Τάκης Μπουγιούρης

Το έχεις παρατηρήσει; Εδώ και μια δεκαετία (βάλε-βγάλε κάτι ίσως) τα θερινά σινεμά έχουν ξαναζωντανέψει και έχουν γίνει ένα από τα must του αθηναϊκού καλοκαιριού. Χρόνο με το χρόνο ξεπηδούν όλο και περισσότερα από γειτονιά σε γειτονιά και δίνουν πλέον μόνιμο "παρών". Άλλοτε νέα και σύγχρονα (πχ. Αρκαδία, Βύρωνας), άλλοτε παλιά και ανακαινισμένα (και καμιά φορά θρυλικά, πχ. Βοξ, Εξάρχεια). Άλλοτε συνοικιακά (πχ. Μελίνα Μερκούρη, Ηλιούπολη) και άλλοτε παρακλάδια των μεγάλων multiplex (πχ. Ster, Ίλιον). Αυτή τη στιγμή μετρούμε γύρω στα 80 (ναι!), θερινά σινεμά μέσα στην Αθήνα. Ψάξε λίγο και θα βρεις ένα πολύ κοντά σου.

Κάποτε (στο διάλειμμα του "Καλοκαίρι με τη Μόνικα", του Μπέργκμαν, στη Δεξαμενή στο Κολωνάκι) συζητούσαμε με φίλους όταν θα μας έρχονταν επισκέπτες από το εξωτερικό πού θα τους "περπατούσαμε" στην Αθήνα. Όλοι συμφώνησαν για τους κλασσικούς προορισμούς: Πλάκα, Θησείο, μουσεία, Ακρόπολη κλπ. Κάποιος πρόσθεσε σε αυτούς τους προορισμούς και μια βραδιά σε ένα θερινό. Και πράγματι, αν το καλοσκεφτείς, τα θερινά τα σινεμά αποτελούν ένα μοναδικό χαρακτηριστικό της καλοκαιρινής Αθήνας που δεν το συναντάς σε άλλη πόλη του κόσμου! Αποδεικνύουν κι αυτά την εξωστρέφεια του Έλληνα, που συνδύασε, σε αυτή την περίπτωση άψογα, την ανάγκη για λίγη βραδινή δροσιά με την αγάπη του για την έβδομη τέχνη.

Και δηλώνω φαν και τακτικός πελάτης! Αν το συνδυάσεις κιόλας με το γεγονός ότι πολλές παλιές κλασσικές ταινίες που βγαίνουν σε επανέκδοση παίζονται κυρίως – αν όχι αποκλειστικά – σε θερινά θα καταλάβεις το γιατί. Δεν έχεις άλλη ευκαιρία να δεις τέτοιες ταινίες σε μεγάλη οθόνη. Για παράδειγμα, χτες απολαύσαμε το "Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων", του Χίτσκοκ, από την οποία είναι παρμένα και τα δύο ενσταντανέ στα δεξιά. Δες πώς μας φάνηκε μια από τις πιο ερωτικές σκηνές στην ιστορία του σινεμά (κάνε υπομονή, αξίζει να περιμένεις να δεις αυτό το σπίρτο να "σβήνει"):

Το σπιτόσκυλο είναι ένα blog που μετακόμισε πρόσφατα από το wordpress.com σε ολόδικό του server! Τι είναι; Ας ρωτήσουμε το ίδιο να μας πει (straight from the dog’s mouth):

σπιτόσκυλο, το: Ζώο οικόσιτο (οικόσκυλο), μερικώς εξημερωμένο. Ζει μαζί με την σπιτοσκύλα του σε οροφοσκυλόσπιτο 117 τετραγωνικών (η αγγελία το έλεγε 135) σε ένα από τα φτηνά βόρεια προάστεια. Το ενοίκιο που πληρώνει είναι 800 ευρώ. Του αρέσει να βλέπει τις φωτογραφίες από σπίτια άλλων, και να διαβάζει εφημερίδες με αγγελίες. Ακόμα του αρέσουν οι ταινίες με εκρήξεις, τα σοβαρά κόμιξ και να το χαϊδεύεις πίσω από τα αυτιά.

