Τάκης Μπουγιούρης

Συχνά η τεχνολογία μου τη δίνει. Τς-τς, άνθρωπος της τεχνολογίας και να λέω τέτοια πράματα. Ας πούμε ότι είμαι τεχνο-σκεπτικιστής ή ότι μου τη δίνει το marketing πάνω από την τεχνολογία και όχι η ίδια, ακριβώς ή ότι είμαι απλά γκρινιάρης (αλλά δεν είμαι). Μία από τις τελευταίες μόδες είναι τα τύπου i-pad γκατζετάκια, τα επονομαζόμενα "tablets", με τα οποία οι κατασκευαστές τους ελπίζουν να αναζωογονήσουν την αγορά τους και τα έντυπα ΜΜΕ να ανακτήσουν λίγη από την παλιά αίγλη εκδίδοντας το περιεχόμενό τους ειδικά για αυτά. Τα βρίσκω ολίγον γελοία (δεν είμαι ο μόνος) και θα σου δώσω μερικούς λόγους για να με πιστέψεις:

1. Είναι μικρά. Μι-κρά! Γιατί να θες να διαβάσεις περιοδικό ή εφημερίδα σε αυτό το μέγεθος τη στιγμή που υπάρχει η κανονική εφημερίδα και το κανονικό περιοδικό σε κανονικό μέγεθος ή μπορείς να το διαβάσεις στο internet? Να βρεις πότε φεύγει το επόμενο πλοίο σε στιγμή απόγνωσης, ναι! Να βρεις το κοντινότερο φαρμακείο on-the-road, ναι. (Πόσα χρόνια ακούω ότι θα μπορώ να το κάνω κάποτε από το κινητό μου και τελικά τους πρόλαβαν τα GPS.) Αλλά να διαβάσεις κείμενα, όχι.

2. Είναι δύσχρηστα. Προσπαθούν να σε κάνουν να νομίσεις ότι γυρνάς σελίδες περιοδικού. Ναι αλλά στο περιοδικό γυρνάς όσες σελίδες θες όποτε θες, γρήγορα και άμεσα (αυτό θα πει "browsing"). Στο tablet για να μη σε μπερδέψουν με το μέγεθος της τεχνολογικής υπεροχής του προσπαθούν να μιμηθούν τα παραδοσιακά περιοδικά. Άκομψα. Στα περιοδικά έχεις ξεφύλλισμα, ναι, η σελίδα γυρνάει χωρίς να σε τυφλώνει με εφφέ σε κάααθε γύρισμα. Στα ηλεκτρονικά μέσα έχεις indexes και search και αποθήκευση κλπ κλπ κλπ!

3. Πολύς χρόνος ανάπτυξης για το τίποτα. Μιλάω για αυτούς που θα αποφασίσουν να εκδώσουν περιεχόμενο μέσω αυτών. Νέα τεχνολογία, άλλοι τρόποι, άλλοι περιορισμοί. Θα πληρώνουν άδικα τα χιλιάρικα για να τους αναπτύξουν εξειδικευμένες εφαρμογές για tablets τη στιγμή που το μέσο είναι εκεί χρόνια τώρα με γνωστές και καλά διατυπωμένες τεχνολογίες και δυνατότητες και το λένε internet. In-ter-net!

4. Δηλαδή, να αγοράσω ένα tablet (τιμή εκκίνησης i-pad στις ΗΠΑ 500$) για να διαβάζω περιοδικά, εφημερίδες και βιβλία; Γιατί έχω ήδη ένα PC για τη δουλειά μου, ένα laptop για όταν είμαι εκτός γραφείου, ένα media-center στην τηλεόρασή μου για ψυχαγωγία, ένα κινητό για επικοινωνία, ένα PS3 για παιχνίδι… Για καθήστε, χρειάζομαι ακόμη ένα γκάτζετ; Πότε ήταν που μου λέγατε για τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές ότι τα κάνουν όλα αυτά μαζί σε ένα μηχάνημα και συμφέρουν;

5. Κοιτάξτε το αποτέλεσμα του περιεχομένου των tablets μέχρι τώρα! Προσπαθήστε να βρείτε κάτι το νέο, κάτι το διαφορετικό. Το περιεχόμενο είναι ίδιο με αυτό του internet. Η εμφάνισή του είναι ίδια. Δηλαδή, έφτιαξαν ένα website σε ένα μικρό ηλεκτρονικό υπολογιστή. Καμία πρωτοτυπία πέραν του γεγονότος ότι συσκευάζεται σε ένα καινούριο μηχανάκι. Δεν έχουν εφεύρει ούτε κάτι τεχνολογικά καινοτόμο ούτε κάτι δημοσιογραφικά καινοφανές. Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται.

