Τάκης Μπουγιούρης

Ο παραπάνω τίτλος είναι σχεδόν αστείος. Πώς μπορείς να τιθασεύσεις σε μια δημοκρατία την καθημερινή συζήτηση ανάμεσα στους πολίτες της; Γιατί περί αυτού πρόκειται. Κι έχει ξεκινήσει μια ατέρμονη κουβέντα, αλλά ίσως χρήσιμη εφόσον φωτίζει τις οδούς του διαδικτύου στα μάτια εκείνων που τις αγνοούσαν.

Πολύ θα ήθελα – και αν περνούσε από το χέρι μου θα το έκανα – να υπάρξει ένας νόμος που να απαγορέψει την ηλιθιότητα και τα παράγωγά της. Στο χώρο των ΜΜΕ υπάρχουν πάμπολλα τέτοια. Αλλά αυτό δε μπορεί να γίνει! Κι αν με στενοχωρεί, ξέρω ότι καλώς είναι που δε μπορεί να γίνει. Η συζήτηση που έγινε στο press-gr δε με ενδιαφέρει καθόλου, ούτε τι ειπώθηκε ούτε πώς προσβλήθηκε αυτός που προσβλήθηκε από αυτή. Με ενδιαφέρει όμως το γενικότερο ζήτημα που προκύπτει από αυτή.

Είναι δυνατόν μια ιστοσελίδα (blog, forum, portal ή ό,τι άλλο θέλετε) να φιλτράρει αποδοτικά το feedback (σχόλια, απόψεις κλπ) που δέχετεται από τους χρήστες της; Σε πολλές περιπτώσεις το μέγεθος των σχολίων το κάνει απαγορευτικό. Κι αν κάποιος γράψει προσβλητικά σχόλια για κάποιον άλλο στον τοίχο του σπιτιού μου, είμαι μετά εγώ υποχρεωμένος να καθαρίσω τον τοίχο αυτό; Μπορεί να μην είμαι καν σε οικονομική θέση να το κάνω. Βέβαια με ένα forum ή ένα blog δίνω βήμα λόγου στον καθένα για να στέλνει απόψεις που καταγράφονται και μένουν, ενώ με τον τοίχο του σπιτιού μου δε δίνω βήμα λόγου – τουλάχιστο όχι εκ προθέσεςως.

Επιπλεόν στη συζήτηση που γίνεται αυτές τις μέρες η φαιά ουσία καταναλώνεται στα blogs κάτι λανθασμένο κατά την άποψή μου διότι αφήνει ουσιώδεις πτυχές απ’ έξω. Μήπως το ίδιο δεν ισχύει τόσα χρόνια με τα forums; Το μόνο που χρειάζεται για να γραφτεί κανείς σε αυτά είναι ένα δωρεάν email και μπορεί να γράφει ό,τι του καπνίσει ανώνυμα. Βέβαια τα forums έχουν διαχειριστές. Από τεχνική άποψη, ναι, έχουν. Αλλά το ίδιο ζήτημα ανακύπτει όσον αφορά την ευθύνη τους για τα μηνύματα των χρηστών μεταξύ τους.

Θα ήθελα να τονίσω ακόμη ότι το internet λειτουργεί σε πολλές περιπτώσεις όπως ένα κοινωνικό σύνολο. Κάποιοι άνθρωποι εκφράζουν απόψεις, κάποιοι άλλοι τις σχολιάζουν. Συχνά κάποιοι ίσως προσβληθούν και αυτοί που τους προσέβαλλαν ίσως κληθούν να απολογηθούν γι’ αυτό. Επίσης, στο internet λειτουργεί έμπρακτα και η έννοια της "κοινής γνώμης". Δηλαδή, αν πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι κάποιος είναι πχ κλέφτης τότε για το κοινωνικό σύνολο αυτός είναι κλέφτης. Δεν έχει σημασία τι είναι αυτός στην πραγματικότητα. Φυσικά δε μου αρέσει αυτό, αλλά έτσι λειτουργεί η κοινωνία και δεν τίθεται θέμα δικαίου. Για παράδειγμα είναι στον ΟΤΕ ληστές ή όχι; Είναι ο George Bush miserable failure ή όχι;

Δε βρίσκω κανένα λόγο γιατί θα έπρεπε να ισχύσει στο internet κάτι διαφορετικό από ότι ισχύει σε άλλα μέσα, από ότι ισχύει γενικότερα δηλαδή. Οποτεδήποτε κάποιος θίγεται από κάτι έχει το δικαίωμα να απευθυνθεί στη δικαιοσύνη και αυτή θα χρησιμοποιήσει τα μέσα που διαθέτει. Θα επαναλάβω κάτι που λέω τακτικά εδώ μέσα. Το διαδίκτυο και η πρόσβαση στην ηλεκτρονική πληροφορία είναι σαν τους δρόμους. Είναι επιθυμητό να παρέχεται σε όλους, άνευ όρων και μόνο σε περίπτωση παραπτωμάτων να λειτουργούν μηχανισμοί που επεμβαίνουν.

