσι θα έπρεπε να έχουμε πρόσβαση στο διαδίκτυο. Οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών μπορούν στη συνέχεια έτσι κι αλλιώς να συνεχίσουν να θησαυρίζουν πουλώντας μας υπηρεσίες, όπως ένας ταξιτζής -δικαίως – πληρώνεται για να μας μεταφέρει πάνω στους δημόσιους, κατά τα άλλα, δρόμους. Μια τέτοια πολιτεία αναγνωρίζει πως η τεχνολογία είναι μέγιστο αγαθό. Εφόσον, βέβαια, έχει αξιωθεί να παρέχει τα υπόλοιπα αυτονόητα για την αξιοπρεπή ύπαρξη των πολιτών (δρόμοι, υγεία, παιδεία, προσιτό φως και νερό κλπ). Και ως τέτοιο την κάνει διαθέσιμη σε αυτούς.

Εγώ παίρνω spam, εσύ παίρνεις spam, όλοι παίρνουμε spam. Μα πόσο spam, όμως;

Ω, ήξερα ότι είναι πολύ, αλλά τα στατιστικά της Barracuda Νetworks λένε ότι το 90 με 95% των emails που στάλθηκαν μέσα στο 2007 ήταν spam. Ένα νούμερο ιλιγγιώδες όσο συνηθισμένοι και αν είμαστε στα δεκάδες ενοχλητικά μηνύματα που γρήγορα-γρήγορα στέλνουμε στον απόπατο του λογαριασμού email μας καθημερινά!

Και όμως η λύση έχει βρεθεί και δεν είναι μόνο το φιλτράρισμα των εισερχόμενων emails για "ενοχλητικό" περιεχόμενο ή ο αποκλεισμός των IPs που φαίνεται ότι στελνουν spam. Κάτι που αποτελεί καλή λύση αλλά έχει το μειονέκτημα ότι κάθε φορά που ένα νέο είδος spam email επινοείται το φίλτρο χρειάζεται να "μάθει" εκ νέου να το αναγνωρίζει, ή να διατηρεί συνεχώς ανανεωνόμενες λίστες από "κακές" IPs. Επίσης, είναι λύσεις που έχουν και ένα υπολογιστικό κόστος μιας κάποια μηχανή πρέπει να κάνει αυτό το φιλτράρισμα.

Όχι, χρειάζεται μια λύση άμεση και καίρια. Μια λύση τόσο στιβαρή όσο και η λειτουργία του ίδιου του internet! Και το όνομα αυτής: Sender Policy Framework. Μα είναι τόσο απλό, είναι μεγαλειώδες.

Πρώτα δύο τρία πράγματα ως προς το γιατί "τρώμε" χωρίς αντίσταση τόσο spam – εννοώ από τεχνικής άποψης γιατί τα τρώμε και όχι για ποιο λόγο μας τα ταΐζουν:

1. Ένας mail server (ναι, αυτός από τον οποίο παίρνει το Outlook  –  – τα mail σας και σας τα εμφανίζει) είναι ρυθμισμένος να δέχεται και να σας πασάρει ό,τι του έρθει κα μοιάζει με email. Και είναι πάααρα πολύ εύκολο να του στείλεις κάτι που μοιάζει με έγκυρο email. Αυτό που προσπαθεί για το καλό σας να κάνει είναι, όπως είπα παραπάνω, να φιλτράρει αυτά που του έρχονται όσον αφορά το περιεχόμενό τους και αν ο αποστολέας (η IP διεύθυνσή του) είναι καταγεγραμμένη σε γνωστές λίστες διεθύνσεων που έχουν εντοπιστεί ότι στέλνουν spam.
2. Έτσι είναι πάααρα πολύ απλό κάποιος να σας στείλει όοο,τι θέλει και να λέει ότι είναι όποιος θέλει και ή διεύθυνσή του να είναι όοο,τι θέλει. Αλήθεια! Απόδειξη ότι παίρνετε τόσα email από απίθανους αποστολείς με απίθανα domains κλπ κλπ κλπ.
3. Γιατί επιτρέπεται αυτό και δε βγάζουν νόμο να το απαγορεύει?
4. Γιατί αν το κάνουν αυτό πολύς κοσμάκης που στέλνει emails μέσα από τους servers του ISP του (παροχέας internet) θα έχει πρόβλημα διότι ενώ τα mail του θα είναι πχ από τη διεύθυνση mitos@kakomoiris.gr θα φαίνεται ότι έχουν σταλεί από το server του ISP του!
5. Δεν καταλάβατε; Δεν πειράζει…

