Τάκης Μπουγιούρης

Διαβάζω, όχι χωρίς ένα ελαφρό μειδίαμα, στο πρώτο θέμα της Καθημερινής αυτής της Κυριακής, ότι:

Από πού, λοιπόν, θα αντλήσει πρόσθετα έσοδα ο προϋπολογισμός του 2009, αφού εγκαταλείπεται η ιδέα να επιβληθεί ελάχιστο φορολογητέο εισόδημα και τεκμαρτός φόρος σε ένα εκατομμύριο και πλέον ελεύθερους επαγγελματίες και επιτηδευματίες που φοροδιαφεύγουν συστηματικά;

Το θέμα που ο αρθρογράφος επιχειρεί να θίξει στο άρθρο αυτό είναι η δυσκολία – μάλλον αδυναμία – της κυβέρνησης των μόλις 152 βουλευτών να έρθει σε ρήξη με το 1 εκατομμύριο ελευθέρων επαγγελματιών / φοροφυγάδων και τις συντεχνίες τους. Κι αυτό γιατί 1 εκατομμύριο ψηφοφόροι είναι πολύ μεγάλος αριθμός στο σημερινό ασταθές πολιτικό σκηνικό. Ξεχνάει, όμως, να κάνει ορισμένους στοιχειώδεις διαχωρισμούς βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι συμβολαιογράφους, γιατρούς και δικηγόρους με υδραυλικούς, ηλεκτρολόγους και ταξιτζήδες ισχυριζόμενος ότι:

Αυτή η απίθανη λοιπόν «μαστοράτζα», που είναι ο τρόμος και ο φόβος των νοικοκυριών…

Και αναφωνώντας με αγανάκτηση:

Έλεος πια! Ολοι αυτοί ζουν πλουσιοπάροχα καταχρώμενοι φορολογικών εσόδων…

Καταλήγοντας, λίγο πιο πριν στο ίδιο άρθρο ότι:

 Είναι ντροπή για την κυβέρνηση που δεν τους επιβάλλει έναν τεκμαρτό φόρο¹!

Ελεύθερος επαγγελματίας ων, ανατριχιάζω μπροστά σε τέτοιες “ιδέες”. Σίγουρα σε όλους μας έχουν τύχει πελάτες που ζήτησαν να μην τους κοπεί απόδειξη για να γλιτώσουν το ΦΠΑ, και σίγουρα υπάρχουν υδραυλικοί που πρώτοι θα μας το προτείνουν αυτό όταν έρθουν σπίτια μας για επισκευές, και οπωσδήποτε υπάρχουν ταξιτζήδες που “πειράζουν” τις ταρίφες και υπερχρεώνουν ανυποψίαστους τουρίστες κοκ. Όμως, ποια λογική και ποιοι υπολογισμοί υποδηλώνουν ότι αυτές οι κατηγορίες επαγγελματιών ευθύνονται για το μεγάλο μέρος της φοροδιαφυγής στην Ελλάδα; Ποια στοιχεία αποδεικνύουν ότι αν αυτοί οι επαγγελματίες σταματήσουν να “φοροδιαφεύγουν” ο επόμενος προϋπολογισμός θα είναι περισσότερο υγιής;

Θα ευχόμουν να είναι κανείς λιγότερο κυνικός όταν κάνει παρόμοιες συστάσεις προς την κυβέρνηση και να εστιάζει σε μεγαλύτερα οικονομικά προβλήματα, όπως τα λαδώματα και οι μίζες, οι φούσκες του χρηματιστηρίου, τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων και η φοροδιαφυγή των μεγάλων εταιρειών. Μήπως όλα αυτά υφίστανται κανονική και νόμιμη φορολογία; Ποιους θα πρέπει να αποφασίσουμε να κυνηγήσουμε, τους “κουλουράδες” και τους “λαχειοπώλες” της οικονομίας ή τα “μεγάλα της κεφάλια”. Εκεί ακριβώς έγκειται και η αδυναμία αυτής και κάθε άλλης κυβέρνησης και όχι αλλού.

Κατά τα άλλα συμφωνώ απόλυτα με το γενικό τίτλο ότι “Η πολιτική ατολμία ωφελεί τους φοροφυγάδες“. Γιατί, πράγματι, το μέγεθος της φοροδιαφυγής Ελλάδα έχει ίδια τάξη μεγέθους με τον ίδιο μας τον προϋπολογισμό. Αλλά ας την αναζητήσουμε εκεί που έχει πραγματικά ουσία.

