24 Φεβρουαρίου, 2015

Φαίνεται ότι οι πωλήσεις μέσω διαδικτύου είναι ένα όλο και πιο δημοφιλές θέμα. Το Found.ation αφουγκράστηκε αυτή την ανάγκη και το Σάββατο που πέρασε (21/02/2015) διοργάνωσε μαζί με τη Microsoft Hellas ένα ολοήμερο workshop με τίτλο “Δημιουργία ενός επιτυχημένου e-shop”. Η θεματολογία προσπάθησε να καλύψει όλο το φάσμα της δημιουργίας ενός e-shop: την οργάνωση, το μάρκετινγκ, το design, την ανάπτυξη. Το workshop πραγματοποιήθηκε στο The Hub Events όπου το παρακολούθησαν 200 άτομα.

Βρεθήκαμε εκεί για να μιλήσουμε ως Nevma για το WordPress και το WooCommerce, ως εργαλεία ανάπτυξης ενός e-shop, δίνοντας μια ομιλία με τίτλο “Δημιουργία WordPress/Woocommerce Site στην πλατφόρμα Azure και ανάρτηση του πρώτου προϊόντος”. Στην ομιλία αυτή αναφερθήκαμε στο WordPress ως μηχανή διαχείρισης περιεχομένου (CMS) και στο WooCommerce ως το πιο δημοφιλές e-shop/e-commerce plugin του. Μιας και το event ήταν Microsoft sponsored έγινε μια βήμα προς βήμα επίδειξη επίδειξη για το πώς μπορεί να εγκατασταθεί ένα WordPress/WooCommerce στην cloud πλατφόρμα Azure.

Την ομιλία μοιράστηκα με τον Αντώνη Ζαχόπουλο ενώ την προετοιμάσαμε με τη βοήθεια του Κώστα Φρυγανιώτη, και οι δύο καλοί φίλοι και συνεργάτες στη Nevma.

Τα slides της παρουσίασης ήταν τα εξής:

H ομιλία ήταν κάπως έτσι:

Workshop-Microsoft-WooCommerce-01 Workshop-Microsoft-WooCommerce-02 Workshop-Microsoft-WooCommerce-03 Workshop-Microsoft-WooCommerce-04

Update: Ή μάλλον κάπως έτσι:

εκτύπωση Κατηγορίες: wordpress, διαδίκτυο, τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
26 Ιανουαρίου, 2015

Η πολιτική συντέλεια που ξεκίνησε το 2009 πλησιάζει προς μια ολοκλήρωση. Τότε, και ιδιαίτερα μετά τις απανωτές εκλογές του 2012, είχε σωστά διατυπωθεί η παρατήρηση ότι το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα θα άλλαζε δραματικά. Οι άνθρωποι δεν άλλαξαν πολύ. Ούτε αυτοί ούτε το επίπεδο παιδείας τους. Σίγουρα όμως δεν ζούμε σε μια χώρα με 36% αριστερούς ριζοσπάστες, όπως δε ζούμε και σε μια χώρα με 6% φασίστες νεοναζί. Αλλά ζούμε σε μια χώρα όπου επικρατεί τρομερή σύγχυση.

Αυτή η σύγχυση έχει συνδυαστεί σε μεγάλο βαθμό με απογοήτευση και με πάρα πολλή οργή. Επιπλέον όμως, δειλά μα φανερά  με ένα έγκυρο αίτημα για “κάτι σαν αλλαγή”. Μιλώ για τις λίγες φωνές, που  όμως δε βρίσκονται πια στο περιθώριο, και παραδέχονται ότι η χώρα τα προηγούμενα χρόνια λειτουργούσε με απίστευτη σπατάλη, το δημόσιο ήταν τεράστιο, η διαφθορά μεγάλη, η οικονομία μη παραγωγική και ανταγωνιστική. Κάτι έπρεπε να αλλάξει. Κάτι άλλαξε.

Μη με παρεξηγήσετε. Είμαι εντελώς αντίθετος στον τρόπο με τον οποίο εκτυλίχθηκαν αυτά τα 5 χρόνια (και μη σας πω για τα προηγούμενα). Πιστεύω ότι στο μνημόνιο οδηγηθήκαμε μόνοι μας, από αδέξιες πολιτικές κινήσεις, ότι τις περισσότερες από τις μεταρρυθμίσεις που μας επέβαλλε το μνημόνιο θα έπρεπε να τις έχουμε εφαρμόσει μόνοι μας εδώ και χρόνια με τρόπο ήπιο αλλά επιτακτικό, ότι δεν εφαρμόσαμε καν όσα θα μπορούσαμε, ότι ο Σαμαράς είναι ένας εγωίσταρος πολιτικός, θύμα της ματαιοδοξίας του, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δημαγώγησε και υποσχέθηκε αλόγιστες παροχές για να κερδίσει αυτές τις εκλογές. Δε θα ψήφιζα αυτό το ΣΥΡΙΖΑ όσο γνήσια αριστερός κι αν ισχυριζόταν ότι ήταν. Δε θα ψήφιζα αυτή τη ΝΔ, όσο κι αν φοβέριζε ότι οι αντίπαλοί της θα μας καταστρέψουν. Δε θα ψήφιζα ποτέ εκείνο το βαθύ ΠΑΣΟΚ ή κάτι που προέκυψε από αυτό. Δε θα μπορούσα να πιστέψω κανέναν εκπρόσωπο κόμματος, τον οποίο θεωρώ τμήμα του παλιού εκείνου πολιτικού σκηνικού. Αλλά πιστεύω στην ύπαρξη ρεαλιστικών λύσεων, στη μέση οδό.

Τώρα είμαστε πια μπροστά σε μια νέα κατάσταση. Κυβέρνηση θα δημιουργήσει ένα κόμμα με ξεκάθαρα αριστερούς ισχυρισμούς. Το αν θα μείνει πιστό στις υποσχέσεις του είναι μια άλλη συζήτηση. Πιστεύω, δε, ότι υπάρχει ο τρόπος να υπαναχωρήσει στις υπερβολές του με χίλιους δυο τρόπους, έτσι ώστε και να κάνει τις απαραίτητες αλλαγές στην κατεύθυνση του να γίνουμε μια περισσότερο ευρωπαϊκή χώρα αλλά και χωρίς να απογοητεύσει εντελώς τους τωρινούς ψηφοφόρους του. Πιστεύω ότι θεωρητικά αυτό θα μπορούσε να το κάνει και η ΝΔ αλλά δεν το προσπάθησε καν.