Το Sender Policy Framework, λοιπόν προσπαθεί να αντιμετωπίσει αυτήν ακριβώς την εκκρεμότητα. Λέει:

Όταν θα λαμβάνω ένα email από το domain kakomoiris.gr θα πηγαίνω και θα ρωτάω το DNS server που είναι υπεύθυνος για αυτο το domain από που έχει δηλωμένο να στέλνονται τα emails του. Αν το mail που μου ήρθε έχει έρθει από διεύθυνση που δεν είναι δηλωμένη τότε είναι spam, ή έστω άκυρο, ή το λιγότερο λανθασμένο αν όχι κακόβουλο email.

Βέβαια όταν ο ιδιοκτήτης του domain kakomoiris.gr βάλει τις απαραίτητες εγγραφές στο DNS του τότε αυτό που θα έχει καταφέρει είναι να μη μπορεί κανείς να στείλει spam που να ισχυρίζεται ότι ήρθε από διεύθυνση μέσα στο kakomoiris.gr. Έτσι έχει κάνει ένα μικρό καλό σε όλους τους υπόλοιπους χρήστες του internet, ποτέ δε θα λάβουν spam emails από το kakomoiris.gr. Και έτσι όταν όοολοι οι κακομοίρηδες κάνουν το ίδιο τότε κανένας κακομοίρης δε θα ξαναλάβει ποτέ spam, spam, spam.., beautiful spaaam! Αυτό βάζει μια επιπλέον ευθύνη στους διαχειριστές των mail servers των ISPs κυρίως! Που θα πρέπει να έχουν δηλωμένες στους servers αυτούς τις αναγκαίες εγγραφές αλλά και να τους έχουν ρυθμίσει να ελέγχουν και τους υπόλοιπους servers που τους στέλνουν emails για αντίστοιχες εγγραφές. Με δυο λόγια, μπελάδες!

Το πρόβλημα, επομένως, είναι περίπου όμοιο με αυτό των σκουπιδιών, για παράδειγμα στην πόλη! Αν ο καθένας ήταν λίγο πιο ευσυνείδητος και αρνιόταν να πετάξει ένα σκουπιδάκι τότε όλοι μας θα ανεχόμασταν πολύ λιγότερα σκουπιδάκια. Και βέβαια, ο δήμος μαζεύει τα πολλά σκουπιδάκια κάθε τόσο, αλλά αντί να κάνει αυτό θα μπορούσε να αναλώνεται σε κάτι πιο εποικοδομητικό.

Καταλήγω, ότι το spam είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο, το ίδιο απλό με όποια άλλη παθογένεια που αφορά το άτομο σε σχέση με το σύνολο.

Αν υπάρχει ένας σοβαρός λόγος που λαμβάνουμε spam δεν είναι επειδή πολλοί παλαβοί εκεί έξω θέλουν να μας πουλήσουν ύποπτα χαπάκια και μεγενθυντές ανδρισμού ή πιστά αντίγραφα ρολογιών Rolex αλλά επειδή δεν αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα με καθολικό τρόπο.

ΥΓ: Επίτηδες δεν κάθησα να σου εξηγήσω τι είναι ο DNS. Άντε! Είναι οι servers εκείνοι που είναι υπεύθυνοι να βοηθούν τους browsers, τους mail clients και γενικότερα όλα τα προγράμματα που χρησιμοποιούμε στο internet ώστε να βρίσκουν ουσιαστικά αυτό που τους ζητάμε, να μας δίνουν, δηλαδή τις IPs, τις διευθύνσεις διαδικτύου. Το πρωτόκολλο που αναφέρω πιο πάνω στηρίζεται πάνω σε αυτούς. Και γι’ αυτό το θεωρώ μια αξιόπιστη λύση. Είναι τόσο δυνατό όσο και οι DNS servers.

