Τάκης Μπουγιούρης

Τώρα φτάσαμε εδώ. Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω. Το ΔΝΤ ήρθε όχι για να αναδιοργανώσει την ελληνική οικονομία αλλά για να εξασφαλίσει ότι θα ξεπληρώσουμε τα χρέη μας. Η δουλειά του δεν είναι να μας φτιάξει κράτος αλλά να μας εξαναγκάσει να κόψουμε από όπου μπορούμε για να μπορέσουν οι δανειοδότες μας να κοιμούνται ήσυχοι ότι θα πάρουν πίσω τα χρωστούμενα με τους τόκους τους. Επομένως, ναι, ας ξεπληρώσουμε τα χρέη μας – δε θα μπορούσα να ισχυριστώ κάτι άλλο. Αλλά αυτό είμαι σχεδόν σίγουρος ότι θα γίνει τελικά. Αυτό θα το κάνει το ΔΝΤ θέλουμε δε θέλουμε. Το μέγα ζήτημα είναι αν θα μείνει καθόλου κράτος μετά. Αν θα έχει δημιουργηθεί η υποδομή για μια σύγχρονη χώρα ή η ιστορία θα μας επιστρέψει εκεί όπου ξεκινήσαμε το 1981; Φοβούμαι πως το δεύτερο είναι η περισσότερο πιθανή εκδοχή. Όσο τη διαχείριση της χώρας έχουν στα χέρια τους οι ίδιες μέτριες προσωπικότητες που την είχαν χρόνια τώρα – εναλλάξ – και δεν έχουν κάνει ακόμη ούτε καν την αυτοκριτική τους, η ελπίδα για αλλαγή χάνεται. Ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου καταχράστηκε με τον πιο βίαιο και αχόρταγο τρόπο τη λέξη "αλλαγή" στη συνθηματολογία του πριν από τις τελευταίες εκλογές (Οκτώβρης 2009). Ποια άλλη αλλαγή μας μένει να ελπίζουμε;

Το ΔΝΤ θα μας σφίξει το ζωνάρι μέχρι εκεί που δεν πάει. Θα  περικόψει, θα απολύσει, θα μειώσει και θα το κάνει με την αυθεντία που έχει και με την εξουσία που διαθέτει. Άλλωστε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο εκλήθη εδώ πέρα, δεν ήρθε από μόνο του. Το ΔΝΤ πουθενά δεν απέτυχε στον κόσμο. Όπου κι αν πήγε οι οικονομίες έλυσαν με τις παρεμβάσεις του το πρόβλημα των χρεών τους. Αλλά έπεσαν και σε βαθιές και καταστροφικές υφέσεις. Το πρώτο θα γίνει και στην Ελλάδα σίγουρα. Θα μας εξαναγκάσουν να ξεπληρώσουμε – αυτή είναι η δουλειά τους. Το τι θα ακολουθήσει είναι δικό μας θέμα! Μια κάποια ύφεση θα ακολουθήσει. Την έχουμε κάτσει τη βάρκα, που λένε, για την ώρα, δεν υπάρχει αμφιβολία. Όμως ο χρόνος κυλάει θέλουμε δε θέλουμε και, όσες θυσίες κι αν κάνουμε την επόμενη 3ετία-5ετία και όσο κι αν ματώσουμε, η περίοδος αυτή θα παρέλθει και θα βρεθούμε αντιμέτωποι με τον κακό μας εαυτό και πάλι. Θα βρεθούμε αντιμέτωποι με το ίδιο κράτος, με τις ίδιες πολιτικές. Και τότε θα έχουμε και βεβαρημένο ποινικό μητρώο διεθνώς.

Δύο πράγματα μπορώ να ελπίζω από την πραγματικά ζοφερή αυτή περίοδο που περνάμε αυτές τις μέρες και τις μέρες που θα ακολουθήσουν. Το πρώτο είναι μια αλλαγή του πολιτικού σκηνικού.  Ένα ξεσκαρτάρισμα σε πολλά επίπεδα (πολιτική, οικονομία, κοινωνία). Δεν είναι δυνατόν να αλλάξει κάτι με τις ίδιες νοοτροπίες, τα ίδια πρόσωπα, τα ίδια κόμματα. Δεν είναι δυνατόν οι ηθικοί αυτουργοί της χρεωκοπίας της χώρας, οι διαχειριστές των κυβερνήσεων που οδήγησαν εδώ να είναι οι ίδιοι που καταγγέλλουν τη σήψη του πολιτικού συστήματος και να ευαγγελίζονται τη "νέα αλλαγή". Αυτή η "νέα μεταπολίτευση" που ακούμε έντονα τελευταία πρέπει να γίνει. Τα κόμματα όπως τα ξέρουμε πρέπει να αρχίσουμε να τα νοούμε ως 'παλαιά κόμματα" και στη θέση τους να ξεπηδήσουν άλλα. Για παράδειγμα, σκεφθείτε πόσο πιο λογική θα ακούγεται η λύση των κυβερνήσεων συνεργασίας, που σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι αυτονόητη, μετά την περίοδο που διανύουμε. Τότε που, ελπίζω, τα δύο μεγάλα κόμματα θα αναζητούν ψηφοφόρους με το τουφέκι, μιας και, ελπίζω και πάλι, ο λαός θα τους έχει καταλογίσει τις ευθύνες που τους αναλογούν.