Αυτό που συνέβη σήμερα, είναι η επιβεβαίωση του αιτήματος για μια αλλαγή. Αυτό έγινε με πολύ αβέβαιο και ασταθή τρόπο, κυρίως βασισμένο σε συναισθηματικά κριτήρια. Αλλά έγινε. Ένα παραδοσιακά αριστερό κόμμα (το ΠΑΣΟΚ του ’81 ήταν κεντρώο κόμμα) για πρώτη φορά φτάνει στην εξουσία. Είναι μια μοναδική ιστορική ευκαιρία να δοκιμαστεί στην εξουσία.  Όλο αυτό έγινε με τελείως στρεβλό τρόπο και μέχρι τώρα δε θα το στήριζα σε καμία περίπτωση. Όμως τώρα είμαστε εδώ. Και πρέπει να έχουμε κάποιες προσδοκίες.

Αλλά το σημαντικό είναι να έχουμε ξεκάθαρες προσδοκίες. Δηλαδή στόχους. Όχι για να ελπίζουμε μάταια ή για κάνουμε ανούσια ευχολόγια. Αλλά για να γνωρίζουμε τι επιζητούμε και να μπορούμε έπειτα να αξιολογούμε ψύχραιμα. Σε αυτή τη λογική πρέπει να συμφωνήσουμε ότι θέλουμε ένα ευρωπαϊκό, λειτουργικό κράτος, που να μην είναι εμπόδιο στην καθημερινότητα του πολίτη, και να εξασφαλίζει σε ένα αποδεκτό βαθμό τη δίκαιη κατανομή και αξιόπιστη είσπραξη της φορολογίας. Αυτό είναι το ελάχιστο που οφείλουμε να απαιτήσουμε πέρα από κάθε ιδεολογία ή κόμμα. Ένα σύγχρονο κράτος είναι απλά ό,τι λιγότερο θα έπρεπε να απαιτούμε.

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, πολιτική | rss 2.0 | trackback | 2 σχόλια
21 Ιανουαρίου, 2015

Οι εκλογές του 2015 είναι οι πιο ασυνήθιστες εκλογές που έχουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια. Το κόμμα που κυβέρνησε τα περισσότερα από τα 30 χρόνια που πέρασαν μπαίνει οριακά στη βουλή. Το κόμμα που μέχρι τώρα προπορευόταν δείχνει να ηττάται από ένα άλλο κόμμα, το οποίο ξεκίνησε ως “συνασπισμός” και, παρόλο το όνομά, του λάμβανε ποσοστά της τάξεως του 4%. Στην τρίτη θέση συναγωνίζονται ένα νεοναζιστικό κόμμα κι ένα άλλο, με ηγέτη γνωστό δημοσιογράφο δίχως κανένα πολιτικό δείγμα γραφής. Ο αχταρμάς αυτός είναι τεραστίων διαστάσεων.

Έτσι κάνουμε για άλλη μια φορά το μεγάλο λάθος. Κρίνουμε τις εκλογές με πολιτικά κριτήρια. Πίστευα πάντοτε ότι αυτό είναι τεράστιο λάθος, όχι γιατί η πολιτική είναι άνευ ουσίας, αλλά γιατί στις εκλογές καλούμαστε να επιλέξουμε αυτόν που θα επιβαρυνθεί με τη “διαχείριση” του κράτους και όχι αυτόν στον οποίον θα παραδοθεί η εξουσία. Χρειαζόμαστε καλούς διαχειριστές, όχι πολιτικούς. Αλλά φυσικά αυτή είναι μα απλοϊκή σκέψη. Εξουσία, χρήμα, διαφθορά και ανικανότητα συμμετέχουν όλα στην ίδια εξίσωση.

Όμως τα κριτήρια του εκλογικού σώματος δε θα έπρεπε να είναι “πολιτικά”. Με βάση αυτά τα κριτήρια ο δημόσιος διάλογος έχει συρρικνωθεί στο ποιο κόμμα θα συνεργαστεί με ποιο άλλο μετά τις εκλογές, αφού κανένα δε θα είναι αυτοδύναμο. Στο πώς καταφέραμε να έχουμε σοβαρές πιθανότητες η Χρυσή Αυγή να πάρει διερευνητική εντολή ή τι θα κάνουμε για να το αποφύγουμε αυτό. Τα μικρότερα κόμματα να διαγκωνίζονται ποιο είναι το καταλληλότερο για την τρίτη θέση και τα μεγάλα να αγωνίζονται να πείσουν πόσο ο αντίπαλός τους θα καταστρέψει τη χώρα περισσότερο από τα ίδια. Αυτό δεν είναι διάλογος. Είναι σύγχυση και τρομοκρατία.

Λείπει η στοιχειώδης κοινή λογική που λέει ότι πρέπει να ψηφίσουμε με κριτήρια απλά. Ναι, μπορεί να παραπλανηθούμε ή να κάνουμε λάθος. Δεν υπάρχει ασφαλής τρόπος για να το αποφύγουμε αυτό. Αυτό είναι υγιές κομμάτι της δημοκρατίας. Αλλά τα κριτήρια πρέπει να είναι απλά. Είσαι χριστιανός, ορθόδοξος, οικογενειάρχης και περήφανος γι’ αυτό; Ψήφισε Αντώνη Σαμαρά στα ίσια, κι η Παναγιά μαζί σου, και σταμάτα να αναρωτιέσαι αν θα υπάρξει νέο μνημόνιο. Είσαι απογοητευμένος, άνεργος, απολυμένος και εξοργισμένος; Ψήφισε Τσίπρα στην ελπίδα για αλλαγή. Είσαι φιλελεύθερος, προοδευτικός άνθρωπος; Διάλεξε ένα κόμμα που να διαθέτει μερικά έστω αξιόλογα πρόσωπα και ψήφισέ το. Μόνο σταμάτα να ταλαντεύεσαι και να αναρωτιέσαι τι θα γίνει αν… αν μείνουμε στην Ευρώπη, αν μείνουμε στο ευρώ, αν θα πάμε στη δραχμή, αν μας καταστρέψει ο ένας ή ο άλλος, αν-αν-αν…