1. Ελάχιστο φορολογητέο εισόδημα, ανεξάρτητο του δηλωμένου –
π.χ. να δηλώνεις έσοδα 8500€ αλλά να φορολογείσαι για 11000€.

Δεν πρόκειται για τελειωμένη υπόθεση όπως πολλοί φοβούνται. Όλοι γνωρίζουμε ότι οι τηλεφωνικές μας συνομιλίες καταγράφονται από τις τηλεφωνικές εταιρείες και διατηρούνται για κάποια χρόνια για την περίπτωση που η δικαιοσύνη χρειαστεί να τις ανακαλέσει σε εξιχνιάσεις εγκλημάτων, μέχρις ότου διαγραφούν. Τι ισχύει όμως για τις ηλεκτρονικές μας επικοινωνίες; Για τα δεδομένα μας που διακινούνται μέσω των παροχών διαδικτύου; Αυτό δεν είναι ξεκάθαρο ακόμη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και κατά καιρούς βγαίνουν διάφορες αποφάσεις από τα τοπικά δικαστήρια κάθε χώρας. Στη Γερμανία σήμερα το ανώτατο δικαστήριο έβαλε φρένο σε νόμο που επιχειρούσε να θέσει σε ισχύ νόμο που επέβαλε στους παρόχους να τηρούν ηλεκτρονικό αρχείο για διάστημα 6 μηνών στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας.

Πάντως ο – νόμος περί απορρήτου των επικοινωνιών – N.3471 του 2006, ο οποίος αποτελεί:

Ενσωμάτωση της Οδηγίας 2002/58/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 12ης Ιουλίου 2002 σχετικά με την επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και την προστασία της ιδιωτικής ζωής στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών, ΕΕ L 201/37 της 31ης Ιουλίου 2002,

ορίζει στο Άρθρο 4 (με τίτλο "Απόρρητο") ότι:

παρ. 1. Οποιαδήποτε χρήση των υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών που παρέχονται μέσω δημοσίου δικτύου επικοινωνιών και των διαθεσίμων στο κοινό υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών, καθώς και των συναφών δεδομένων κίνησης και θέσης, όπως ορίζονται στις διατάξεις του άρθρου 2 του παρόντος νόμου, προστατεύεται από το απόρρητο των επικοινωνιών.
παρ. 2. Απαγορεύεται η ακρόαση, υποκλοπή, αποθήκευση ή άλλο είδος παρακολούθησης ή επιτήρησης των ηλεκτρονικών επικοινωνιών και των συναφών δεδομένων κίνησης και θέσης, εκτός αν προβλέπεται άλλως από το νόμο,

ενώ, σπεύδει να προβλέψει ότι:

παρ. 4. …επιτρέπεται η τεχνικής φύσεως αποθήκευση, η οποία είναι αναγκαία για τη διαβίβαση της επικοινωνίας. (για να μην παλαβώσουμε κιόλας τελείως βρε αδερφέ.

Επομένως ξέρουμε τι λέει τόσο ο ευρωπαϊκός όσο και ο ελληνικός νόμος πχ. σχετικά με την πιθανότητα να φιλτράρουν οι παροχείς τα δεδομένα μας ώστε – λέμε τώρα – να κόβουν τις P2P υπηρεσίες…

Ο παραπάνω τίτλος είναι σχεδόν αστείος. Πώς μπορείς να τιθασεύσεις σε μια δημοκρατία την καθημερινή συζήτηση ανάμεσα στους πολίτες της; Γιατί περί αυτού πρόκειται. Κι έχει ξεκινήσει μια ατέρμονη κουβέντα, αλλά ίσως χρήσιμη εφόσον φωτίζει τις οδούς του διαδικτύου στα μάτια εκείνων που τις αγνοούσαν.

Πολύ θα ήθελα – και αν περνούσε από το χέρι μου θα το έκανα – να υπάρξει ένας νόμος που να απαγορέψει την ηλιθιότητα και τα παράγωγά της. Στο χώρο των ΜΜΕ υπάρχουν πάμπολλα τέτοια. Αλλά αυτό δε μπορεί να γίνει! Κι αν με στενοχωρεί, ξέρω ότι καλώς είναι που δε μπορεί να γίνει. Η συζήτηση που έγινε στο press-gr δε με ενδιαφέρει καθόλου, ούτε τι ειπώθηκε ούτε πώς προσβλήθηκε αυτός που προσβλήθηκε από αυτή. Με ενδιαφέρει όμως το γενικότερο ζήτημα που προκύπτει από αυτή.