Το δεύτερο πράγμα στο οποίο θα ήθελα να ελπίζω είναι οι υποδομές για ένα σύγχρονο κράτος. Για λόγους που έχει καταστεί πλέον τετριμμένο να αναφέρουμε, το ελληνικό κράτος όχι απλά δε λειτουργεί στην υπηρεσία του πολίτη αλλά του παρουσιάζει και προσκόμματα στην καθημερινότητά του. Όλες οι χώρες της Ευρώπης έχουν προβλήματα και, συχνά, μεγάλα. Αλλά έχουν ένα κράτος που λειτουργεί. Μια δημόσια διοίκηση που κάνει τη δουλειά της προς όφελος της κοινωνίας και της ζωής του πολίτη. Δεν ελπίζω σε μετατόπιση του πολιτικού μας σκηνικού προς αριστερότερες ιδεολογίες και δεν ξέρω αν θα το ευχόμουν κιόλας. Αλλά ελπίζω, αρχικά, σε ένα κράτος δυτικό και ευρωπαϊκό (όχι αμερικανικό), με όλα τα χίλια μύρια στραβά που έχουν τα δυτικά και ευρωπαϊκά κράτη αλλά που να λειτουργεί! Ας δανείζεται κι ας χρωστάει αλλά να λειτουργεί. Κι αυτό, όχι γιατί δεν έχω όνειρα και οράματα, αλλά γιατί θέλω να έχω ρεαλιστικές ελπίδες.

Αυτά είναι τα όνειρα που πιστεύω ότι μπορεί να έχει μια γενιά που ακολουθεί αυτή της μεταπολίτευσης. Η γενιά της μεταπολίτευσης έκανε ό,τι έκανε και της έχουμε πολλά μαζεμένα, αλλά σε προσωπικό επίπεδο είναι οι γονείς μας και τους αγαπάμε. Τώρα που οι ιδεολογίες έχουν όλες απομυθοποιηθεί και τα οικονομικά συστήματα έχουν όλα δείξει ότι μπορούν και καταρρέουν, τα όνειρά μας δεν πρέπει παρά να είναι ψύχραιμα και συγκρατημένα. Θέλω να φύγουν οι παλιοί, να πάνε στο καλό, μας έδειξαν τι μπορούν να κάνουν και θέλω να φτιάξουμε μια χώρα με ένα λειτουργικό κράτος. Δεν ελπίζω σε τίποτε άλλο…

Θυμάστε τη φετινή εκπομπή του Alpha με τίτλο "Για λογαριασμό σας"; Ένα ριάλιτυ όπου οικογένειες οι οποίες βρίσκονταν στο χείλος της χρεωκοπίας φώναζαν την εκπομπή για να τους βάλει τάξη στα οικονομικά τους! Βρε, βρε, πόσο προφητικό ήταν για την ίδια τη χώρα να προβληθεί φέτος. Αυτό δεν είναι το ΔΝΤ για τις χώρες; Ό,τι ήταν για τις οικογένειες εκείνες το "Για λογαριασμό σας"! Μόνο που το ΔΝΤ έχει την ισχύ να επιβάλλει μέτρα και κανόνες στις χώρες που επισκέπτεται ενώ ο κακομοίρης ο κ. Ν. Σαμοΐλης, ο παρουσιαστής της εκπομπής, μόνο συμβουλές μπορούσε να δώσει και συστάσεις να κάνει. Και θυμάμαι τα πικρά γέλια που είχαμε κάνει με εκείνη την οικογένεια, η οποία, μετά την υποτιθέμενη αποπληρωμή των χρεών της (από δάνεια, κάρτες, εφορίες κλπ) και αφού θα είχε ξεπουλήσει σπίτια και οικόπεδα, ανακοίνωσε ότι το επόμενο βήμα της θα ήταν να δανειστεί εκ νέου! Αλλά, αυτή τη φορά, με σωστούς όρους και προϋποθέσεις και με προγραμματισμό, ώστε να μην ξεφύγουν τα πράγματα από τον έλεγχο ξανά. Μόλις, δηλαδή, έχεις ξεχρεώσει 400000€ (αν θυμάμαι καλά το ποσό) να ονειρεύεσαι να χρεωθείς πάλι, διότι αδυνατείς να φανταστείς τον εαυτό σου σε κάποιο άλλο μοντέλο ζωής (σπίτι, εξοχικό, αυτοκίνητα κλπ).

ΥΓ: Ζητώ συγνώμη από τον ΚΥΡ που δανείστηκα την "Ελλάδα" του και από
τον κ. Σαμοΐλη που χρησιμοποίησα την εικόνα του από την εκπομπή.
Αλλά… είχε πλάκα!

Αγαπητέ (συν)Έλληνα,

Την έχεις ακούσει τρισδιάστατα τον τελευταίο καιρό, το ξέρω! Όλες αυτές οι εξελίξεις με το κόστος δανεισμού της χώρας, την κερδοσκοπία των διεθνών αγορών και τη καταφυγή, τελικά, στη διαδικασία/στήριξη/επιτήρηση του ΔΝΤ σε έχουν βρει απροετοίμαστο και σε φοβίζουν. Νιώθεις εγκλωβισμένος, ντροπιασμένος και απομονωμένος. Η χώρα σου γίνεται παγκόσμιο παράδειγμα προς αποφυγήν και αποτελεί πραγματικά το μαύρο πρόβατο των συμμαχιών στις οποίες συμμετέχει. Είναι αλήθεια και πολύ εύλογα τα έχεις βάψει μαύρα. Κανείς δεν προσπαθεί ούτε καν να σου χρυσώσει το χάπι, πλέον. Στα ίσια σου λένε πια ότι θα σου κόψουν μισθούς, επιδόματα, θα σε απολύσουν, θα σε περικόψουν, θα πέσεις σε ύφεση, θα χρωστάς, θα ζοριστείς όλο και περισσότερο.