Πρόσφατα, ανησυχούσα για το γεγονός ότι "η Google βρίσκεται πίσω σχεδόν από κάθε κλικ που γίνεται στο διαδίκτυο". Κι ακόμη για το ότι η Google "προμοτάρει" τις σελίδες της Wikipedia κλπ:

Φίλιοι αριθμοί και μηχανές αναζήτησης
Όταν μεγαλώσω θέλω να με αγοράσει η Google!

 Διαβάζω, λοιπόν, σήμερα για ένα εμπεριστατωμένο άρθρο Αυστριακού καθηγητή, ονόματι Boffins Hermann Maurer, όπου, αφότου αναγνωρίσει τα θετικά της Google, αναπτύσσει την ανησυχία του για τα μεγέθη που η συγκεκριμένη εταιρεία έχει πάρει και για το γεγονός ότι ελέγχει πολλές συνδυαζόμενες υπηρεσίες που κατακλύζουν το διαδίκτυο (gmail, google-earth, google-maps, youtube, google-docs…). Καθώς αυτές συγκεντρώνονται μαζικά σε μία και μόνο εταιρεία, ο ερευνητής ισχυρίζεται ότι αυτή η δύναμη μπορεί να γίνει μέσο εξουσίας ή εργαλείο αυτής (σε δική μου ελεύθερη ερμηνεία).

Για τους ενοχλητικά φιλομαθείς: "Google: Freund oder Feind" (προσοχή, 10mb! PDF!! και στα γερμανικά!!!)

Να κάνω και μια πρόβλεψη; Μια από τις επόμενες εξαγορές της Google είναι το Wikimedia Foundation, εκτός και αν τίποτε περίεργοι νόμοι για ΜΚΟ το απαγορεύουν στις ΗΠΑ.

Προσθήκη:
Πρέπει να αρχίσω να διαβάζω τις εφημερίδες στον καιρό τους, αλλιώς δεν έχει νόημα! Τελοσπάντων να μια σειρά από σχετικά άρθρα από την Καθημερινή της προ-περασμένης Κυριακής, από την ίδια σελίδα/στήλη. Είναι αρκετά περιεκτικά μιας και θίγουν πολλά ζητήματα μαζί, αν και σε μερικά σημεία γίνονται ορισμένες απλουστεύσεις.

Δεν αστειεύομαι, το τηλέφωνο έχει πεθάνει. Οι δύο πιθανότεροι ύποπτοι για το θάνατό του είναι το διαδίκτυο και το κινητό. Μάλλον το δεύτερο είναι ο εγκέφαλος και το πρώτο ο συνεργός. Όπως και να ΄χει πέθανε και όσοι ακόμη το χρησιμοποιούν αδίκως παραπονιούνται που δεν αντιδρά πλέον, γιατί πολύ απλά είναι νεκρό. Στη μνήμη του οι εταιρείες τηλεφωνίας – τηλεπικοινωνιών τις λέμε τώρα – ακόμη θησαυρίζουν καθώς δεν είναι λίγοι εκείνοι που εξακολουθούν να πληρώνουν μηνιαίως μια σκιά, μια ανάμνηση, μια αδειανή υπηρεσία.

Δε θα αρνηθώ τη συναισθηματική αξία που έχει για πολλούς το τηλέφωνο. Το email σκότωσε το ταχυδρομείο, απλά διευκόλυνε πολλές διαδικασίες. Έτσι και ο θάνατος του τηλεφώνου δε σκοτώνει τις τηλεπικοινωνίες. Αντιθέτως, οι τηλεπικοινωνίες σκοτώνουν το τηλέφωνο. Αν αναρωτιέσαι γιατί στο καλό τα γράφω αυτά:

Θα μιλήσω με απλά μαθηματικά:

1. Δεκάδες πάροχοι πλέον μας δίνουν internet μυριάδων mbs – οι μεγαλύτερες υποσχέσεις φτάνουν τα 24 αν και δεν τα αγγίοζουν επουδενί.