Λίγα Λόγια Για το Site: Το σπιτόσκυλο ξεκίνησε την ύπαρξή του ως blog (spitoskylo.wordpress.com) τον Οκτώβριο του 2007, γράφοντας για design, real estate, όμορφα σπίτια από όλο τον κόσμο, έπιπλα, κόλπα και ιδέες…

Πώς; Ε, ναι, βέβαια, εμείς το φτιάξαμε κι αυτό!

Ο προγραμματιστής δεν είναι κανονικός άνθρωπος! Γενικά, δεν κολλάει. Προγραμματιστής, developer, κωδικατζής, μηχανικός λογισμικού, αναλυτής και διάφοροι άλλοι φαιδροί ή σοβαροί χαρακτηρισμοί του προσάπτονται κατά βούληση. Αν είσαι τέτοιος το ξέρεις καθαρά μέσα σου. Είναι μια εσωτερική διεργασία (φτου, αυτό μου ξέφυγε). Αν το φωνάζεις, τότε κάποιος περίεργος λόγος συντρέχει και θα δυσκολευτώ να σε πιστέψω.

Μπορείς να γράφεις κώδικα, ναι, αλλά ο γνήσιος προγραμματιστής δε θεωρεί τον κώδικα εργαλείο, αλλά παραγόμενο έργο της διανοίας – κι αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους πιστεύουν ότι μερικές αράδες κώδικα δεν μπορεί να πατενταριστούν. "Code is poetry" ισχυρίζονται οι φανατικοί και είναι ικανοί να σε καλέσουν σε μονομαχία αν γράψεις:

System.out.println("Hello World!");

Αντί για:

System.out.println( "Hello World!" );

Ναι αυτά τα δύο δεν είναι ίδια, έχουν τεράστια διαφορά!

Πριν από μερικά χρόνια στο μάθημα της Ασφάλειας τέθηκε το ερώτημα "ποιο είναι το προφίλ" του χάκερ. Πώς τον αναγνωρίζεις αν τον δεις στο δρόμο! Ο ομιλητής στράφηκε προς τα εμένα και είπε, χαριτολογώντας, "να, κάπως έτσι, μοιάζει". Μαλλιά, γένια και ίσως όχι και η πιο επίσημη περιβολή που μπορείς να φανταστείς. Καλοσύνη του! Σύμφωνοι, δεν είμαι χάκερ, ούτε κατά διάνοια. Ούτε καλός ούτε κακός χάκερ. Μου αρέσει όμως να μαθαίνω πώς λειτουργεί το κάθε σύστημα στο παρασκήνιο, να το "πειράζω", να το "σκαλίζω" ρε παιδί μου. Σαν αρχή μάλλον είμαι δηλαδή, αλλά όχι σαν αποτέλεσμα.

Και τι περιλαμβάνει αυτό το στερεότυπο του προγραμματιστή; Είναι ένας τύπος με εναλλακτική διάθεση. Δύσπιστος, πρακτικός, ρεαλιστής μα και ρομαντικός ταυτόχρονα. Δουλειά και χόμπυ είναι ανακατεμένα επικίνδυνα. Κι αυτό πάντα προς όφελος της δουλειάς και εις βάρος του χόμπυ. Είναι ικανός να χάνεται για ώρες ανάμεσα σε ακατανόητες σειρές λέξεων που γι’ αυτόν και τα μηχανήματα (τα κομπιούτερζζζ) έχουν σημασία αλλά για τον κοινό θνητό είναι ακαταλαβίστικα, αρλούμπες, κορακίστικα, παπαδάκια κλπ. Αυτό τον ξεχωρίζει από τους υπόλοπους ανθρώπους.

