18 Μαρτίου, 2010

The Greek people kindly invite you to visit the Greece, the only true experience. This summer in 2010 the Greece is will be the most beautiful country forever to summer vacations. We have sun, beatches, sand and olive oil. The best girls are the greek. The best boys are the greek! We have additionally the best and most hospitalble people in general. Many nice places for the tourist to go and see sights. Great taverns with picturesque food plates you must eat and dance syrtaki like Zorbas. You come tourist for the experiance of life. Meet the ancient culture of Socrates. Opa! Climb the Acropolis. Get lost in the graphic alleys of Plaka and Monasteraki. Yia sou! Enjoy the island very beautiful Mykonos, Santorini, Kerkyra etc. Nice hotels and warm people wait to give you services of top standard in global tourism and create memories of unique. Forget the rest when you have Greece to enjoy so close to Europe! Come now or live with the complaint that you missed it. You never know if the Greece will be there next year now with the economy crisis!

All the informations you need read here in the brand new "Visit Greece" website of the EOT.

ΥΓ: Αυτό είναι το site  με το οποίο ο ΕΟΤ διαφημίζει τη χώρα μας στο διαδίκτυο, τέταρτο στο Google στην αναζήτηση για το keyword "Greece", πίσω από τη σελίδα της CIA για την Ελλάδα, τη σελίδα του Google στα Ελληνικά και την αγγλική σελίδα της Wikipedia για την Ελλάδα! Εντωμεταξύ, το greece.gr απλά δεν υπάρχει!

Προσθήκη:
Διάολε, έχω τέτοιαν επιρροήν; Με το που το είπα, λίγο καιρό μετά το αναβάθμισαν.

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι, διαδίκτυο | rss 2.0 | trackback | 3 σχόλια
17 Μαρτίου, 2010

Ο κινηματογράφος ανέκαθεν χρησιμοποιούσε κάθε νέα τεχνολογία που επέτρεπε στους δημιουργούς να γυρίζουν ταινίες με περιεχόμενο όλο και πιο εντυπωσιακό, όλο και πιο ρεαλιστικό. Η λέξη που προκαλεί θόρυβο στις μέρες μας στο χώρο αυτό είναι το "3D". Αρκετά, όμως. Το βαρέθηκα κιόλας. Είδα φέτος ήδη δύο ταινίες στο αποκαλούμενο 3D, πρώτον γιατί ήθελα να δω πώς θα είναι και, δεύτερον, επειδή αν προβλέπεις ότι μια ταινία θα σου αρέσει ελπίζεις αυτή η αίσθηση θα είναι εντονότερη στις 3 διαστάσεις. Αλλά αυτό το πράγμα δεν είναι 3D. Ήθελα να 'ξερα πώς θα το ονομάσουν στο μέλλον όταν, ίσως, κάποτε εμφανιστεί μια πραγματικά τρισδιάστατη τεχνολογία στο σινεμά!

Αν δεν το έχεις δει, φαντάσου πώς φαίνονται αυτά τα παιδικά βιβλία με το τρυκ στις σελίδες, όπου όταν τις γυρνάς το σκηνικό ανασηκώνεται και χάρτινοι – δισδιάστατοι – ήρωες αναδύονται μέσα από αυτές, ο καθένας στο υποτιθέμενο βάθος του, για να δοθεί μια ψευδαίσθηση τριών διαστάσεων. Που μόνο τα μικρά παιδάκια, βέβαια, εντυπωσιάζει. Κάπως έτσι είναι το 3D στον κινηματογράφο σήμερα. Κι επιπλέον φοράς αυτά τα γελοία γυαλιά, φτιαγμένα one-size για όλους, φορεμένα ποιος ξέρει από πόσους (σε μερικά σινεμά τα επιστρέφεις φεύγοντας, σε άλλα τα παίρνεις μαζί σου) και για κάνα δίωρο αλλοιθωρίζεις σαν το Γύλο προσπαθώντας να δεις αυτό που δεν υπάρχει και οι άλλοι βλέπουν (;), κι επομένως θα είσαι μάλλον εσύ ο κουτός που δεν το παίρνεις χαμπάρι και, τέλος, φεύγεις με πονοκέφαλο από την υπερπροσπάθεια να διακρίνεις το νέο αυτό εφφέ σε ελάχιστες – καλοφωτισμένες και στατικές – σκηνές.

Αν μια ταινία είναι εντυπωσιακή εικαστικά δες την στο "κανονικό" σινεμά. Θα είναι το ίδιο και περισσότερο εντυπωσιακή και δε θα θες και ασπιρίνη μετά. Α, και να πας να δεις την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων του Tim Burton. Αλλά όχι σε 3D!