Αλλά, αγαπητέ (συν)Έλληνα, αν νιώθεις έκπληξη από όλα αυτά αδικείς τον εαυτό σου. Τι ακριβώς ήταν που δεν ήξερες; Τι ήταν αυτό που σου ήρθε από το πουθενά; Πόσα χρόνια τώρα βρίζεις ένα κράτος που χαρακτηριστικά λες ότι "δεν υπάρχει"; Πόσο καιρό τώρα στηλιτεύεις τη γραφειοκρατία; Πόσες δεκαετίες είναι που έχεις σιχαθεί τη διαφθορά και τις πελατειακές σχέσεις; Πέρασε έστω και μια μέρα τα τελευταία 30 χρόνια που να αναγνώρισες ότι αυτή η χώρα "τα πάει καλά"; Πότε ήταν η τελευταία φορά που κοίταξες το μέλλον με αισιοδοξία;

Καθ' όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης παραπονιέσαι, (συν)Έλληνα, για ένα σάπιο κράτος, για ένα κράτος εχθρό σου, για μια πολιτεία απούσα από τα προβλήματά σου, για πολιτικούς διαπλεκόμενους, για σπατάλες, για σκάνδαλα, για κακή διαχείριση. Τόσο εύκολα ξεχνάς ότι εσύ ο ίδιος μέρα με τη μέρα ήξερες ότι ο "το καράβι βυθίζεται"; Ήξερες πολύ καλά τόσα χρόνια και ποια ήταν τα κακώς κείμενα και ότι ο κόμπος έφτανε σιγά σιγά στο χτένι. Και να που έφτασε τελικά. Αν διερωτόσουν "πού θα πάει αυτή η κατάσταση", τότε να η απάντηση. Εδώ πάει αυτή η κατάσταση!

Μη μου πεις τώρα για καπιταλισμούς και σοσιαλισμούς και δομές κοινωνικές και διεθνείς σχέσεις. Το θέμα είναι ότι καταδέχτηκες ένα κράτος ανίκανο με πολιτικούς που με κάθε ευκαιρία έβριζες. Ήξερες! Και από την άλλη πλευρά ψήφιζες. Ψήφιζες τόσα χρόνια υπέρ αυτού του κράτους και αυτών των πολιτικών. Άρπαζες με άγρια χαρά την κάθε διευκόλυνση που σου έκαναν και βολευόσουν με τα ψίχουλα που σου αναλογούσαν. Όλα αυτά με πόρους που δε διέθετες. Αλλά και αυτό ήξερες! Ήξερες για τα μεγάλα πάρτυ των επιδοτήσεων των περασμένων δεκαετιών που δημιούργησαν κρατικοδίαιετες εταιρείες. Ήξερες για τον τεράστιο, δυσκίνητο, σπάταλο και υπερδιογκωμένο δημόσιο τομέα. Το ήξερες και το σημείωνες κάθε μέρα στις συζητήσεις σου, στα καφενεία, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στους εργασιακούς σου χώρους, παντού.

Γι' αυτό είσαι συνένοχος και καλά να πάθεις. Γιατί όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, γενιά της μεταπολίτευσης, δε σε κορόιδεψε και δε σε παραπλάνησε κανείς. Από τη μια εξέφραζες φρίκη και αηδία για το κράτος που δημιουργήθηκε και από την άλλη τα έκανες πλακάκια μαζί του σε κάθε ευκαιρία για να ικανοποιήσεις την προσωπική σου ευμάρεια, άλλοτε λιγότερο, με επιδοματάκια και παροχούλες, άλλοτε περισσότερο, χτίζοντας αυθαίρετα και διορίζοντας τέκνα από το παράθυρο, κι άλλοτε ακόμη περισσότερο στήνοντας offshore και χρηματίζοντας κρατικούς λειτουργούς. Γι' αυτό δε σε αντέχω (συν)Έλληνα. Δεν είσαι θύμα παρά της μικρόνοιας και της αχορταγιάς σου.

Μέχρι πέρυσι το ποσοστό του πληθυσμού στην Ελλάδα που βρισκόταν κάτω από το όριο της φτώχειας ήταν γύρω στο 20%. Ίσως υπάρχει, δηλαδή, ένα ποσοστό ανθρώπων που έπασχε όλα αυτά τα χρόνια. Το υπόλοιπο 80%, όμως, είναι σύσσωμο ένα 80% που έφαγε καλά. Όχι όλοι το ίδιο καλά. Ο καθένας μέχρι εκεί που μπορούσε να αντέξει η μασέλα και τα νύχια του. Όλο, όμως, το 100%, είναι ένα 100% απογοητευμένο από την πορεία της χώρας δεκαετίες τώρα. Όλο! Το φώναζε ότι είναι απογοητευμένο και ήξερε ότι το δημόσιο χρήμα υφίστατο γιγαντιαία σπατάλη. "Δεν υπάρχει κράτος" φώναζε όσα χρόνια μπορώ να θυμηθώ. Ποτέ όμως δε βρήκε το θάρρος να ζητήσει κάτι διαφορετικό και να επιδιώξει μια εναλλακτική πρόταση. Ήξερε και ψήφιζε αυτό που ήξερε.

Καλά να πάθεις, λοιπόν, (συν)Έλληνα; Σου αξίζει ΔΝΤ που θα πάει σύννεφο. Σου αξίζει διεθνής χωροφύλακας. Παιδονόμος!

Σε ασπάζομαι αδελφικά,
Τάκης

Με δραματικό διάγγελμά του ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου από το Καστελόριζο (!) ανακοινώνει την απόφαση για καταφυγή στο μηχανισμό στήριξης από Ευρωπαϊκή Ένωση και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Καλεί τους Έλληνες σε συστράτευση και τους ενημερώνει για τις δύσκολες μέρες που θα ακολουθήσουν. Ακολουθεί η ανακοίνωσή του. Πιστός στην αληθινή ενημέρωση των αναγνωστών μου διαβάζω τα νοήματα "ανάμεσα στις γραμμές" και σας τα μεταφέρω:

Κληρονομήσαμε ένα σκάφος έτοιμο να βυθιστεί.
(Τριάντα χρόνια προσπαθούμε από κοινού με τη ΝΔ να βυθίσουμε το ελληνικό σκάφος)

Μια χώρα που έχασε το σεβασμό των εταίρων της.
(Μια χώρα που οι εταίροι της μετάνιωναν χρόνο με το χρόνο που έβαλαν ανάμεσά τους)

Μια χώρα στο έλεος των ορέξεων των κερδοσκόπων.
(Όταν μιλούσαμε για διεθνείς αγορές φανταζόμασταν ότι σκοπός τους ήταν να δημιουργήσουν έναν ειρηνικό κόσμο όπου τα παιδάκια θα παίζουν ήσυχα σε παιδικές χαρές)