Η έννοια της αριστεράς είναι τα τελευταία χρόνια κάπως παρεξηγημένη. Τι είναι "αριστερά"; Δε θα προσπαθήσω να το προσεγγίσω κοινωνικοπολιτικά και ιστορικά – δε μπορώ! – αλλά από την πλευρά του ατόμου/πολίτη που επιχειρεί να σκεφθεί! Άλλωστε, όπως άκουσα την κ. Παπαρήγα τις προάλλες να λέει, σημασία δεν θα πρέπει να δίνεται στα πρόσωπα και τα κόμματα αλλά στην εξέλιξη των πραγμάτων μέσα από τη λαϊκή παρέμβαση. Με δυο λόγια, δηλαδή, μεταφράζω αυθαίρετα εγώ, δεν έχει σημασία τι πιστεύεις, ποιος είσαι, από που έρχεσαι κλπ στην πολιτική αλλά το κατά πόσο μετουσιώνεις την ισχύ που σου εμπιστεύονται σε πράξεις υπέρ του κοινωνικού καλού. (Επίτηδες χρησιμοποιώ τη λέξη "καλό", γιατί όλοι το επιθυμούμε αλλά ποτέ κανείς δεν μπορεί να το προσδιορίσει απόλυτα).

Κάποτε ήταν απλό να είσαι αριστερός. Η αριστερά ταυτιζόταν με την δημοκρατικότητα και την προοδευτικότητα. Εννοώ ήταν απλό να προσδιορίσεις το ότι είσαι αριστερός, ποιος είναι αριστερός και ποιος δεν είναι. Το να το πράξεις ήταν ένα εντελώς διαφορετικό πρόβλημα, για το οποίο άνθρωποι κινδύνευσαν, διώχθηκαν, σκοτώθηκαν και άλλα πολλά. Εξαιτίας των αγώνων που προοδευτικοί άνθρωποι έδωσαν τον περασμένο αιώνα (ο οποίος, τελικά, ίσως χτες με την παραίτηση του Κάστρο ολοκληρώθηκε, κύριε Γκρίτζαλη) η αριστερά περιβάλλεται συχνά και με ένα πέπλο γοητείας και νοσταλγίας. Για πολλούς λόγους όχι άδικα. Οπωσδήποτε, πάντως, η εμμονή σε αυτούς έχει το ρίσκο να δημιουργήσει αγκυλώσεις.

Και ποια είναι η σύγχρονη αριστερά; Πόσο ξεκάθαρο είναι σήμερα τι είναι αριστερή σκέψη και τι όχι; Πιστεύω ότι δεν είναι τόσο ξεκάθαρο. Στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερά! Το μειδίαμα είναι αυθόρμητο, καταλαβαίνω. Επομένως ο αυτοπροσδιορισμός δεν είναι αρκετός. Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της αριστεράς, ΚΚΕ και Σύριζα μονοπωλούν την έννοια αυτή βασιζόμενα κυρίως στην παράδοση και σε μια ρητορική υπέρ των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Όμως, παρόλο που εν πρώτοις εμφανίζονται γνήσια αριστερά, εξακολουθούν να εμμένουν στις διαφορές που τα χωρίζουν. Δεν έχω ζήσει τη μεταπολίτευση και μετά βίας θυμάμαι το βρώμικο 89. Για έναν άνθρωπο σαν και εμένα η διάσπαση αυτή της αριστεράς είναι παρανοϊκή.

Διαπιστώνω με τα παραπάνω, ότι η αριστερά στη χώρα μου αντιπροσωπεύεται πολιτικά από τη μια πλευρά από το αυτοπροσδιοριζόμενο ως αριστερό ΠΑΣΟΚ και από την άλλη πλευρά από δύο κόμματα που διαφωνούν σαν να είχαν ήδη στα χέρια τους την εξουσία και το πρόβλημά τους έγκειται στο ποιο από τα δύο θα τη διαχειριστεί καλύτερα. Δηλαδή διαπιστώνω μια πολιτική ανυπαρξία της αριστεράς. Τι κι αν υπάρχουν προοδευτικά μυαλά; Είτε μένουν στην αφάνεια, είτε αναλώνονται στην κατάσταση που περιγράφω πιο πάνω!

Όμως το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα εξουσίας και αυτό το διαφοροποιεί σημαντικά από την υπόλοιπη "αριστερά". Είναι ένα κόμμα που ό,τι λέει προγραμματικά οφείλει να πράξει και μετεκλογικά. Και κρίνεται – και κρίθηκε – για αυτό. Εκτός απροόπτου, μέχρι τις επόμενες εκλογές η τωρινή κυβέρνηση θα έχει φθαρεί αρκετά για να του παραχωρήσει την εξουσία. Δε μπορεί να ελπίζει κανείς τίποτε από αυτό το γνωστό και ίδιο ΠΑΣΟΚ που δεν άλλαξε.