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι, σινεμά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
16 Μαρτίου, 2010

Douglas EngelbartΗ ιστορία των ηλεκτρονικών υπολογιστών είναι από επιστημονική άποψη μακριά. Μετριέται σε αιώνες. Σίγουρα, την τελευταία 50ετία είναι ολοένα και πυκνότερη. Αναρωτήθηκες, όμως, πότε ο άνθρωπος συνέλαβε τη χρήση τους όπως την ξέρουμε σήμερα; Εννοώ, τη χρήση του προσωπικού υπολογιστή όπως τον χρησιμοποιούμε στις μέρες μας (το 2010) με το διαδίκτυο, την επικοινωνία, την συνεργασία με άλλους ανθρώπους και άλλους προσωπικούς υπολογιστές. Η απάντηση είναι "το 1962". Τότε έγινε η πρώτη πραγματικά ενδελεχής και πρωτοποριακή περιγραφή και η πρώτη υλοποίηση ακολούθησε το 1968. Ναι! Αφού θα διάβασες για τη γέννηση του προσωπικού υπολογιστή με γραφικό περιβάλλον, κάθησε αναπαυτικά, γιατί σου υπόσχομαι, αν έχεις έστω και τον ελάχιστο θαυμασμό για τις δυνατότητες που σου δίνει το μηχάνημα που έχεις μπροστά σου αυτή τη στιγμή, σε λίγο θα σου κοπεί η ανάσα.

Το 1962, στο πανεπιστήμιο του Stanford στις ΗΠΑ γράφτηκε και εκδόθηκε ένα πρωτοποριακό επιστημονικό άρθρο από τον Douglas Engelbart με τίτλο "Augmenting Human Intellect". Για να μη στα πολυλογώ να τι οραματίστηκε και αργότερα σχεδίασε και υλοποίησε για πρώτη φορά ο επιστήμονας αυτός (παρμένο από το ίδιο το άρθρο του 1962):

By “augmenting human intellect” we mean increasing the capability of a man to approach a complex problem situation, to gain comprehension to suit his particular needs, and to derive solutions to problems. Increased capability in this respect is taken to mean a mixture of the following: more-rapid comprehension, better comprehension, the possibility of gaining a useful degree of comprehension in a situation that previously was too complex, speedier solutions, better solutions, and the possibility of finding solutions to problems that before seemed insoluble. We do not speak of isolated clever tricks that help in particular situations. We refer to a way of life in an integrated domain where hunches, cut-and-try, intangibles, and the human “feel for a situation” usefully coexist with powerful concepts, streamlined terminology and notation, sophisticated methods, and high-powered electronic aids.

Για πρώτη φορά στην ιστορία ένας άνθρωπος αναγνωρίζει την άμεση επίδραση που οι υπολογιστές μπορεί επιφέρουν στην ανθρώπινη δραστηριότητα. Μπορούν να "επαυξήσουν την ανθρώπινη διάνοια". Όχι να βοηθήσουν στην επίλυση δύσκολων μαθηματικών προβλημάτων. Όχι να σπάσουν στρατιωτικούς κώδικες κρυπτογράφησης. Όχι να επανδρώσουν μεγάλα πανεπιστήμια και διαστημικούς οργανισμούς. Αλλά να βοηθήσουν τον άνθρωπο "να κατανοεί βαθύτερα και να επιλύει καλύτερα και γρηγορότερα" οποιοδήποτε πρόβλημα καλείται να αντιμετωπίσει. Αν αυτό δεν είναι διορατικό και, ταυτόχρονα, ανθρωπιστικό, τότε τι είναι!

Ο Douglas Engelbart προσπάθησε για χρόνια μετά το άρθρο αυτό να υλοποιήσει το όραμά του αλλά με πολλές δυσκολίες στη χρηματοδότηση που κατέληγαν σε αποτελέσματα μικρής κλίμακας. Μέχρι το 1968. Εκείνη τη χρονιά πήρε τη χρηματοδότηση που ήθελε (κυρίως από στρατιωτικά κονδύλια – πολλές από τις πρώτες σημαντικές εξελίξεις στο χώρο της πληροφορικής οφείλονται σε αυτά) και κατάφερε να σχεδιάσει και να υλοποιήσει στο Stanford το, θρυλικό πια, NLS (Online System). Το NLS ήταν ένας κεντρικός υπολογιστής που μπορούσε να διασυνδέσει μεταξύ τους μέχρι 16 χρήστες στα τερματικά των γραφείων τους και να τους παράσχει διάφορες υπολογιστικές δυνατότητες. Αυτοί ήταν οι περιορισμοί του υλικού της εποχής. Μερικές από αυτές τις δυνατότητες ήταν: συγγραφή αρχείων με κείμενο και εικόνα, σύνδεσμοι ανάμεσα στα αρχεία (links), κρυμμένη σημασιολογία επί των κειμένων (hypertext), εκτέλεση πολλαπλών ταυτόχρονων προγραμμάτων, συνεργασία ανάμεσα στους χρήστες, video conferencing και ένα ποντίκι (mouse). Καλά άκουσες! Και, μάλιστα, το ποντίκι είναι το πρώτο ποντίκι στην ιστορία και είχε τρία κουμπιά.