Αναρωτήσου τι πιστεύεις για την Ευρώπη και φίλτραρε τους μισούς υποψηφίους. Σκέψου τι πιστεύεις για τους μετανάστες, για τους γάμους των ομοφυλοφίλων, για το διαχωρισμό κράτους εκκλησίας και φίλτραρε τους μισούς από τους μισούς που απέμειναν. Για ποιους είσαι σίγουρος ότι έχουν αποδείξει την αξία ή την αναξιότητά τους; Αν τους αφαιρέσεις θα σου μείνει το ένα όγδοο. Σου φαίνεται αστεία η εις άτοπον απαγωγή; Μα η πολιτική δεν είναι μαθηματικά. Όλα είναι ρευστά και το μόνο σίγουρο είναι ότι καλείσαι να πάρεις μια θέση. Προσπάθησε να είναι όσο πιο καλή γίνεται. Πήγαινε. Ψήφισε κάτι. Όσο πιο ειλικρινά μπορείς.

antonis-syriza
(no photoshop, just youtube)

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, πολιτική | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
13 Ιανουαρίου, 2015

samaras-exw-pastelwsei-th-bisshΘα έχεις δει τις τελευταίες πολιτικές διαφημίσεις της ΝΔ και των Ανεξ. Ελλ. Όχι ότι οι άλλοι έχουν κανένα επίπεδο. Τι να πρωτο-θυμηθεί κανείς, τον πεντοζάλη και το παιδομάζωμα, του Τσίπρα; Ή τον Άκη Πάνου του ΚΚΕ! Αλλά ετούτες εδώ έπιασαν ένα νέο είδος πάτου. Καλογυρισμένες και με κρυστάλλινη εικόνα δείχνουν τους αρχηγούς των συγκεκριμένων κομμάτων να πλησιάζουν παιδιά και να χρησιμοποιούν το διάλογο με αυτά για να περάσουν τα κομματικά τους μηνύματα. Ότι θα σώσουν τη χώρα, που οι αντίπαλοί τους θέλουν να την καταστρέψουν, κοκ.

Θα προσπεράσω το πόσο -πικρό- γέλιο προκαλούν οι διαφημίσεις αυτές σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο αλλά και το άφθονο, ξεκαρδιστικό τρολάρισμα, που μέσα σε ελάχιστο χρόνο προκάλεσαν στα social media. Γιατί εκεί ακριβώς είναι το σημείο κλειδί. “Τι βλακείες, μα τόσο ανόητοι είναι αυτοί που τις έφτιαξαν;” Όχι! Δεν είναι ανόητοι. Δεν έκαναν κανένα λάθος υπολογισμό.Έκαναν αυτό ακριβώς που είχαν σχεδιάσει. Ο λόγος είναι ότι δεν απευθύνονται σε κανέναν σκεπτόμενο άνθρωπο.

Απευθύνονται στον αμόρφωτο, στον ακαλλιέργητο, στον τυφλωμένο από αγανάκτηση, στον οργισμένο, στο φτωχοδιάβολο, δυστυχή, τρομοκρατημένο πολίτη. Όχι στον ψύχραιμο, όχι στον σκεπτόμενο. Δεν έχουν ελπίδα απέναντι σε αυτόν. Αν κάποια από αυτές σου λέει κάτι τότε, φίλε μου, λυπάμαι πολύ. Δε μιλούν στο λογικό σου αλλά στα κατώτερά σου ένστικτα. Μιλούν στο θυμό σου και εκμεταλλεύονται το θυμό σου. Και, το χειρότερο, σε υποτιμούν.

Σου μιλούν σα να είσαι βλάκας ή ανίκανος να διακρίνεις πλέον οτιδήποτε μέσα στην απελπισία σου. Σε θεωρούν βλάκα. Σε προτιμούν βλάκα. Αυτό πρέπει να σε προσβάλει και να σε θυμώνει, εκτός και αν πράγματι είσαι ο βλάκας που θέλουν. Δυστυχώς για μας τους υπόλοιπους, η λύση δεν είναι να αρχίσεις να ψηφίζει ό,τι να ‘ναι ή να πάρεις όπλα και να αρχίσει να πυροβολείς ανθρώπους δεξιά κι αριστερά. Αλλά να σταματήσεις να είσαι βλάκας. Κι αυτό είναι πολύ δύσκολο.

ΥΓ: Στο επόμενο τεύχος θα σου πω τι θα ψηφίσουμε στις εκλογές που έρχονται.

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, δε βαριέσαι, πολιτική | rss 2.0 | trackback | 1 σχόλιο
7 Ιανουαρίου, 2015

Δε συνηθίζω να κάνω αναδρομές στον εκάστοτε χρόνο που πέρασε, έπειτα από την κάθε πρωτοχρονιά. Αλλά η συγκεκριμένη χρονιά ήταν πολύ -δεν ξέρω πώς να την πω σωστότερα- πυκνή! Έγιναν πολλά. Πράγματα που χρειάστηκαν διαχείριση, τόσο σε πρακτικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο. Διάφορα άλλαξαν, είτε επειδή το θέλησα, είτε παρόλο που δεν το θέλησα αλλά δε μπορούσα και να το αποτρέψω. Κι αυτά τα ίδια τα Χριστούγεννα ήταν επίσης πυκνά. Μέσα σε 10 ημέρες διακοπών (ευφημισμός που σπρώχνει τα όρια της λέξης) έγιναν διάφορα χαρούμενα, διάφορα στενάχωρα και περίεργα, που επανέλαβαν σε συντομία όλη τη χρονιά.