6. Την εφημερίδα και τα περιοδικά μπορείς να τα διπλώσεις στο μέγεθος του i-pad και να είναι ακόμη αναγνώσιμα και να τα περιστρέψεις και να τα αναποδογυρίσεις όπως θες. Τα tablets δε μπορείς να τα τεντώσεις στο μέγεθος μιας εφημερίδας ή ενός περιοδικού (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, Cosmopolitan, Manina κλπ). Είναι όπως είναι και πρέπει να δώσεις μάχη με το περιεχόμενο για να το δεις.

7. Όταν τελειώσεις με την εφημερίδα ή το περιοδικό μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις για πάτο στις σκουπιδοσακούλες για να τραβάνε τα ζουμιά ενώ τα tablets όχι.

Να μην ξεχάσω να υπενθυμίσω στους εκδότες των εντύπων, γιατί αυτοί έχουν να χάσουν από τούτη την ιστορία και όχι οι κατασκευαστές των tablets, ότι, ενώ έχουν το μέσο για να κοντράρουν την τηλεόραση, που παραδοσιακά τους συρρίκνωσε, και ονομάζεται (πάμε πάλι) internet, αντί να το εκμεταλλεύονται, επιδίδονται σε κινήσεις εντυπωσιασμού. Και, βέβαια, ξεχνούν για άλλη μια φορά ότι σημασία έχει η δημοσιογραφία ή ίδια και το περιεχόμενο και όχι το φέρον μέσο. Ένα λαχταριστό άρθρο θα το διαβάσω ο κόσμος να χαλάσει σε tablet, σε χαρτί, σε πλαστικό, οπουδήποτε…

The Greek people kindly invite you to visit the Greece, the only true experience. This summer in 2010 the Greece is will be the most beautiful country forever to summer vacations. We have sun, beatches, sand and olive oil. The best girls are the greek. The best boys are the greek! We have additionally the best and most hospitalble people in general. Many nice places for the tourist to go and see sights. Great taverns with picturesque food plates you must eat and dance syrtaki like Zorbas. You come tourist for the experiance of life. Meet the ancient culture of Socrates. Opa! Climb the Acropolis. Get lost in the graphic alleys of Plaka and Monasteraki. Yia sou! Enjoy the island very beautiful Mykonos, Santorini, Kerkyra etc. Nice hotels and warm people wait to give you services of top standard in global tourism and create memories of unique. Forget the rest when you have Greece to enjoy so close to Europe! Come now or live with the complaint that you missed it. You never know if the Greece will be there next year now with the economy crisis!

All the informations you need read here in the brand new "Visit Greece" website of the EOT.

ΥΓ: Αυτό είναι το site  με το οποίο ο ΕΟΤ διαφημίζει τη χώρα μας στο διαδίκτυο, τέταρτο στο Google στην αναζήτηση για το keyword "Greece", πίσω από τη σελίδα της CIA για την Ελλάδα, τη σελίδα του Google στα Ελληνικά και την αγγλική σελίδα της Wikipedia για την Ελλάδα! Εντωμεταξύ, το greece.gr απλά δεν υπάρχει!

Προσθήκη:
Διάολε, έχω τέτοιαν επιρροήν; Με το που το είπα, λίγο καιρό μετά το αναβάθμισαν.

Ο κινηματογράφος ανέκαθεν χρησιμοποιούσε κάθε νέα τεχνολογία που επέτρεπε στους δημιουργούς να γυρίζουν ταινίες με περιεχόμενο όλο και πιο εντυπωσιακό, όλο και πιο ρεαλιστικό. Η λέξη που προκαλεί θόρυβο στις μέρες μας στο χώρο αυτό είναι το "3D". Αρκετά, όμως. Το βαρέθηκα κιόλας. Είδα φέτος ήδη δύο ταινίες στο αποκαλούμενο 3D, πρώτον γιατί ήθελα να δω πώς θα είναι και, δεύτερον, επειδή αν προβλέπεις ότι μια ταινία θα σου αρέσει ελπίζεις αυτή η αίσθηση θα είναι εντονότερη στις 3 διαστάσεις. Αλλά αυτό το πράγμα δεν είναι 3D. Ήθελα να 'ξερα πώς θα το ονομάσουν στο μέλλον όταν, ίσως, κάποτε εμφανιστεί μια πραγματικά τρισδιάστατη τεχνολογία στο σινεμά!