Μιλάει άλλες γλώσσες, ακατανόητες και, ως γνωστόν, η γλώσσα είναι καθοριστική για την εξέλιξη της προσωπικότητας ενός ανθρώπου. Κάποτε, στο μέλλον, ίσως γίνουν ανθρωπολογικές μελέτες και στατιστικές για την επίδραση της Python στο Οιδιπόδειο σύμπλεγμα, ή με θέματα όπως "Αντικειμενοστρεφής ανάπτυξη λογισμικού και Διαζύγιο". Για τον προγραμματισή όμως όλα αυτά είναι απόλυτα φυσιολογικά. Συχνά, περνά μέρες όπου έχει πληκτρολογήσει περισσότερες γραμμές Java από ότι έχει αρθρώσει λέξεις στη μητρική του γλώσσα.

Δεν πιστεύει ότι αυτά τα μηχανάκια (τα κομπιούτερζζζ) είναι "του διαόλου". Είναι παρεξηγημένα και κουβαλάνε όλες τις ατέλειες εκείνων που τα κατασκεύασαν, αλλά όταν κάνουν τη δουλειά τους το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό! Καμιά φορά γουστάρει να μην δουλεύει παράθυρα, όχι απλά Windows, αλλά γενικά να μην δουλεύει σε κανένα παράθυρο, παρά σε μια μαυρόασπρη οπισθοδρομική οθόνη με 80 γραμμές και 25 στήλες. Κάπως έτσι:

Debian GNU/Linux comes with ABSOLUTELY NO WARRANTY, to the extent permitted by applicable law. Last login: Fri Jan 1 00:05:16 1999 from 195.170.12.10
takis@Kyros:~$ ls -l
total 416
–rw–r––r––  1 takis takis 408217 2007-11-20 20:53 blog.sql
drwxr-xr-x  4 takis takis   4096 1999-01-18 23:20 no_folder
drwxr-xr-x 10 takis takis   4096 2008-04-10 15:19 www
drwxr-xr-x  2 takis takis   4096 2006-04-10 00:03 www-log
takis@Kyros:~$ pwd

Πολλες φορές κάτι τέτοιο είναι ο φυσικός του χώρος. Όχι αποκλειστικά, αλλά είναι οπωσδήποτε χώρος φτιαγμένος αποκλειστικά για αυτόν και μόνο. Σας λέω, ο προγραμματιστής δεν είναι κανονικός άνθρωπος. Οι συζητήσεις ανάμεσά τους φαντάζουν στην καλύτερη περίπτωση σα συζητήσεις ανάμεσα σε "βλαμμένους" αν όχι επικίνδυνους για το κοινωνικό σύνολο: -"Γαμώτο, κάποια διεργασία αφήνει ζόμπι παιδιά!" -"Είσαι σίγουρος ότι ο πατέρας τα σκοτώνει σωστά μόλις τερματίσουν;" -"Ναι, αφού τα κρατάω όλα σε ένα ενδιάμεσο πίνακα." -‘"Εχεις αρχικοποιήσει τον πίνακα με malloc ή calloc;"… κοκ!

Αλλά, ο προγραμματιστής είναι βαθιά μέσα του και ένα μεγάλο παιδί. Μην του τάξεις, γιατί θα το θυμάται. Φέρσου του ευγενικά και θα ανταμειφθείς! Ο χαρούμενος προγραμματιστής είναι ο προγραμματιστής που γράφει κώδικα. Αν δε γράφει είναι σαν το συγγραφέα. Είτε ετοιμάζει κάτι νέο είτε έχει σοβαρό πρόβλημα. Πάντως, όχι, όπως και αν το δεις ο άνθρωπος αυτός είναι περίπτωση!

