Τάκης Μπουγιούρης

Με μεγάλη υπερηφάνεια, ως Έλλην και άνθρωπος της επιστήμης και της τεχνολογίας, διαβάζω σήμερα το ραπόρτο της EETT για την πορεία της ευρυζωνικότητας στην Ελλάδα (Δ' τετράμηνο 2009). Μην πας να το διαβάσεις θα σου πω το ζουμί:

• Έχουμε σχεδόν 2 εκατομμύρια ευρυζωνικές συνδέσεις συνολικά.
• Δηλαδή κοντά στο 20% του πληθυσμού (σε διείσδυση).
• Είμαστε 5οι από το τέλος στη σχετική κατάταξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (των 27, όχι των 12 ή των 15).

Λιγότερη ευρυζωνικότητα έχουν μόνο η Σλοβακία, η Ρουμανία, η Πολωνία και η Βουλγαρία! Περισσότερη έχουν, όχι μόνο η Σουηδία και το Λουξεμβούργο αλλά και η Εσθονία, η Κύπρος και η Λιθουανία. Στο παρακάτω διάγραμμα φαίνεται η εξέλιξη της ευρυζωνικότας στην Ελλάδα τα τελευταία 5 χρόνια και ακολουθεί το συγκριτικό διάγραμμα για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Καμαρώστε:

Και γεννώνται εύλογα τα ερωτήματα! Γιατί η ευρυζωνικότητα στην Ελλάδα δεν ακολούθησε τη διείσδυση που ακολούθησε η κινητή τηλεφωνία; Γιατί στο χωριό μου έσκασε μύτη ADSL βρόχος για πρώτη φορά πέρυσι το καλοκαίρι (2009); Μήπως επειδή ήταν τόσο φτηνή και προσιτή (η ευρυζωνικότητα); Μήπως γιατί ο ΟΤΕ ήταν εντάξει στις υποχρεώσεις του απέναντι στους άλλους εναλλακτικούς παρόχους; Μήπως γιατί έχει επιδείξει υψηλή εταιρική υπευθυνότητα; Μήπως γιατί έχει "σήμα – σήμα καμπάνα";

Είναι περασμένα μεσάνυχτα στην Πλατεία Συντάγματος και, αν και έχει μετρό μέχρι τις 2 τις Παρασκευές και τα Σαββάτα, είμαι πολύ κουρασμένος για το θυμηθώ. Στην πλατεία ορδές από κίτρινα αμαξάκια με αναμμένο λευκό φωτάκι στην κορυφή περιμένουν υπομονετικά τον κόσμο να τα καβαλικέψει και να τον πάνε στον προορισμό του. Η πόλη έχει ζωή αυτή τη μέρα και ώρα. Μπαίνω στο πρώτο κίτρινο αμαξάκι που βρίσκω στην ουρά. Καλησπερίζω κάπως βαριά τον αμαξά και κάθομαι όπως-όπως δίπλα του, στο μπροστινό κάθισμα. Μου ανταποδίδει την καλησπέρα. Του εξηγώ σύντομα πού θέλω να πάω και η διαδρομή ξεκινά.

Είναι αμίλητος. Οδηγεί ήσυχα και υπομονετικά όλη μέρα πηγαίνοντας τους ανθρώπους της πόλης στις δουλειές και τα σπίτια τους. Είναι από εκείνους που βλέπουν πολλά τα μάτια τους καθημερινά. Ανήκει σε εκείνη την κατηγορία επαγγελματιών που γνωρίζουν για πολλούς από εμάς πράγματα που ακόμη και δικοί μας άνθρωποι αγνοούν. Ξέρουν με ποιαν σε άφησαν στο τάδε ξενοδοχείο προχτές το βράδυ και ξέρουν ότι έλεγες ψέμματα στο αφεντικό σου για το πού βρισκόσουν σήμερα το πρωί. Αλλά είναι και έτοιμοι να συζητήσουν μαζί σου πράγματα που ούτε καν θα ανέφεραν στην οικογένειά τους. "Κοίταξέ τες τις άτιμες πώς ντύνονται, μετά σου λέει φταίει ο βιαστής" και "Η γυναίκα δεν αγαπάει πραγματικά τον άντρα της, μόνο τα παιδιά της"!