Ήταν μια επανάσταση. Μέσα σε ένα άρθρο και σε μία υλοποίηση, πολλά χρόνια πριν τα PC και το internet, καθόρισε τον τρόπο με τον οποίο θα χρησιμοποιούμε τον υπολογιστή στην καθημερινότητά μας και την επίδραση που θα μπορούσε να έχει στην ανθρώπινη δραστηριότητα. Δε θα ήταν δυνατόν τότε να προβλέψει την έκταση που αυτό θα λάμβανε στο μέλλον αλλά προσδιόρισε με σαφήνεια και εντυπωσιακή πληρότητα τον τρόπο.

Κι ύστερα ήρθε "το demo". Αυτό που ονομάστηκε "The mother of all demos" (κι εγώ το απέδωσα ως το "υπέρτατο demo όλων των εποχών"). Και μάλλον είναι! Στις 9 Δεκεμβρίου του 1968 στο Stanford ο Douglas Engelbart παρουσίασε το σύστημα που υλοποιούσε τις ιδέες του άρθρου του 1962 μπροστά σε ένα μεγάλο και αποσβολωμένο κοινό. Το εκπληκτικό είναι ότι το video του demo αυτού όχι απλά σώζεται ακόμη σήμερα αλλά και είναι κοινά διαθέσιμο στο διαδίκτυο. Απολαύστε το σε μεγάλη ανάλυση (με μέτριο ήχο) εδώ. Είναι μιάμιση ώρα που αξίζει να χάσεις από τη ζωή σου! Αν είσαι και πληροφορικάριος και δεν το έχεις δει τότε είναι σα να ήσουν σαν κάποιος αρχαιολόγος που δεν έχει δει το video με τα αποκαλυπτήρια της Ακρόπολης, αν ποτέ είχε μαγνητοσκοπηθεί κάτι τέτοιο. Οι παρακάτω εικόνες θα σου δώσουν μια γεύση (αλλά πρέπει… οφείλεις να το δεις):

Βλέπεις σωστά, δε σε γελούν τα μάτια σου. Ο άνθρωπος διαθέτει πληκτρολόγιο, ποντίκι, ανοιγοκλείνει έγγραφα, κάνει copy-paste, δημιουργεί και χρησιμοποιεί συνδέσμους ανάμεσα σε αυτά, οργανώνει την πληροφορία σημασιολογικά κι ακόμη κάνει video conference με ένα συνάδελφό του, ο οποίος κάθεται στο δικό του τερματικό. Στέκομαι με δέος μπροστά στην πρόταση με την οποία ανοίγει την παρουσίασή του και περιγράφει το μέλλον:

What if in your office, you as an intellectual worker were supplied with a computer display, backed up by a computer that was alive for you all day and was instantly responsible to how action you had, how much value could you derive from that?

Πού έπεσε έξω το όλο εγχείρημα; Ήταν ένα μονολιθικό σύστημα, της εποχής που η υπολογιστική ικανότητα των μηχανών ήταν χαμηλή και πανάκριβη και οι μηχανικοί σχεδίαζαν τεράστιους υπολογιστές στους οποίους οι χρήστες συνδέονταν για να κάνουν τις εργασίες τους. Λίγο αργότερα άρχισε να είναι εφικτή, να υλοποιείται και να ωριμάζει η ιδέα του μικρο-υπολογιστή που οδήγησε στον προσωπικό υπολογιστή, το PC και το internet! Ακόμη, ήταν αρκετά ζόρικο στην εκμάθηση. Παρολαυτά, η ιστορία έγραψε ότι ο πρώτος προσωπικός υπολογιστής, ο Xerox Alto, από το NLS εμπνεύστηκε την ύπαρξή του και μάλιστα αυτή η φανταστική εφεύρεση, το ποντίκι, πέρασε στη Xerox από το Stanford, όταν πήγαν εκεί άνθρωποι από το project του NLS.

