Ε, ναι άξιζε ολάκερο νέο post πιστεύω! Μπορεί κανείς εύκολα να παραμιλά για ώρες για μια εμπειρία που σπάνια ζει στη ζωή του. Ένα θέαμα που σπάνια βλέπει στην Ελλάδα και του προσφέρει τόσες πολλές ανατριχίλες. Ακόμη και να το δεις μαζί με κάποιον άλλο, φίλο ή αγαπημένο, καταφέρνει να σε δέσει μαζί του λίγο παραπάνω. Η στιγμή όπου, μετά την αυλαία, ένα μάτσο άνθρωποι κοιτάζονται μεταξύ τους με συγκίνηση και δέος αξίζει χρυσάφι. Όλοι θα είχατε τις δικές σας, αυτή ήταν μία από τις δικές μου…
Ιδού το εισιτήριο από την παράσταση στο θέατρο Badminton στις 15 Μαΐου 2007 (για κάποιους έχουν ενδιαφέρον αυτά):
Και σε πρώτη παρουσίαση, το ένα από τα δύο σωζόμενα αντίτυπα με όοολα τα αυτόγραφα των ηθοποιών / τραγουδιστών της παράστασης (δεν το πουλάω, όχι για λίγα λεφτά τουλάχιστον, ή εν πάσει περιπτώσει το πουλάω μόνο για πολλά λεφτά, για καλά φράγκα δηλαδή, για καμπόσες χήνες ρε παιδί μου, για πολλούς κολοκοτρώνηδες):
Η ιστορία έχει ως εξής: Απολαμβάναμε αμέριμνοι ένα ωραίο παγωτό σε γνωστό σημείο στη Γλυφάδα, ώσπου αντιληφθήκαμε ότι στο απέναντι τραπέζι κάθονταν καμιά 15αριά άτομα. Κοιτώντας τους προσεκτικά, αναγνωρίσαμε ανάμεσα τους όλη την παλιοπαρέα: Ιησούς, Ιούδας, Πέτρος, Μαρία Μαγδαληνή και κάνας-δυο Φαρισσαίοι. Δε διστάσαμε καθόοολου, τους πλησιάσαμε, τους μιλήσαμε, τους είπαμε πόσο είχαμε απολαύσει την παράσταση και τους υποχρεώσαμε να μας υπογράψουν αυτόγραφα όοολοι πάνω στο ίδιο χαρτί και μάλιστα 2 φορές. Έτσι σώζονται δύο γνήσια αντίτυπα! Το αυτόγραφο αυτό είναι υπογργραμμένο στην Πόπη και παρουσιάζεται εδώ με την ευγενική χορηγία της…
εκτύπωση Κατηγορίες: ήμουν εκεί, μουσική | rss 2.0 | trackback