Τάκης Μπουγιούρης

Το πρώτο Perl-enabled αυτοκίνητο στην Ελλάδα, δικέ μου (σε πάω!):

Τρελλαίνομαι με/για τα ευτράπελα του ελληνικού internet! Το accessibility είναι ένα από αυτά – και σου έχω γράψει ξανά πόσο γουστάρω accessibility. Η καημένη η έννοια αναφέρεται στη δυνατότητα προσβασιμότητας των ιστοσελίδων από ανθρώπους με ειδικές ανάγκες. Πόσο αναγνώσιμη είναι, για παράδειγμα, μια ιστοσελίδα για έναν άνθρωπο με μειωμένη ή καθόλου όραση (πιστέψτε με, υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να γίνουν και το θέμα είναι αρκετά hot στο παγκόσμιο – όχι το ελληνικό internet).

Όταν, όμως, βάζει κανείς στην ιστοσελίδα του στο κάαατω-κάαατω μέρος με ψιλάαα-ψιλάαα γράμματα μια υποσημείωση για τους ανθρώπους με μειωμένη όραση, όπου τους εξηγεί τι πρέπει να κάνουν οι ίδιοι για να δουν καλά τη συγκεκριμένη ιστοσελίδα, ε, αυτό το κατηγοριοποιώ στα "ευτράπελα". Ιδού στο site της ΕΕΤΤ:

Η παραπάνω εικόνα είναι σημειωμένη με ένα διακριτικό βέλος για ΑχΕΑ (άτομα χωρίς ειδικές ανάγκες).

Ίσως να διάβασες παλιότερα για την απορία και την οργή μου για την ειρωνεία της εταιρικής υπευθυνότητας και του πώς αυτή εκτιμάται και αξιολογείται. Ο ΟΤΕ ήταν στο επίκεντρο αυτής της οργής διότι πρόσφατα έλαβε και βραβείο διεθνές για την υψηλή εταιρική του υπευθυνότητα. Το πώς αυτή η έννοια συμβαδίζει με τα τόσα πρόστιμα, που η συγκεκριμένη εταιρεία και η παλιοπαρέα της των τηλεπικοινωνιών, καλούνται να πληρώνουν κάθε τόσο με ξεπερνά…

Ακόμη ένα που σταχυολόγησα (ΕΕΤΤ): Διοικητικά πρόστιμα συνολικού ύψους 7.250.000€ για παραβάσεις που αφορούν σε καθυστερήσεις στις παραδόσεις και αποκαταστάσεις βλαβών μισθωμένων γραμμών (1.000.000€), τις υποχρεώσεις της σχετικά με την εφαρμογή της Αδεσμοποίητης Πρόσβασης στον Τοπικό Βρόχο (1.250.000€), τη μη συμμόρφωση προς τις αποφάσεις κοστολογικού ελέγχου της ΕΕΤΤ (4.000.000€) κ.α.

Όταν ξεκινήσεις να φτιάξεις μια δική σου επιχείρηση ανακαλύπτεις διάφορες πτυχές του ελληνικού κράτους που δε γνώριζες αν και υποπτευόσουν ή άκουγες από άλλους ότι υπήρχαν. Κι αν η κρατική μηχανή δεν είναι τόσο γραφειοκρατική πια όσο ήταν παλιά κι αν πολλές δημόσιες υπηρεσίες έχουν μια κάποια μηχανογράφηση παραμένει το ερώτημα "τι είναι το ελληνικό κράτος για την επιχείρηση"; Τελευταία, έχω βρεθεί, μοιραία, σε πολλές παρόμοιες συζητήσεις…

Η πρώτη άποψη λέει ότι, φτιάχνοντας την επιχείρησή σου, κάνεις το κράτος "συνεταίρο", θέλοντας και μη. Έχεις ένα καταναγκαστικό και έξω-καταστατικό συνεταίρο που δεν ξεχνά ποτέ το μερτικό του αλλά συχνά-πυκνά αμελεί τις υποχρεώσεις του. Αυτή δεν είναι η εντύπωσή μου για ένα κανονικό συνεταίρο κι επομένως δεν τη συμμερίζομαι! Ο συνεταίρος πρέπει να είναι συνεπής, διαφορετικά η συμφωνία πρέπει να καταγγελθεί και η συνεργασία να πάψει να είναι βλαβερή.