Βλέποντάς, όμως, το Douglas Engelbart, στο demo του να κάθεται μπροστά στο NLS με αυτό το ήρεμο χαμόγελο, με τα δύο χέρια εκατέρωθεν του πληκτρολογίου, το ένα στο ποντίκι και το άλλο στα πλήκτρα ελέγχου, μου θυμίζει τόσο έντονα τη στάση που συνήθως έχω κι εγώ και τόσοι άλλοι σήμερα μπροστά στις οθόνες μας, έτοιμοι να κλικάρουμε εδώ κι εκεί, ψάχνοντας για πληροφορία και αγωνιώντας να παράγουμε κάτι καινούριο… που ανατριχιάζω. Αν μη τι άλλο, πρόκειται για έναν επιστήμονα-οραματιστή από αυτούς που κοιτούν με το ένα μάτι την επιστήμη και με το άλλο την ανθρωπότητα.

εκτύπωση Κατηγορίες: διαδίκτυο, τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | 3 σχόλια
15 Μαρτίου, 2010

Ο ΦΠΑ μεγάλωσε. Έγινε 21! Σε πολλές χώρες του κόσμου αυτή είναι η επίσημη ηλικία ενηλικίωσης. Του ευχόμαστε να τα 100στήσει!

Χρόνια Πολλά ΦΠΑ!

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι, πολιτική | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
12 Μαρτίου, 2010

Πριν από μερικές ημέρες ανακοινώθηκε το βραβείο Turing 2009 (είναι κάτι σαν το Νόμπελ Πληροφορικής, για να καταλάβεις). Δόθηκε στον Charles P. Thacker για την πολύχρονη και σημαντική προσφορά του στην Πληροφορική. Η προσφορά του αυτή συμπυκνώνεται ουσιαστικά στο "σχεδιασμό του πρώτου σύγχρονου προσωπικού υπολογιστή", αυτού στην οθόνη του οποίου τώρα κάθεσαι εσύ μπροστά και ανεβοκατεβάζεις παράθυρα στο desktop με το ποντίκι σου. Ο τρόπος λειτουργίας του, το γραφικό περιβάλλον το ίδιο, το παραθυρικό περιβάλλον (windows), το ποντίκι, η επιφάνεια εργασίας (desktop), όλες αυτές οι έννοιες απέκτησαν υπόσταση σχεδόν όπως τις γνωρίζουμε σήμερα το 1972-1973 στο Ερευνητικό Κέντρο της Xerox στο Palo Alto με τον θρυλικό Xerox Alto, ένα PC που για πρώτη φορά στην ιστορία τις συμπεριλάμβανε και τις υλοποιούσε! Ο Xerox Alto διέθετε πλήθος εφαρμογών, όπως επεξεργαστή κειμένου, πρόγραμμα ζωγραφικής, αποστολέα email, ακόμη και παιχνίδια. Όλη η σύλληψη ήταν εκεί από την αρχή.

Είναι περιττό να πούμε πως οτιδήποτε αναπτύχθηκε στη συνέχεια στο χώρο των προσωπικών υπολογιστών έχει αντιγράψει ή δανειστεί κάτι από αυτό το μακρινό πρόγονο, που ο Charles P. Thacker σχεδίασε. Η Apple πήρε άδεια από τη Xerox για να αντιγράψει το παραθυρικό περιβάλλον στη Lisa, το πρώτο PC που κατασκεύασε και στη συνέχεια εξελίχθηκε στα πασίγνωστα Macintosh. Οι υπόλοιποι τη μιμήθηκαν (SUN κλπ). Η Microsoft ακολούθησε πολύ αργότερα. Ο Xerox Alto ήταν πραγματικά ένας πρωτοποριακός υπολογιστής που τελικά άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρούμε με τη "μηχανή", την έκανε πιο φιλική στον άνθρωπο και έστρωσε το δρόμο για αυτό που αποτελεί ο ηλεκτρονικός υπολογιστής σήμερα. Τραγική ειρωνεία: Η Xerox φοβούμενη από παλαιότερες αποτυχίες στο χώρο φοβήθηκε να συνεχίσει με το εγχείρημα κι έτσι ο Alto κατασκευάστηκε σε λίγα κομμάτια αλλά ποτέ δεν τέθηκε σε μαζική παραγωγή και δεν διατέθηκε στην αγορά. Τα κομμάτια αυτά τα πήραν μεγάλα πανεπιστήμια και δημόσιοι οργανισμοί των ΗΠΑ. Η ιστορία, όμως, είχε γραφτεί.


O περί ου ο λόγος Xerox Alto και μερικές από τις εφαρμογές του.