2. Είναι δυνατόν σήμερα να "μιλάει" κανείς μέσω διαδικτύου (το περίφημο VoIP αυτό είναι). Και οι εναλλακτικοί πάροχοι (όλοι πλη του ΟΤΕ, δηλαδή) αυτό εφαρμόζουν!

3. Οι απαιτήσεις αυτού σε όγκο δεδομένων είναι ελάχιστες. Μόλις μερικές δεκάδες kbps και ανάλογα με την ποιότητα που θα ήθελε κανείς να επιτύχει.

Τρία στοιχεία, λοιπόν: (1) Μου δίνουν mbps για internet, (2) χρησιμοποιούν το internet για την VoIP τηλεφωνία, (3) η VoIP τηλεφωνία έχει απαιτήσεις ένα μικρό ποσοστό του internet που μου δίνουν. Το πιάσατε;

Πληρώνεις – σύμφωνα με τις τελευταίες προσφορές – γύρω στα 24€ πάνω κάτω για να βάλεις ένα εναλλακτικό πάροχο. Η τιμή φτάνει γύρω στα 34€ πάνω κάτω για να έχεις και internet (και οι δύο τιμές αφορούν απεριόριστες τις δύο υπηρεσίες). Το πιάσατε;

Πιο λιανά: Πληρώνεις 34€ και για τις δύο υπηρεσίες, internet και τηλέφωνο! Ενώ μόνο για τηλέφωνο 24€! Δηλαδή το τηλέφωνο VoIP, που χρησιμοποιεί το internet ουσιαστικά, κοστίζει δύο φορές πιο πολύ από την προσθήκη στην τιμή και του ίδιου του internet ως υπηρεσία. Και σα να μην έφτανε αυτό οι απαιτήσεις του τηλεφώνου αυτού σε δεδομένα είναι πολλές φορές μικρότερες από τη χωρητικότητα του ίδιου του internet.

Αυτά είναι ανώτερα μαθηματικά και χρειάζονται κάνα δυο MBA για να τα αντιληφθείς. Μέχρι τότε μπορείς να συνεχίσεις να είσαι ικανοποιημένος για τις φοβερές "προσφορές" που σου σερβίρονται καθημερινά και άσε με εμένα να θρηνώ το θάνατο του τηλεφώνου.

ΥΓ: Για να μην υπάρχουν πολλά τεχνικά κενά ας πούμε πως μόνο με internet σήμερα και το κατάλληλο (δωρεάν) λογισμικό, άντε και κάποιο φθηνό εξοπλισμό (DSL routers, VoIP συσκευές) να μιλάς όσο θες με όποιον θες σε όποιο – ανεπτυγμένο – σημείο του κόσμου θες. Παραμένοντας όμως τεχνολογικά αναλφάβητοι θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Όσοι από εσάς αναρωτηθήκατε κάποτε πως οργανώνονται και πως αποφασίζονται τα ονόματα των διαφόρων sites ιδού η απάντηση στις απορίες σας. Όλη η ονοματοδοσία του internet παγκοσμίως αλλά και εθνικώς κανονίζεται από συγκεκριμένη νομοθεσία. Όποιος αντέχει ας ρίξει μια ματιά, έχει ενδιαφέρον – ιδίως το FAQ, για τους βιαστικούς.

Είναι αλήθεια ότι το internet είναι ένας αρκετά ελεύθερος χώρος έκφρασης. Τουλάχιστο για τις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες. Ψάξτε να δείτε τι γίνεται σε χώρες όπως η Κίνα (ενδεικτικά), η Αίγυπτος, το Ιράν (ενδεικτικά), ορισμένες αραβικές χώρες κ.α. από όπου καθημερινά έρχονται νέα για λογοκρισία του διαδικτυακού περιεχομένου και για ανθρώπους που φιμώνονται επειδή λένε δημόσια την άποψή τους.