Η δεύτερη άποψη λέει, κάπως χυδαία, είναι η αλήθεια, ότι το κράτος λειτουργεί ως "νταβατζής". Έρχεται κάθε τόσο, δηλαδή, να ζητήσει μερίδιο από τη δραστηριότητα της επιχείρησής σου και πολλές φορές με τρόπο απρόβλεπτο ή, κατά κοινή ομολογία, παράλογο. Για παράδειγμα, σε τι βοηθά την ανάπτυξη το να προπληρώνει το φόρο της επόμενης χρονιάς μια νέα εταιρεία που μόλις έχει κλείσει τον πρώτο οριακά επιτυχημένο κύκλο εργασιών και προσπαθεί να ορθοποδήσει; Αλλά ένας νταβατζής δεν κάνει μόνο αυτό. Θα σου τα πάρει μεν αλλά θα σου φέρει και πελατεία. Η πελατεία που θα σου φέρει, βέβαια, όλοι ξέρουμε με τι σκοπό έρχεται – αλλά έρχεται!

Επομένως, καταλήγω ότι το κράτος για μια επιχείρηση λειτουργεί περισσότερο ως "μαφιόζος". Έχει δύναμη που δε μπορείς να ελέγξεις παρά μόνο αν έχεις "συγγενείς" ή "κολλητούς" μέσα στη φαμίλια του, κι έρχεται να σου τα πάρει υποσχόμενος υπηρεσίες, την ανάγκη των οποίων εκείνος δημιούργησε. Σε προστατεύει, δηλαδή, από το να μη σου σπάσει ο ίδιος τα γόνατα.

Το 2010 θα προσπαθήσω (τι άλλο;):

• Να είμαι καλός άνθρωπος.
• Να κάνω ωραία πράγματα.
• Να μη χάνω χρόνο!

Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά!

Τα Χριστούγεννα είναι η ευκαιρία του κάθε μικρομεγαλομεσαίου ανθρωπάκου να βγάλει λίγη – ή περισσότερη – από την κακογουστιά που έχει μέσα στο σπίτι του έξω από αυτό. Εκπαιδευμένος συστηματικά όλο το χρόνο σε θέματα αισθητικής στους σκουπιδότοπους της τηλεόρασης, την κίτρινη θάλασσα του τύπου και την χαζό-παιδί-χαρά-γεμάτο ύλη των lifestyle περιοδικών ξεκινά να στολίσει μπαλκόνια, κάγκελα, πέργολες και ταράτσες με κάθε λογής λαμπιόνια, λαμπάκια, αστραποκαλώδια, πολυχρωμοφωτάκια, αναβοσβηνοξωτικά και άλλα φαιδρά. Και του αρέσει!

Έχουμε κατά μέσο όρο τις πιο κακόγουστες πολυκατοικίες από οποιαδήποτε πόλη της Ευρώπης έχω βρεθεί και τα Χριστούγεννα καταφέρνουμε να τις κάνουμε χειρότερες. Αλλά τι να σου κάνει ο δυστυχής πολίτης που περιμένει τις γιορτές για να αλλάξει λίγο ατμόσφαιρα η καθημερινή του μιζέρια. Θα υφίσταται οπωσδήποτε και την πίεση των πιτσιρικίων του για ολοένα πιο φανταχτερούς στολισμούς. Κι ίσως, ακόμα, να θέλει να ανταγωνιστεί λιγάκι και το γείτονα, που πέρυσι στόλισε και τα περιγράμματα των κουφωμάτων, ενώ ο ίδιος υστέρησε, στολίζοντας μόνο την καγκελοκορυφογραμμή του μπαλκονιού.

Αλλά δε θέλω ούτε να τον δικαιολογήσω ούτε να τον κατηγορήσω, μέρες που είναι. Κλαυσίγελος με πιάνει μόνο με την μόδα μπαλκονοστολισμού των τελευταίων χρόνων που γίνεται όλο και πιο προχωρημένη – πλην σταθερά κακόγουστη. Μια από τις τελευταίες ιδέες των "εορτοδιακοσμητών εξωτερικού χώρου", είναι οι σκαρφαλοαγιοβασίληδες. Πού ακούστηκε! Άγιος Βασίλης να αναρριχάται σαν το κλεφτρόνι στα μπαλκόνια των σπιτιών! Ο Άη Βασίλης έρχεται από τον ουρανό σε έλκηθρο με ταράνδους (θέλω να τους φωνάξω). Όχι σαν κοινός εγκληματίας σκαρφαλώνοντας ύπουλα από τα κάγκελα.