Η διαδρομή είναι μικρή. Διαφορετικά, θα είχα θυμηθεί ότι το μετρό σταματά στις 2 και όχι στις 12. Ο μετρητής γράφει 5 ευρώ, στρογγυλά. Βγάζω 5 ευρώ και τα δίνω. Ο αμαξάς τα παίρνει και ευχαριστεί κοφτά. Προτού βγω, κοντοστέκομαι και του λέω: "Αποδειξούλα!". Δεν το είπα με ερωτηματικό ύφος. Το είπα σα να το ζητούσα ευγενικά και όχι σα να ρωτούσα αν είναι εφικτό. Γυρίζει προς το μέρος μου και μου αντιτείνει: "Αποδειξούλα;". Στον τόνο της φωνής του ήταν ξεκάθαρη μια απορία και, ορκίζομαι, μια μικρή ιδέα ενόχλησης. Ακολουθεί μια σιωπή 3-4 δευτερολέπτων όπου τα βλέμματά μας διασταυρώνονται. Κοιταζόμαστε έτσι για εκείνο το βασανιστικό χρονικό διάστημα. Μου περνάει από το μυαλό να επαναλάβω το αίτημά μου. Όχι, θα ακουγόταν παρακλητικό. Δε θέλω να τον παρακαλέσω. Τον κοιτώ επίμονα για όλη τη διάρκεια, όπως κάνει και αυτός. Νιώθω να με ζυγίζει. Να με "κόβει". Δεν πρέπει να υποχωρήσω, δεν πρέπει να κάτσω να εξηγηθώ. Μία φορά μιλάνε οι άντρες!

Καθώς ολοκληρώνονται τα απαραίτητα αυτά δευτερόλεπτα, το ύφος του αλλάζει. Λυγίζει πρώτος! Σκύβει στο ντουλαπάκι, το ανοίγει και με κινήσεις ανθρώπου που ακόμα μαθαίνει πώς να χρησιμοποιεί το μηχανάκι, κόβει και μου δίνει την "αποδειξούλα". Καληνυχτιζόμαστε ανόρεχτα και μπαίνω στο σπίτι μου. Ακουμπάω την απόδειξη στο ειδικό μπωλ, που είναι ήδη ξεχειλισμένο, μαζί με όλες τις άλλες. Αλλάζω, πλένω τα δόντια μου και πέφτω για ύπνο.

Το Rock & Roll Circus (Σίνα 21) είναι μια από τις σταθερές αξίες στην Αθήνα όταν μιλάς για μουσικά δισκοπωλεία που επιμένουν να ασχολούνται με το βινύλιο. Κάθε χρόνο τέτοιο καιρό κάνει ένα παζάρι με αφορμή τα γενέθλιά του και δίνει νέους και μεταχειρισμένους δίσκους (βινύλια και CDs) σε πολύ καλές τιμές. Έτσι και φέτος, κλείνοντας τα 10 χρόνια λειτουργίας, στις 5 και 6 Μαρτίου. Η ανακοίνωση από το blog του:

Το Rock & Roll Circus γιορτάζει τα 10 γενέθλιά του με το ετήσιο Super Dynamic Sale. Το πρώτο Παρασκευοσάββατο του Μαρτίου, στις 5 και 6 Μαρτίου, όλα τα καινούρια και όλα τα μεταχειρισμένα (βινύλια και cd) θα έχουν έκπτωση 30% και 50%, αντίστοιχα! Και όχι μόνο αυτό! Δεκάδες cd και δίσκοι θα σας περιμένουν σε τιμές μεταξύ ενός και τριών ευρώ, για να γιορτάσετε μαζί μας την πρώτη μας δεκαετία με μια πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα πρακτική που φέτος θα διεξαχθεί για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Όσοι λοιπόν επιθυμούν μια αυθεντική βινυλιακή κόπια της Impulse, ένα afro διαμάντι, μια limited library επανέκδοση, ένα private ψυχεδελικό αριστούργημα ή ένα ολοκαίνουριο box set, ιδού η ευκαιρία. Πλήρως επανδρωμένοι σας περιμένουμε για να σας κάνουμε εμείς το δώρο γενεθλίων μας!