Από την άλλη, καμιά φορά τα πράγματα είναι "πολύ" ελεύθερα και ίσως γι’ αυτό και λίγο άδικα. Σήμερα ένα domain name δεν είναι μόνο μια διεύθυνση μιας ιστοσελίδας. Αποτελεί κτήμα της οντότητας που το έχει, είναι θέμα κύρους και γοήτρου. Και δε θα μπορούσε να γίνεται και αλλιώς. Φανταστείτε να o υποθετικός οργανισμός "Τάκης" να αδιαφορούσε για το τι γίνεται με το domain takis.gr και στο domain αυτό να είχε εγκατασταθεί μια ιστοσελίδα που να λέει άσχημα πράγματα για τον "Τάκη". Αυτό σίγουρα θα τον ενοχλούσε και πιθανότατα να κατέληγε στο να εξαγοράσει το domain αυτό από τον πρώτο κάτοχό του, ποιος ξέρει για πόσα χρήματα. Τέτοια παραδείγματα έχουν συμβεί, κυρίως στις αρχές του internet, αν και τώρα ακούγονται λίγο αστεία.

Όμως, ποιος έχει στ’ αλήθεια το δικαίωμα να κατοχυρώνει ένα domain; Πέρα από ορισμένους – μάλλον δίκαιους κανονισμούς, όπως πχ ότι τα domains με τοπωνύμια μπορούν να αποδωθούν μόνο στην εκάστοτε αρμόδια τοπική αυτοδιοίκηση – το δικαίωμα το έχει αυτός που θα προλάβει. Αυτό, δεν είναι και πολύ δίκαιο. Πολλοί μπορεί να έχουν ισάξιο δικαίωμα να αποκτήσουν ένα domain. Γιατί να μπορείς εσύ, φίλε αναγνώστη, να κλείσεις ένα domain με το ονοματεπώνυμό μου; Γιατί να μπορεί ένα σουβλατζίδικο να μπορεί να κλείσει το γενικό domain "souvlatzidiko.gr" αποκλείοντας κάθε άλλο σουβλατζίδικο από αυτό το δικαίωμα, και καπαρώνοντας το ίδιο την αποκλειστικότητα σε μια γενική ονομασία; Οι λόγοι είναι δυστυχώς εντελώς τεχνικοί και αφορούν στον τρόπο με τον οποίο είναι οργανωμένο το internet. Θα είμασταν αντιμέτωποι με ένα παράλογο κυκεώνα νομοθεσιών και ρυθμίσεων αν η ονοματοδοσία εξαρτιόταν από τόσο συμπαγείς και δίκαιους κανόνες. Θα υπηρχε το souvlatzidiko.odosanthewn13.glyfada.athens.europe.gr ταυτόχρονα με το souvlatzidiko.13thavenue456.athens.georgia.com.

Και θα ‘ταν χειρότερα τα πράγματα. Ας μείνουν άδικα και ελεύθερα.Καλώς είναι οργανωμένο από μόνο του και από τις ανεξάρτητες αρχές που προτείνουν την εξέλιξή του. Όταν αναλαμβάνουν κρατικές αρχές να το "κανονίσουν" έχουμε λόγους ανησυχίας.

Δέχομαι δώρα!

Δεν το σχολιάζω! Ούτε και θέλω να αναπαράγω απλά κάτι που πολλοί από εσάς έχετε διαβάσει και κάπου αλλού. Μόνο ένας μικρός αναστεναγμός: 7 στα 10 σπίτια στην Ολλανδία έχουν broadband.

Και λίγη τροφή για το μυαλό

• Στρατηγική για την ευρυζωνική πρόσβαση
• Το Σχέδιο για την Ανάπτυξη της Ευρυζωνικότητας έως το 2008
• Αρχείο Βέλτιστων Πρακτικών και Αρχείο Μελετών του Παρατηρητηρίου για την Κοινωνία της Πληροφορίας

Αυτα!