Από πού να δεχθεί, όμως, παραστάσεις αυτός ο άνθρωπος για να στολίσει όμορφα; Αφού από παντού δέχεται πίεση και ασχήμια. Και είναι κουρασμένος. Τόσο κουρασμένος κι ανόρεχτος, χωρίς ελπίδα, που και φέτος θα πλημμυρίσει τις βεράντες του με άναρχα, παράταιρα φωτάκια, ατάκτως ερριμένα πλάι σε νάνους, τάρανδους κι αγιοβασίληδες, θα φάει γαλοπούλα, θα βγει να διασκεδάσει την Πρωτοχρονιά μαζί με όλους τους άλλους συμπάσχοντες συνεορταστές, οπως κάθε χρόνο. Και θα επιστρέψει, έπειτα από λίγες μέρες, στην άλλη κακογουστιά, την πιο επικίνδυνη, την καθημερινή.

Ξενίζει, τελικά, η παράσταση του Διονύση Σαββόπουλου στο μεγαλοπρεπές Παλλάς. Η μουσική και ο ήχος από τη μια εξαιρετικοί. Οι μουσικοί το ίδιο (Λάντσιας και Κιουρτσόγλου, άνθρωποι-μηχανές-ορχήστρα είναι πάλι απίστευτοι). Αλλά η παρουσία του κυρ-Νιόνιου να διηγείται ιστορίες από τα πολύπαθα 60s μέσα στη χλιδή του Παλλάς, την ακινησία των καθισμάτων και την παρουσία μύριων όσων καλοντυμένων θεατών που επιζητούσαν μια κοσμική χριστουγεννιάτικη έξοδο, κάπως με χαλάει.

Τα τραγούδια ήταν όλα εκεί. Ο Σαββόπουλος ήταν ορεξάτος, όπως πάντα.  Όλα τα στοιχεία ήταν θετικά. Έλειπε, όμως η επαφή που ακόμη και σε ένα μεγάλο στάδιο θα είχες με το Σαββόπουλο. Και δεν μπορείς να ισχυριστείς ότι πρόκειται για ένα δημιουργό που δεν είχε έγκαιρα αναγνωριστεί από το κοινό και με την εμφάνισή του σε ένα θέατρο όπως το Παλλάς γιορτάζει αυτή την αποδοχή που άργησε να έρθει. Αντιθέτως, όλο αυτό το concept μόνος του το σχεδίασε και διοργάνωσε.

Όπως και να έχει, πρόκειται για μια προσωπικότητα μοναδική στα ελληνικά μουσικά πράγματα, που έχει ζήσει και τραγουδήσει μισό αιώνα ιστορίας. Κι αν εμφανίζεται πλέον ως καλοκάγαθος και γραφικός παππούς με ιστορίες και νουθεσίες, εμένα δε με πειράζει, το έχει κερδίσει αυτό. Τον αγαπάμε ακόμη και μέσω του μύθου που έχει δημιουργήσει.

Με ιδιαίτερη περηφάνια, για να μην πω στόμφο, η Oracle, ένας μεγιστάνας της παγκόσμιας αγοράς πληροφορικής με έμφαση στα συστήματα διαχείρισης βάσεων δεδομένων, ανακοίνωσε πρόσφατα ότι εξαγοράζει τη Sun Microsystems, έναν άλλο μεγιστάνα, για 4,7 εκατομμύρια δολλάρια. Προκαλεί τη θυμηδία η άγρια χαρά της Oracle για τη συμφωνία αυτή, που δεν παραλείπει να την πανηγυρίζει όσο πιο φανταχτερά επιτρέπει το μίνιμαλ website της, στην πρώτη του σελίδα. Κάπως έτσι:

Κι ενώ η συμφωνία κατακυρώθηκε από τις αρμόδιες αμερικανικές αρχές ήρθε η Ευρωπαϊκή Ένωση να βάλει τη δική της τάξη στα πράγματα. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού πάγωσε την εξαγορά εξετάζοντας τις επιπτώσεις που πιθανόν να έχει αυτή στην αγορά της πληροφορικής σχετικά με το λογισμικό βάσεων δεδομένων MySQL που η Oracle παίρνει μαζί με τη Sun. Βλέπετε, η MySQL είναι ένα δωρεάν λογισμικό που αναπτύσσεται από μια άλλη εταιρεία την AB και αυτή η τελευταία εξαγοράστηκε πρόσφατα από τη Sun. Και η Oracle κατασκευάζει κι αυτή βάσεις δεδομένων. Επί πληρωμή όμως. Κουβάρι!