Είναι δυνατόν μια ιστοσελίδα (blog, forum, portal ή ό,τι άλλο θέλετε) να φιλτράρει αποδοτικά το feedback (σχόλια, απόψεις κλπ) που δέχετεται από τους χρήστες της; Σε πολλές περιπτώσεις το μέγεθος των σχολίων το κάνει απαγορευτικό. Κι αν κάποιος γράψει προσβλητικά σχόλια για κάποιον άλλο στον τοίχο του σπιτιού μου, είμαι μετά εγώ υποχρεωμένος να καθαρίσω τον τοίχο αυτό; Μπορεί να μην είμαι καν σε οικονομική θέση να το κάνω. Βέβαια με ένα forum ή ένα blog δίνω βήμα λόγου στον καθένα για να στέλνει απόψεις που καταγράφονται και μένουν, ενώ με τον τοίχο του σπιτιού μου δε δίνω βήμα λόγου – τουλάχιστο όχι εκ προθέσεςως.

Επιπλεόν στη συζήτηση που γίνεται αυτές τις μέρες η φαιά ουσία καταναλώνεται στα blogs κάτι λανθασμένο κατά την άποψή μου διότι αφήνει ουσιώδεις πτυχές απ’ έξω. Μήπως το ίδιο δεν ισχύει τόσα χρόνια με τα forums; Το μόνο που χρειάζεται για να γραφτεί κανείς σε αυτά είναι ένα δωρεάν email και μπορεί να γράφει ό,τι του καπνίσει ανώνυμα. Βέβαια τα forums έχουν διαχειριστές. Από τεχνική άποψη, ναι, έχουν. Αλλά το ίδιο ζήτημα ανακύπτει όσον αφορά την ευθύνη τους για τα μηνύματα των χρηστών μεταξύ τους.

Θα ήθελα να τονίσω ακόμη ότι το internet λειτουργεί σε πολλές περιπτώσεις όπως ένα κοινωνικό σύνολο. Κάποιοι άνθρωποι εκφράζουν απόψεις, κάποιοι άλλοι τις σχολιάζουν. Συχνά κάποιοι ίσως προσβληθούν και αυτοί που τους προσέβαλλαν ίσως κληθούν να απολογηθούν γι’ αυτό. Επίσης, στο internet λειτουργεί έμπρακτα και η έννοια της "κοινής γνώμης". Δηλαδή, αν πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι κάποιος είναι πχ κλέφτης τότε για το κοινωνικό σύνολο αυτός είναι κλέφτης. Δεν έχει σημασία τι είναι αυτός στην πραγματικότητα. Φυσικά δε μου αρέσει αυτό, αλλά έτσι λειτουργεί η κοινωνία και δεν τίθεται θέμα δικαίου. Για παράδειγμα είναι στον ΟΤΕ ληστές ή όχι; Είναι ο George Bush miserable failure ή όχι;

Δε βρίσκω κανένα λόγο γιατί θα έπρεπε να ισχύσει στο internet κάτι διαφορετικό από ότι ισχύει σε άλλα μέσα, από ότι ισχύει γενικότερα δηλαδή. Οποτεδήποτε κάποιος θίγεται από κάτι έχει το δικαίωμα να απευθυνθεί στη δικαιοσύνη και αυτή θα χρησιμοποιήσει τα μέσα που διαθέτει. Θα επαναλάβω κάτι που λέω τακτικά εδώ μέσα. Το διαδίκτυο και η πρόσβαση στην ηλεκτρονική πληροφορία είναι σαν τους δρόμους. Είναι επιθυμητό να παρέχεται σε όλους, άνευ όρων και μόνο σε περίπτωση παραπτωμάτων να λειτουργούν μηχανισμοί που επεμβαίνουν.