Δε θα κάτσω να σας τα πω όλα ένα προς ένα αλλά θα προσπαθήσω να μείνω στο ζουμί, στο συμπέρασμα. Θα σας αποκαλύψω ένα μέρος από το νόημα της ζωής. (Το υπόλοιπο δεν το κρατάω κρυφό, απλά δεν το έχω ανακαλύψει. Ακόμα.) Για τους περισσότερους από εσάς, που σκέφτεστε κάπως πιο απλά από εμένα, ίσως αυτό το νόημα φανεί απλοϊκό. Αλλά μη βιαστείτε να κρίνετε. Είναι κι αυτό μέρος του ίδιου του νοήματος. Δηλαδή είτε ισχύει αυτό, είτε εσείς σκέφτεστε, όπως προείπα, πιο απλά από εμένα. Εν πάση περιπτώσει…

Το νόημα της ζωής, φίλοι μου, ή έστω το μέρος αυτού που ανακάλυψα, είναι [τα-τάααν] ότι δεν υπάρχει κανένα νόημα. Πέσατε από τα σύννεφα; Εμένα μου πήρε 35 χρόνια να το καταλάβω αν και την ψυλλιαζόμουν τη δουλειά. (Θα έπρεπε να με είχατε ενημερώσει νωρίτερα, εφόσον το γνωρίζατε.) Δεν υπάρχει νόημα, δεν υπάρχει κόλαση, δεν υπάρχει παράδεισος, δεν υπάρχει θεός, δεν υπάρχει μαγεία, δεν υπάρχουν φαντάσματα. Όλα είναι εδώ, όλα είναι πραγματικά, όλα είναι ό,τι βλέπεις, ό,τι ακούς και ό,τι καταλαβαίνεις. Ειδικά εξαιτίας αυτού του τελευταίου, το νόημα δεν είναι ολόιδιο για τον καθένα μας.

Αλλά το μοτίβο είναι ένα και το ίδιο: δεν υπάρχει κανένα συγκεκριμένο νόημα!

Σας μπέρδεψα και θα νομίσετε ότι λέω ασυναρτησίες. Παρακολουθήστε με για λίγο και θα ωφεληθείτε. Είναι οξύμωρο αλλά λέω ότι υπάρχει νόημα στη ζωή! Όμως το νόημα δεν είναι κάποιο μυστικό, κρυμμένο νόημα που περιμένει να το ανακαλύψουμε σαν το δισκοπότηρο, έτσι ώστε μετά να ζήσουμε ευδαίμονες και γνωρίζοντες για πάντα στους αιώνες (αμήν). Και αυτό για μένα ισούται με “κανένα νόημα”. Και αυτό είναι το νόημα. Ο νοών νοείτω. (Τώρα στο τέλος έκανα πλάκα, να με συμπαθάτε.)

Το νόημα της ζωής δε μπορεί να είναι άλλο παρά ένα ταξίδι. Μια αναζήτηση για το νόημα. Δεν το λέω καθόλου με ρομαντική ή ποιητική διάθεση αυτό. Είναι ένα ταξίδι υποχρεωτικό και καμιά φορά ολίγο βάρβαρο. Είναι μια αναζήτηση καταδικασμένη σε αποτυχία, με γνωστό, αμετάκλητο τέλος: το θάνατο. Μόνη ελπίδα μας η αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας. Και, ναι, αυτή είναι εφικτή. Μισό λεπτό, δεν ισχυρίζομαι ντε και καλά ότι θα τα καταφέρω και θα ζω χαρούμενα κι ευτυχισμένα χωρίς να φοβάμαι το θάνατο από εδώ και μπρος. Είπαμε, είναι μια διαδρομή το νόημα. Ίσως αυτό είναι το δικό μου νόημα. Το δικό σας ίσως είναι κάτι άλλο. Όμως μην ξεχνάτε, το μοτίβο είναι το ίδιο: το ταξίδι, η αναζήτηση, χωρίς σκοπό, με τέλος.

Ξέρω ότι η πληροφορική μου έχει τζαζέψει λιγάκι το μυαλό αλλά αυτή η αναδρομικότητα (το ινσέψιο, κατά την ποπ κουλτούρα) είναι πανέμορφη. Νόημα είναι να μην υπάρχει νόημα και να αναζητείς το νόημα. Νόημα είναι το ταξίδι ως το τέλος, γνωρίζοντας το τέλος και παρά το τέλος. Κι αν ανακάλυψα το νόημα δεν είναι ότι το κατέχω αλλά ότι το αναζητώ. Και φτου κι απ’ την αρχή.

Πρόσφατα, είχα μια συζήτηση με ένα φίλο που είναι αποφασισμένος να κατακτήσει την ψυχική ηρεμία. Τη νιρβάνα. Ή κάτι τέτοιο. Δεν έχει σημασία, δεν ειρωνεύομαι και δεν το κοροϊδεύω. Η αντίρρησή μου είναι ότι η νιρβάνα του δεν είναι εφικτή και το κυνήγι της είναι ένα επιπλέον άγχος, μια νεύρωση. Κι αν δεν την κατακτήσει, τι πειράζει; Θα πεθάνει λιγότερο ή περισσότερο από τους υπόλοιπους; Δεν είναι κακό αυτό. Αντιθέτως, αν αναζητώντας την γίνει λίγο καλύτερος άνθρωπος αυτό ακριβώς είναι (καλά μαντέψατε) το νόημα.

Όλη αυτή η σκέψη δεν απλοποιεί τα πράγματα. Μακάρι να το έκανε. Τα τακτοποιεί όμως λίγο, τα κατατάσσει. Ο κόσμος μας είναι αυτό που βλέπουμε και αυτό που αντιλαμβανόμαστε και αυτό μονίμως επεκτείνεται χωρίς να είναι πάντα εντελώς αντικειμενικό. Η ζωή κάνει κύκλους και τελειώνει. Το νόημα της ζωής είναι να τη ζήσεις ελεύθερος από καταπιέσεις. Είναι αυτό απλό; Καθόλου. Αλλά είναι μια θεμελιώδης διαπίστωση και την έχουμε ανάγκη.