Με σκληρή δουλειά βαλθήκαμε να αναστρέψουμε το κλίμα.
(Με σκληρή δουλειά βαλθήκαμε να πείσουμε τους πάντες ότι η προηγούμενη κυβέρνηση τα έκανε μαντάρα από μόνη της)

Πήραμε δύσκολα μέτρα που πόνεσαν.
(Εμφανίσαμε ξαφνικά έλλειμμα 13% και βάλαμε τους Έλληνες να μαζεύουν αποδείξεις από τα Everest και τα ψιλικατζίδικα)

Δημιουργήσαμε νέες συμμαχίες.
(Είμαι ο Γιώργης και είμαι σοσιαλιστής διεθνούς κύρους)

Καταφέραμε να βγει ισχυρή απόφαση από την Ε.Ε για στήριξη της χώρας με ένα πρωτόγνωρο μηχανισμό.
(Επί δεκαετίες κάναμε τσάμπα πάρτυ με τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις κι όταν τελείωσαν τους ζητήσαμε και δανεικά)

Ελπίζαμε ότι η απόφαση θα ηρεμούσε τις αγορές για συνέχιση της χρηματοδότησης της χώρας με χαμηλά επιτόκια για να αφιερωθούμε στο έργο μας και να σταθεί η Ελλάδα στα πόδια της και να αισθανθούν όλοι οι Ελληνες περήφανοι.
(Πιστέψαμε ότι οι αγορές είναι ηλίθιες, άλλωστε ο σκοπός τους έμοιαζε να είναι ένας κόσμος ειρηνικός όπου τα παιδάκια θα παίζουν ήσυχα στις παιδικές χαρές, και ότι, βάζοντας τους Έλληνες να μαζεύουν αποδείξεις από τα Everest και τα ψιλικατζίδικα, θα τις πείθαμε να συνεχίσουν να μας δανείζουν με ευνοϊκούς όρους)

Όμως οι αγορές δεν ανταποκρίθηκαν.
(Φαίνεται πως δε νοιάζονται πολύ για το πού και πώς παίζουν τα παιδάκια)

Σήμερα η κατάσταση απειλεί να αποδομήσει τις θυσίες του λαού και να χαθεί η προσπάθεια των Ελλήνων.
(Σήμερα, ο λαός κινδυνεύει να αντιληφθεί με βίαιο τρόπο ότι το μοντέλο ζωής που του μάθαμε με κόπο τόσα χρόνια δε φτουράει)

Δεν θα το επιτρέψουμε.
(Καλύτερα να μην είχα κερδίσει τις εκλογές)

Ήρθε η στιγμή το χρόνο που δεν μας δίνουν οι αγορές να μας τον δώσουν οι σύμμαχοι.
(Ελπίζω πάλι οι Ευρωπαίοι εταίροι να μας ξελασπώσουν, άμα εξακολουθούν να θέλουν το ευρώ)

Επιτακτική ανάγκη να ζητήσουμε από τους εταίρους μας την ενεργοποίηση του μηχανισμού που φτιάξαμε.
(Χρεοκοπήσαμε τη χώρα, μας τελείωσαν οι διέξοδοι και έχουμε κατεβάσει τα παντελόνια. Κι αυτό το πιστόλι που πέταξα στο τραπέζι εκπυρσοκρότησε στα μούτρα μας)

Έχω δώσει εντολή στον κ. Παπακωνσταντίνου για τις απαραίτητες ενέργειες.
(Είπα στον – άλλο – Γιώργη να έχει έτοιμο ένα δωμάτιο στα νησιά Καϊμάν, just in case)

Οι εταίροι θα στείλουν μήνυμα στις αγορές για προστασία του κοινού νομίσματος.
(Οι εταίροι θα γονατίσουν μπροστά στις αγορές και θα εκλιπαρήσουν οι ελληνικές μαλ*κίες να μη βλάψουν και την υπόλοιπη ευρωζώνη)

Είμαστε σε νέα πορεία, μια νέα οδύσσεια.
(Η ζωή τραβά την ανηφόρα, πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα 'ναι, η Ελλάς ποτέ δεν πεθαίνει, είμαστε έθνος ανάδελφον και έχουμε κερδίσει κάνα δυο Eurovision και μερικά Ευρωπαϊκά)

Ξέρουμε όμως την Ιθάκη.
(Αδέρφια, ούτε που τολμάω να ξεκινήσω να σας περιγράφω τι σας περιμένει – εγώ έχω και το δωμάτιο στα νησιά Καϊμάν, just in case)

Μπροστά μας ένα ταξίδι με συλλογική συνείδηση και προσπάθεια θα φτάσουμε πιο σίγουροι.
(Αν, παρ' ελπίδα τα πράγματα δεν πάνε και εντελώς στραβά, μην ανησυχείτε, θα επιστρέψω από τα νησιά Καϊμάν αμέσως)

Ο τελικός προορισμός να απελευθερωθεί ο ελληνισμός από το δανεισμό.
(Αχ, ρε πατέρα, να έρθει πάλι εκείνη η εποχή που διόριζες το σύμπαν κι μοίραζες τα επιδόματα σαν πασατέμπο)

Να δώσουμε οξυγόνο εκεί που υπάρχει ασφυξία. Διαφάνεια εκεί που υπάρχει σκοτάδι και ανάπτυξη για όλους.
(Έχω ακλόνητη πίστη ότι, τελικά, οι διεθνείς αγορές θα συγκινηθούν από την ανάγκη για παιδάκια που παίζουν ήσυχα σε παιδικές χαρές μέσα σε ένα φιλειρηνικό κόσμο)

Η πίστη μας είναι αυτός ο τόπος και αυτός ο υπέροχος λαός.
(Ελληνάρες μου, κρατάτε γερά και κάντε λίγη υπομονή, το ξέρω θα τσούξει αλλά μας περιμένουν νέα πάρτυ σε λίγα χρόνια – μόνο να θυμάστε ότι σε εμένα τα χρωστάτε)