Θα ξεκινήσω ομολογώντας πόσο θαυμάζω την τεχνολογική ανωτερότητα της Google και πόσο εκτιμώ το ότι έχει βοηθήσει να πάει το internet μπροστά, σεβόμενη – και συχνά προωθώντας – τα ανοικτά πρότυπα και την ανοικτή φιλοσοφία του μέσου αυτού. Όταν μια εταιρεία-γίγαντας προωθεί σωστά την τεχνολογία, τότε η τεχνολογία και, κατ' επέκταση, η κοινωνία μπορεί να ωφεληθεί. Και, ναι, η Google αυτό το κάνει γιατί έτσι κι αλλιώς ωφελείται και η ίδια. Τι δε μασάω λοιπόν;

Δε μασάω το "do no evil" δόγμα τους. Είναι μια τεράστια εταιρεία με σκοπό την κερδοφορία και όλα τα άλλα τα ακούω λιγάκι βερεσέ. Όταν η κοινότητα ωφελείται από τις ενέργειες της εταιρείας, τότε έχει καλώς. Αλλά αυτό έχει γίνει επειδή και η ίδια η εταιρεία έχει όφελος και όχι επειδή ο στόχος εξαρχής ήταν το όφελος της κοινότητας. Αν κάτι αποβαίνει εις βάρος της εταιρείας, τότε αυτή θα βάλει τα συμφέροντά της πάνω από οτιδήποτε άλλο! Κι αυτό δεν είναι αναγκαστικά κακό. Κακό είναι να μην το παραδέχεται ή να το προσπερνά εντέχνως.

Οι υπηρεσίες της Google είναι εξαιρετικές. Τελεία. Δε μιλώ μόνο για την αναζήτηση, αλλά για εφαρμογές όπως το gmail, τα google-docs, οι χάρτες κλπ. Είναι αρτιότατες τεχνολογικά υπηρεσίες, πολλές φορές πρωτοποριακές και, δίχως αμφιβολία, χρησιμότατες. Αλλά το δόγμα, δυστυχώς, δεν αποδεικνύεται "do no evil". Η Google είναι ο Big Brother του internet και θα σας εξηγήσω το πώς.

Οι περισσότεροι χρήστες του internet δεν το γνωρίζουν γιατί είναι κάπως τεχνικό το ζήτημα αλλά καλό θα ήταν να μην το αγνοούν στο όνομα μιας δωρεάν υπηρεσίας. Απλά ειπωμένο: κάθε τι που κάνεις στο internet το Google το καταγράφει, το αποθηκεύει και το χρησιμοποιεί. Όταν το συντριπτικό ποσοστό των χρηστών του internet χρησιμοποιούν το Google ως μηχανή αναζήτησης και, ταυτόχρονα, το συντριπτικό ποσοστό των ιστοσελίδων χρησιμοποιούν το Google για τα στατιστικά τους τότε το Google ξέρει τι κάνουν στο internet οι χρήστες αυτοί! Στην τελευταία πρόταση προσθέστε και το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς τους χρήστες, την ώρα που αναζητούν κάτι στο internet έχουν κάνει login και σε κάποια από τις υπηρεσίες της Google (gmail κλπ). Σας ακούγεται παράλογο ή υπερβολικό; Δεν είναι καθόλου υπερβολικό και είναι τεχνικά εφικτότατο!

Σκεφτείτε το εξής σενάριο: ένα site χρησιμοποιεί google-analytics για τα στατιστικά του, ένας χρήστης έχει κάνει login στο gmail του, ο χρήστης αναζητεί κάτι στο google και καταλήγει από εκεί να σερφάρει στο προαναφερθέν site. Μπαμ (ή Γκντάου)! Το Google τα έχει συνδυάσει όλα αυτά μεταξύ τους, τα έχει συνδυάσει με ό,τι άλλο αυτός έχει επισκεφτεί εκείνη ή οποιαδήποτε άλλη μέρα και έχει καταγραφεί, τα έχει συνδυάσει με ό,τι στοιχεία βρίσκει στο google account του (emails, φίλους, email φίλων, αρχεία κλπ). Κι όλα αυτά για να προσφέρει καλύτερες υπηρεσίες. Σε ποιον, στο χρήστη; Όχι, βέβαια! Στους διαφημιζόμενούς του φυσικά, που πληρώνουν καλά για να τους βρίσκουν οι χρήστες στις αναζητήσεις. Φυσικά, όλα αυτά με την υπόσχεση ότι τα στοιχεία του χρήστη που το google γνωρίζει δε θα αποκαλυφθούν ποτέ σε τρίτους!