Η έννοια της αριστεράς είναι τα τελευταία χρόνια κάπως παρεξηγημένη. Τι είναι "αριστερά"; Δε θα προσπαθήσω να το προσεγγίσω κοινωνικοπολιτικά και ιστορικά – δε μπορώ! – αλλά από την πλευρά του ατόμου/πολίτη που επιχειρεί να σκεφθεί! Άλλωστε, όπως άκουσα την κ. Παπαρήγα τις προάλλες να λέει, σημασία δεν θα πρέπει να δίνεται στα πρόσωπα και τα κόμματα αλλά στην εξέλιξη των πραγμάτων μέσα από τη λαϊκή παρέμβαση. Με δυο λόγια, δηλαδή, μεταφράζω αυθαίρετα εγώ, δεν έχει σημασία τι πιστεύεις, ποιος είσαι, από που έρχεσαι κλπ στην πολιτική αλλά το κατά πόσο μετουσιώνεις την ισχύ που σου εμπιστεύονται σε πράξεις υπέρ του κοινωνικού καλού. (Επίτηδες χρησιμοποιώ τη λέξη "καλό", γιατί όλοι το επιθυμούμε αλλά ποτέ κανείς δεν μπορεί να το προσδιορίσει απόλυτα).

Κάποτε ήταν απλό να είσαι αριστερός. Η αριστερά ταυτιζόταν με την δημοκρατικότητα και την προοδευτικότητα. Εννοώ ήταν απλό να προσδιορίσεις το ότι είσαι αριστερός, ποιος είναι αριστερός και ποιος δεν είναι. Το να το πράξεις ήταν ένα εντελώς διαφορετικό πρόβλημα, για το οποίο άνθρωποι κινδύνευσαν, διώχθηκαν, σκοτώθηκαν και άλλα πολλά. Εξαιτίας των αγώνων που προοδευτικοί άνθρωποι έδωσαν τον περασμένο αιώνα (ο οποίος, τελικά, ίσως χτες με την παραίτηση του Κάστρο ολοκληρώθηκε, κύριε Γκρίτζαλη) η αριστερά περιβάλλεται συχνά και με ένα πέπλο γοητείας και νοσταλγίας. Για πολλούς λόγους όχι άδικα. Οπωσδήποτε, πάντως, η εμμονή σε αυτούς έχει το ρίσκο να δημιουργήσει αγκυλώσεις.

Και ποια είναι η σύγχρονη αριστερά; Πόσο ξεκάθαρο είναι σήμερα τι είναι αριστερή σκέψη και τι όχι; Πιστεύω ότι δεν είναι τόσο ξεκάθαρο. Στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερά! Το μειδίαμα είναι αυθόρμητο, καταλαβαίνω. Επομένως ο αυτοπροσδιορισμός δεν είναι αρκετός. Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της αριστεράς, ΚΚΕ και Σύριζα μονοπωλούν την έννοια αυτή βασιζόμενα κυρίως στην παράδοση και σε μια ρητορική υπέρ των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Όμως, παρόλο που εν πρώτοις εμφανίζονται γνήσια αριστερά, εξακολουθούν να εμμένουν στις διαφορές που τα χωρίζουν. Δεν έχω ζήσει τη μεταπολίτευση και μετά βίας θυμάμαι το βρώμικο 89. Για έναν άνθρωπο σαν και εμένα η διάσπαση αυτή της αριστεράς είναι παρανοϊκή.

Διαπιστώνω με τα παραπάνω, ότι η αριστερά στη χώρα μου αντιπροσωπεύεται πολιτικά από τη μια πλευρά από το αυτοπροσδιοριζόμενο ως αριστερό ΠΑΣΟΚ και από την άλλη πλευρά από δύο κόμματα που διαφωνούν σαν να είχαν ήδη στα χέρια τους την εξουσία και το πρόβλημά τους έγκειται στο ποιο από τα δύο θα τη διαχειριστεί καλύτερα. Δηλαδή διαπιστώνω μια πολιτική ανυπαρξία της αριστεράς. Τι κι αν υπάρχουν προοδευτικά μυαλά; Είτε μένουν στην αφάνεια, είτε αναλώνονται στην κατάσταση που περιγράφω πιο πάνω!

Όμως το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα εξουσίας και αυτό το διαφοροποιεί σημαντικά από την υπόλοιπη "αριστερά". Είναι ένα κόμμα που ό,τι λέει προγραμματικά οφείλει να πράξει και μετεκλογικά. Και κρίνεται – και κρίθηκε – για αυτό. Εκτός απροόπτου, μέχρι τις επόμενες εκλογές η τωρινή κυβέρνηση θα έχει φθαρεί αρκετά για να του παραχωρήσει την εξουσία. Δε μπορεί να ελπίζει κανείς τίποτε από αυτό το γνωστό και ίδιο ΠΑΣΟΚ που δεν άλλαξε.