Είμαι βέβαιος ότι θα τα καταφέρουμε, αρκεί να πιστέψουμε στον ίδιο μας τον εαυτό και τις δυνατότητές μας.
(Αγορές ξε-αγορές, δε θα μασήσουμε εμείς, μόνοι μας θα τα καταφέρουμε, μόνοι μας θα πάρουμε νέα δάνεια με νέα επιτόκια και νέους όρους αποπληρωμής)

Εθνική επιταγή να ζητήσουμε επισήμως την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης.
(Να μην ξεχάσω να τσεκάρω τι έγινε με εκείνη την ακάλυπτη επιταγή που μου έσκασε προχτές – τα δωμάτια στα νησιά Καϊμάν δεν είναι και ό,τι φτηνότερο)

Έχει δώσει εντολή στον κ. Παπακωνσταντίνου να κάνει τις απαραίτητες ενέργειες.
(Μεγάλες ποσότητες βαζελίνης θα βρίσκονται από αύριο σε όλα τα σουπερμάρκετ της χώρας καθώς και στα φαρμακεία σε πολύ χαμηλές τιμές)

Οι εταίροι μας θα συνδράμουν αποφασιστικά για να χτίσουμε μια νέα Ελλάδα.
(Μία βραχονησίδα πάνω, μία βραχονησίδα κάτω ή έναν ΟΤΕ λιγότερο, δε χάθηκε ο κόσμος, κάπως θα τα βρούμε με τα καρντάσια)

Εμπρός, λοιπόν, όλοι μαζί, πανστρατιά για νέες ήττες, για νέες συντριβές…

Όπως μας πληροφορούν οι ρεπόρτερ μας του οικονομικού ρεπορτάζ. Το παρακάτω email έλαβε ο υπουργός οικονομικών κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου:

Αγαπητέ πελάτη,

Είμαστε μιας πιστωτική ιδρύματος στην Κίνα, πωλούν και αγοράζουν κυρίως χρηματιστηριακά και τραπεζικά προϊόντα, όπως ανταλλαγή μετοχών, δάνεια και ομόλογα. Συγχαρητήρια, το λογαριασμός email σας έχει κερδίσει. Δεν είναι πρόκειται φάρσα! Παρακαλώ, διαβάσεις το παρακάτω για να βεβαιωθείς και ευκαιρία μεγάλη παρουσιάζει.

Δίνεται διεθνή εγγύηση πολλών δισεκατομμύρια για χώρα με μεγάλα spreads. Τρόποι για αυτό είναι δάνεια χαμηλός τόκος. Είστε απογοητευμένος από διεθνείς αγορές; Έχεις το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ελέγχει τα οικονομικά στοιχεία; Η μόνη λύση είναι εμπιστευθείς πιστωτική ιδρύματος στην Κίνα. Είμαστε εμείς! Τώρα μπορείς να αρπάξει ευκαιρία. Επιπλέον, ύπαρξη τραπεζικού λογαριασμού στην Αφρική και χρειάζομαι μεταφορά μεγάλο ποσό στην Ελλάδα. Θα είστε  υπερβολικά ευγενικός αν δώσεις στοιχεία λογαριασμού για μεταφορά άμεσα.

Σε περίπτωση που δεν είστε ενδιαφέρον για τα προϊόντα πιστωτικά μας μπορεί παραγγείλει Viagra σε προσιτές τιμές και μεγαλώσει το πέος σας 3 εώς 4 ίντσες σε 2 εβδομάδες από σήμερα και εντυπωσιάσει τη γυναίκα σας και φέρει επιτυχία. Παρακαλώ αναφερθείτε στα επισυναπτόμενα αρχεία για προσφορές συμφέρον και μεγάλες ποσότητες.

Με εκτιμήσεις,
Σουδα Νείζω Μετόκο

Υπόνοιες έχουν εκφραστεί από στελέχη του υπουργείου ότι το παραπάνω email πιθανώς να εμπίπτει στην κατηγορία του spam. Η υπηρεσία δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος βρίσκεται επί ποδός έπειτα από παρακίνηση του ίδιου του υπουργού, ελέγχοντας την πηγή από την οποία το email προήλθε και εκτελώντας πλήθος διαγνωστικών ελέγχων στα φίλτρα spam του λογαριασμού του. Ταυτόχρονα, δεν αποκλείεται και άρση του απορρήτου των επικοινωνιών των άμεσων συνεργατών του κ. Παπακωνσταντίνου. Για οποιαδήποτε συνέχεια στην κρίσιμη αυτή υπόθεση θα σας κρατάμε ενήμερους.

Θα έχει πάρει το αυτί σας κάτι σχετικά με το λογαριασμό αλληλεγγύης για την απόσβεση του δημοσίου χρέους. Θα το διαβάσατε κάπου ή θα είδατε τη διαφήμιση στην τηλεόραση! Αν δεν καταλάβατε περί τίνος πρόκειται μην ανησυχείτε, θα σας πω. Ο κύριος Πετσάλνικος – να 'ναι καλά ο άνθρωπος – ο πρόεδρος της σημερινής βουλής είχε την ιδέα να δημιουργηθεί ένας τραπεζικός λογαριασμός αφιερωμένος στο ελληνικό δημόσιο χρέος. Καθείς εθελοντής, δηλαδή, να μπορεί να καταθέτει εκεί τον οβολό του και όοολο το ποσό που θα συσσωρευθεί θα διατεθεί αποκλειστικά για την απόσβεση του χρέους της χώρας. Ο κύριος Προβόπουλος – ώρα του καλή – ο πρόεδρος της Τράπεζας της Ελλάδας δέχθηκε την πρόταση Πετσάλνικου κι έτσι ο λογαριασμός αυτός είναι γεγονός. Ναι, Έλληνα, τώρα μπορείς κι εσύ επιτέλους να συνεισφέρεις στην απόσβεση του χρέους. Χρόνια τώρα σε κρατούσαν έξω από αυτή την υπέροχη διαδικασία αλλά όχι πια.