Δεν θα παύσω να αισθάνομαι περίεργα αν μια εταιρεία ξέρει όλο το ιστορικό μου στο internet, διαβάζει όλα μου τα emails, τα συνδυάζει με όποιο τρόπο μπορεί και μου πασάρει "καλύτερες" διαφημίσεις, πάντα με την υπόσχεση της μυστικότητας. Τι θα ήθελα; Μια περισσότερο ειλικρινή αντιμετώπιση. Πες μου πόσο κοστίζει η υπηρεσία να την πληρώσω και να την πάρω και να σου πω και μπράβο. Αλλά μη χρησιμοποιείς αυτά που σου εμπιστεύομαι προς όφελος άλλων. Και να μην είμαι αναγκασμένος να χρησιμοποιώ τη δωρεάν υπηρεσία σου, επειδή είσαι το de facto standard σήμερα και όλοι σε αποδέχονται, με το κόστος να κοιτάζω τις διαφημίσεις σου!

Για να ξεκινήσετε να ανησυχείτε δοκιμάστε να αναζητήσετε κάτι στο google έχοντας κάνει login στο gmail σας (για παράδειγμα) και μετά έχοντας κάνει logout. Αν ψάξετε και για κάτι που σας ενδιαφέρει τακτικά, θα εκπλαγείτε, καθώς θα δείτε άλλα αποτελέσματα. Μια κακή υπηρεσία για όσους χρησιμοποιούν το google search ως συχνό εργαλείο, αλλά που, τουλάχιστο, απενεργοποιείται.

Μια φορά κι έναν καιρό μάθαινα να προγραμματίζω. Τώρα ακόμη μαθαίνω. Αλλά τότε μάθαινα τα πάντα από την αρχή. Ακόμη και το πώς να βάζω όμορφα κενά ανάμεσα στις ακατάληπτες λέξεις για να είναι ευανάγνωστες, με spaces, φυσικά, και όχι tabs, το πώς να αφήνω κενές γραμμές ανάμεσά τους, για τον ίδιο λόγο, το πού να βάζω τα άγκιστρα πριν ή μετά την αλλαγή γραμμής, και άλλα πολλά παρόμοια ουσιώδη. Έψαξα πολύ καιρό να βρω τους χρωματισμούς που θα έκαναν τον κώδικά μου ομορφότερο από όλων των άλλων κι έψαξα πολλούς επεξεργαστές κειμένου που να κάνουν τη ζωή μου εύκολη. Όχι, ποτέ δεν κατέληξα στο Vim, να με συγχωρείτε. Για την ακρίβεια ο καλύτερος text editor δεν είναι δωρεάν και λέγεται EditPlus, εκτός κι αν θες ένα IDE, οπότε πάρε Eclipse.

Σε όλη αυτή την αναζήτηση ένα πράγμα ήταν σίγουρο. Η γραμματοσειρά ήταν Courier New! Έτσι μας την παρέδωσαν οι παλιότεροι κι έτσι τη δεχτήκαμε κι εμείς, με μικρές παρεκκλίσεις σε σπάνιες περιπτώσεις προς Terminal ή κάτι παρόμοιο.  Πάααντοτε fixed-width, το δίχως άλλο. Η Courier New είναι για τον κόσμο (τον σοβαρό, όχι τους άλλους τους ανόητους) που γράφει κώδικα κάτι σαν τα παλιά Καρέλια για τους παππούδες στο καφενείο. Τι άλλο να καπνίσουν; Δεν έχουν κι άδικο βέβαια πολύ, μιας και είναι μια γραμματοσειρά καθαρή, εξαιρετική για αυτό το σκοπό και τον υπηρετεί καλά χρόνια τώρα.

