Παραθέτω δύο αποσπάσματα που αναδεικνύουν τη διαφορά κουλτούρας ανάμεσα σχετικά με τις λεγόμενες λαϊκές εξεγέρσεις.
Απόσπασμα 1:
Λόγοι να μην αποδέχεται δηλαδή σχέδια ζωής που έχουν μέσα τους την επιβεβλημένη διακινδύνευση, την απουσία χαράς μαζί με έναν αποθηριωμένο ανταγωνισμό πάνω σε έναν καθημαγμένο πλανήτη. Αυτό που λέγεται συχνά για τη «γενιά που θα ζήσει χειρότερα από τους προηγούμενους» είναι, αν το σκεφτούμε, ανατριχιαστικό στον κυνισμό του. Δεν μπορεί να το ακούει κανείς δίχως να θεωρεί πως εισπράττει μια μορφή πυκνής βίας, πολύ πιο επώδυνης πάντως από τη λαφυραγώγηση ενός μαγαζιού. Ποιος αποφάσισε για αυτά τα εικοσάχρονα να «ζήσουν χειρότερα;». — Νικόλας Σεβαστάκης, Lifo.
Απόσπασμα 2:
Ένα αντίστοιχο αγαθό είναι και η δημοκρατία, ιδίως με μικρό δ. Οχι, δηλαδή, η εκδοχή της που κατοικοεδρεύει στις μεγαλόστομες διακηρύξεις των άπιαστων ιδανικών, αλλά εκείνη που κρύβεται πίσω από την καθημερινή και συνήθως βαρετή ρουτίνα των θεσμών, επιτυγχάνοντας με τον τρόπο αυτόν ένα πραγματικό θαύμα: την ειρηνική μας συμβίωση μέσα σε συνθήκες ελευθερίας. […] Ιδιαίτερα παραπλανητική, όμως, είναι η επαναλαμβανόμενη αναφορά σε ένα εξιδανικευμένο επαναστατικό παρελθόν, που προσπερνά βολικά δύο σημαντικές αλήθειες: αφενός, ότι οι σπουδαίες επαναστάσεις του παρελθόντος που θαυμάζουμε στράφηκαν εναντίον αυταρχικών, και όχι δημοκρατικών, καθεστώτων και, αφετέρου, ότι οι μεγαλύτερες θετικές αλλαγές στον κόσμο δεν προέκυψαν μέσα από επαναστάσεις, αλλά από επιστημονικές ανακαλύψεις, τεχνολογικές καινοτομίες, οικονομική πρόοδο, ειρηνικές μεταρρυθμίσεις και, βέβαια, εκλογές. Το γεγονός πως πολλές θετικές αλλαγές προέκυψαν επίσης και μέσα από πολεμικές συγκρούσεις παραλείπεται. Θα ήταν άραγε λόγος αυτός να επιδιώξουμε σήμερα τον πόλεμο; Δεν είναι, λοιπόν, μόνο βαθύτατα αντιδημοκρατική αυτή η εξύμνηση των εξεγέρσεων. Είναι τελικά και εντελώς ψευδεπίγραφη. — Στάθης Καλύβας, Καθημερινή.
Η πρώτη πλευρά χαϊδεύει αυτιά, λαϊκίζει, υποθάλπει το ριζοσπαστισμό, δεν έχει να προτείνει κάτι πέρα από την κλιμάκωση της αντίδρασης, ζητά βελτίωση χωρίς να μπορεί να προτείνει λύση, λες και αυτός τον οποίο κατηγορεί και δεν εμπιστεύεται ξαφνικά θα βελτιωθεί μαγικά επειδή απλά το απαιτούμε. Είναι γενική, θολή και αντισυστημική και βάλλει κατά πάντων. Η άλλη πλευρά κατανοεί τη δημοκρατία ως ατελή διαδικασία, όπως άπαντα τα ανθρώπινα έργα, αλλά ως μια πολύ πιο ελπιδοφόρα διαδικασία, πιο οργανική, πιο εξελικτική, που δεν εγγυάται τη βελτίωση, αφού αυτή περνά μέσα από τη συνισταμένη των ετερογενών επιθυμιών και δυνατοτήτων όλων όσων συμμετέχουν σε μια κοινωνία.
Ο λαϊκισμός των εξεγέρσεων (AI generated image, by Gemini).