Περισσότερες εικόνες που κόβουν την ανάσα εδώ (DigiBarn Computer Museum – lol, κάνε μια βόλτα).

ΥΓ: Την επόμενη φορά θα σου πω πώς γεννήθηκαν οι βασικές έννοιες του internet, που προηγούνται ακόμη και αυτού του Xerox Alto του 1972!

εκτύπωση Κατηγορίες: διαδίκτυο, τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | 1 σχόλιο
11 Μαρτίου, 2010

Κάτι δε θα κατάλαβα καλά μάλλον. Από παντού ακούω καλά σχόλια και καλές κριτικές για τη φετινή ταινία του Μάρτιν Σκορτσέζε με το Λεονάρντο Ντι Κάπριο το "Νησί των Καταραμένων" ("Shutter Island"), στο οποίο ανακατεύονται στοιχεία από αστυνομικό και ψυχολογικό θρίλερ με θεωρίες συνωμοσίας και περιπέτεια. Η ιδέα πίσω από την ταινία δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη πια – βλ. το "Σκοτεινό παράθυρο" ("Secret Window") κι ακόμη την "Έκτη Αίσθηση" ("Sixth Sense"). Θέλω να πω ότι μια τέτοια  ιδέα για την τελική ανατροπή του σεναρίου δεν έχει νόημα να χρησιμοποιείται παραπάνω από μία φορές, επειδή είναι αρκούντως απρόσμενη και ικανή την πρώτη φορά και μόνο. Μετά μοιάζει αντιγραφή. Επιπλέον, θα περίμενα κάτι πιο σύνθετο από τον Σκορτσέζε (!) και όχι απλά ένα θριλεράκι που αλλάζει τα δεδομένα κάααπως εντυπωσιακά στο τέλος. Ίσως τα γεράματα. Και μήπως ήταν η ιδέα μου ότι πολλές σκηνές ήταν προχειρογυρισμένες ή γυρισμένες αλλού-οι-ηθοποιοί-κι-αλλού-το-σκηνικό (όπως στις παλιές ταινίες, που ο οδηγός έστριβε το τιμόνι δεξιά-αριστερά, προφανώς για το εφφέ, αλλά το αυτοκίνητο συνέχιζε να πηγαίνει ευθεία); Ο Ντι Κάπριο, πάντως, αν και δείχνει σταθερά το πολύ 20 χρονών, κάτι που με δυσκολεύει να τον βλέπω σε ρόλους καθαρά αντρικούς, την παλεύει αρκετά καλά, οφείλω να ομολογήσω. Να τη δεις σε DVD… Αλλά να δεις με την εξής σειρά (για να μου πεις μετά):

>>

Αναπάντητα και σκοτεινά ερωτήματα:

  • Παρατηρείς τις ομοιότητες στις τρεις αφίσες;
  • Γιατί και στις τρεις ο κεντρικός ήρωας τα έχει πάρει και κοιτάει λοξά και υπό ειδικό φωτισμό;
  • Ποιος από τους τρεις την έχει ακούσει περισσότερο;
  • Γιατί και οι τρεις τίτλοι ξεκινούν με το αγγλικό γράμμα "S";
  • Γιατί και οι τρεις τίτλοι αποτελούνται δύο λέξεις (δε μετράμε το "the" ως λέξη);
  • Τι μου ήρθε και έβαλα τόσο μεγάλα βελάκια ανάμεσα στις εικόνες;
εκτύπωση Κατηγορίες: είδα, σινεμά | rss 2.0 | trackback | 1 σχόλιο
3 Μαρτίου, 2010

Με μεγάλη υπερηφάνεια, ως Έλλην και άνθρωπος της επιστήμης και της τεχνολογίας, διαβάζω σήμερα το ραπόρτο της EETT για την πορεία της ευρυζωνικότητας στην Ελλάδα (Δ' τετράμηνο 2009). Μην πας να το διαβάσεις θα σου πω το ζουμί:

  • Έχουμε σχεδόν 2 εκατομμύρια ευρυζωνικές συνδέσεις συνολικά.
  • Δηλαδή κοντά στο 20% του πληθυσμού (σε διείσδυση).
  • Είμαστε 5οι από το τέλος στη σχετική κατάταξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (των 27, όχι των 12 ή των 15).