Πάμε πάλι. H Oracle κατασκευάζει ένα από τα μεγαλύτερα συστήματα βάσεων δεδομένων και το πουλάει. Η MySQL είναι ένα ανοιχτό (σχεδόν, τελοσπάντων) και δωρεάν σύστημα διαχείρισης βάσεων δεδομένων που χρησιμοποιείται σε τεράστια κλίμακα σε ολόκληρο τον κόσμο (για παράδειγμα, πολλά, αν όχι τα περισσότερα, websites που κοιτάτε καθημερινά έχουν από πίσω τους μια τέτοια). Άρα η Oracle και η MySQL είναι ανταγωνιστικές! Η Sun εξαγοράζει την εταιρεία που αναπτύσεει τη MySQL (την AB). Η Oracle εξαγοράζει με τη σειρά της τη Sun. Άρα η Oracle έχει πλέον τη MySQL υπό τον έλεγχό της και μπορεί να τη συνεχίσει, να τη σταματήσει, να την τροποποιήσει ή να την ονομάσει "Μπάμπη" άμα θέλει.

Έτσι, η Ευρωπαϊκή Ένωση μπήκε στη μέση και είπε στην Oracle ότι, αν για να προωθήσει τη δική της βάση δεδομένων δε δώσει πρώτα τα απαραίτητα εχέγγυα που εξασφαλίζουν ότι η ευρύτατη χρήση της MySQL στην αγορά δε θα παρακωλυθεί από το νέο της ιδιοκτήτη, τότε δε θα επιτρέψει την ολοκλήρωση της εξαγοράς. Η Oracle πρέπει να δεσμευθεί ότι θα συνεχίσει να την αναπτύσσει, να την εξελίσσει, να την υποστηρίζει και να τη δίνει δωρεάν. Το μέγεθος του προβλήματος που θα δημιουργηθεί σε περίπτωση που η Oracle εξαφάνισει τη MySQL θα είναι τεράστιο – τέτοια είναι η κλιμακα στην οποία αυτή χρησιμοποιείται σήμερα.

Ως developer της Java (πολύ σημαντική τεχνολογία της Sun) αλλά και χρήστης της MySQL ενδιαφέρομαι ιδιαίτερα για την εξέλιξη του συγκεκριμένου θέματος. Και είναι αλήθεια ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δε δείχνει να βιάζεται να πάρει αποφάσεις, μάλιστα σε βαθμό που η προς εξαγορά εταιρεία να χάνει μέρος της αξίας και των ανθρώπων της εξαιτίας της εκκρεμμούς κατάστασης. Προς το παρόν η Oracle υπόσχεται ότι θα συνεχίσει να αναπτύσσει ενεργά και να διαθέτει δωρεάν τη MySQL. Ποιος ξέρει, ίσως και ένα μέρος της τεχνολογίας των βάσεων δεδομένων της Oracle περάσει και στη MySQL – αυτό θα ήταν ευχής έργον και προς όφελος της ίδιας της Oracle που θα παρέχει κι άλλες επι πληρωμή υπηρεσίες. Αναμένουμε τις εξελίξεις…

Προσθήκη (21-01-2010):
Και εγένετο το μεγάλο deal!

Έχω συμμετάσχει πολλές φορές σε συζητήσεις που αφορούν το software, το open source, τα πνευματικά δικαιώματα στο διαδίκτυο, το πειρατικό λογισμικό κλπ. Η αλήθεια σε αυτές τις συζητήσεις είναι ότι σε όλους μας αρέσουν τα δωρεάν αγαθά και θα θέλαμε να έχουμε πρόσβαση σε αυτά. Βέβαια, συχνά χρειάζεται να θυμίσω ότι άλλο "δωρεάν" και άλλο "ανοικτό". Το "δωρεάν" είναι είτε κάτι σαν χατήρι ή ευγενική χορηγία είτε, καμιά φορά, κάτι σα δόλωμα για την προώθηση κάποιου άλλου αγαθού που δεν προσφέρεται δωρεάν. Το "ανοικτό" είναι σχεδόν μια κοινωνική προσφορά.