Και τι να ελπίζει από ΚΚΕ και Σύριζα πέρα από την έκφραση μιας κάποιας διαμαρτυρίας και καταγγελτικότητας; Οι διαφορές που τους χωρίζουν θα είχαν ουσία μόνο εάν η κυβέρνηση βρισκόταν στα χέρια τους, αλλά και τότε υπάρχει "αρκετή" δημοκρατία στη χώρα μας για να μη δημιουργεί αδιέξοδα προβλήματα. Στο Σύριζα υπάρχει ένας σχετικός αέρας ανανέωσης με την εκλογή Τσίπρα. Αν υπάρχει κάποιο διακύβευμα για την αριστερά στην Ελλάδα από αυτή τη γενιά είναι τούτο: ο παραμερισμός του παρελθόντος και η ανάδειξή της σε μία ενιαία και δημιουργική δύναμη. Λέω "παραμερισμός" και όχι συναίνεση ή συμφιλίωση ή προγραμματική συμφωνία. Τι κι αν διαφωνούν στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας; Μήπως στη βουλή δε λαμβάνονται οι αποφάσεις και ψηφίζονται τα νομοσχέδια, από την πλειοψηφία; Μόνο έτσι ο αριστερός λόγος θα αποκτήσει πραγματική πυγμή και θα εξωθήσει, για παράδειγμα, και το πολιτικό σκηνικό σε κυβερνήσεις συνεργασίας.

Κάπως έτσι βλέπω την αριστερά σήμερα. Από τη μια μεριά τη δυνατότητα για την ενότητά της και από την άλλη τη διάθεσή της να βρεθεί σε συνεργατικούς κυβερνητικούς σχηματισμούς. Και πιστεύω ότι το πρώτο είναι εν μέρει δίοδος και για το δεύτερο. Αρκεί να είναι επιθυμητά και τα δύο.

Οι πρόσφατες εκλογές στην Κένυα θυμίζουν δικές μας εποχές όπου "και τα δέντρα ψήφιζαν". Η χώρα βρίσκεται σε συνεχείς αναταραχές έκτοτε. Οι Κενυάτες είχαν βαλει για τα καλά τη χρήση των κινητών τηλεφώνων στη ζωή τους σε σημείο που αυτά να είναι πραγματικά απαραίτητα στην επικοινωνία και τις συναλλαγές τους (κατά κάποιο τρόπο πέρασαν από το "καθόλου τηλέφωνο" στο κινητό χωρίς να προλάβουν πολύ-πολύ το σταθερό τηλέφωνο). Επίσης τα χρησιμοποιούν κυρίως με μονάδες (ή "airtime") και όχι με πάγια τέλη. Με τις αναταραχές τα περισσότερα σημεία πώλησης μονάδων για κινητά τηλέφωνα έχουν κλείσει δημιουργώντας έτσι μια κρίση στην αγορά κινητής τηλεφωνίας, σε σημείο όπου αυτά να γίνονται πανάκριβα προϊόντα μαύρης αγοράς.

Ορισμένα εντυπωσιακα φαινόμενα είναι τα εξής:

1. Μια χώρα της Αφρικής κάνει εξαιρετικά εκτεταμένη χρήση κινητών τηλεφώνων.
2. Οι μονάδες των κινητών έχοντας γίνει απαραίτητες για την καθημερινή ζωή εμφανίζονται στη μαύρη αγορά μαζί με τα είδη πρώτης ανάγκης!
3. Πολλοί Κενυάτες προσπαθούν να ευαισθητοποιήσουν τον υπόλοιπο κόσμο χρησιμοποιώντας τις τεχνολογίες διαδικτύου, πχ δες εδώ κι εδώ (άσχετο με τα υπόλοιπα αλλά πολύ ενδιαφέρον)

Μπορείς κι εσύ να βοηθήσεις στέλνοντας βοήθεια. Ένας από τους τρόπους είναι να στείλεις μονάδες σε αυτούς που το έχουν ανάγκη. Ένα από τα σημεία των καιρών, θα έλεγα.

(Αυτό το post είνα εμπνευσμένο από ετούτο το post)

ΥΓ: Για να σας προβοκάρω λίγο, σας καλώ να συνδέσετε τα παραπάνω με τη συζήτηση που έγινε λίγες μέρες πιο πριν εδώ σχετικά με τη ματαιότητα της τεχνολογίας!

"Α’ στο διάλο".., θα σκάσω, δε μπορώ να μη το σχολιάσω.  Εισαγωγή:

Ως e-trikala αναφέρεται ένα σύνολο εφαρμογών ΤΠΕ μέσα από τις οποίες φιλοδοξούμε να παράσχουμε σύντομα στους δημότες της πόλης των Τρικάλων- και της ευρύτερης περιοχής – ηλεκτρονικές υπηρεσίες με στόχο την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης αυτών. (από το www.trikalacity.gr και το www.e-trikala.gr)

Ο δήμος Τρικκαίων (τα γνωστά μας Τρίκαλα) είναι η πρώτη "ηλεκτρονική" πόλη στην Ελλάδα. Ή, αλλιώς, είναι η πρώτη πόλη που επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τις τεχνολογίες της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών με στόχο τη "βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των πολιτών της". Πόσο καλύτερη εφαρμογή μπορεί να βρει κανείς στην πράξη για την τεχνολογία;

Πράγματι στα Τρίκαλα τα τελευταία χρόνια, έπειτα από τις τελευταίες δημοτικές εκλογές, η τοπική αυτοδιοίκηση έκανε ξεκάθαρη στροφή προς τις νέες τεχνολογίες και την αξιοποίησή τους στις διαδικασίες της. Ούτε αριστερή ούτε δεξιά στροφή! Και με την αρωγή τηςΚοινωνία της Πληροφορίας εντυπωσιακά πράγματα έχουν επιτευχθεί. Παραθέτω μερικά (με το σαγόνι κατεβασμένο):