Αν δεν το έχεις δει, φαντάσου πώς φαίνονται αυτά τα παιδικά βιβλία με το τρυκ στις σελίδες, όπου όταν τις γυρνάς το σκηνικό ανασηκώνεται και χάρτινοι – δισδιάστατοι – ήρωες αναδύονται μέσα από αυτές, ο καθένας στο υποτιθέμενο βάθος του, για να δοθεί μια ψευδαίσθηση τριών διαστάσεων. Που μόνο τα μικρά παιδάκια, βέβαια, εντυπωσιάζει. Κάπως έτσι είναι το 3D στον κινηματογράφο σήμερα. Κι επιπλέον φοράς αυτά τα γελοία γυαλιά, φτιαγμένα one-size για όλους, φορεμένα ποιος ξέρει από πόσους (σε μερικά σινεμά τα επιστρέφεις φεύγοντας, σε άλλα τα παίρνεις μαζί σου) και για κάνα δίωρο αλλοιθωρίζεις σαν το Γύλο προσπαθώντας να δεις αυτό που δεν υπάρχει και οι άλλοι βλέπουν (;), κι επομένως θα είσαι μάλλον εσύ ο κουτός που δεν το παίρνεις χαμπάρι και, τέλος, φεύγεις με πονοκέφαλο από την υπερπροσπάθεια να διακρίνεις το νέο αυτό εφφέ σε ελάχιστες – καλοφωτισμένες και στατικές – σκηνές.

Αν μια ταινία είναι εντυπωσιακή εικαστικά δες την στο "κανονικό" σινεμά. Θα είναι το ίδιο και περισσότερο εντυπωσιακή και δε θα θες και ασπιρίνη μετά. Α, και να πας να δεις την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων του Tim Burton. Αλλά όχι σε 3D!

Ο ΦΠΑ μεγάλωσε. Έγινε 21! Σε πολλές χώρες του κόσμου αυτή είναι η επίσημη ηλικία ενηλικίωσης. Του ευχόμαστε να τα 100στήσει!

Χρόνια Πολλά ΦΠΑ!

Είναι περασμένα μεσάνυχτα στην Πλατεία Συντάγματος και, αν και έχει μετρό μέχρι τις 2 τις Παρασκευές και τα Σαββάτα, είμαι πολύ κουρασμένος για το θυμηθώ. Στην πλατεία ορδές από κίτρινα αμαξάκια με αναμμένο λευκό φωτάκι στην κορυφή περιμένουν υπομονετικά τον κόσμο να τα καβαλικέψει και να τον πάνε στον προορισμό του. Η πόλη έχει ζωή αυτή τη μέρα και ώρα. Μπαίνω στο πρώτο κίτρινο αμαξάκι που βρίσκω στην ουρά. Καλησπερίζω κάπως βαριά τον αμαξά και κάθομαι όπως-όπως δίπλα του, στο μπροστινό κάθισμα. Μου ανταποδίδει την καλησπέρα. Του εξηγώ σύντομα πού θέλω να πάω και η διαδρομή ξεκινά.

Είναι αμίλητος. Οδηγεί ήσυχα και υπομονετικά όλη μέρα πηγαίνοντας τους ανθρώπους της πόλης στις δουλειές και τα σπίτια τους. Είναι από εκείνους που βλέπουν πολλά τα μάτια τους καθημερινά. Ανήκει σε εκείνη την κατηγορία επαγγελματιών που γνωρίζουν για πολλούς από εμάς πράγματα που ακόμη και δικοί μας άνθρωποι αγνοούν. Ξέρουν με ποιαν σε άφησαν στο τάδε ξενοδοχείο προχτές το βράδυ και ξέρουν ότι έλεγες ψέμματα στο αφεντικό σου για το πού βρισκόσουν σήμερα το πρωί. Αλλά είναι και έτοιμοι να συζητήσουν μαζί σου πράγματα που ούτε καν θα ανέφεραν στην οικογένειά τους. "Κοίταξέ τες τις άτιμες πώς ντύνονται, μετά σου λέει φταίει ο βιαστής" και "Η γυναίκα δεν αγαπάει πραγματικά τον άντρα της, μόνο τα παιδιά της"!