Λιγότερη ευρυζωνικότητα έχουν μόνο η Σλοβακία, η Ρουμανία, η Πολωνία και η Βουλγαρία! Περισσότερη έχουν, όχι μόνο η Σουηδία και το Λουξεμβούργο αλλά και η Εσθονία, η Κύπρος και η Λιθουανία. Στο παρακάτω διάγραμμα φαίνεται η εξέλιξη της ευρυζωνικότας στην Ελλάδα τα τελευταία 5 χρόνια και ακολουθεί το συγκριτικό διάγραμμα για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Καμαρώστε:

Και γεννώνται εύλογα τα ερωτήματα! Γιατί η ευρυζωνικότητα στην Ελλάδα δεν ακολούθησε τη διείσδυση που ακολούθησε η κινητή τηλεφωνία; Γιατί στο χωριό μου έσκασε μύτη ADSL βρόχος για πρώτη φορά πέρυσι το καλοκαίρι (2009); Μήπως επειδή ήταν τόσο φτηνή και προσιτή (η ευρυζωνικότητα); Μήπως γιατί ο ΟΤΕ ήταν εντάξει στις υποχρεώσεις του απέναντι στους άλλους εναλλακτικούς παρόχους; Μήπως γιατί έχει επιδείξει υψηλή εταιρική υπευθυνότητα; Μήπως γιατί έχει "σήμα – σήμα καμπάνα";

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, διαδίκτυο, πολιτική | rss 2.0 | trackback | 2 σχόλια
2 Μαρτίου, 2010

Είναι περασμένα μεσάνυχτα στην Πλατεία Συντάγματος και, αν και έχει μετρό μέχρι τις 2 τις Παρασκευές και τα Σαββάτα, είμαι πολύ κουρασμένος για το θυμηθώ. Στην πλατεία ορδές από κίτρινα αμαξάκια με αναμμένο λευκό φωτάκι στην κορυφή περιμένουν υπομονετικά τον κόσμο να τα καβαλικέψει και να τον πάνε στον προορισμό του. Η πόλη έχει ζωή αυτή τη μέρα και ώρα. Μπαίνω στο πρώτο κίτρινο αμαξάκι που βρίσκω στην ουρά. Καλησπερίζω κάπως βαριά τον αμαξά και κάθομαι όπως-όπως δίπλα του, στο μπροστινό κάθισμα. Μου ανταποδίδει την καλησπέρα. Του εξηγώ σύντομα πού θέλω να πάω και η διαδρομή ξεκινά.

Είναι αμίλητος. Οδηγεί ήσυχα και υπομονετικά όλη μέρα πηγαίνοντας τους ανθρώπους της πόλης στις δουλειές και τα σπίτια τους. Είναι από εκείνους που βλέπουν πολλά τα μάτια τους καθημερινά. Ανήκει σε εκείνη την κατηγορία επαγγελματιών που γνωρίζουν για πολλούς από εμάς πράγματα που ακόμη και δικοί μας άνθρωποι αγνοούν. Ξέρουν με ποιαν σε άφησαν στο τάδε ξενοδοχείο προχτές το βράδυ και ξέρουν ότι έλεγες ψέμματα στο αφεντικό σου για το πού βρισκόσουν σήμερα το πρωί. Αλλά είναι και έτοιμοι να συζητήσουν μαζί σου πράγματα που ούτε καν θα ανέφεραν στην οικογένειά τους. "Κοίταξέ τες τις άτιμες πώς ντύνονται, μετά σου λέει φταίει ο βιαστής" και "Η γυναίκα δεν αγαπάει πραγματικά τον άντρα της, μόνο τα παιδιά της"!

Η διαδρομή είναι μικρή. Διαφορετικά, θα είχα θυμηθεί ότι το μετρό σταματά στις 2 και όχι στις 12. Ο μετρητής γράφει 5 ευρώ, στρογγυλά. Βγάζω 5 ευρώ και τα δίνω. Ο αμαξάς τα παίρνει και ευχαριστεί κοφτά. Προτού βγω, κοντοστέκομαι και του λέω: "Αποδειξούλα!". Δεν το είπα με ερωτηματικό ύφος. Το είπα σα να το ζητούσα ευγενικά και όχι σα να ρωτούσα αν είναι εφικτό. Γυρίζει προς το μέρος μου και μου αντιτείνει: "Αποδειξούλα;". Στον τόνο της φωνής του ήταν ξεκάθαρη μια απορία και, ορκίζομαι, μια μικρή ιδέα ενόχλησης. Ακολουθεί μια σιωπή 3-4 δευτερολέπτων όπου τα βλέμματά μας διασταυρώνονται. Κοιταζόμαστε έτσι για εκείνο το βασανιστικό χρονικό διάστημα. Μου περνάει από το μυαλό να επαναλάβω το αίτημά μου. Όχι, θα ακουγόταν παρακλητικό. Δε θέλω να τον παρακαλέσω. Τον κοιτώ επίμονα για όλη τη διάρκεια, όπως κάνει και αυτός. Νιώθω να με ζυγίζει. Να με "κόβει". Δεν πρέπει να υποχωρήσω, δεν πρέπει να κάτσω να εξηγηθώ. Μία φορά μιλάνε οι άντρες!