Η διαφήμιση δεν είναι τέχνη. Τελεία. Δεν μπορεί να είναι τέχνη! Δεν την υποτιμώ ούτε την κρίνω. Αυτός είναι ο ορισμός και όχι η άποψή μου. Σκοπός της διαφήμισης είναι να αναδείξει την οντότητα (γενικότερα) – την οποία προσπαθεί να αναδείξει – και να αυξήσει το κέρδος που αυτή αποφέρει. Σημείωση: Ας μην μπερδεύουμε την ενημέρωση με τη διαφήμιση. Διαφήμιση είναι να σου πλασάρουνν αυτοκίνητο γαρνιρισμένο με ημίγυμνες δεσποινίδες για να σε πείσουν να το αγοράσεις. Ενημέρωση είναι να σου γνωστοποιούν κάτι που – θεωρούν ότι – αξίζει να μάθεις, πχ. την παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου.

Για το σκοπό της ενημέρωσης πιθανώς να χρησιμοποιείται και η διαφήμιση. Δεν ταυτίζεται, όμως, με αυτήν! Ακόμη, η διαφήμιση ίσως να χρησιμοποιεί την τέχνη για να επιτύχει το σκοπό της, ο οποίος, επαναλαμβάνω, είναι το κέρδος. Έτσι, ενώ τη χρησιμοποιεί, δεν είναι δυνατόν να ταυτιστεί μαζί της γιατί έχουν εντελώς διαφορετικό στόχο. Με τον τρόπο, μάλιστα, με τον οποίο έχει εξελιχθεί η διαφήμιση στις μέρες μας, θα ισχυριζόμουν ότι οι στόχοι τους είναι ίσως και αντικρουόμενοι! Δηλαδή, η τέχνη έχει εντελώς ανθρωπιστικό σκοπό ενώ η διαφήμιση εντελώς υλιστικό, κι έτσι η χρησιμοποίησή τους και μόνο στην ίδια πρόταση δεν αποτελεί παρά λεκτική διελκυνστίνδα.

Σε ανώτερα μαθηματικά θα γράφαμε:

Έστω: διαφήμιση Δ καιτέχνη Τ

Ισχύει Δ = f1(Κ), όπου Κ = κέρδος,

συνάρτηση αξιωματικά αύξουσα και μονότονη (απελπιστικά μονότονη)

⇒ f1'(Κ) > 0 (1)

Ακόμη, Α = f2(Τ), όπου Α = επίπεδο ανθρωπισμού μιας κοινωνίας,

συνάρτηση αύξουσα (και επίσης μονότονη)

⇒ f2'(Τ) > 0 (2)

Ισχυρισμός: καθώς Δ↑ ⇒ Τ↑

Καθώς Κ↑ τότε και Δ↑ από το (1)

Ακόμη, καθώς Τ↑ τότε και Α↑ από το (2)

Ισχύει, όμως, ότι Κ↑ ⇒ Τ↓ (όχι γνησίως μονότονα)

Άτοπο! Άρα Δ ≠ Τ

Και αφού ευθυμήσαμε, ιδού πού μπορεί να φτάσει η διαφήμιση αν την αφήσεις ελεύθερη να "κάνει τέχνη":

(τυχαία αμερικάνικη διαφήμιση ασφαλιστικής εταιρείας)

Μπρρρ…

Φτάνει πια με τα παράπονα για τα spam questions που έχω βάλει στα comments! Έλαβα αρκετά του στυλ "Αυτό το αριθμητικο anti-spam τεστάκι μας ξεσκουριάζει το μυαλό! 29+37 πρωί-πρωί!". Από εδώ και μπρος τα πράγματα διευκολύνονται πολύ: δοκιμάστε να μου στείλετε ένα σχόλιο…

Καταρχή, χαιρετισμούς στα παιδιά από το μεταπτυχιακό "Πληροφοριακά Συστήματα" του ΟΠΑ του 2005 και 2006. Χαλαρά χτυπάγαμε άλλο ένα έτος. Μανάδες καμαρώστε! (όσοι έχετε φωτογραφίες από αποφοίτηση κλπ στείλτε τις και θα φτιάξουμε yearbook – αλλά όχι facebook)

Δεύτερο, βρήκα σε τι θεματολογική ενότητα κατατάσσεται τελικα αυτό το blog! Είναι ένα (εν)τεχνο-κοινωνικό blog. Ευχαριστώ, Γιαννάκη, για τη σωστή ιδέα/παρατήρηση.