Η διαδρομή είναι μικρή. Διαφορετικά, θα είχα θυμηθεί ότι το μετρό σταματά στις 2 και όχι στις 12. Ο μετρητής γράφει 5 ευρώ, στρογγυλά. Βγάζω 5 ευρώ και τα δίνω. Ο αμαξάς τα παίρνει και ευχαριστεί κοφτά. Προτού βγω, κοντοστέκομαι και του λέω: "Αποδειξούλα!". Δεν το είπα με ερωτηματικό ύφος. Το είπα σα να το ζητούσα ευγενικά και όχι σα να ρωτούσα αν είναι εφικτό. Γυρίζει προς το μέρος μου και μου αντιτείνει: "Αποδειξούλα;". Στον τόνο της φωνής του ήταν ξεκάθαρη μια απορία και, ορκίζομαι, μια μικρή ιδέα ενόχλησης. Ακολουθεί μια σιωπή 3-4 δευτερολέπτων όπου τα βλέμματά μας διασταυρώνονται. Κοιταζόμαστε έτσι για εκείνο το βασανιστικό χρονικό διάστημα. Μου περνάει από το μυαλό να επαναλάβω το αίτημά μου. Όχι, θα ακουγόταν παρακλητικό. Δε θέλω να τον παρακαλέσω. Τον κοιτώ επίμονα για όλη τη διάρκεια, όπως κάνει και αυτός. Νιώθω να με ζυγίζει. Να με "κόβει". Δεν πρέπει να υποχωρήσω, δεν πρέπει να κάτσω να εξηγηθώ. Μία φορά μιλάνε οι άντρες!

Καθώς ολοκληρώνονται τα απαραίτητα αυτά δευτερόλεπτα, το ύφος του αλλάζει. Λυγίζει πρώτος! Σκύβει στο ντουλαπάκι, το ανοίγει και με κινήσεις ανθρώπου που ακόμα μαθαίνει πώς να χρησιμοποιεί το μηχανάκι, κόβει και μου δίνει την "αποδειξούλα". Καληνυχτιζόμαστε ανόρεχτα και μπαίνω στο σπίτι μου. Ακουμπάω την απόδειξη στο ειδικό μπωλ, που είναι ήδη ξεχειλισμένο, μαζί με όλες τις άλλες. Αλλάζω, πλένω τα δόντια μου και πέφτω για ύπνο.

Μια φορά κι έναν καιρό μάθαινα να προγραμματίζω. Τώρα ακόμη μαθαίνω. Αλλά τότε μάθαινα τα πάντα από την αρχή. Ακόμη και το πώς να βάζω όμορφα κενά ανάμεσα στις ακατάληπτες λέξεις για να είναι ευανάγνωστες, με spaces, φυσικά, και όχι tabs, το πώς να αφήνω κενές γραμμές ανάμεσά τους, για τον ίδιο λόγο, το πού να βάζω τα άγκιστρα πριν ή μετά την αλλαγή γραμμής, και άλλα πολλά παρόμοια ουσιώδη. Έψαξα πολύ καιρό να βρω τους χρωματισμούς που θα έκαναν τον κώδικά μου ομορφότερο από όλων των άλλων κι έψαξα πολλούς επεξεργαστές κειμένου που να κάνουν τη ζωή μου εύκολη. Όχι, ποτέ δεν κατέληξα στο Vim, να με συγχωρείτε. Για την ακρίβεια ο καλύτερος text editor δεν είναι δωρεάν και λέγεται EditPlus, εκτός κι αν θες ένα IDE, οπότε πάρε Eclipse.

Σε όλη αυτή την αναζήτηση ένα πράγμα ήταν σίγουρο. Η γραμματοσειρά ήταν Courier New! Έτσι μας την παρέδωσαν οι παλιότεροι κι έτσι τη δεχτήκαμε κι εμείς, με μικρές παρεκκλίσεις σε σπάνιες περιπτώσεις προς Terminal ή κάτι παρόμοιο.  Πάααντοτε fixed-width, το δίχως άλλο. Η Courier New είναι για τον κόσμο (τον σοβαρό, όχι τους άλλους τους ανόητους) που γράφει κώδικα κάτι σαν τα παλιά Καρέλια για τους παππούδες στο καφενείο. Τι άλλο να καπνίσουν; Δεν έχουν κι άδικο βέβαια πολύ, μιας και είναι μια γραμματοσειρά καθαρή, εξαιρετική για αυτό το σκοπό και τον υπηρετεί καλά χρόνια τώρα.