Μάλλον η στροφή στα 30 θα φταίει, λοιπόν, που αποφάσισα να λοξοδρομήσω από τον ορθόδοξο δρόμο και να αναζητήσω την τύχη μου σε άλλα λιβάδια. Και να που σε ένα blog διαβάζω πριν λίγο καιρό για την Consolas της Microsoft – ωιμέ – που δεν είναι καν μέσα στα Windows – αλί – αλλά πρέπει να την κατεβάσεις ειδικά – τρις αλί – αλλά δόξα τω θεώ δωρεάν! Διαβάζω, δοκιμάζω και πιστεύω! Ένας νέος κόσμος προγραμματισμού ανοίχτηκε μπροστά στα μάτια μου ξαφνικά. Η Courier New πέθανε, για μένα, ζήτω η Consolas! Που είναι μια γραμματοσειρά με λίγη καμπύλη, με στάνταρ πλάτος ανά χαρακτήρα μεν αλλά που εκμεταλλεύεται το ClearType των Windows. Ιδού τι βλέπω πια όλη μέρα:

Όχι κι άσχημα! Κι αυτή είναι η συμβουλή μου προς εσένα, νεαρέ, εκκολαπτόμενε developer, αλλά και προς εσένα παλιέ, παραδοσιακέ κωδικατζή: να μη φοβάσαι να πειραματίζεσαι και να δοκιμάζεις καινούρια πράγματα. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα εκπλαγείς. Ο κόσμος της πληροφορικής είναι γεμάτος από γραμματοσειρές και χρώματα. Σύντομα θα σου περιγράψω πώς άλλαξα και πληκτρολόγιο (τι άλλο με περιμένει, άραγε;) μαζί με οδηγίες για το πώς να το κάνεις κι εσύ!

Το video στον παγκόσμιο ιστό είναι μια πονεμένη ιστορία, παρόλο που σου μοιάζει κάτι δεδομένο. Με δυο λόγια, όλο το video που διακινείται σήμερα στο internet (με τα ανοιχτά πρότυπά του, τη διαλειτουργικότητά του, τις ανοιχτές του τεχνολογίες κλπ) ανήκει τεχνολογικά σε μια εταιρεία, την Adobe. Εκείνη, δηλαδή, που ελέγχει και τον τρόπο με τον οποίο το video αναπαράγεται, που είναι ο Flash Player. Και έρχεται η Google τώρα και αγοράζει μια εταιρεία, την On2, η οποία έχει αναπτύξει ωραιότατες τεχνολογίες για την κωδικοποίηση video (γι' αυτό και την αγόρασε η Google, βεβαίως). Το ενδιαφέρον στην υπόθεση είναι μια πρόταση του Free Software Foundation με ανοικτή επιστολή προς τη Google, όπου την παρακινεί να ανοίξει τις τεχνολογίες αυτές (τον codec VP8, συγκεκριμένα) στην κοινότητα. Επικαλείται το "do no evil" δόγμα της Google και της ζητά να εκδώσει μια για πάντα, με άδεια 100% ελεύθερη την τεχνολογία αυτή, απελευθερώνοντας το video στο internet από την κηδεμονία οποιασδήποτε εταιρείας!

Και η αιτιολογία είναι απλή. Η Google θα μπορούσε να καταστήσει το video ανοικτή τεχνολογία σε ένα βράδυ! Από τη μια ελέγχει το μέγιστο μερίδιο στον κόσμο του online video με το youtube και τώρα διαθέτει και έναν αποδοτικότατο τρόπο για να το κωδικοποιεί και να το συμπιέζει! Είναι στο χέρι της Google, λοιπόν, να αποδείξει αν όχι απλά δεν προτίθεται να κάνει ποτέ κακό ως εταιρεία αλλά και αν είναι διατεθειμένη να κάνει κάτι σημαντικό για το κοινό καλό!

Η αγαπημένη έκφραση κάθε πικραμένου αυτό τον καιρό είναι "φταίει κι η κρίση" ή, εναλλακτικά, "είναι κι η κρίση" (συνοδευόμενες από το χαρακτηριστικό πλην απαραίτητο στράβωμα της μούρης και αφήνοντας μια μικρή, όλο νόημα παύση στο τέλος). Αυτή η κρίση φταίει για όλα, λες και πριν από αυτήν δεν ήμασταν μια χώρα βουτηγμένη στα χρέη. Μωρέ, ήμασταν και παρά-ήμασταν, αλλά μπορούσαμε να καμωνόμαστε ότι τα προσπερνάμε τα προβλήματα ή ότι τα μεταφέρουμε στο μέλλον (τούτο εστί το δανειολαμβάνειν αδιαλείπτως και ασυστόλως και στο επέκεινα, αμήν).