1. Δωρεάν ασύρματο δίκτυο: δωρεάν ασύρματο δίκτυο (μέσω wi-fi) σε όλη σχεδόν την πόλη των Τρικάλων (δες και χάρτη κάλυψης) σε ταχύτητες 768kbps με 1mbps.
2. Υπηρεσία παραπόνων "Δημοσθένης": ένα σύστημα καταχώρισης παραπόνων / επισημάνσεων από τους πολίτες προς το δήμο που ενοποιεί όλους τους τρόπους (φυσικό, ηλεκτρονικό, τηλεφωνικό).
3. Τηλεπρόνοια: "…δημιουργία ενός δικτύου τηλεπρόνοιας, χρησιμοποιώντας υποδομές τηλεματικής, που θα λειτουργεί στο Δήμο Τρικκαίων για την παροχή υπηρεσιών υποστήριξης στις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες (ηλικιωμένους, ΑΜΕΑ, άτομα με χρόνιες παθήσεις κλπ)"

Όλα αυτά φαντάζουν αστρονομικά για τα ελληνικά δεδομένα. Ελπίζω και να αξιοποιηθούν στην πράξη. Προσωπικά πιστεύω ότι οι νέες τεχνολογίες και οι τηλεπικοινωνίες είναι ένα αγαθό το οποίο κάθε πολιτεία οφείλει να παρέχει στα μέλη της. Όπως ακριβώς έχουμε δρόμους για να κυκλοφορούμε – ό,τι δρόμοι και αν είναι αυτοί τελοσπάντων – έτσι θα έπρεπε να έχουμε πρόσβαση στο διαδίκτυο. Οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών μπορούν στη συνέχεια έτσι κι αλλιώς να συνεχίσουν να θησαυρίζουν πουλώντας μας υπηρεσίες, όπως ένας ταξιτζής -δικαίως – πληρώνεται για να μας μεταφέρει πάνω στους δημόσιους, κατά τα άλλα, δρόμους. Μια τέτοια πολιτεία αναγνωρίζει πως η τεχνολογία είναι μέγιστο αγαθό. Εφόσον, βέβαια, έχει αξιωθεί να παρέχει τα υπόλοιπα αυτονόητα για την αξιοπρεπή ύπαρξη των πολιτών (δρόμοι, υγεία, παιδεία, προσιτό φως και νερό κλπ). Και ως τέτοιο την κάνει διαθέσιμη σε αυτούς.

Πρόσφατα, ανησυχούσα για το γεγονός ότι "η Google βρίσκεται πίσω σχεδόν από κάθε κλικ που γίνεται στο διαδίκτυο". Κι ακόμη για το ότι η Google "προμοτάρει" τις σελίδες της Wikipedia κλπ:

Φίλιοι αριθμοί και μηχανές αναζήτησης
Όταν μεγαλώσω θέλω να με αγοράσει η Google!

 Διαβάζω, λοιπόν, σήμερα για ένα εμπεριστατωμένο άρθρο Αυστριακού καθηγητή, ονόματι Boffins Hermann Maurer, όπου, αφότου αναγνωρίσει τα θετικά της Google, αναπτύσσει την ανησυχία του για τα μεγέθη που η συγκεκριμένη εταιρεία έχει πάρει και για το γεγονός ότι ελέγχει πολλές συνδυαζόμενες υπηρεσίες που κατακλύζουν το διαδίκτυο (gmail, google-earth, google-maps, youtube, google-docs…). Καθώς αυτές συγκεντρώνονται μαζικά σε μία και μόνο εταιρεία, ο ερευνητής ισχυρίζεται ότι αυτή η δύναμη μπορεί να γίνει μέσο εξουσίας ή εργαλείο αυτής (σε δική μου ελεύθερη ερμηνεία).

Για τους ενοχλητικά φιλομαθείς: "Google: Freund oder Feind" (προσοχή, 10mb! PDF!! και στα γερμανικά!!!)

Να κάνω και μια πρόβλεψη; Μια από τις επόμενες εξαγορές της Google είναι το Wikimedia Foundation, εκτός και αν τίποτε περίεργοι νόμοι για ΜΚΟ το απαγορεύουν στις ΗΠΑ.

Προσθήκη:
Πρέπει να αρχίσω να διαβάζω τις εφημερίδες στον καιρό τους, αλλιώς δεν έχει νόημα! Τελοσπάντων να μια σειρά από σχετικά άρθρα από την Καθημερινή της προ-περασμένης Κυριακής, από την ίδια σελίδα/στήλη. Είναι αρκετά περιεκτικά μιας και θίγουν πολλά ζητήματα μαζί, αν και σε μερικά σημεία γίνονται ορισμένες απλουστεύσεις.

Δεν αστειεύομαι, το τηλέφωνο έχει πεθάνει. Οι δύο πιθανότεροι ύποπτοι για το θάνατό του είναι το διαδίκτυο και το κινητό. Μάλλον το δεύτερο είναι ο εγκέφαλος και το πρώτο ο συνεργός. Όπως και να ΄χει πέθανε και όσοι ακόμη το χρησιμοποιούν αδίκως παραπονιούνται που δεν αντιδρά πλέον, γιατί πολύ απλά είναι νεκρό. Στη μνήμη του οι εταιρείες τηλεφωνίας – τηλεπικοινωνιών τις λέμε τώρα – ακόμη θησαυρίζουν καθώς δεν είναι λίγοι εκείνοι που εξακολουθούν να πληρώνουν μηνιαίως μια σκιά, μια ανάμνηση, μια αδειανή υπηρεσία.