Μάλλον η στροφή στα 30 θα φταίει, λοιπόν, που αποφάσισα να λοξοδρομήσω από τον ορθόδοξο δρόμο και να αναζητήσω την τύχη μου σε άλλα λιβάδια. Και να που σε ένα blog διαβάζω πριν λίγο καιρό για την Consolas της Microsoft – ωιμέ – που δεν είναι καν μέσα στα Windows – αλί – αλλά πρέπει να την κατεβάσεις ειδικά – τρις αλί – αλλά δόξα τω θεώ δωρεάν! Διαβάζω, δοκιμάζω και πιστεύω! Ένας νέος κόσμος προγραμματισμού ανοίχτηκε μπροστά στα μάτια μου ξαφνικά. Η Courier New πέθανε, για μένα, ζήτω η Consolas! Που είναι μια γραμματοσειρά με λίγη καμπύλη, με στάνταρ πλάτος ανά χαρακτήρα μεν αλλά που εκμεταλλεύεται το ClearType των Windows. Ιδού τι βλέπω πια όλη μέρα:

Όχι κι άσχημα! Κι αυτή είναι η συμβουλή μου προς εσένα, νεαρέ, εκκολαπτόμενε developer, αλλά και προς εσένα παλιέ, παραδοσιακέ κωδικατζή: να μη φοβάσαι να πειραματίζεσαι και να δοκιμάζεις καινούρια πράγματα. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα εκπλαγείς. Ο κόσμος της πληροφορικής είναι γεμάτος από γραμματοσειρές και χρώματα. Σύντομα θα σου περιγράψω πώς άλλαξα και πληκτρολόγιο (τι άλλο με περιμένει, άραγε;) μαζί με οδηγίες για το πώς να το κάνεις κι εσύ!

Η αγαπημένη έκφραση κάθε πικραμένου αυτό τον καιρό είναι "φταίει κι η κρίση" ή, εναλλακτικά, "είναι κι η κρίση" (συνοδευόμενες από το χαρακτηριστικό πλην απαραίτητο στράβωμα της μούρης και αφήνοντας μια μικρή, όλο νόημα παύση στο τέλος). Αυτή η κρίση φταίει για όλα, λες και πριν από αυτήν δεν ήμασταν μια χώρα βουτηγμένη στα χρέη. Μωρέ, ήμασταν και παρά-ήμασταν, αλλά μπορούσαμε να καμωνόμαστε ότι τα προσπερνάμε τα προβλήματα ή ότι τα μεταφέρουμε στο μέλλον (τούτο εστί το δανειολαμβάνειν αδιαλείπτως και ασυστόλως και στο επέκεινα, αμήν).

Και η νυν εξουσία, αυτή με τις +11 μονάδες στις τελευταίες εκλογές, εμφανίζεται ως σωτήρας του έθνους τώρα και ζητά τη συναίνεση των έτερων πολιτικών δυνάμεων και τη συνδρομή του λαού ώστε να βγούμε από την κρίση. Και ξεχνά τα 20 χρόνια που ήταν εξουσία στο παρελθόν και τα παλιά της ανδραγαθήματα. Ξεχνά την εποχή που το ευρωπαϊκό χρήμα έτρεχε ποτάμι (γνωστή και ως "το μεγάλο φαγοπότι"), το ότι έφτιαξε ένα κράτος δημοσίων υπαλλήλων, κρατικοδίαιτων μεγάλο-εταιρειών, σκανδάλων, σπατάλης και λοιπών άλλων ωραίων φαινομένων (που όλοι, εκατέρωθεν, εύκολα εντοπίζουν). Και τώρα ζητά συναίνεση και συνδρομή! Και φαίνεται ότι έχει πείσει το λαό ότι, βρε παιδί μου, "κάτι πρέπει να γίνει, επιτέλους". Εμένα μου λες;

Όλοι έχουμε έντεχνα πειστεί ότι κάτι πρέπει να γίνει. Μόνο που όλοι ξέραμε ότι κάτι έπρεπε να γίνει εδώ και χρόνια και όχι τώρα υπό πίεση και μάλιστα με διαχειριστές τους ίδιους τους υπαίτιους. Αλλά ζήτησαν, οι πανέξυπνοι, και διαφάνεια και εξεταστικές επιτροπές για την οικονομία για να κάνουμε καθαρή αρχή, λέει. Όμως, μόνο από το 2004 και μετά, που κυβερνούσε η ΝΔ. Όχι πιο πριν που κυβερνούσε πάλι το ΠΑΣΟΚ! Το επιχείρημα είναι ότι το 2004 έγινε η περιβόητη εκείνη απογραφή από τη ΝΔ. Αυτή που το ΠΑΣΟΚ λοιδόρησε και αμφισβήτησε τόσο. Και τώρα έχουν το ασύλληπτο θράσος να θεωρούν αυτονόητο ότι αν και όταν γίνουν εξεταστικές επιτροπές, τότε αυτές θα πρέπει να αγνοήσουν την προ 2004 εποχή. Χωρίς να κοκκινίζουν από ντροπή!