Και τι να ελπίζει από ΚΚΕ και Σύριζα πέρα από την έκφραση μιας κάποιας διαμαρτυρίας και καταγγελτικότητας; Οι διαφορές που τους χωρίζουν θα είχαν ουσία μόνο εάν η κυβέρνηση βρισκόταν στα χέρια τους, αλλά και τότε υπάρχει "αρκετή" δημοκρατία στη χώρα μας για να μη δημιουργεί αδιέξοδα προβλήματα. Στο Σύριζα υπάρχει ένας σχετικός αέρας ανανέωσης με την εκλογή Τσίπρα. Αν υπάρχει κάποιο διακύβευμα για την αριστερά στην Ελλάδα από αυτή τη γενιά είναι τούτο: ο παραμερισμός του παρελθόντος και η ανάδειξή της σε μία ενιαία και δημιουργική δύναμη. Λέω "παραμερισμός" και όχι συναίνεση ή συμφιλίωση ή προγραμματική συμφωνία. Τι κι αν διαφωνούν στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας; Μήπως στη βουλή δε λαμβάνονται οι αποφάσεις και ψηφίζονται τα νομοσχέδια, από την πλειοψηφία; Μόνο έτσι ο αριστερός λόγος θα αποκτήσει πραγματική πυγμή και θα εξωθήσει, για παράδειγμα, και το πολιτικό σκηνικό σε κυβερνήσεις συνεργασίας.

Κάπως έτσι βλέπω την αριστερά σήμερα. Από τη μια μεριά τη δυνατότητα για την ενότητά της και από την άλλη τη διάθεσή της να βρεθεί σε συνεργατικούς κυβερνητικούς σχηματισμούς. Και πιστεύω ότι το πρώτο είναι εν μέρει δίοδος και για το δεύτερο. Αρκεί να είναι επιθυμητά και τα δύο.

Οι πρόσφατες εκλογές στην Κένυα θυμίζουν δικές μας εποχές όπου "και τα δέντρα ψήφιζαν". Η χώρα βρίσκεται σε συνεχείς αναταραχές έκτοτε. Οι Κενυάτες είχαν βαλει για τα καλά τη χρήση των κινητών τηλεφώνων στη ζωή τους σε σημείο που αυτά να είναι πραγματικά απαραίτητα στην επικοινωνία και τις συναλλαγές τους (κατά κάποιο τρόπο πέρασαν από το "καθόλου τηλέφωνο" στο κινητό χωρίς να προλάβουν πολύ-πολύ το σταθερό τηλέφωνο). Επίσης τα χρησιμοποιούν κυρίως με μονάδες (ή "airtime") και όχι με πάγια τέλη. Με τις αναταραχές τα περισσότερα σημεία πώλησης μονάδων για κινητά τηλέφωνα έχουν κλείσει δημιουργώντας έτσι μια κρίση στην αγορά κινητής τηλεφωνίας, σε σημείο όπου αυτά να γίνονται πανάκριβα προϊόντα μαύρης αγοράς.

Ορισμένα εντυπωσιακα φαινόμενα είναι τα εξής:

1. Μια χώρα της Αφρικής κάνει εξαιρετικά εκτεταμένη χρήση κινητών τηλεφώνων.
2. Οι μονάδες των κινητών έχοντας γίνει απαραίτητες για την καθημερινή ζωή εμφανίζονται στη μαύρη αγορά μαζί με τα είδη πρώτης ανάγκης!
3. Πολλοί Κενυάτες προσπαθούν να ευαισθητοποιήσουν τον υπόλοιπο κόσμο χρησιμοποιώντας τις τεχνολογίες διαδικτύου, πχ δες εδώ κι εδώ (άσχετο με τα υπόλοιπα αλλά πολύ ενδιαφέρον)

Μπορείς κι εσύ να βοηθήσεις στέλνοντας βοήθεια. Ένας από τους τρόπους είναι να στείλεις μονάδες σε αυτούς που το έχουν ανάγκη. Ένα από τα σημεία των καιρών, θα έλεγα.

(Αυτό το post είνα εμπνευσμένο από ετούτο το post)

ΥΓ: Για να σας προβοκάρω λίγο, σας καλώ να συνδέσετε τα παραπάνω με τη συζήτηση που έγινε λίγες μέρες πιο πριν εδώ σχετικά με τη ματαιότητα της τεχνολογίας!