Στο χώρο του διαδικτύου και, αναπόφευκτα, ως τακτικοί χρήστες λογισμικού είμαστε κάπως καλομαθημένοι με τόσο δωρεάν ή/και ανοικτό λογισμικό που κυκλοφορεί παραπάνω από 10 χρόνια τώρα (αν και το Free Software Foundation κηρύττει το ανοικτό λογισμικό εδώ και 25 χρόνια, εμείς το συνηθίσαμε με την εκτεταμένη χρήση του διαδικτύου). Σε κανένα άλλο χώρο της ανθρώπινης δραστηριότητας δε συμβαίνει κάτι παρόμοιο σε τέτοια κλίμακα. Πρόκειται για μια φοβερή πρωτοτυπία που πολύ λίγο έχουμε καθήσει να συλλογιστούμε. Ποιος θα περίμενε από μια ομάδα ανθρώπων να χαρίζει, για παράδειγμα, τα στερεοφωνικά που κατασκευάζει (free) ή από μια εταιρεία κλιματιστικών να ανακοινώνει τα τεχνολογικά μυστικά της στο κοινό, πόσω μάλλον και να τα δίνει δωρεάν χρεώνοντας μόνο το service τους (open);

Μια σημαντική διαφορά που διαχωρίζει το λογισμικό ως αγαθό έναντι των υπολοίπων είναι το γεγονός ότι η διάδοσή του δεν κοστίζει πρακτικά τίποτε. Ένα σύνηθες αγαθό δε μπορεί να κοπιαριστεί ανέξοδα. Το λογισμικό κοπιάρεται με ελάχιστο ή μηδαμινό κόστος (σε USB μνήμες, σε σκληρούς δίσκους, σε CDs και DVDs, ως download). Μάλιστα η κόπια που παράγεται είναι πιστότατο αντίγραφο του πρωτοτύπου. Σε αντίθεση – ένα παραπλήσιο αντί-παράδειγμα – με τη φωτοτύπηση ενός βιβλίου, όπου η κόπια χάνει πολύ από την αίγλη της αληθινής έκδοσης. Παράλληλα με την ταχεία εξέλιξη του διαδικτύου, τη δεκαετία που πέρασε, η διάδοση του λογισμικού υπήρξε επίσης μεγάλη και παγκόσμια, είτε αυτό ήταν νόμιμα αποκτημένο είτε παράνομα. Το ίδιο συμβαίνει πρακτικά και με τα πολυμέσα γενικότερα ως προϊόντα, τη μουσική, την εικόνα και το βίντεο, τα οποία κοπιάρονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και οι παραγωγοί τους αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα και διλήμματα με τους συγγραφείς λογισμικού.

Κανείς δε μπορεί να αρνηθεί ότι η εργασία πρέπει να πληρώνεται. Ούτε και εγώ. Όποιος παράγει ένα προϊόν ή εκτελεί μια υπηρεσία έχει το δικαίωμα να απαιτεί να αμοιφθεί ανάλογα. Το κίνημα (ας το πω έτσι μιας και έχει μια ακτιβιστική διάθεση) των παραγωγών του ανοικτού λογισμικού ισχυρίζεται ότι το λογισμικό πρέπει να είναι ανοικτά διαθέσιμο και προσβάσιμο σε όλους τους ανθρώπους. Είναι μια προσπάθεια, αν μη τι άλλο, ευγενής που, από όσο γνωρίζω, δεν έχει κατηγορηθεί ποτέ από θεωρίες συνομωσίας ότι λειτουργεί στην κατεύθυνση κάποιων συμφερόντων. Επιπλέον, όλοι μας, είτε χρησιμοποιούμε/παράγουμε ελεύθερο λογισμικό, είτε όχι, απολαμβάνουμε τα θετικά του αποτελέσματα. Να, εγώ γράφω αυτό το blog σε ανοικτό λογισμικό (WordPress, MySQl) κι εσύ πιθανότατα σε τέτοιο το διαβάζεις (Firefox).