Ξεχνούν ότι κυβερνούν ήδη 5 μήνες στους οποίους εμφάνισαν τεράστιο έλλειμμα χρεώνοντας και τα χρέη της επόμενης χρονιάς, στους οποίους αύξησαν το κόστος δανεισμού της χώρας σε δυσθεώρητα ύψη, στους οποίους πήραν πίσω τις προεκλογικές δεσμεύσεις για παροχές, στους οποίους δεν κατάφεραν στελέχωσουν το κράτος με γενικούς διευθυντές μέχρι τώρα, στους οποίους πάγωσαν το ΕΣΠΑ. 5 μήνες στους οποίους μας δασκάλεψαν με μύριες πιέσεις ότι πρέπει να παρθούν μέτρα. Ε, να παρθούν μέτρα! Αλλά τι μέτρα! Ποιος πληρώνει αυτή την κρίση; Αυτός που στην καλύτερη περίπτωση χρωστάει 10 δόσεις για την καινούρια τηλεόραση ή 40 δόσεις για το καινούριο αυτοκίνητο; Αυτός είναι ο "έχων";

Οι στίχοι του τραγουδιού "Τους έχω βαρεθεί" αντηχούν στο μυαλό μου και μόνο που τα σκέφτομαι όλα αυτά.

Το πρώτο Perl-enabled αυτοκίνητο στην Ελλάδα, δικέ μου (σε πάω!):

Τρελλαίνομαι με/για τα ευτράπελα του ελληνικού internet! Το accessibility είναι ένα από αυτά – και σου έχω γράψει ξανά πόσο γουστάρω accessibility. Η καημένη η έννοια αναφέρεται στη δυνατότητα προσβασιμότητας των ιστοσελίδων από ανθρώπους με ειδικές ανάγκες. Πόσο αναγνώσιμη είναι, για παράδειγμα, μια ιστοσελίδα για έναν άνθρωπο με μειωμένη ή καθόλου όραση (πιστέψτε με, υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να γίνουν και το θέμα είναι αρκετά hot στο παγκόσμιο – όχι το ελληνικό internet).

Όταν, όμως, βάζει κανείς στην ιστοσελίδα του στο κάαατω-κάαατω μέρος με ψιλάαα-ψιλάαα γράμματα μια υποσημείωση για τους ανθρώπους με μειωμένη όραση, όπου τους εξηγεί τι πρέπει να κάνουν οι ίδιοι για να δουν καλά τη συγκεκριμένη ιστοσελίδα, ε, αυτό το κατηγοριοποιώ στα "ευτράπελα". Ιδού στο site της ΕΕΤΤ:

Η παραπάνω εικόνα είναι σημειωμένη με ένα διακριτικό βέλος για ΑχΕΑ (άτομα χωρίς ειδικές ανάγκες).

Ίσως να διάβασες παλιότερα για την απορία και την οργή μου για την ειρωνεία της εταιρικής υπευθυνότητας και του πώς αυτή εκτιμάται και αξιολογείται. Ο ΟΤΕ ήταν στο επίκεντρο αυτής της οργής διότι πρόσφατα έλαβε και βραβείο διεθνές για την υψηλή εταιρική του υπευθυνότητα. Το πώς αυτή η έννοια συμβαδίζει με τα τόσα πρόστιμα, που η συγκεκριμένη εταιρεία και η παλιοπαρέα της των τηλεπικοινωνιών, καλούνται να πληρώνουν κάθε τόσο με ξεπερνά…

Ακόμη ένα που σταχυολόγησα (ΕΕΤΤ): Διοικητικά πρόστιμα συνολικού ύψους 7.250.000€ για παραβάσεις που αφορούν σε καθυστερήσεις στις παραδόσεις και αποκαταστάσεις βλαβών μισθωμένων γραμμών (1.000.000€), τις υποχρεώσεις της σχετικά με την εφαρμογή της Αδεσμοποίητης Πρόσβασης στον Τοπικό Βρόχο (1.250.000€), τη μη συμμόρφωση προς τις αποφάσεις κοστολογικού ελέγχου της ΕΕΤΤ (4.000.000€) κ.α.