"Α’ στο διάλο".., θα σκάσω, δε μπορώ να μη το σχολιάσω.  Εισαγωγή:

Ως e-trikala αναφέρεται ένα σύνολο εφαρμογών ΤΠΕ μέσα από τις οποίες φιλοδοξούμε να παράσχουμε σύντομα στους δημότες της πόλης των Τρικάλων- και της ευρύτερης περιοχής – ηλεκτρονικές υπηρεσίες με στόχο την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης αυτών. (από το www.trikalacity.gr και το www.e-trikala.gr)

Ο δήμος Τρικκαίων (τα γνωστά μας Τρίκαλα) είναι η πρώτη "ηλεκτρονική" πόλη στην Ελλάδα. Ή, αλλιώς, είναι η πρώτη πόλη που επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τις τεχνολογίες της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών με στόχο τη "βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των πολιτών της". Πόσο καλύτερη εφαρμογή μπορεί να βρει κανείς στην πράξη για την τεχνολογία;

Πράγματι στα Τρίκαλα τα τελευταία χρόνια, έπειτα από τις τελευταίες δημοτικές εκλογές, η τοπική αυτοδιοίκηση έκανε ξεκάθαρη στροφή προς τις νέες τεχνολογίες και την αξιοποίησή τους στις διαδικασίες της. Ούτε αριστερή ούτε δεξιά στροφή! Και με την αρωγή τηςΚοινωνία της Πληροφορίας εντυπωσιακά πράγματα έχουν επιτευχθεί. Παραθέτω μερικά (με το σαγόνι κατεβασμένο):

1. Δωρεάν ασύρματο δίκτυο: δωρεάν ασύρματο δίκτυο (μέσω wi-fi) σε όλη σχεδόν την πόλη των Τρικάλων (δες και χάρτη κάλυψης) σε ταχύτητες 768kbps με 1mbps.
2. Υπηρεσία παραπόνων "Δημοσθένης": ένα σύστημα καταχώρισης παραπόνων / επισημάνσεων από τους πολίτες προς το δήμο που ενοποιεί όλους τους τρόπους (φυσικό, ηλεκτρονικό, τηλεφωνικό).
3. Τηλεπρόνοια: "…δημιουργία ενός δικτύου τηλεπρόνοιας, χρησιμοποιώντας υποδομές τηλεματικής, που θα λειτουργεί στο Δήμο Τρικκαίων για την παροχή υπηρεσιών υποστήριξης στις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες (ηλικιωμένους, ΑΜΕΑ, άτομα με χρόνιες παθήσεις κλπ)"

Όλα αυτά φαντάζουν αστρονομικά για τα ελληνικά δεδομένα. Ελπίζω και να αξιοποιηθούν στην πράξη. Προσωπικά πιστεύω ότι οι νέες τεχνολογίες και οι τηλεπικοινωνίες είναι ένα αγαθό το οποίο κάθε πολιτεία οφείλει να παρέχει στα μέλη της. Όπως ακριβώς έχουμε δρόμους για να κυκλοφορούμε – ό,τι δρόμοι και αν είναι αυτοί τελοσπάντων – έτσι θα έπρεπε να έχουμε πρόσβαση στο διαδίκτυο. Οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών μπορούν στη συνέχεια έτσι κι αλλιώς να συνεχίσουν να θησαυρίζουν πουλώντας μας υπηρεσίες, όπως ένας ταξιτζής -δικαίως – πληρώνεται για να μας μεταφέρει πάνω στους δημόσιους, κατά τα άλλα, δρόμους. Μια τέτοια πολιτεία αναγνωρίζει πως η τεχνολογία είναι μέγιστο αγαθό. Εφόσον, βέβαια, έχει αξιωθεί να παρέχει τα υπόλοιπα αυτονόητα για την αξιοπρεπή ύπαρξη των πολιτών (δρόμοι, υγεία, παιδεία, προσιτό φως και νερό κλπ). Και ως τέτοιο την κάνει διαθέσιμη σε αυτούς.

Πρόσφατα, ανησυχούσα για το γεγονός ότι "η Google βρίσκεται πίσω σχεδόν από κάθε κλικ που γίνεται στο διαδίκτυο". Κι ακόμη για το ότι η Google "προμοτάρει" τις σελίδες της Wikipedia κλπ:

Φίλιοι αριθμοί και μηχανές αναζήτησης
Όταν μεγαλώσω θέλω να με αγοράσει η Google!