Δε θα αρνηθώ τη συναισθηματική αξία που έχει για πολλούς το τηλέφωνο. Το email σκότωσε το ταχυδρομείο, απλά διευκόλυνε πολλές διαδικασίες. Έτσι και ο θάνατος του τηλεφώνου δε σκοτώνει τις τηλεπικοινωνίες. Αντιθέτως, οι τηλεπικοινωνίες σκοτώνουν το τηλέφωνο. Αν αναρωτιέσαι γιατί στο καλό τα γράφω αυτά:

Θα μιλήσω με απλά μαθηματικά:

1. Δεκάδες πάροχοι πλέον μας δίνουν internet μυριάδων mbs – οι μεγαλύτερες υποσχέσεις φτάνουν τα 24 αν και δεν τα αγγίοζουν επουδενί.

2. Είναι δυνατόν σήμερα να "μιλάει" κανείς μέσω διαδικτύου (το περίφημο VoIP αυτό είναι). Και οι εναλλακτικοί πάροχοι (όλοι πλη του ΟΤΕ, δηλαδή) αυτό εφαρμόζουν!

3. Οι απαιτήσεις αυτού σε όγκο δεδομένων είναι ελάχιστες. Μόλις μερικές δεκάδες kbps και ανάλογα με την ποιότητα που θα ήθελε κανείς να επιτύχει.

Τρία στοιχεία, λοιπόν: (1) Μου δίνουν mbps για internet, (2) χρησιμοποιούν το internet για την VoIP τηλεφωνία, (3) η VoIP τηλεφωνία έχει απαιτήσεις ένα μικρό ποσοστό του internet που μου δίνουν. Το πιάσατε;

Πληρώνεις – σύμφωνα με τις τελευταίες προσφορές – γύρω στα 24€ πάνω κάτω για να βάλεις ένα εναλλακτικό πάροχο. Η τιμή φτάνει γύρω στα 34€ πάνω κάτω για να έχεις και internet (και οι δύο τιμές αφορούν απεριόριστες τις δύο υπηρεσίες). Το πιάσατε;

Πιο λιανά: Πληρώνεις 34€ και για τις δύο υπηρεσίες, internet και τηλέφωνο! Ενώ μόνο για τηλέφωνο 24€! Δηλαδή το τηλέφωνο VoIP, που χρησιμοποιεί το internet ουσιαστικά, κοστίζει δύο φορές πιο πολύ από την προσθήκη στην τιμή και του ίδιου του internet ως υπηρεσία. Και σα να μην έφτανε αυτό οι απαιτήσεις του τηλεφώνου αυτού σε δεδομένα είναι πολλές φορές μικρότερες από τη χωρητικότητα του ίδιου του internet.

Αυτά είναι ανώτερα μαθηματικά και χρειάζονται κάνα δυο MBA για να τα αντιληφθείς. Μέχρι τότε μπορείς να συνεχίσεις να είσαι ικανοποιημένος για τις φοβερές "προσφορές" που σου σερβίρονται καθημερινά και άσε με εμένα να θρηνώ το θάνατο του τηλεφώνου.

ΥΓ: Για να μην υπάρχουν πολλά τεχνικά κενά ας πούμε πως μόνο με internet σήμερα και το κατάλληλο (δωρεάν) λογισμικό, άντε και κάποιο φθηνό εξοπλισμό (DSL routers, VoIP συσκευές) να μιλάς όσο θες με όποιον θες σε όποιο – ανεπτυγμένο – σημείο του κόσμου θες. Παραμένοντας όμως τεχνολογικά αναλφάβητοι θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Ήθελα ο τίτλος να είναι "Σύρετε στη Μακεδονία για επενδύσεις κόσμε" αλλά τελικά είπα να το αλλάξω για να μην προκαλώ τα χρηστά μας ήθη. Είναι μεγάλη η ιστορία έτσι και αλλιώς, μεγαλύτερη από όσο αντέχουμε να θυμόμαστε.

Όμως, για να είμα ειλικρινής, εντυπωσιάζομαι από το πόσο απροκάλυπτα το γειτονικό μας κράτος χρησιμοποιεί τον όρο Μακεδονία. Πρέπει να είμαστε το μοναδικό μέρος στον κόσμο όπου είναι κατανοητό ποια είναι η διαφορά που μας χωρίζει με τη FYROM. Θα πρέπει να φαντάζει εξαιρετικά απίθανη και περίεργη αυτή η διένεξή μας στον υπόλοιπο κόσμο, τον οποίο και βάζουμε μονίμως και ατύχως τοποτηρητή των εθνικών μας "διεκδικήσεων".

