Γιε μου, σήμερα που σου γράφω είσαι σχεδόν 6 χρονών (παρά δυόμιση μήνες). Τελειώνεις το νήπιο και θα πας 1η Δημοτικού. Μεγάλες στιγμές! Αυτές τις μέρες έλαβαν χώρα και οι φετινές Πανελλήνιες εξετάσεις για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια. Χαμός κάθε χρόνο για τα παιδιά που διαβάζουν και ταλαιπωρούνται και βασανίζονται και έχουν αβέβαιο μέλλον και διάφορα άλλα δακρύβρεχτα. Θα πρέπει να σου πω την αλήθεια όπως είναι.
Αυτή η ταλαιπωρία είναι φυσική κατάσταση. Ο αγώνας για να πετύχεις είναι φυσική κατάσταση. Αφύσικη είναι η κατάσταση όπου περιμένεις η ικανοποίηση στη ζωή να σου δοθεί μαγικά, χωρίς κόπο, σαν δικαίωμα. Μην το πιστέψεις αυτό ποτέ. Ονειρέψου, οραματίσου, ορέξου πράγματα, αλλά πολέμησε τίμια να τα πετύχεις, μην τα περιμένεις από κανέναν και μην κατηγορήσεις κανέναν ότι δε στα έδωσε.
Την εποχή που σου γράφω αυτά τα λόγια οι άνθρωποι έχουν εξιδανικεύσει την παιδική ηλικία και την έχουν κάνει αγιοποιήσει. Είναι σαν τα παιδιά να μην κάνουν λάθη ή να μην πρέπει να αναλάβουν το βάρος των λαθών τους. Σα να μην πρόκειται ποτέ να γίνουν υπεύθυνοι ενήλικες. Είναι αθώα, είναι αδύναμα, δεν τα μαλώνουμε, τα καλοπιάνουμε, τα χαϊδεύουμε. Δε σου έχω καλά νέα. Θα σου πω την αλήθεια και θα είμαι ειλικρινής. Έχω ορκιστεί να σου λέω την αλήθεια από τότε που γεννήθηκες. Αυτή είναι μια πλάνη που καλό είναι να την παραμερίσεις νωρίς. Είσαι υπεύθυνος για τον εαυτό σου και πρέπει να δώσεις τον αγώνα σου. Υπάρχει υπερηφάνεια και απόλαυση στην προσπάθεια. Κάνε την.
Λίγες μέρες πριν συνέβη εδώ κάτι δραματικό. Δυο κορίτσια από την Ηλιούπολη 17 χρονών, απογοητευμένες από τη ζωή και απελπισμένες από τις προοπτικές τους αυτοκτόνησαν. Δε μπορώ να σου περιγράψω τον πόνο που φαντάζομαι καν για τις οικογένειές τους. Και γιατί; Γιατί δεν έβλεπαν προοπτική στη ζωή τους. Δεν ήλπιζαν ότι θα βρουν δουλειά με αρκετά λεφτά. Τι φτωχός και παραπλανημένος λόγος! Τι θλίψη πρέπει να έχουμε ενσταλάξει στο μυαλό τους για να πειστούν πως, αντί να ξεκινήσουν τη ζωή τους με ορμή και προσπάθεια, είναι προτιμότερο να την τερματίσουν.
Λίγο αργότερα, ένας μαθητής που μόλις έδωσε Πανελλήνιες εξετάσεις δήλωνε ότι δε θέλει αυτό το σύστημα, ότι προσπάθησε να το αλλάξει και δεν τα κατάφερε, ότι θέλει να έχει οράματα και όχι στόχους. Ω, τι πλανημένος νέος. Τι θλιβερές λέξεις να ακούς από το στόμα του. Η τίμια εργασία, η προσπάθεια, η αποτυχία, η επανάκαμψη δεν έχουν για αυτόν αξία. Έχει φάει το παραμύθι ότι ο κόσμος του χρωστάει.
Δεν του χρωστάει τίποτα! Ο ίδιος είναι κύριος του εαυτού του και υπεύθυνος να κυνηγήσει τα οράματά του. Και τα οράματά του μπορεί να είναι υπέροχα και γήινα ταυτόχρονα. Δε χρειάζεται να είναι παραφουσκωμένα με ανοησίες όπως η αλλαγή του κόσμου. Η δημιουργικότητα και η εργατικότητα είναι εξίσου δύσκολα πράγματα να πετύχει κανείς και ταυτόχρονα υπαρκτά, δεν ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας. Και τα ρίσκα της πραγματικότητας και οι ελπίδες της έχουν μεγάλες συγκινήσεις να σου προσφέρουν.
Ελπίζω να τα κατανοήσεις όλα αυτά πολύ νωρίτερα από μένα.
Εδώ οι τρεις μας με τη μαμά, την Πρωτομαγιά του 2026, μαζεύουμε λουλούδια για το στεφάνι