Τέλος, δε μπορώ να λησμονήσω τη στιγμή όπου, κατεβαίνοντας στη Βικτώρια στο σταθμό του τρένου για την επιστροφή, ο κύριος στα εισιτήρια μας ενημέρωσε ότι "απόψε δεν έχει τρένο, έχει αυτοκτονία"! Κυνισμός, αλλοτρίωση και αηδία ταυτόχρονα. Τί μας έχει κάνει αυτή η πόλη;

Τέλος! SIS – Τέλος…

Αν ταξιδεψεις Πάτρα Αθήνα αυτό τον καιρό, από το πάντα θλιβερό οδικό δίκτυο που ισχυρίζεται ότι είναι εθνική οδός, θα εκπλαγείς από τις τεράστιες, κίτρινες, "ενημερωτικές" πινακίδες που σε προειδοποιούν πως στο τάδε σημείο υπάρχει "κίνδυνος θάνατος" ή παρακάτω "μεγάλος κίνδυνος" ή ότι παραπέρα γίνονται "θανατηφόρα ατυχήματα σε όλο το μήκος". Δεν είναι δυνατόν να δεχτείς αυτές τις προειδοποιήσεις χωρίς ένα ελαφρό μειδίαμα. Αποδεικνύεται, όμως, ότι δεν πρόκειται για το κακόγουστο αστείο κάποιας υπεύθυνης αρχής αλλά για project του Ινστιτούτου Οδικής Ασφάλειας. Το γεγονός ότι καλύφθηκε με δικά του έξοδα σταματάει τα χαμόγελα και δίνει χώρο για τη σοβαρή πλευρά του ζητήματος. Οι πινακίδες, πάντως, είναι απολαυστικές και είναι σπαρμένες σε όλο το μήκος του δρόμου μετά την Κόρινθο:

Για πλάκα δες από το PatraNews το άρθρο για τα παράνομα διόδια και τη συνέχειά του με τη σχετική οδηγία της Ε.Ε. καθώς και την ίδια την οδηγία.

Καμιά φορά τυχαία περιστατικά είναι τόσο – μα τόσο – συμβολικά. Να, για παράδειγμα, πρόσφατα με τον Κώστα περάσαμε από το σταθμό του τραίνου στο Μοναστηράκι, όπου σε μια γωνιά υπάρχει ένα info-kiosk που υποτίθεται ότι παρέχει πληροφορίες για την ευρυζωνικότητα! Πίσω από την οθόνη όμως κρυβόντουσαν τα φοβερά και τρομερά Windoze Εξ-Πι που είχαν αντίθετη άποψη. Απευθείας αναπαραγωγή, λοιπόν, από το άρθρο του Κώστα με τίτλο "Ευρυζωνικότητα is not responding":

Αρχικά:

"ευρυζωνικότητα is not responding"…

Ένα μήνα περίπου μετά και για όλο το πρωί:

"ευρυζωνικότητα is loading your personal settings…"

Ζήσε, Μάη μου, να φας τριφύλλι με την ευρυζωνικότητα – χαλάμε και λεφτά για τέτοια πράματα…

…

Μία εβδομάδα μετά (διακρίνεις και το δαιμόνιο ρεπόρτερ εν δράσει):

Το Σάββατο που μας πέρασε έγινε ένα πολύ όμορφο αποκριάτικο παρτυ στο μπαρ "Cargo" στο Μαρούσι διοργανωμένο από μερικούς φίλους, οι οποίοι φώναξαν τους από μερικούς δικούς τους φίλους ο καθένας κοκ! To θέμα ήταν "Emo". Οι καλεσμένοι όφειλαν να εμφανιστούν αναλόγως και έτσι και έγινε. Παρακαλώ, ζητούμε την επιείκιά σας… (Εδώ βρίσκεται όλο το φωτογραφικό υλικό και θα εμπλουτίζεται καθώς θα το λαμβάνω).