Ελευθερία είναι να γνωρίζεις τα όρια και να πράττεις μέσα σε αυτά. Ελεύθερος πολιορκημένος μέσα σε ένα κλοιό από θάνατο, που μονίμως πλησιάζει. Άγνωστο το πότε αλλά βέβαιο ως επικείμενο γεγονός. Ελευθερία είναι να απαλλαγείς από αυτό το άγχος και να το δεχτείς. Τα όρια δεν είναι γνωστά εξαρχής και ούτε οριστικά. Είναι μαθηματικές ασύμπτωτες. Πάντα τις πλησιάζεις αλλά ποτέ δεν τις αγγίζεις.

Εντάξει, μιλάμε για ζόρικα νοήματα, φίλε.

Ορίστε, λοιπόν, να ‘το, πάρ’ το, χωρίς καμία χρέωση, χωρίς καν μια διαφήμιση ή κάποιο άλλο προσωπικό όφελος, σας αποκάλυψα το (μισό) νόημα της ζωής. Θα πρέπει να μου είστε αιώνια ευγνώμονες. Τώρα έρχονται εκλογές. (Πάλι.) Θα κληθείτε να ψηφίσετε κάτι. Να ψηφίσετε κάτι. Να μην απέχετε. Και να μην ξεχνάτε: μία είναι η ουσία, δεν υπάρχει αθανασία, άιντε να αρρωστήσει ο άγιος Πέτρος, να τη βγάλουμε και φέτος.

Καλή χρονιά, φέτος είμαι αποφασισμένος. (Μάλλον.)

ΥΓ: Μείνετε μακριά από το πατέ σολωμού.

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, δε βαριέσαι, προσωπικά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
20 Νοεμβρίου, 2014

Πριν από λίγο καιρό ξέσπασε (https://www.facebook.com/groups/WordPressGreekCommunity/), πάνω από μία φορές, το ερώτημα “ποια είναι τα πιο καλά τα permalinks; τα ελληνικά ή τα greeklish;“. Δηλαδή, τι είναι καλύτερο να χρησιμοποιούμε σε μια ιστοσελίδα, διευθύνσεις αυτού του στυλ https://takis.nevma.gr/επαναφορτιζόμενη-τυρόπιτα-τσέπης” ή μήπως αυτού του στυλ “https://takis.nevma.gr/epanafortizomeni-tyropita-tsepis”; Θα προσπαθήσω να επεξεργαστώ το ερώτημα, θα δώσω τη δική μου απάντηση αλλά, να λέμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη, η τελική απάντηση δεν είναι εντελώς αντικειμενική.

Τα κριτήρια

Για να κρίνουμε τι από τα δύο είναι καλύτερο θα πρέπει να θέσουμε ορισμένα κριτήρια “καλοσύνης”. Τι πάει να πει “καλύτερο”; Πιο γρήγορο; Πιο όμορφο; Πιο εύκολο να το πληκτρολογήσεις; Όσο κι αν ο καθένας επιμένει να εστιάζει στις παραμέτρους που τον αφορούν ή προτιμά περισσότερο, αυτές είναι παραπάνω από μία. Τις καταγράφω εδώ.

  • η αισθητική
  • η ευαναγνωσιμότητα (έτσι είπα το “legibility” στα ελληνικά)
  • η απόδοση στις μηχανές αναζήτησης

Αν έχετε κάτι άλλο μου λέτε. Εγώ αυτά υπολογίζω, χωρίς να τα έχω βάλει σε σειρά προτίμησης (ακόμη).

Κριτήριο 1: Αισθητική

Καθαρά υποκειμενικό ζήτημα, που σχετίζεται με τη γενικότερη καλλιέργεια και κουλτούρα ενός ανθρώπου, πράγματα επίσης υποκειμενικά, αλλά που μπορούν να εκτιμηθούν από όσους τα διαθέτουν (so meta). Να μη συγχέεται με την ευαναγνωσιμότητα. Πχ σκεφθείτε τον ίδιο κακό γραφικό χαρακτήρα να γράφει μια διεύθυνση με ελληνικά και με greeklish. Ποιο από τα δύο προτιμάτε;

(Επίσης, να μη συγχέεται με πατριωτικά συναισθήματα, πολύ passés.)

Κριτήριο 2: Ευαναγνωσιμότητα

Το πόσο ευανάγνωστο είναι κάτι. Πόσο εύκολα, άμεσα, καθαρά και χωρίς παρερμηνείες μπορεί να διαβαστεί μια σειρά από γράμματα που συγκροτούν κάποιο νόημα, είτε είναι κείμενο, είτε είναι μαθηματικά, φυσική ή διευθύνσεις στο internet. Αλλά και πόσο απολαυστικά. Ναι καλά ακούσατε. Μπορεί κάτι να είναι καθαρογραμμένο αλλά να ‘φχαριστιέσαι και να το βλέπεις καθώς το διαβάζεις, ρε παιδί μου.

Κριτήριο 3: Απόδοση στις μηχανές αναζήτησης

Δηλαδή, πότε μια σελίδα εμφανίζεται ψηλότερα στα αποτελέσματα των μηχανών αναζήτησης; Όταν έχει ελληνικό permalink η όταν έχει greeklish permalink; Κοινώς, τι είναι πιο καλό για το SEO (οέεεο); Εδώ η μάχη θα δοθεί τιτάνια, αλλά σας προειδοποιώ, η απάντηση θα μείνει καλά κρυμμένη στα κατάβαθα της έμπειρης ψυχής των σεοϊστών συναδέλφων.

Η ιεράρχηση των κριτηρίων

Η απόφαση για το ποιο είναι το σημαντικότερο κριτήριο δεν είναι εύκολο να είναι απόλυτη και αντικειμενική. Υπάρχει η προφανής απάντηση. Το 3, η απόδοση για τις μηχανές αναζήτησης. Αλλά, καλά μαντέψατε, σπάνια η προφανής απάντηση είναι και και η καλύτερη. Όχι έτσι απλά. Γιατί, θα πρέπει να καθορίσουμε πολύ προσεκτικά τις συνθήκες κάτω από τις οποίες η “απόδοση” αυτή θα κριθεί” και το αν αυτές οι συνθήκες μπορούν να απομονωθούν, ώστε να υπάρξει ένα επιστημονικό(φανές) συμπέρασμα.