Καθώς ολοκληρώνονται τα απαραίτητα αυτά δευτερόλεπτα, το ύφος του αλλάζει. Λυγίζει πρώτος! Σκύβει στο ντουλαπάκι, το ανοίγει και με κινήσεις ανθρώπου που ακόμα μαθαίνει πώς να χρησιμοποιεί το μηχανάκι, κόβει και μου δίνει την "αποδειξούλα". Καληνυχτιζόμαστε ανόρεχτα και μπαίνω στο σπίτι μου. Ακουμπάω την απόδειξη στο ειδικό μπωλ, που είναι ήδη ξεχειλισμένο, μαζί με όλες τις άλλες. Αλλάζω, πλένω τα δόντια μου και πέφτω για ύπνο.

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι | rss 2.0 | trackback | 1 σχόλιο
26 Φεβρουαρίου, 2010

Το Rock & Roll Circus (Σίνα 21) είναι μια από τις σταθερές αξίες στην Αθήνα όταν μιλάς για μουσικά δισκοπωλεία που επιμένουν να ασχολούνται με το βινύλιο. Κάθε χρόνο τέτοιο καιρό κάνει ένα παζάρι με αφορμή τα γενέθλιά του και δίνει νέους και μεταχειρισμένους δίσκους (βινύλια και CDs) σε πολύ καλές τιμές. Έτσι και φέτος, κλείνοντας τα 10 χρόνια λειτουργίας, στις 5 και 6 Μαρτίου. Η ανακοίνωση από το blog του:

Το Rock & Roll Circus γιορτάζει τα 10 γενέθλιά του με το ετήσιο Super Dynamic Sale. Το πρώτο Παρασκευοσάββατο του Μαρτίου, στις 5 και 6 Μαρτίου, όλα τα καινούρια και όλα τα μεταχειρισμένα (βινύλια και cd) θα έχουν έκπτωση 30% και 50%, αντίστοιχα! Και όχι μόνο αυτό! Δεκάδες cd και δίσκοι θα σας περιμένουν σε τιμές μεταξύ ενός και τριών ευρώ, για να γιορτάσετε μαζί μας την πρώτη μας δεκαετία με μια πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα πρακτική που φέτος θα διεξαχθεί για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Όσοι λοιπόν επιθυμούν μια αυθεντική βινυλιακή κόπια της Impulse, ένα afro διαμάντι, μια limited library επανέκδοση, ένα private ψυχεδελικό αριστούργημα ή ένα ολοκαίνουριο box set, ιδού η ευκαιρία. Πλήρως επανδρωμένοι σας περιμένουμε για να σας κάνουμε εμείς το δώρο γενεθλίων μας!

εκτύπωση Κατηγορίες: βινύλιο, μουσική, προσωπικά | rss 2.0 | trackback | 2 σχόλια
26 Φεβρουαρίου, 2010

Θα ξεκινήσω ομολογώντας πόσο θαυμάζω την τεχνολογική ανωτερότητα της Google και πόσο εκτιμώ το ότι έχει βοηθήσει να πάει το internet μπροστά, σεβόμενη – και συχνά προωθώντας – τα ανοικτά πρότυπα και την ανοικτή φιλοσοφία του μέσου αυτού. Όταν μια εταιρεία-γίγαντας προωθεί σωστά την τεχνολογία, τότε η τεχνολογία και, κατ' επέκταση, η κοινωνία μπορεί να ωφεληθεί. Και, ναι, η Google αυτό το κάνει γιατί έτσι κι αλλιώς ωφελείται και η ίδια. Τι δε μασάω λοιπόν;

Δε μασάω το "do no evil" δόγμα τους. Είναι μια τεράστια εταιρεία με σκοπό την κερδοφορία και όλα τα άλλα τα ακούω λιγάκι βερεσέ. Όταν η κοινότητα ωφελείται από τις ενέργειες της εταιρείας, τότε έχει καλώς. Αλλά αυτό έχει γίνει επειδή και η ίδια η εταιρεία έχει όφελος και όχι επειδή ο στόχος εξαρχής ήταν το όφελος της κοινότητας. Αν κάτι αποβαίνει εις βάρος της εταιρείας, τότε αυτή θα βάλει τα συμφέροντά της πάνω από οτιδήποτε άλλο! Κι αυτό δεν είναι αναγκαστικά κακό. Κακό είναι να μην το παραδέχεται ή να το προσπερνά εντέχνως.