Επικεφαλής της "καμπάνιας" έχει τεθεί ο κύριος Κάρολος Παπούλιας – ο θεός να μου κόβει χρόνια και να του δίνει μέρες – ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Στη σχετική φωτό βλέπουμε τον κύριο Παπούλια να καλωσορίζει τον κύριο Προβόπουλο στο προεδρικό μέγαρο και να τον οδηγεί στο θησαυροφυλάκιο, όπου θα συγκεντρώνονται τα έσοδα. Στα έγκατα του προεδρικού μεγάρου έχει δημιουργηθεί ειδικός χώρος φύλαξης ενώ τα μέτρα ασφαλείας που έχουν ληφθεί είναι δρακόντεια. Δώδεκα τσολιάδες κόβουν βόλτες νυχθημερόν γύρω, πάνω και πίσω από το επτασφράγιστο δωμάτιο. Τα τοιχώματα του δωματίου είναι από ανοξείδωτο πυρέξ με διπλή αντικολλητική στρώση, ενώ πρόσβαση στο χώρο έχουν αποκλειστικά οι δύο προαναφερθέντες άντρες με ειδική κλειδαριά που για να ανοίξει πρέπει να παρίστανται και οι δύο με τα κλειδιά τους και να είναι νύχτα με το φεγγάρι στα τρία/τέταρτα.

Οι πρώτες πληροφορίες λένε ότι Έλληνες περιχαρείς σπεύδουν σε στρατιές για να στηρίξουν τη θεάρεστη αυτή πρωτοβουλία. Από όλες τις άκρες τις χώρας νέοι, γέροι, δάσκαλοι, παπάδες και παιδιά συρρέουν στις τράπεζες για να παραχωρήσουν στο ελληνικό κράτος κάτι από το υστέρημά τους. Άλλοι καταθέτουν χρήματα, ανάλογα με την οικονομική τους κατάσταση, και άλλοι συνεισφέρουν σε είδος. Κοτόπουλα, κεφαλοτύρια, σακιά αλεύρι, τσιχλόφουσκες, ελιές, αμόνια και αλέτρια γίνονται όλα με χαρά αποδεκτά από τις φιλόξενες τράπεζες, που χαιρετούν με καλοσύνη τον κόσμο λέγοντας με χαμόγελο "Καλημέρα" και "Καλωσήρθατε" ή "Καλώς τους". Το ηθικό των Ελλήνων μεσούσης της κρίσης έχει πλέον ανέβει σημαντικά. Τώρα η διαχείριση του προβλήματος δε βρίσκεται πια μόνο στα χέρια των ανίκανων πολιτικών μας. Επιτέλους, ο Έλληνας έχει πάρει την κατάσταση στα χέρια του κι αρχίζει να φαίνεται – αμήν – φως στην άκρη του τούνελ.

Ο ΦΠΑ μεγάλωσε. Έγινε 21! Σε πολλές χώρες του κόσμου αυτή είναι η επίσημη ηλικία ενηλικίωσης. Του ευχόμαστε να τα 100στήσει!

Χρόνια Πολλά ΦΠΑ!

Με μεγάλη υπερηφάνεια, ως Έλλην και άνθρωπος της επιστήμης και της τεχνολογίας, διαβάζω σήμερα το ραπόρτο της EETT για την πορεία της ευρυζωνικότητας στην Ελλάδα (Δ' τετράμηνο 2009). Μην πας να το διαβάσεις θα σου πω το ζουμί:

• Έχουμε σχεδόν 2 εκατομμύρια ευρυζωνικές συνδέσεις συνολικά.
• Δηλαδή κοντά στο 20% του πληθυσμού (σε διείσδυση).
• Είμαστε 5οι από το τέλος στη σχετική κατάταξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (των 27, όχι των 12 ή των 15).

Λιγότερη ευρυζωνικότητα έχουν μόνο η Σλοβακία, η Ρουμανία, η Πολωνία και η Βουλγαρία! Περισσότερη έχουν, όχι μόνο η Σουηδία και το Λουξεμβούργο αλλά και η Εσθονία, η Κύπρος και η Λιθουανία. Στο παρακάτω διάγραμμα φαίνεται η εξέλιξη της ευρυζωνικότας στην Ελλάδα τα τελευταία 5 χρόνια και ακολουθεί το συγκριτικό διάγραμμα για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Καμαρώστε:

Και γεννώνται εύλογα τα ερωτήματα! Γιατί η ευρυζωνικότητα στην Ελλάδα δεν ακολούθησε τη διείσδυση που ακολούθησε η κινητή τηλεφωνία; Γιατί στο χωριό μου έσκασε μύτη ADSL βρόχος για πρώτη φορά πέρυσι το καλοκαίρι (2009); Μήπως επειδή ήταν τόσο φτηνή και προσιτή (η ευρυζωνικότητα); Μήπως γιατί ο ΟΤΕ ήταν εντάξει στις υποχρεώσεις του απέναντι στους άλλους εναλλακτικούς παρόχους; Μήπως γιατί έχει επιδείξει υψηλή εταιρική υπευθυνότητα; Μήπως γιατί έχει "σήμα – σήμα καμπάνα";

Η αγαπημένη έκφραση κάθε πικραμένου αυτό τον καιρό είναι "φταίει κι η κρίση" ή, εναλλακτικά, "είναι κι η κρίση" (συνοδευόμενες από το χαρακτηριστικό πλην απαραίτητο στράβωμα της μούρης και αφήνοντας μια μικρή, όλο νόημα παύση στο τέλος). Αυτή η κρίση φταίει για όλα, λες και πριν από αυτήν δεν ήμασταν μια χώρα βουτηγμένη στα χρέη. Μωρέ, ήμασταν και παρά-ήμασταν, αλλά μπορούσαμε να καμωνόμαστε ότι τα προσπερνάμε τα προβλήματα ή ότι τα μεταφέρουμε στο μέλλον (τούτο εστί το δανειολαμβάνειν αδιαλείπτως και ασυστόλως και στο επέκεινα, αμήν).