Διάβαζα αυτό στην online έκδοση των Times της Νέας Υόρκης και είδα να φιγουράρει φαρδιά πλατιά στο banner η εξής φοβερή διαφήμιση: "Invest in Macedonia – New business heaven in Europe". Επί λέξη. Και μάλιστα εις διπλούν – η διαφήμιση υπήρχε ξανά και στη δεξιά στήλη! Κι επειδή αυτό το banner σε λίγο θα έχει εξαφανιστεί να και ένα screenshot:

(παρακαλώ, προπετή αναγνώστη, αγνόησε τα πολλά tabs στο Firefox, είμαι άνθρωπος με πολλές δουλειές και πολά ενδιαφέροντα)

Κι αν φοβάσαι ότι μπορεί να είμαι καλός στο κολάζ (δεν είμαι!) δες και το site που αποθεώνει την παραπάνω διαφήμιση… Ω, ναι! Το site αυτό και η αντίστοιχη διαφήμιση προπαγανδίζουν (είδες, δεν είπα "διαφημίζουν") τη FYROM ως το νέο επιχειρηματικό παράδεισο στην Ευρώπη και καλούν επενδυτές και επιχειρηματίες να στραφούν προς τα εκεί.

Ανατριχιαστικά είναι τα επιχειρήματα που που αφειδώς και ανερυθρίαστα παραθέτουν. Διασκεδάστε με μερικά:

1. Stable Democracy (EU & NATO candidate)
2. Great Infrastructure
3. Great People (!)
4. Good living environment
5. Responsive University system

Ποιος είπε ότι μια χώρα δεν έχει το δικαίωμα να διαφημίζει τον εαυτό της στις υπόλοιπες; Κανείς! Μήπως εμείς δεν το κάνουμε; Μήπως δε διαφημίζουμε με κάθε ευκαιρία λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μουουουου…

Μια από τις χθεσινές ειδήσεις στην τηλεόραση και σήμερα στις εφημερίδες ήταν τα επίπεδα των συντάξεων των βουλευτών μας. Θέμα επίσης ήταν και το αν είναι θεμιτό να δέχονται και τη βουλευτική σύνταξη μαζί με όποια άλλη από το επάγγελμά τους. Το κατά πόσο το βουλευτιλίκι είναι επάγγελμα ας μην το σχολιάσουμε. Επίσης ας μην σχολιάσουμε το πόσοι και ποιοι από αυτούς έχουν πραγματική ανάγκη συντάξεως – γιατί υπάρχει και το οξύμωρο ότι ενώ είναι δίκαιο να συντηρούνται από εμάς εκείνοι που μας αντιπροσωπεύουν, κυρίως εκείνοι που έχουν μια κάποια οικονοιμική άνεση εχουν και τη δυνατότητα να γίνουν εκπρόσωποί μας.

Τα πράγματα έχουν ως εξής και ισχύουν μετά το 65ο έτος ηλικίας: ο βουλευτής που έχει συμπληρώσει 4 χρόνια θητείας θα πάρει μετά τα 65 περίπου 1.400 ευρώ, έπειτα από 10 χρόνια 3.500 ευρώ και έπειτα από 15 χρόνια 4.200 ευρώ, φτάνοντας στο ανώτατο πλαφόν ύστερα από 17 χρόνια, περίπου 4.500 ευρώ (ΤΑ ΝΕΑ 23-11-2007).

Σας φαίνονται πολλά; Μη βιαστείτε να απαντήσετε! Γιατί για να πάρει ως σύνταξη κάποιος βουλευτής 4500€ θα πρέπει να έχει θητεύσει ως βουλευτής 17 χρόνια. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι πρέπει να έχει ψηφιστεί βουλευτής σε 5 διαφορετικές εκλογικές αναμετρήσεις, ίσως και παραπάνω. Γιατί να αρνηθούμε μια καλή σύνταξη σε έναν άνθρωπο που τον θέλαμε για τόσες 4ετίες εκπρόσωπό μας στο κοινοβούλιο;

Το ξέρω… δεν τον ψήφισες εσύ άλλοι τον ψήφισαν, πιο πολλοί από εσένα. Μπορείς να το πιστεύεις. Όλοι μαζί τον ψηφίσαμε τόοοσες φορές. Αφού τον ψηφίσαμε τόσες φορές, λοιπόν, είναι άκαιρο να παραπονιόμαστε για το μέγεθος της σύνταξής που εμείς του εξασφαλίσαμε.

Θα σχολιάσω τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ τους τελευταίους μήνες υπό το πρίσμα του νέου ανθρώπου, τον οποίο το σύγχρονο πολιτικό σκηνικό δεν γοητεύει και από το οποίο ελάχιστα ελπίζει. Προσωπική μου θέση για τα πολιτικά όντα του 21^ου αιώνα είναι πως η "αλλαγή" πρέπει να έρθει από τον άνθρωπο ατομικά, ο καθένας, δηλαδή, θέλει – και οφείλει – να αλλάξει πρώτα τον εαυτό του κι έπειτα να αναζητήσει τη συλλογική ανατροπή. Όσο για την εξουσία, διόλου δε θα έπρεπε να την κοιτούμε ως "εξουσία" αλλά ως ένα πολύ υπεύθυνο επάγγελμα με αποδοτικούς (ούτε καν τολμώ να πω "καλούς") και δίκαιους διαχειριστές. Αλλά οι ρομαντισμοί αυτοί ας συζητηθούν αλλού και άλλη ώρα.