Για παράδειγμα, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι το να βγαίνει μια ιστοσελίδα ψηλά σε κάποια αναζήτηση είναι το σημαντικότερο όλων. Πολλές φορές όμως αυτό καταλήγει σε άθλιες ιστοσελίδες, παραγεμισμένες με keywords που δεν έχουν το χρήστη στο επίκεντρο, κάνουν κακά conversions και κινδυνεύουν κάποια στιγμή να δεχθούν τιμωρία από τις μηχανές αναζήτησης.

Ακόμη, κάποιες ενέργειες SEO, που ενδεχομένως να βοηθούν πρόσκαιρα στο ranking, μπορεί να έχουν αρνητικό αποτέλεσμα σε άλλες προσπάθειες όπως το link building. Πχ ποιο url εντυπώνεται καλύτερα στη μνήμη ενός χρήστη και ποιο πληκτρολογείται πιο εύκολα από τα παρακάτω:

  • https://takis.nevma.gr/επαναφορτιζόμενη-τυρόπιτα-τσέπης
  • https://takis.nevma.gr/epanafortizomeni-tyropita-tsepis
  • https://takis.nevma.gr/%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%86%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%B9%CE%B6%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B7-%CF%84%CF%85%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B1-%CF%84%CF%83%CE%AD%CF%80%CE%B7%CF%82

Οι απόψεις που ακούστηκαν

Στις συζητήσεις που συμμετείχα, εν μέσω φορτισμένων σεοϊοστών (εγώ δεν είμαι, εγώ ένας ταπεινός μηχανικός είμαι) και αφόρτιστων προγραμματιστών όλα τα παραπάνω έπεσαν στο τραπέζι. Έμοιαζε όμως να ξεχωρίζει στα μάτια των περισσοτέρων το κριτήριο 3: η απόδοση στις μηχανές αναζήτησης. Αλλά με ένα τρόπο και μια συλλογιστική, που δεν πιστεύω ότι εξυπηρετούσε ούτε το ίδιο τους το επιχείρημα, ότι δηλαδή τα greeklish permalinks αποδίδουν καλύτερα από τα ελληνικά.

Υπάρχει διάχυτη η εντύπωση ότι η Google συνιστούσε τα greeklish permalinks. Δεν ξέρω αν το έκανε κάποτε αυτό αλλά δε μοιάζει καθόλου ταιριαστό με τη συνεχή προσπάθειά της να προσεγγίσει την εκάστοτε γλώσσα όσο πιο φυσικά γίνεται. Κι αυτό όχι από καλοσύνη αλλά από την ανάγκη να παραδίδει ποιοτικά αποτελέσματα αναζήτησης (και διαφήμισης). Απλά δε μου κολλάει, κι αν γινόταν πρέπει να είναι πολύ παλιά ιστορία.

Ακόμη πολλοί πιστεύουν ότι για λόγους link building ή για λόγους απομνημόνευσης των διευθύνσεων από τους χρήστες τα greeklish είναι πιο φυσικά γιατί διαβάζονται πιο γρήγορα, γίνονται copy-paste πιο εύκολα και χωρίς την url encoded κωδικοποίηση (%CE%B5%CF%80%CE%B1 κοκ) και για να τα πληκτρολογήσει ο χρήστης δε χρειάζεται να εναλλάσσει γλώσσες στο πληκτρολόγιό του. Στο ίδιο επιχείρημα, αυτό του copy-paste αναφέρουν το γεγονός ότι όταν κάποιος ποστάρει κάτι στο Facebook δε θα ήθελε να βλέπει αυτή την κωδικοποίηση. (Αλλά ήδη το Facebook αυτά τα urls τα κρύβει έντεχνα και έχει δεσμευθεί ότι σύντομα θα τα μεταφράζει και σωστά.)

Θεωρώ ότι για τη Google τα φυσικά σε κάθε γλώσσα permalinks είναι πιο αποδοτικά και αυτό γιατί οι όροι της εκάστοτε αναζήτησης θα κάνουν πιο άμεσα match με τους όρους που μια ιστοσελίδα θα περιέχει. Δηλαδή είναι καλύτερο μια σελίδα να μιλάει για “επαναφορτιζόμενη τυρόπιτα” και όχι για “epanafortizomeni tyropita” όταν ο χρήστης ψάχνει πραγματικά για “επαναφορτιζόμενη τυρόπιτα”.

Κι έχω μια κάποιου είδους απόδειξη για αυτό. Να εδώ μια αναζήτηση για την πολυπόθητη “επαναφορτιζόμενη τυρόπιτα τσέπης” (που δε βρίσκω πουθενά στο internet – λέω να ξεκινήσω ένα kickstarter μου φαίνεται) και τα αντίστοιχα αποτελέσματα του Google. Είναι φανερό ότι από τα τρία μέρη του λήμματος “επαναφορτιζόμενη τυρόπιτα τσέπης” το πρώτο δεν κατάφερε να κάνει match μέσα στο permalink που είναι γραμμένο με greeklish, παρόλο που είναι γραμμένο με όσο γίνεται πιο… σωστά greeklish. (Δεν πιστεύω ότι το ξεστόμισα αυτό.)

google-search-epanafortizomenh-tyropita-tsepis

Η απαραίτητη αποψάρα μου

Η απάντηση για μένα είναι απλή. Ελληνικά permalinks. Τελεία. Για κάθε ένα από τα κριτήρια που έθεσα παραπάνω. Είναι πιο όμορφα, είναι πιο ευανάγνωστα και η εμπειρία μου δείχνει ότι αποδίδουν καλύτερα στις μηχανές αναζήτησης. Αλλά προσοχή στο τι σημαίνει αποδίδουν, όπως εξήγησα παραπάνω. Δέχομαι μόνο το μειονέκτημα του copy-paste σε Facebook κλπ, το οποίο όμως κατατάσσω πολύ χαμηλά κι ακόμη και έτσι δε θα ισχύει για πολύ καιρό. Πιστεύω ότι το να ποντάρεις στη φυσικότητα τη γλώσσας και στο πραγματικά exact match των όρων αναζήτησης είναι πιο στοχευμένο και πιο αποτελεσματικό.