Αν ήταν στο χέρι μου, θα προσέθετα στου ευγενείς στόχους του Free Software Foundation κα την ίδια επιθυμία για πρόσβαση στην πληροφορία. Δηλαδή θα ήθελα να δω μια κοινωνία όπου τα εργαλεία διαχείρισης της πληροφορίας (το λογισμικό) και ο φορέας διακίνησής της (σήμερα είναι το internet) είναι αγαθά κοινά, αγαθά δημόσια. Όπως είναι η παιδεία, η υγεία, το νερό, οι δρόμοι κλπ. Μια κοινωνία, δηλαδή, που έχει προνοήσει όλοι οι πολίτες της να έχουν πρόσβαση στο στοιχειώδες για τις σημερινές βασικές ανάγκες επικοινωνίας λογισμικό αλλά και ανοικτή πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Η ανοικτή πρόσβαση στο διαδίκτυο θα μπορούσε πραγματικά να επιτευχθεί με διάφορους τρόπους και μάλιστα χωρίς να βλάπτει τους παρόχους. Θα μπορούσαν να υπάρχουν ανοικτά wireless δίκτυα παντού, ή έστω σε κάθε δήμο ή ΚΕΠ, στα σχολεία κλπ, με χαμηλής ή μέσης ταχύτητας internet (ποιος ξεχνάει ότι οι ίδιοι οι πολίτες μεταξύ τους είναι ικανοί να το κάνουν αυτό από μόνοι τους – βλ. AWMN). Ακόμη, θα μπορούσε κάθε πολυκατοικία να έχει μια κοινή γραμμή internet και να πληρώνει ένα συνολικό ποσό (απορώ γιατί δεν το κάνουν ήδη). Και φανταστείτε το internet της πολυκατοικίας να παρέχεται από το δήμο της και να πληρώνει ένα χαμηλό ποσό μαζί με τα δημοτικά τέλη. Οι πάροχοι έτσι κι αλλιώς σήμερα το internet το διαθέτουν με μικρό κόστος. Θα μπορούσαν εύκολα να συνεχίσουν να το διαθέτουν σε υψηλότερες ταχύτητες ως επιπλέον υπηρεσία.

Δε μπορεί να είναι όμως όλο το λογισμικό δωρεάν. Αν κάποιοι επιθυμούν και έχουν την οικονομική δυνατότητα να το παράγουν και να το διαθέτουν ανοικτά τότε η πράξη τους θα είναι οπωσδήποτε κοινωφελής. Αλλά δεν είναι δυνατόν αυτό να είναι γενική απαίτηση. Βασικές όμως ανάγκες σε λογισμικό θα μπορούσαν να καλύπτονται εύκολα "δημοσία δαπάνη". Θυμηθείτε το εγχείρημα "one-laptop-per-child". Ή οραματιστείτε μια χώρα που επενδύει (όχι πολλά) στην ανάπτυξη ενός ανοικτού λειτουργικού συστήματος κι έπειτα το έχει διαθέσιμο για κάθε δημόσια υπηρεσία της αλλά και για κάθε πολίτη της. Υπολογίστε τι κόστος σε λογισμικό αυτή η χώρα θα γλίτωνε, πόσο θα γινόταν ανεξάρτητη ηλεκτρονικά από μεγάλες εταιρείες και τι υπηρεσία θα παρείχε στους πολίτες της.

Όλες αυτές οι σκέψεις, ίσως ακούγονται μακρινές ή ρομαντικές. Περισσότερο, όμως, έχουν να αντιμετωπίσουν την ανθρώπινη συνήθεια και τους κατεστημένους τρόπους σκέψεις, παρά πρακτικά και τεχνικά προβλήματα. Είναι ζήτημα απόφασης σε τι κοινωνία θέλουμε να ζούμε και πόσο είμαστε προετοιμασμένοι να το απαιτήσουμε.