Ως νέος άνθρωπος θα ήλπιζα – κι ας μην το πίστευα καθόλου – πως θα ερχόταν κάποια μέρα που η πολιτική θα μπορούσε να μας συγκινήσει ξανά και να γίνει μέρος της ζωής μας και όχι απλά ένα ημιώρο ανάμεσα 8:30 με 9:00 κάθε βράδυ. Οπωσδήποτε καταλαβαίνω, νομίζω, απόλυτα το πώς μας απωθεί τους περισσότερους συστηματικά, όμως με απασχολεί τακτικά και δε μπορώ απλά και "γραφικά" να την απομονώσω απλώς επειδή αδυνατώ να την αλλάξω ή επειδή μπορώ να την επηρεάσω μονάχα ανεπαίσθητα.

Σα νέος άνθρωπος θα ήθελα να έβλεπα αυτό το φθινόπωρο μια ευκαιρία για πραγματική αλλαγή στο ΠΑΣΟΚ. Αναμφίβολα είναι μια οργάνωση – ας μη λέμε πια "κίνημα" – που κάποτε εξέφρασε πολλές προοδευτικές δυνάμεις της χώρας και είναι υπεύθυνο για κάποιες από τις σημαντικές αλλαγές που της συνέβησαν την τελευταία 30ετία. Πολύ θα ήθελα να είχα δει ένα ρεύμα πραγματικής αλλαγής. Η λέξη έχασε κυριολεκτικά το νόημά της. Οι δύο υποψήφιοι αν ήταν web sites θα τους είχε καταλογιστεί "keyword spamming" (ή keyword stuffing). Μια αφελής τακτική όπου μια λέξη (keyword) χρησιμοποιείται υπερβολικά συχνά, ακόμη και σε αφανή για το χρήστη σημεία αλλά εμφανή στις μηχανές αναζήτησης, με σκοπό να κοροϊδέψει τις μηχανές αναζήτησης πως η εν λόγω ιστοσελίδα είναι πράγματι σχετική με αυτή τη λέξη. Κάπως έτσι αισθάνομαι, ακούγοντας τους δύο κύριους υποψήφιους να αγορεύουν. Σα μια "αμήχανη" μηχανή αναζήτησης που προσπαθούν να την πείσουν ότι έχουν κάποια σχέση με τη λέξη κλειδί "αλλαγή".

Μα είναι τόσο απλά εν τέλει τα πράγματα. Και η επιχειρηματολογία καταρρέει από τη ρίζα της. Γιατί έχει λησμονηθεί κάθε αιτία και αφορμή για την οποία στ’ αλήθεια είναι αναγακαία μια αλλαγή. Το ΠΑΣΟΚ τους τελευταίους μήνες – για κάποιους ίσως και τα τελευταία χρόνια γενικότερα – λησμόνησε ή επέλεξε να παραμερίσει τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους είναι αντιπολίτευση και όχι κυβέρνηση. Το φαιδρό της υπόθεσης είναι πως κάθε Έλληνας το γνωρίζει και το σιγομουρμουρίζει κάτω από τα μουστάκια του. Γιατί είναι αναγακαία η αλλαγή στο ΠΑΣΟΚ; Αυτό αναρωτήθηκαν σίγουρα όλα τα πρόσκαιρα στρατόπεδα που δημιουργήθηκαν μέσα του αυτό τον καιρό. Και λέω "πρόσκαιρα" γιατί, ας μην κρυβόμαστε, η ανάγκη για εξουσία θα τους ξανα-ενώσει. Το αναρωτήθηκαν και αντί ώριμα να αναζητήσουν τις αιτίες βιάστηκαν να απάντησουν πως η "αλλαγή" είναι αναγακάια για να καταφέρει πάλι να γίνει εξουσία. Δεν έχει, δηλαδή, πολιτικό πρόβλημα το ΠΑΣΟΚ! Αλλά πρόβλημα στο να πείσει τους ψηφοφόρους να το κάνουν πάλι κυβέρνηση. Δεν έχουν φταίξει τα σκάνδαλα του παρελθόντος, οι εθνικές ταπεινώσεις, η κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος και η εγκαθίδρυση βαθέος κράτους από την εξουσία του ΠΑΣΟΚ. Όλα αυτά έχουν λησμονηθεί μέσα σε μόλις 4 χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας – την οποία θα πιάσουμε και αυτή εν καιρώ στο στόμα μας.

Έιναι ένα θλιβερό, ασυγχώρητο λάθος. Αντί να επαναπροσδιορίσει τη θέση του μέσα στην κοινωνία και να προτείνει πολιτικές πραγματικά κεντροαριστερές, αναλώθηκε σε μια μάχη προσώπων και μια αντιπαράθεση διόλου πολιτική. Οι συνυποψήφιοι όμως ήξεραν το διακύβευμα. Ο νικητής των εκλογών της 11^ης Νοεμβρίου δεν είναι απλά ο επόμενος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αλλά κατά πάσα πιθανότητα – κι εφόσον ο δυνάμει νέος εκλογικός νόμος δεν επηρεάζει τις επόμενες εκλογές – είναι και ο επόμενος πρωθυπουργός. Έτσι, χτες, 1 εκατομμύριο Έλληνες (μαζί τους κι εγώ) ψηφίσαμε θέλοντας και μη τον επόμενο πρωθυπουργό.