 Διαβάζω, λοιπόν, σήμερα για ένα εμπεριστατωμένο άρθρο Αυστριακού καθηγητή, ονόματι Boffins Hermann Maurer, όπου, αφότου αναγνωρίσει τα θετικά της Google, αναπτύσσει την ανησυχία του για τα μεγέθη που η συγκεκριμένη εταιρεία έχει πάρει και για το γεγονός ότι ελέγχει πολλές συνδυαζόμενες υπηρεσίες που κατακλύζουν το διαδίκτυο (gmail, google-earth, google-maps, youtube, google-docs…). Καθώς αυτές συγκεντρώνονται μαζικά σε μία και μόνο εταιρεία, ο ερευνητής ισχυρίζεται ότι αυτή η δύναμη μπορεί να γίνει μέσο εξουσίας ή εργαλείο αυτής (σε δική μου ελεύθερη ερμηνεία).

Για τους ενοχλητικά φιλομαθείς: "Google: Freund oder Feind" (προσοχή, 10mb! PDF!! και στα γερμανικά!!!)

Να κάνω και μια πρόβλεψη; Μια από τις επόμενες εξαγορές της Google είναι το Wikimedia Foundation, εκτός και αν τίποτε περίεργοι νόμοι για ΜΚΟ το απαγορεύουν στις ΗΠΑ.

Προσθήκη:
Πρέπει να αρχίσω να διαβάζω τις εφημερίδες στον καιρό τους, αλλιώς δεν έχει νόημα! Τελοσπάντων να μια σειρά από σχετικά άρθρα από την Καθημερινή της προ-περασμένης Κυριακής, από την ίδια σελίδα/στήλη. Είναι αρκετά περιεκτικά μιας και θίγουν πολλά ζητήματα μαζί, αν και σε μερικά σημεία γίνονται ορισμένες απλουστεύσεις.

Δεν αστειεύομαι, το τηλέφωνο έχει πεθάνει. Οι δύο πιθανότεροι ύποπτοι για το θάνατό του είναι το διαδίκτυο και το κινητό. Μάλλον το δεύτερο είναι ο εγκέφαλος και το πρώτο ο συνεργός. Όπως και να ΄χει πέθανε και όσοι ακόμη το χρησιμοποιούν αδίκως παραπονιούνται που δεν αντιδρά πλέον, γιατί πολύ απλά είναι νεκρό. Στη μνήμη του οι εταιρείες τηλεφωνίας – τηλεπικοινωνιών τις λέμε τώρα – ακόμη θησαυρίζουν καθώς δεν είναι λίγοι εκείνοι που εξακολουθούν να πληρώνουν μηνιαίως μια σκιά, μια ανάμνηση, μια αδειανή υπηρεσία.

Δε θα αρνηθώ τη συναισθηματική αξία που έχει για πολλούς το τηλέφωνο. Το email σκότωσε το ταχυδρομείο, απλά διευκόλυνε πολλές διαδικασίες. Έτσι και ο θάνατος του τηλεφώνου δε σκοτώνει τις τηλεπικοινωνίες. Αντιθέτως, οι τηλεπικοινωνίες σκοτώνουν το τηλέφωνο. Αν αναρωτιέσαι γιατί στο καλό τα γράφω αυτά:

Θα μιλήσω με απλά μαθηματικά:

1. Δεκάδες πάροχοι πλέον μας δίνουν internet μυριάδων mbs – οι μεγαλύτερες υποσχέσεις φτάνουν τα 24 αν και δεν τα αγγίοζουν επουδενί.

2. Είναι δυνατόν σήμερα να "μιλάει" κανείς μέσω διαδικτύου (το περίφημο VoIP αυτό είναι). Και οι εναλλακτικοί πάροχοι (όλοι πλη του ΟΤΕ, δηλαδή) αυτό εφαρμόζουν!

3. Οι απαιτήσεις αυτού σε όγκο δεδομένων είναι ελάχιστες. Μόλις μερικές δεκάδες kbps και ανάλογα με την ποιότητα που θα ήθελε κανείς να επιτύχει.