Οι υπηρεσίες της Google είναι εξαιρετικές. Τελεία. Δε μιλώ μόνο για την αναζήτηση, αλλά για εφαρμογές όπως το gmail, τα google-docs, οι χάρτες κλπ. Είναι αρτιότατες τεχνολογικά υπηρεσίες, πολλές φορές πρωτοποριακές και, δίχως αμφιβολία, χρησιμότατες. Αλλά το δόγμα, δυστυχώς, δεν αποδεικνύεται "do no evil". Η Google είναι ο Big Brother του internet και θα σας εξηγήσω το πώς.

Οι περισσότεροι χρήστες του internet δεν το γνωρίζουν γιατί είναι κάπως τεχνικό το ζήτημα αλλά καλό θα ήταν να μην το αγνοούν στο όνομα μιας δωρεάν υπηρεσίας. Απλά ειπωμένο: κάθε τι που κάνεις στο internet το Google το καταγράφει, το αποθηκεύει και το χρησιμοποιεί. Όταν το συντριπτικό ποσοστό των χρηστών του internet χρησιμοποιούν το Google ως μηχανή αναζήτησης και, ταυτόχρονα, το συντριπτικό ποσοστό των ιστοσελίδων χρησιμοποιούν το Google για τα στατιστικά τους τότε το Google ξέρει τι κάνουν στο internet οι χρήστες αυτοί! Στην τελευταία πρόταση προσθέστε και το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς τους χρήστες, την ώρα που αναζητούν κάτι στο internet έχουν κάνει login και σε κάποια από τις υπηρεσίες της Google (gmail κλπ). Σας ακούγεται παράλογο ή υπερβολικό; Δεν είναι καθόλου υπερβολικό και είναι τεχνικά εφικτότατο!

Σκεφτείτε το εξής σενάριο: ένα site χρησιμοποιεί google-analytics για τα στατιστικά του, ένας χρήστης έχει κάνει login στο gmail του, ο χρήστης αναζητεί κάτι στο google και καταλήγει από εκεί να σερφάρει στο προαναφερθέν site. Μπαμ (ή Γκντάου)! Το Google τα έχει συνδυάσει όλα αυτά μεταξύ τους, τα έχει συνδυάσει με ό,τι άλλο αυτός έχει επισκεφτεί εκείνη ή οποιαδήποτε άλλη μέρα και έχει καταγραφεί, τα έχει συνδυάσει με ό,τι στοιχεία βρίσκει στο google account του (emails, φίλους, email φίλων, αρχεία κλπ). Κι όλα αυτά για να προσφέρει καλύτερες υπηρεσίες. Σε ποιον, στο χρήστη; Όχι, βέβαια! Στους διαφημιζόμενούς του φυσικά, που πληρώνουν καλά για να τους βρίσκουν οι χρήστες στις αναζητήσεις. Φυσικά, όλα αυτά με την υπόσχεση ότι τα στοιχεία του χρήστη που το google γνωρίζει δε θα αποκαλυφθούν ποτέ σε τρίτους!

Δεν θα παύσω να αισθάνομαι περίεργα αν μια εταιρεία ξέρει όλο το ιστορικό μου στο internet, διαβάζει όλα μου τα emails, τα συνδυάζει με όποιο τρόπο μπορεί και μου πασάρει "καλύτερες" διαφημίσεις, πάντα με την υπόσχεση της μυστικότητας. Τι θα ήθελα; Μια περισσότερο ειλικρινή αντιμετώπιση. Πες μου πόσο κοστίζει η υπηρεσία να την πληρώσω και να την πάρω και να σου πω και μπράβο. Αλλά μη χρησιμοποιείς αυτά που σου εμπιστεύομαι προς όφελος άλλων. Και να μην είμαι αναγκασμένος να χρησιμοποιώ τη δωρεάν υπηρεσία σου, επειδή είσαι το de facto standard σήμερα και όλοι σε αποδέχονται, με το κόστος να κοιτάζω τις διαφημίσεις σου!

Για να ξεκινήσετε να ανησυχείτε δοκιμάστε να αναζητήσετε κάτι στο google έχοντας κάνει login στο gmail σας (για παράδειγμα) και μετά έχοντας κάνει logout. Αν ψάξετε και για κάτι που σας ενδιαφέρει τακτικά, θα εκπλαγείτε, καθώς θα δείτε άλλα αποτελέσματα. Μια κακή υπηρεσία για όσους χρησιμοποιούν το google search ως συχνό εργαλείο, αλλά που, τουλάχιστο, απενεργοποιείται.

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, διαδίκτυο | rss 2.0 | trackback | 2 σχόλια