Θα ήθελα να πω ότι ο Lolek είναι μια ξεχωριστή περίπτωση αλλά κάτι δε μου ακούγεται σωστά. Ίσως είναι, αν αναλογιστούμε την άπειρη ανοησία που ακούγεται καθημερινά αντί μουσικής. Όμως, το μουσικό του προφίλ είναι ιδιαίτερα οικείο σε όλους. Ένας τραγουδιστής που γράφει και τραγουδάει τα τραγούδια του μόνος του, βγάζοντας τα εσώψυχά του στη φόρα. Και σε όποιον αρέσει! Λοιπόν, μου αρέσει ακριβώς για αυτό το λόγο. Με ατελείωτη, γλυκιά μελαγχολία και αυθεντικότηα, κάνει το αυτονόητο ως άνθρωπος που έχει την ανάγκη να εκφραστεί. Σκαλίζει μέσα του με περιέργεια και απλότητα κι ακούγοντάς τον σκαλίζεις κι εσύ μέσα σου ψάχνοντας να ανακαλύψεις τι κρύβεται και γιατί είσαι όπως είσαι. Πιθανότατα να το έχεις πάθει κι άλλες φορές αυτό στο παρελθόν, όμως χαίρεσαι που ακόμη υπάρχει χώρος για ακόμη μία.

Ο Lolek, το μισό του χωρισμένου πια μουσικού διδύμου Bolek και Lolek, είναι ένας νέος άνθρωπος που φέτος, το 2009, έβγαλε το πρώτο του επίσημο άλμπουμ, το "Alone". Το ασυνήθιστο για Έλληνα μουσικό όνομά του είναι παρμένο από το παλιό πολωνικό καρτούν "Bolek and Lolek", που κάποιοι από εμάς ίσως να πρόλαβαν, αν δεν κάνω λάθος, στην κρατική τηλεόραση. Η μουσική του, με αγγλόφωνο στίχο κυρίως μέχρι τώρα, θα μπορούσε να κατηγοριοποιηθεί στη folk/rock αν ήταν Αμερικανός. Αλλά δεν είναι. Μπορούμε καλύτερα να τον τοποθετήσουμε μουσικά αν τον παραλληλίσουμε με τους καλλιτέχνες που λατρεύει, όπως ο Bob Dylan, ο Leonard Cohen, ο Tom Waits, ο Νικόλας Άσιμος. Αλλά θα ήταν υπερβολή να το κάνουμε από τώρα. Ο ίδιος, στη σελίδα του στο MySpace αυτοσυστήνεται ως εξης:

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη και ο λόγος που γράφω και παίζω μουσική είναι γιατί ευτυχώς δεν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη.

Τις περασμένες 15 μέρες κατάφερα να τον δω δύο φορές. Την πρώτη στις 11-12-2009 στον Πολυχώρο Pandou, στου Ψυρρή και τη δεύτερη στο καφέ του Ιανού, στο κέντρο (από όπου και οι φτωχικές φωτογραφίες που συνοδεύουν το άρθρο). Στο Pandou, στη μικρή σκηνή που βρίσκεται στο πατάρι, εμφανίστηκε μαζί με τους μουσικούς που τον συνοδεύουν, παρουσιάζοντας τα τραγούδια από το "Alone", μαζί με τραγούδια των Dylan, Cohen, Waits, Άσιμου κα. Εξαιρετική στιγμή η διασκευή στο 40s τραγούδι "Γύρισε" (της Στέλλας Γκρέκα). Στον Ιανό εμφανίστηκε μαζί με τους "Μητέρα Φάλαινα Τυφλή" και τον "επισκέπτη" Φοίβο Δεληβοριά.

Η παρουσία του στη σκηνή είναι άξια παρατήρησης. Θαρρείς ότι όλες οι ανασφάλειες του εύθραυστου καλλιτέχνη έχουν συγκεντρωθεί πάνω του την ώρα που αμήχανα ετοιμάζεται από τραγούδι σε τραγούδι ή όταν αθώα βυθίζεται στη μουσική που παίζει και το κομμάτι που τραγουδά. Και βγάζει αυτή τη βαθιά, αισθαντική φωνή που, αν δεν τον έβλεπες μπροστά σου, θα πίστευες ότι ανήκει σε ώριμο τραγουδιστή. Όμορφα πράματα!

Για να πειστείς ότι αξίζει την προσοχή σου άκου το "Now cry":

Δες και τα ντοκουμέντα μου:

ΥΓ: Πρέπει να αναφέρω ότι, παρόλο που όλοι οι μουσικοί που βρίσκονται μαζί του φαίνονται πραγματικά καλοί και δεμένοι μεταξύ τους, ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε ο κιθαρίστας (δεν ξέρω το όνομα του). Είχε ένα παίξιμο τόσο γλυκό και γαλήνιο και μάλλον τόσο στα γούστα μου που τον συμπάθησα πολύ. Έπαιζε τακτικά και μια υπέροχη lap steel κιθάρα.