Και η νυν εξουσία, αυτή με τις +11 μονάδες στις τελευταίες εκλογές, εμφανίζεται ως σωτήρας του έθνους τώρα και ζητά τη συναίνεση των έτερων πολιτικών δυνάμεων και τη συνδρομή του λαού ώστε να βγούμε από την κρίση. Και ξεχνά τα 20 χρόνια που ήταν εξουσία στο παρελθόν και τα παλιά της ανδραγαθήματα. Ξεχνά την εποχή που το ευρωπαϊκό χρήμα έτρεχε ποτάμι (γνωστή και ως "το μεγάλο φαγοπότι"), το ότι έφτιαξε ένα κράτος δημοσίων υπαλλήλων, κρατικοδίαιτων μεγάλο-εταιρειών, σκανδάλων, σπατάλης και λοιπών άλλων ωραίων φαινομένων (που όλοι, εκατέρωθεν, εύκολα εντοπίζουν). Και τώρα ζητά συναίνεση και συνδρομή! Και φαίνεται ότι έχει πείσει το λαό ότι, βρε παιδί μου, "κάτι πρέπει να γίνει, επιτέλους". Εμένα μου λες;

Όλοι έχουμε έντεχνα πειστεί ότι κάτι πρέπει να γίνει. Μόνο που όλοι ξέραμε ότι κάτι έπρεπε να γίνει εδώ και χρόνια και όχι τώρα υπό πίεση και μάλιστα με διαχειριστές τους ίδιους τους υπαίτιους. Αλλά ζήτησαν, οι πανέξυπνοι, και διαφάνεια και εξεταστικές επιτροπές για την οικονομία για να κάνουμε καθαρή αρχή, λέει. Όμως, μόνο από το 2004 και μετά, που κυβερνούσε η ΝΔ. Όχι πιο πριν που κυβερνούσε πάλι το ΠΑΣΟΚ! Το επιχείρημα είναι ότι το 2004 έγινε η περιβόητη εκείνη απογραφή από τη ΝΔ. Αυτή που το ΠΑΣΟΚ λοιδόρησε και αμφισβήτησε τόσο. Και τώρα έχουν το ασύλληπτο θράσος να θεωρούν αυτονόητο ότι αν και όταν γίνουν εξεταστικές επιτροπές, τότε αυτές θα πρέπει να αγνοήσουν την προ 2004 εποχή. Χωρίς να κοκκινίζουν από ντροπή!

Ξεχνούν ότι κυβερνούν ήδη 5 μήνες στους οποίους εμφάνισαν τεράστιο έλλειμμα χρεώνοντας και τα χρέη της επόμενης χρονιάς, στους οποίους αύξησαν το κόστος δανεισμού της χώρας σε δυσθεώρητα ύψη, στους οποίους πήραν πίσω τις προεκλογικές δεσμεύσεις για παροχές, στους οποίους δεν κατάφεραν στελέχωσουν το κράτος με γενικούς διευθυντές μέχρι τώρα, στους οποίους πάγωσαν το ΕΣΠΑ. 5 μήνες στους οποίους μας δασκάλεψαν με μύριες πιέσεις ότι πρέπει να παρθούν μέτρα. Ε, να παρθούν μέτρα! Αλλά τι μέτρα! Ποιος πληρώνει αυτή την κρίση; Αυτός που στην καλύτερη περίπτωση χρωστάει 10 δόσεις για την καινούρια τηλεόραση ή 40 δόσεις για το καινούριο αυτοκίνητο; Αυτός είναι ο "έχων";

Οι στίχοι του τραγουδιού "Τους έχω βαρεθεί" αντηχούν στο μυαλό μου και μόνο που τα σκέφτομαι όλα αυτά.