Τρία στοιχεία, λοιπόν: (1) Μου δίνουν mbps για internet, (2) χρησιμοποιούν το internet για την VoIP τηλεφωνία, (3) η VoIP τηλεφωνία έχει απαιτήσεις ένα μικρό ποσοστό του internet που μου δίνουν. Το πιάσατε;

Πληρώνεις – σύμφωνα με τις τελευταίες προσφορές – γύρω στα 24€ πάνω κάτω για να βάλεις ένα εναλλακτικό πάροχο. Η τιμή φτάνει γύρω στα 34€ πάνω κάτω για να έχεις και internet (και οι δύο τιμές αφορούν απεριόριστες τις δύο υπηρεσίες). Το πιάσατε;

Πιο λιανά: Πληρώνεις 34€ και για τις δύο υπηρεσίες, internet και τηλέφωνο! Ενώ μόνο για τηλέφωνο 24€! Δηλαδή το τηλέφωνο VoIP, που χρησιμοποιεί το internet ουσιαστικά, κοστίζει δύο φορές πιο πολύ από την προσθήκη στην τιμή και του ίδιου του internet ως υπηρεσία. Και σα να μην έφτανε αυτό οι απαιτήσεις του τηλεφώνου αυτού σε δεδομένα είναι πολλές φορές μικρότερες από τη χωρητικότητα του ίδιου του internet.

Αυτά είναι ανώτερα μαθηματικά και χρειάζονται κάνα δυο MBA για να τα αντιληφθείς. Μέχρι τότε μπορείς να συνεχίσεις να είσαι ικανοποιημένος για τις φοβερές "προσφορές" που σου σερβίρονται καθημερινά και άσε με εμένα να θρηνώ το θάνατο του τηλεφώνου.

ΥΓ: Για να μην υπάρχουν πολλά τεχνικά κενά ας πούμε πως μόνο με internet σήμερα και το κατάλληλο (δωρεάν) λογισμικό, άντε και κάποιο φθηνό εξοπλισμό (DSL routers, VoIP συσκευές) να μιλάς όσο θες με όποιον θες σε όποιο – ανεπτυγμένο – σημείο του κόσμου θες. Παραμένοντας όμως τεχνολογικά αναλφάβητοι θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Ήθελα ο τίτλος να είναι "Σύρετε στη Μακεδονία για επενδύσεις κόσμε" αλλά τελικά είπα να το αλλάξω για να μην προκαλώ τα χρηστά μας ήθη. Είναι μεγάλη η ιστορία έτσι και αλλιώς, μεγαλύτερη από όσο αντέχουμε να θυμόμαστε.

Όμως, για να είμα ειλικρινής, εντυπωσιάζομαι από το πόσο απροκάλυπτα το γειτονικό μας κράτος χρησιμοποιεί τον όρο Μακεδονία. Πρέπει να είμαστε το μοναδικό μέρος στον κόσμο όπου είναι κατανοητό ποια είναι η διαφορά που μας χωρίζει με τη FYROM. Θα πρέπει να φαντάζει εξαιρετικά απίθανη και περίεργη αυτή η διένεξή μας στον υπόλοιπο κόσμο, τον οποίο και βάζουμε μονίμως και ατύχως τοποτηρητή των εθνικών μας "διεκδικήσεων".

Διάβαζα αυτό στην online έκδοση των Times της Νέας Υόρκης και είδα να φιγουράρει φαρδιά πλατιά στο banner η εξής φοβερή διαφήμιση: "Invest in Macedonia – New business heaven in Europe". Επί λέξη. Και μάλιστα εις διπλούν – η διαφήμιση υπήρχε ξανά και στη δεξιά στήλη! Κι επειδή αυτό το banner σε λίγο θα έχει εξαφανιστεί να και ένα screenshot:

(παρακαλώ, προπετή αναγνώστη, αγνόησε τα πολλά tabs στο Firefox, είμαι άνθρωπος με πολλές δουλειές και πολά ενδιαφέροντα)

Κι αν φοβάσαι ότι μπορεί να είμαι καλός στο κολάζ (δεν είμαι!) δες και το site που αποθεώνει την παραπάνω διαφήμιση… Ω, ναι! Το site αυτό και η αντίστοιχη διαφήμιση προπαγανδίζουν (είδες, δεν είπα "διαφημίζουν") τη FYROM ως το νέο επιχειρηματικό παράδεισο στην Ευρώπη και καλούν επενδυτές και επιχειρηματίες να στραφούν προς τα εκεί.

Ανατριχιαστικά είναι τα επιχειρήματα που που αφειδώς και ανερυθρίαστα παραθέτουν. Διασκεδάστε με μερικά:

1. Stable Democracy (EU & NATO candidate)
2. Great Infrastructure
3. Great People (!)
4. Good living environment
5. Responsive University system

Ποιος είπε ότι μια χώρα δεν έχει το δικαίωμα να διαφημίζει τον εαυτό της στις υπόλοιπες; Κανείς! Μήπως εμείς δεν το κάνουμε; Μήπως δε διαφημίζουμε με κάθε ευκαιρία λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μουουουου…