Το τεστ της τυρόπιτας

Έτσι έκανα το τεστ της τυρόπιτας. Της επαναφορτιζόμενης τυρόπιτας τσέπης. Χρειαζόμουν ένα λήμμα που να μην το έχει κανείς άλλος στο internet ώστε να κάνω ένα πείραμα κάπως παρθένο που να μου βγάλει αποτελέσματα γρήγορα. Αν έπαιζα με παπούτσια ή αυτοκίνητα δε θα έβγαζα άκρη για πολύ καιρό. Αυτό το είδος τυρόπιτας δεν υπάρχει. Το εφηύρα πριν από δεκαετίες όταν απέδιδα τα εύσημα σε φίλους για ανόητα ανδραγαθήματα λέγοντας “συγχαρητήρια, κέρδισες μια επαναφορτιζόμενη τυρόπιτα τσέπης”.

Για να είναι το τεστ αντικειμενικό έφτιαξα στο παρόν blog δύο άρθρα με όλα τους τα στοιχεία ίδια. Να μιλούν και τα δύο με τον ίδιο τίτλο και το ίδιο κείμενο για την τυρόπιτα αυτή. Φανατίστηκα με το να είναι οι συνθήκες πανομοιότυπες αλλάζοντας μόνο το permalink. Στο ένα άρθρο το permalink είναι στα ελληνικά και στο άλλο είναι γραμμένο με greeklish. Έτσι προέκυψαν τα εξής δύο άρθρα:

  1. https://takis.nevma.gr/2014/01/%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%86%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%B9%CE%B6%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B7-%CF%84%CF%85%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B1-%CF%84%CF%83%CE%AD%CF%80%CE%B7%CF%82/
  2. https://takis.nevma.gr/2014/01/epanafortizomeni-tyropita-tsepis/

(Εδώ βλέπετε παραστατικά τον – μοναδικό κατ’ εμέ – λόγο για να προτιμήσει ποτέ κανείς τα greeklish permalinks. Οι ελληνικοί, non-latin χαρακτήρες αποδίδονται κωδικοποιημένα. Δεν αξίζει όμως τον κόπο, αυτό είναι κάτι που σπάνια χρειάζεται να δουν ή να χρησιμοποιήσουν τα μάτια ενός κοινού χρήστη αλλά που το καταλαβαίνουν ωραιότατα οι μηχανές αναζήτησης.)

Όπως είπα την πάτησα αγνοώντας μια τόσο σημαντική παράμετρο. Το duplicate content. Τα δύο αυτά άρθρα είχαν πανομοιότυπο κείμενο. Για να είναι το τεστ αντικειμενικό. Όμως οι μηχανές αυτό το θεωρούν duplicate content και συγκρατούν μόνο αυτό που θα κρίνουν ως αυθεντικό. Το άλλο το καταχωνιάζουν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το άρθρο με το greeklish permalink δημοσιεύτηκε με ελάχιστα δευτερόλεπτα διαφορά πριν το άλλο. Κι έτσι τώρα είναι το μόνο που εμφανίζεται στα αποτελέσματα των μηχανών αναζήτησης.

Το συμπέρασμα

Το πείραμα και πέτυχε και απέτυχε. Καταρχήν η υπόθεση για το duplicate content αποδείχθηκε άθελά μου άλλη μια φορά. Παρολίγον να αποδειχθώ λάθος μιας και το άρθρο με το ελληνικό permalink εξαφανίστηκε από τα αποτελέσματα, αλλά η αιτία ήταν το duplicate content και όχι κάτι άλλο. Τέλος, όπως έδειξα και στην εικόνα παραπάνω, το exact match που κάνει η φυσική γλώσσα έναντι των greeklish είναι αδιαμφισβήτητο.

Δεν έχω σκεφθεί ακόμη κάποιον αποτελεσματικό τρόπο για να επαναλάβω το ίδιο πείραμα με πραγματικά πλήρως αντικειμενικά κριτήρια από κάθε άποψη. Σκοντάφτω μονίμως είτε στο ότι κάποια παράμετρος θα αλλοιωθεί είτε στο ότι θα εμφανιστεί και πάλι το πρόβλημα του duplicate content. Αν άντεξες να διαβάσεις ως εδώ σε ευχαριστώ. Αλλά, δουλειές δεν έχεις εσύ;

εκτύπωση Κατηγορίες: wordpress, wordpress greek community, διαδίκτυο, τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | 8 σχόλια
19 Νοεμβρίου, 2014

takis-ie-below-2-percent

Είδα stats πελάτη που κάνει πάρα πολλά pageviews.
Είδα IE8 με κάτω από 2%.
Μια μικρή σταγόνα κύλησε στο μάγουλό μου.
Ένα σκουπιδάκι μου μπήκε στο μάτι.

(kudos στο Popitsi για το γραφικό)

εκτύπωση Κατηγορίες: διαδίκτυο, είδα, τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
10 Νοεμβρίου, 2014

Δε μπορώ να το κρύψω, αγαπάω Firefox και θα αγαπάω Firefox.

Γιατί έδειξε το δρόμο και:

Firefox is the only non-profit, non-corporate, non-compromised browser out there, and we want Web users everywhere know they have an independent choice.

εκτύπωση Κατηγορίες: firefox os, απόψεις, διαδίκτυο | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
8 Νοεμβρίου, 2014

Η επιστροφή είναι κάπως ανιαρή και με μπόλικη δόση ανυπομονησίας. Τη διαδρομή την ξέρουμε πια. Την πάμε αντίστροφα. Το 11-ωρο στο λεωφορείο είναι ζόρικο. Το λεωφορείο ξεκινάει από τη Σόφια σχεδόν γεμάτο. Ο χώρος δεν είναι αρκετός. Χρειάζομαι χώρο. Και πρίζες. Και σταθερό wifi. Σας είπα ότι το λεωφορείο διαθέτει και wifi; Ασταθές, αλλά δωρεάν, σαν και αυτό που υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός μας Αντώνης Σαμαράς πέρυσι και όπου να ‘ναι έρχεται. Λίγη υπομονή να σωθεί η χώρα πρώτα λίγο.