Ο Μίλτος Πασχαλίδης είναι από τους Έλληνες τραγουδοποιούς που σίγουρα έχεις ακούσει κάποια στιγμή στο ραδιόφωνο. Είτε σε τραγούδια δικά του, όπως οι "Κακές συνήθειες" και οι "Βυθισμένες άγκυρες" (τα hits), είτε σε τραγούδια που έχει γράψει για άλλους, όπως η "Απουσία" (Λαυρέντης Μαχαιρίτσας) και το "Στα είπα όλα" (Σωκράτης Μάλαμας). Πρόκειται για έναν μουσικό που συμπάθησα από την αρχή, από τον πρώτο του κιόλας δίσκο. Και τον συμπάθησα πολύ, για την αγάπη του στις ανθρώπινες αδυναμίες, για τη μελωδικότητα της μουσικής του, για την ειλικρίνειά του.

Έχοντας ζήσει αρκετά χρόνια στην Κρήτη, όπου πήγε ως φοιτητής του μαθηματικού, και έχοντας φιλία και συμμετοχή στους "Χαΐνηδες", επηρεάστηκε έντονα από το παραδοσιακό, κρητικό μουσικό στοιχείο, κάτι που φαίνεται τακτικά στις δημιουργίες του, στα live του και στα μουσικά όργανα που επιλέγει. Ο τελευταίος του δίσκος "Ξένιος, Η Κρήτη εντός μου" είναι ακόμη μια απόδειξη. Είναι μια απόδειξη ότι ο Μίλτος δηλώνει παρών και μάλιστα – τολμώ να διακρίνω – με ένα νέο πάθος, που φοβόμουν ότι τελευταία είχε αρχίσει να φθίνει. Τούτο φάνηκε και από τη ζωντανή εμφάνισή του που παρακολούθησα το Σάββατο (20-02-2010) στο Σταυρό του Νότου.

Με τον Πασχαλίδη δε μπορώ να είμαι αντικειμενικός παρατηρητής, γιατί τον λάτρεψα το μπαγάσα απότομα και περίεργα, καθώς τα τραγούδια και οι στίχοι του περιέγραφαν πράγματα που αισθανόμουν την εποχή που τα αισθανόμουν και τον έχω συνδέσει και με χαρακτηριστικές εποχές και αναμνήσεις (που θα σας κουράσω αν αρχίσω να περιγράφω). Αντίστροφα, όπως εξομολογείται και ο ίδιος, όταν βγάζει ένα καινούριο δίσκο ή τραγουδά μπροστά σε κοινό νιώθει σα να ανοίγει το προσωπικό του ημερολόγιο στον κοινό, κι αυτό το εκτιμώ.

Άκου το "Παραμύθι με λυπημένο τέλος":

Δες τη δισκογραφία του, αν θες να τον γνωρίσεις άκου μια ωραία playlist από το youtube κι αν θες να αγοράσεις κάποιο δίσκο του ξεκίνα οπωσδήποτε από τους δυο πρώτους, το "Παραμύθι με Λυπημένο Τέλος" και τις "Κακές Συνήθειες".

Προσοχή – Προσοχή!

Το blog μετακόμισε! Δε βρίσκεται πια στο takis.daedalus.gr. Αλλά στο:

“ takis.nevma.gr „
 

Βέβαια, εσύ εδώ βρέθηκες τελικά, παρόλο που ήξερες το παλιό ή σε έστειλαν σε αυτό. Εντάξει, έχω κάνει λίγα από τα μαγικά μου για να το πετύχω αυτό αλλά σε κάθε περίπτωση οφείλω να σε έχω ενημερώσει! Γι αυτό να έχεις το νου σου να μη με ψάχνεις στην παλιά διεύθυνση. Κι αν παίρνεις το RSS μου, τότε να αλλάξεις τη διεύθυνση σε https://takis.nevma.gr/feed/. Περισσότερα για αυτή την αλλαγή, το Nevma και άλλες εκπλήξεις πολύ σύντομα. Μείνε εδώ γύρω. Εγώ, τουλάχιστο, αυτό θα κάνω…

Δύο νέα blogs προστέθηκαν στην οικογένεια των monoblogs, το "beautylicious", με θέματα ομορφιάς και περιποίησης με έμφαση στην Ελληνική αγορά και το "rdeco", ένα blog για διακόσμηση και design. Ποιος τα έφτιαξε; Ποιος άλλος, εμείς…