Και η νυν εξουσία, αυτή με τις +11 μονάδες στις τελευταίες εκλογές, εμφανίζεται ως σωτήρας του έθνους τώρα και ζητά τη συναίνεση των έτερων πολιτικών δυνάμεων και τη συνδρομή του λαού ώστε να βγούμε από την κρίση. Και ξεχνά τα 20 χρόνια που ήταν εξουσία στο παρελθόν και τα παλιά της ανδραγαθήματα. Ξεχνά την εποχή που το ευρωπαϊκό χρήμα έτρεχε ποτάμι (γνωστή και ως "το μεγάλο φαγοπότι"), το ότι έφτιαξε ένα κράτος δημοσίων υπαλλήλων, κρατικοδίαιτων μεγάλο-εταιρειών, σκανδάλων, σπατάλης και λοιπών άλλων ωραίων φαινομένων (που όλοι, εκατέρωθεν, εύκολα εντοπίζουν). Και τώρα ζητά συναίνεση και συνδρομή! Και φαίνεται ότι έχει πείσει το λαό ότι, βρε παιδί μου, "κάτι πρέπει να γίνει, επιτέλους". Εμένα μου λες;

Όλοι έχουμε έντεχνα πειστεί ότι κάτι πρέπει να γίνει. Μόνο που όλοι ξέραμε ότι κάτι έπρεπε να γίνει εδώ και χρόνια και όχι τώρα υπό πίεση και μάλιστα με διαχειριστές τους ίδιους τους υπαίτιους. Αλλά ζήτησαν, οι πανέξυπνοι, και διαφάνεια και εξεταστικές επιτροπές για την οικονομία για να κάνουμε καθαρή αρχή, λέει. Όμως, μόνο από το 2004 και μετά, που κυβερνούσε η ΝΔ. Όχι πιο πριν που κυβερνούσε πάλι το ΠΑΣΟΚ! Το επιχείρημα είναι ότι το 2004 έγινε η περιβόητη εκείνη απογραφή από τη ΝΔ. Αυτή που το ΠΑΣΟΚ λοιδόρησε και αμφισβήτησε τόσο. Και τώρα έχουν το ασύλληπτο θράσος να θεωρούν αυτονόητο ότι αν και όταν γίνουν εξεταστικές επιτροπές, τότε αυτές θα πρέπει να αγνοήσουν την προ 2004 εποχή. Χωρίς να κοκκινίζουν από ντροπή!

Ξεχνούν ότι κυβερνούν ήδη 5 μήνες στους οποίους εμφάνισαν τεράστιο έλλειμμα χρεώνοντας και τα χρέη της επόμενης χρονιάς, στους οποίους αύξησαν το κόστος δανεισμού της χώρας σε δυσθεώρητα ύψη, στους οποίους πήραν πίσω τις προεκλογικές δεσμεύσεις για παροχές, στους οποίους δεν κατάφεραν στελέχωσουν το κράτος με γενικούς διευθυντές μέχρι τώρα, στους οποίους πάγωσαν το ΕΣΠΑ. 5 μήνες στους οποίους μας δασκάλεψαν με μύριες πιέσεις ότι πρέπει να παρθούν μέτρα. Ε, να παρθούν μέτρα! Αλλά τι μέτρα! Ποιος πληρώνει αυτή την κρίση; Αυτός που στην καλύτερη περίπτωση χρωστάει 10 δόσεις για την καινούρια τηλεόραση ή 40 δόσεις για το καινούριο αυτοκίνητο; Αυτός είναι ο "έχων";

Οι στίχοι του τραγουδιού "Τους έχω βαρεθεί" αντηχούν στο μυαλό μου και μόνο που τα σκέφτομαι όλα αυτά.

Έχω συμμετάσχει πολλές φορές σε συζητήσεις που αφορούν το software, το open source, τα πνευματικά δικαιώματα στο διαδίκτυο, το πειρατικό λογισμικό κλπ. Η αλήθεια σε αυτές τις συζητήσεις είναι ότι σε όλους μας αρέσουν τα δωρεάν αγαθά και θα θέλαμε να έχουμε πρόσβαση σε αυτά. Βέβαια, συχνά χρειάζεται να θυμίσω ότι άλλο "δωρεάν" και άλλο "ανοικτό". Το "δωρεάν" είναι είτε κάτι σαν χατήρι ή ευγενική χορηγία είτε, καμιά φορά, κάτι σα δόλωμα για την προώθηση κάποιου άλλου αγαθού που δεν προσφέρεται δωρεάν. Το "ανοικτό" είναι σχεδόν μια κοινωνική προσφορά.

Στο χώρο του διαδικτύου και, αναπόφευκτα, ως τακτικοί χρήστες λογισμικού είμαστε κάπως καλομαθημένοι με τόσο δωρεάν ή/και ανοικτό λογισμικό που κυκλοφορεί παραπάνω από 10 χρόνια τώρα (αν και το Free Software Foundation κηρύττει το ανοικτό λογισμικό εδώ και 25 χρόνια, εμείς το συνηθίσαμε με την εκτεταμένη χρήση του διαδικτύου). Σε κανένα άλλο χώρο της ανθρώπινης δραστηριότητας δε συμβαίνει κάτι παρόμοιο σε τέτοια κλίμακα. Πρόκειται για μια φοβερή πρωτοτυπία που πολύ λίγο έχουμε καθήσει να συλλογιστούμε. Ποιος θα περίμενε από μια ομάδα ανθρώπων να χαρίζει, για παράδειγμα, τα στερεοφωνικά που κατασκευάζει (free) ή από μια εταιρεία κλιματιστικών να ανακοινώνει τα τεχνολογικά μυστικά της στο κοινό, πόσω μάλλον και να τα δίνει δωρεάν χρεώνοντας μόνο το service τους (open);