Το γιατί ο καθένας από αυτό το 1 εκατομμύριο πήγε να ψηφίσει ας το αφήσουμε στην προσωπική του κρίση. Δεν είναι μεμπτό, όπως και να ‘χει, να συμμετέχεις σε τέτοιες διαδικασίες. Υπό συζήτηση είναι το κατά πόσο τέτοιες διαδικασίες πράγματι ωφελούν έναν οργανισμό σαν το ΠΑΣΟΚ ή όχι.

Δε μου είναι δυνατόν, όμως, να μην επαναλάβω την τεράστια απογοήτευσή μου, για αυτή τη χαμένη ευκαιρία – όχι μικρότερη από κάθε άλλη απογοήτευση για άλλες χαμένες ευκαιρίες. Αδυνατώ να πιστέψω πως άνθρωποι τόσα χρόνια στην πολιτική δεν αναρωτήθηκαν γιατί απώλεσαν την εξουσία! Γιατί για 2 συνεχόνεμενες εκλογικές αναμετρήσεις ηττήθηκαν από αυτό που χαρακτήρισαν ως "η χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης"! Επειδή, τάχα, έχασαν το στενό "δεσμό" τους με τα κοινωνικά στρώματα ή επειδή υπέστησαν τη φυσιολογική φθορά της πολυετούς εξουσίας ή, ακόμη, επειδή ο "δεξιός" λαϊκισμός τους υπερκέρασε;

Είναι πολύ φτηνό πολιτικοί άνδρες να αδυνατούν να κάνουν την αυτονόητη κριτική τους και να προχωρήσουν μπροστά. Αντ’ αυτού, κοιτούν πίσω και μας φοβερίζουν για τη "δεξιά" λαίλαπα της οποίας όμοιοι έχουν γίνει, κατά γενική ομολογία. Από παιδάκι στο σχολείο θυμάμαι να ακούω και σιγά σιγά να διαβάζω στις εφημερίδες για τη σύγκλιση των πολιτικών των 2 μεγάλων κομμάτων και για την εξομάλυνση των ιδεολογικών τους διαφορών. Και ιδού όλοι γινόμαστε μάρτυρες αυτού κάθε μέρα. Ποιος αδυνατεί να το δει τόσα χρόνια μετά; Γιατί επιμένει να πολώνει το κλίμα ρητορεύοντας για μια "δεξιά" καθρέφτη του δικού του πολιτικού κόσμου; Γιατί δε μου προτείνει πολιτικές, παρά προσπαθεί να με πείσει ότι οι άλλοι είναι η δεξιά και εκείνος και ο περίγυρός του είναι η εκείνη αριστερά που πρεσβεύει τη δύστυχη και χιλιοειπωμένη αλλαγή. Σαν το ψεύτη βοσκό, δε μπορείς να τον ξαναπιστέψεις όταν θα την ξεστομίσει πάλι αυτή τη λέξη.

Γιατί δεν έχασε μόνο την ευκαιρία να κάνει αυτή τη λέξη πράξη. Δεν είναι προσωπική του η απώλεια – θα είναι πρωθυπουργός μεθαύριο μοιραία. Την έχει ακυρώσει για πολλά χρόνια ακόμη. Την έχει βιάσει! Την έχει ληστέψει από οποιονδήποτε θελήσει να την πιστέψει στο μέλλον. Μου έχει αφαιρέσει το δικαίωμα να πιστεύω σε αυτή τη λέξη. Γιατί ποιος μπορεί να σηκωθεί αύριο και να ισχυριστεί ξανά μιαν άλλη, ακόμη πιο νέα, αλλαγή; Ποιος μπορεί, αύριο να μου την υποσχεθεί για άλλη μια φορά;

(Δεν τα αναφέρω αυτά απευθυνόμενος στο Γ. Παπανδρέου, που πρώτος από όλους έδωσε έμφαση στην περιβόητη αλλαγή. Σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ αλλαγή ζητούσε και αλλαγή υποσχόταν. Είναι καθαρά συλλογική αυτή η ευθύνη.)

Και η αριστερή στροφή! Φοβερή έμπνευση και τούτη! Τι χρειάζεται για να κερδίσουμε ξανά την εξουσία; Δημιουργούμε την εντύπωση για το δεξιό "τέρας" και του επιτιθέμεθα από τα αριστερά. Επί της ουσίας μηδέν εις το πηλίκο. Με ποιες πολιτικές και ποιες διαδικασίες θα γίνει η αριστερή στροφή κανείς δεν έμαθε.

Λυπούμαι πολύ, εν κατακλείδι. Γιατί θέλω να πιστέψω και θέλω δω κάτι να αλλάζει. Οι γονείς μας είχαν την ατυχία να χρειάζονται "αλλαγή" στα νιάτα τους και την τύχη να τη δουν να έρχεται – έστω και όχι υπό ιδανική μορφή. Η δική μας γενιά στερήθηκε ιδεολογίας, αποστράφηκε την πολιτική και οι γονείς της φρόντισαν να βιάσουν κάθε ευκαιρία για "νέα αλλαγή". Αυτό είναι ασυγχώρητο!