Review:
"Το παρτυ στέφθηκε από απόλυτη αποτυχία. Η μουσική ήταν χάλια, μελαγχολική και πνιγερή, σαν τον κόσμο που μας περιβάλλει. Ευτυχώς, έγινε μια μικρή διακοπή ρεύματος, η οποία μπόρεσε να ρίξει κι άλλο το πεσμένο ηθικό των emo καλεσμένων. Τα ποτά μας χάλασαν όλους. Πήγαμε στενοχωρημένοι και φύγαμε με κατάθλιψη. Οι καλεσμένοι ήταν από αδιάφοροι έως μελαγχολικοί. Δεν παίχτηκε καμία φάση, κανένας δε ζευγάρωσε με κανέναν, όλοι αισθανόντουσαν αποπνικτικά. Τα αγόρια ήταν βαρετά και οι κοπέλες είχαν έρθει κλαμμένες από την απογευματινή κηδεία. Κανείς δε χόρεψε, στα πρόσωπά τους διαγραφόταν η απόγνωση και η απελπισία. Όλη η συγκέντρωση έμοιαζε πιο μάταιη κι από την ίδια τη ζωή. Φεύγοντας έμενες με την αίσθηση ότι η διασκέδαση είναι πολύ υπερτιμημένη έννοια που δεν αξίζει τη σημασία που της δίνεται. Κάθε στιγμή είναι άλλο ένα βήμα πιο κοντά στο τέλος και τα πάρτυ δεν είναι παρά η εορτασμός του. Πιθανότατα δε θα ξαναπεράσουμε ποτέ τόσο άσχημες αποκριές.
Χάλια… χάλια… χάλια…"

Ο δικομματισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι κάτι το δεδομένο. Από πολύ νωρίς εδραιώθηκε και σπάνια αμφισβητήθηκε. Στην πράξη όλο και κάποιος τρίτος υποψήφιος εμφανιζόταν αλλά με τόσο χαμηλά ποσοστά που τον καθιστούσαν ανύπαρκτο. Ίσως γι’ αυτό οι Αμερικανοί έχουν δεχθεί το δικομματισμό ως κάτι δεδομένο. Δεν έχουν γνωρίζει τίποτε άλλο! Με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο κατηγορούν, για παράδειγμα, τους Κουβανούς ότι οι περισσότεροι δεν έχουν γνωρίσει κανένα άλλο πολιτικό σύστημα πέρα από το σοσιαλισμό του Κάστρο, έτσι κι εκείνοι δέχονται το δικομματισμό αναντίρρητα, ως κάτι το απολύτως φυσιολογικό. Κι αν στην Ελλάδα μιλάμε για "τηλεοπτική" δημοκρατία, στις ΗΠΑ το πολιτικό σύστημα λατρεύει τη σόουμπιζ (και το αντίστροφο). Άπειρα τα παραδείγματα διασημοτήτων που χρησιμοποιούν αυτή τους τη ιδιότητα για να υποστηρίξουν τον ένα ή τον άλλο υποψήφιο. Τελευταίο φαιδρό παράδειγμα είναι ο – κατά τα άλλα εξαιρετικός ηθοποιός – Jack Nicholson ο οποίος όχι μόνο απλά ψηφίζει Hillary αλλά έφτιαξε και ένα video ποτ-πουρί μερικών από τους πιο γνωστούς ρόλους του διανθισμένο με συνθήματα υπέρ αυτής για να την υποστηρίξει στην προεκλογική της εκστρατεία απέναντι στον έτερο Obama. Δεν το βάζω εδώ, αλλά δείτε το – στο youtube φυσικά, που αλλού.

Αααχ, τόση τέχνη… για ποιο λόγο;