Είχα χρόνο για σπατάλημα δεν εξηγείται αλλιώς! Αλήθεια, όμως σας λέω, δεν είμαι από τους ανθρώπους που έχουν χρόνο για σπατάλημα! Και, αναρωτιέμαι, "τι πιστεύει το google για κάθε αριθμό;". Δηλαδή, τι αποτελέσματα θα μου βγάλει αν βάλω ως λέξεις κλειδιά σκέτους αριθμούς; Και το έκανα…

Τα αποτελέσματα ήταν μάλλον παραπλανητικά. Όλες οι αναζητήσεις από το 1 ως το 13, όπου άντεξα να δοκιμάσω, έβγαζαν στα πρώτα αποτελέσματα ελληνικές ιστοσελίδες. Και δεν είχα επιλέξει το radio-button που λέει "σελίδες από Ελλάδα" (για όσους δεν το ‘πιασαν είναι η μαύρη βουλίτσα κάτω από το πεδίο αναζήτησης, εκεί που βάζεις τη λέξη που ψάχνεις, ρε παιδί μου). Στα πρώτα αποτελέσματα συστηματικά ελληνικές σελίδες! Πχ, ΑΝΤ1, 102,2, ΕΡΤ3 κοκ.

Προτού γενικεύσω τα συμπεράσματά μου θέλησα να κάνω τις δοκιμές μου και σε διεθνές επίπεδο! Δηλαδή, τι, αν ένας Φινλανδός ψάχνει για τον αριθμό 1 στη Φινλανδία θα πάρει ως πρώτο αποτέλεσμα τον ΑΝΤ1. Δεν ήθελα ούτε να το φανταστώ. Παρακάλεσα, λοιπόν, μια φίλη που σπουδάζει στην Ιταλία να κάνει το ίδιο από εκεί (σημείωση: και από Ελλάδα μπορείς να μπεις στο google.it αλλά δε θα εμπιστευόμουν τα αποτελέσματα μιας τέτοιας δοκιμής – το google ξέρει πολύ περισσότερα από όσα νομίζετε).

Η ανταπόκριση – έπειτα τη λογοκρισία – έχει ως εξής:

Στο ιταλικό “google” , αναζητώντας τα νουμερα “1-13”, όχι μόνο τα πρώτα 3 αποτελέσματα, αλλά αυτά ολόκληρης της σελίδας, είναι ιταλικά. Υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις που δεν αφορούν,όμως, ποτέ τα πρώτα 5 τουλάχιστον αποτελέσματα. Αυτές οι εξαιρέσεις δεν ανήκουν σε ευρωπαϊκά αποτελέσματα, αλλά Ιαπωνίας, Ταϋλάνδης, Ισραήλ και 2 Αμερικής.

Ενδιαφέρον έχει και το περιεχόμενο των αποτελεσμάτων:
Στις αναζητήσεις από “1-10”, τουλάχιστον, με μεγαλύτερη συχνότητα εμφανίζονται τόσο στα 3 πρώτα, όσο και στα 10 πρώτα αποτελέσματα, η τηλεόραση και κάποιες τηλεπικοινωνίες! Μόνο το “wikipedia” είναι σταθερά στα 10 πρώτα αποτελέσματα με 1-2 παρουσίες, ενώ από την αναζήτηση του “11” και μετά το βρίσκουμε πιό συχνά και πιό μπροστά σε θέση.

 Επομένως, το αβίαστο συμπέρασμα είναι ότι το google που βρίσκεστε όταν κάνετε τις αναζητήσεις σας και μάλιστα χρησιμοποιεί αυτή την πληρόφορία για να σας εξυπηρετήσει, είτε το έχετε ζητήσει είτε όχι. Άλλο πράμα το "1" για τον Έλληνα, άλλο για τον Ιταλό και, οπωσδήποτε, άλλο για το Φινλανδό!

(Ευχαριστούμε την ανταποκρίτριά μας στο Bari Μαρία Λ.)