Μια σημαντική διαφορά που διαχωρίζει το λογισμικό ως αγαθό έναντι των υπολοίπων είναι το γεγονός ότι η διάδοσή του δεν κοστίζει πρακτικά τίποτε. Ένα σύνηθες αγαθό δε μπορεί να κοπιαριστεί ανέξοδα. Το λογισμικό κοπιάρεται με ελάχιστο ή μηδαμινό κόστος (σε USB μνήμες, σε σκληρούς δίσκους, σε CDs και DVDs, ως download). Μάλιστα η κόπια που παράγεται είναι πιστότατο αντίγραφο του πρωτοτύπου. Σε αντίθεση – ένα παραπλήσιο αντί-παράδειγμα – με τη φωτοτύπηση ενός βιβλίου, όπου η κόπια χάνει πολύ από την αίγλη της αληθινής έκδοσης. Παράλληλα με την ταχεία εξέλιξη του διαδικτύου, τη δεκαετία που πέρασε, η διάδοση του λογισμικού υπήρξε επίσης μεγάλη και παγκόσμια, είτε αυτό ήταν νόμιμα αποκτημένο είτε παράνομα. Το ίδιο συμβαίνει πρακτικά και με τα πολυμέσα γενικότερα ως προϊόντα, τη μουσική, την εικόνα και το βίντεο, τα οποία κοπιάρονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και οι παραγωγοί τους αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα και διλήμματα με τους συγγραφείς λογισμικού.

Κανείς δε μπορεί να αρνηθεί ότι η εργασία πρέπει να πληρώνεται. Ούτε και εγώ. Όποιος παράγει ένα προϊόν ή εκτελεί μια υπηρεσία έχει το δικαίωμα να απαιτεί να αμοιφθεί ανάλογα. Το κίνημα (ας το πω έτσι μιας και έχει μια ακτιβιστική διάθεση) των παραγωγών του ανοικτού λογισμικού ισχυρίζεται ότι το λογισμικό πρέπει να είναι ανοικτά διαθέσιμο και προσβάσιμο σε όλους τους ανθρώπους. Είναι μια προσπάθεια, αν μη τι άλλο, ευγενής που, από όσο γνωρίζω, δεν έχει κατηγορηθεί ποτέ από θεωρίες συνομωσίας ότι λειτουργεί στην κατεύθυνση κάποιων συμφερόντων. Επιπλέον, όλοι μας, είτε χρησιμοποιούμε/παράγουμε ελεύθερο λογισμικό, είτε όχι, απολαμβάνουμε τα θετικά του αποτελέσματα. Να, εγώ γράφω αυτό το blog σε ανοικτό λογισμικό (WordPress, MySQl) κι εσύ πιθανότατα σε τέτοιο το διαβάζεις (Firefox).

Αν ήταν στο χέρι μου, θα προσέθετα στου ευγενείς στόχους του Free Software Foundation κα την ίδια επιθυμία για πρόσβαση στην πληροφορία. Δηλαδή θα ήθελα να δω μια κοινωνία όπου τα εργαλεία διαχείρισης της πληροφορίας (το λογισμικό) και ο φορέας διακίνησής της (σήμερα είναι το internet) είναι αγαθά κοινά, αγαθά δημόσια. Όπως είναι η παιδεία, η υγεία, το νερό, οι δρόμοι κλπ. Μια κοινωνία, δηλαδή, που έχει προνοήσει όλοι οι πολίτες της να έχουν πρόσβαση στο στοιχειώδες για τις σημερινές βασικές ανάγκες επικοινωνίας λογισμικό αλλά και ανοικτή πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Η ανοικτή πρόσβαση στο διαδίκτυο θα μπορούσε πραγματικά να επιτευχθεί με διάφορους τρόπους και μάλιστα χωρίς να βλάπτει τους παρόχους. Θα μπορούσαν να υπάρχουν ανοικτά wireless δίκτυα παντού, ή έστω σε κάθε δήμο ή ΚΕΠ, στα σχολεία κλπ, με χαμηλής ή μέσης ταχύτητας internet (ποιος ξεχνάει ότι οι ίδιοι οι πολίτες μεταξύ τους είναι ικανοί να το κάνουν αυτό από μόνοι τους – βλ. AWMN). Ακόμη, θα μπορούσε κάθε πολυκατοικία να έχει μια κοινή γραμμή internet και να πληρώνει ένα συνολικό ποσό (απορώ γιατί δεν το κάνουν ήδη). Και φανταστείτε το internet της πολυκατοικίας να παρέχεται από το δήμο της και να πληρώνει ένα χαμηλό ποσό μαζί με τα δημοτικά τέλη. Οι πάροχοι έτσι κι αλλιώς σήμερα το internet το διαθέτουν με μικρό κόστος. Θα μπορούσαν εύκολα να συνεχίσουν να το διαθέτουν σε υψηλότερες ταχύτητες ως επιπλέον υπηρεσία.

Δε μπορεί να είναι όμως όλο το λογισμικό δωρεάν. Αν κάποιοι επιθυμούν και έχουν την οικονομική δυνατότητα να το παράγουν και να το διαθέτουν ανοικτά τότε η πράξη τους θα είναι οπωσδήποτε κοινωφελής. Αλλά δεν είναι δυνατόν αυτό να είναι γενική απαίτηση. Βασικές όμως ανάγκες σε λογισμικό θα μπορούσαν να καλύπτονται εύκολα "δημοσία δαπάνη". Θυμηθείτε το εγχείρημα "one-laptop-per-child". Ή οραματιστείτε μια χώρα που επενδύει (όχι πολλά) στην ανάπτυξη ενός ανοικτού λειτουργικού συστήματος κι έπειτα το έχει διαθέσιμο για κάθε δημόσια υπηρεσία της αλλά και για κάθε πολίτη της. Υπολογίστε τι κόστος σε λογισμικό αυτή η χώρα θα γλίτωνε, πόσο θα γινόταν ανεξάρτητη ηλεκτρονικά από μεγάλες εταιρείες και τι υπηρεσία θα παρείχε στους πολίτες της.

Όλες αυτές οι σκέψεις, ίσως ακούγονται μακρινές ή ρομαντικές. Περισσότερο, όμως, έχουν να αντιμετωπίσουν την ανθρώπινη συνήθεια και τους κατεστημένους τρόπους σκέψεις, παρά πρακτικά και τεχνικά προβλήματα. Είναι ζήτημα απόφασης σε τι κοινωνία θέλουμε να ζούμε και πόσο είμαστε προετοιμασμένοι να το απαιτήσουμε.