Οι δύο οδηγοί του λεωφορείου μοιάζουν να λειτουργούν σα ρομπότ. Ήρθαν στη Σόφια, ξεφόρτωσαν κόσμο (από Ελλάδα μάλλον;), φόρτωσαν αμέσως και φύγαμε. Πότε κοιμούνται; Κάνα 2-ωρο/3-ωρο που ξεκλέβουν ο καθένας τους όταν ο άλλος οδηγεί; Κι έχοντας φάει μακαρόνια με κιμά και κέτσαπ; Τι στομάχι, τι κράση; Λίγο τους ζηλεύω, λίγο τους λυπάμαι. Πιο πολύ τους λυπάμαι. Πότε ζουν;

Στην Αθήνα μας περιμένουν δουλειές με “φούντες”. Τα requests έχουν συσσωρευτεί. Το RedBooth έχει χτυπήσει κόκκινο. Ή μάλλον πορτοκαλί, όπως επισημαίνει τα urgent tasks μου. Τι νόημα έχει να τα θέτω ως “επείγοντα”, όταν τα μισά από αυτά έχουν γίνει επείγοντα και στην καλύτερη περίπτωση θα μεταπέσουν απλώς σε “καθυστερημένα”! Τουλάχιστον δε θα τα ξεχάσω. Θα είναι εκεί καταγεγραμμένα και θα με περιμένουν το επόμενο πρωί που θα πάω στο γραφείο. Προσπαθώ να “κλείσω” μερικά στο λεωφορείο. Το wifi με τρελαίνει. Μια πάνω μια κάτω. Η μπαταρία μου εξαφανίζεται. Τα tasks δε μειώνονται. Το laptop δε χωράει στα πόδια μου όταν έχω και κάποιον διπλανό. Ελπίζω στη Θεσσαλονίκη να κατέβει κόσμος.

Αμήν, έτσι και έγινε. Οι μισοί κατεβαίνουν στη Θεσσαλονίκη. Είμαστε στα μισά της διαδρομής. Άλλο τόσο ακόμη μα με περισσότερο χώρο. Και με λιγότερη μπαταρία όμως. Υπάρχει κι ένα στομάχι ταλαιπωρημένο από το ακατάστατο φαγοπότι των προηγούμενων ημερών. Τη μια μέρα ξηρά τροφή και τυρόπιτες, την άλλη επικές ποικιλίες κρεάτων με όσπρια (!). Θέλει αντοχή. Σκέφτομαι πάλι τους οδηγούς του λεωφορείου.

Τα χιλιόμετρα περνούν. Κατεβαίνουμε Λάρισα, Λαμία. Τα τοπία είναι πια γνώριμα και μαζί βαρετά. Ήρθαμε από την άλλη άκρη (λέμε τώρα) των Βαλκανίων, τι να μας πει εμάς η Λαμία. Βαλκάνια, σκέφτηκα. Τι καταλαβαίνουμε λέγοντας Βαλκάνια; Νομίζουμε ότι είμαστε μέρος μιας γενικότερης περιοχής που έχει και κοινά ανθρώπινα στοιχεία. Αλλά δεν έχει. Γεωγραφικά είμαστε Βαλκάνια εντάξει. Βαλκάνια και Μεσόγειος. Και Ευρώπη (ας πούμε). Νομίζω όμως υπερισχύει η Μεσόγειος τελικά. Δεν είμαστε σαν τους Βούλγαρους, σαν τους Αλβανούς και φαντάζομαι ότι όσο προχωρήσω προς τα πάνω τόσο λιγότερα κοινά στοιχεία θα βρω.

Είμαστε μεσογειακοί. Κι αυτό δεν το λέω για να μας χαϊδέψω αλλά σαν παρατήρηση. Είμαστε μεν μέρος του αχταρμά των Βαλκανίων, αλλά ως λαός δε βλέπω τις ομοιότητες με τους υπόλοιπους λαούς των Βαλκανίων. Περισσότερες ομοιότητες έχουμε με τους Ιταλούς, τους Ισπανούς και τους Τούρκους. Πρέπει να είναι η θάλασσα, ο ήλιος ή κάποιος τέτοιος συνδυασμός. Τα υπόλοιπα Βαλκάνια είναι ένα περίεργο μίγμα εθνοτήτων, πρώην κομμουνιστικών δομών και ευρωπαϊκών επιρροών και απωθημένων. Δεν είναι όμως Ελλάδα και η Ελλάδα είναι βαλκανική χώρα μόνο γεωγραφικά.

Μετά τη Λαμία ο δρόμος είναι μικρός. Τα φώτα της Αθήνας αχνοφαίνονται σιγά-σιγά. Πλησιάζουμε σπίτι. Ήταν ένα όμορφο ταξίδι που, όσο κοινότοπο και αν ακούγεται, ήταν γεμάτο εμπειρίες. Δεν ήταν το κλασσικό τουριστικό ταξίδι που έχω συνηθίσει, με τον οδηγό στο χέρι και τη λίστα με τα αξιοθέατα/μουσεία/παραλίες να συμπληρώνεται βήμα-βήμα. Ήταν ένα ταξίδι με συγκεκριμένο σκοπό, το WordCamp 2014, που μας έβαλε στους ρυθμούς μιας γειτονικής χώρας για λίγες μέρες. Δε μετανιώνω και τις 20+ ώρες που πέρασα στο λεωφορείο. Αυτό κι αν ήταν εμπειρία. Σα να έκανα μια μίνι 5ήμερη ακόμη. Γνώρισα ανθρώπους, γέλασα, πέρασα καλά!

Αυτό είναι. Πέρασα καλά.

IMG_20140929_212106

εκτύπωση Κατηγορίες: wordpress, wordpress greek community, διαδίκτυο, ήμουν εκεί, τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
15 Οκτωβρίου, 2014

help-popcorntime

Popcorn Time is home movies the way it was meant to be. Just putting in a word to help. Maybe you can too!

That’s all folks…

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι, διαδίκτυο, προσωπικά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια