Λοιπόν ο Πάρις Ρούπος έχει πολύ χιούμορ. Καλές και κοφτερές ατάκες. Τα λέω αυτά έχοντας παρακολουθήσει κάποιες ώρες, όχι με δυο ρηλζ. Χρειάζεται να τα διευκρινίζω αυτά συχνά τελευταία. Του αρέσουν, δε, και οι αφορμές από ιστορικά γεγονότα και ημερομηνίες που τις προσαρμόζει και στα μέρη που επισκέπτεται έξυπνα. Γελάω. Μια χαρά. Όταν διακρίνω πολιτική θέση σε αυτά που λέει συνήθως είναι η απλή εύκολη, ανάλαφρη και δυστυχώς αναμενόμενη κριτική. Δεν πειράζει. Πάλι γελάω.
Αυτή η ατάκα του, για παράδειγμα, για τον Τσάρλι Κερκ, εκεί που λέει πιο πριν για την ελληνική σημαία και τα βοθρολύμματα, ότι “οι απόψεις του [του Κερκ] για την οπλοκατοχή επιτέλους έπιασαν το στόχο” είναι ένα δείγμα κοφτερής και ανίερης ατάκας. Η σάτιρα δε χρειάζεται να έχει τίποτα ιερό κι η αντοχή μας στη σατιρική επίθεση προς κάτι ιερό είναι δείγμα υγείας. Αλλού, όταν τους ακουμπάνε τα ιερά… εκρήγνυνται!
Αλλά! Στο πρόσφατο συμβάν με την Πίτσα Φαν, η οποία διέκοψε τη συνεργασία της μαζί του ως ινφλουένσερ μετά από κάποια αστειάκια που προσέβαλαν την ελληνική σημαία και μάλιστα με ανοιχτή και δημόσια τοποθέτηση… καταρχάς δεν απολύθηκε. Διεκόπη η συνεργασία. Άλλο το ένα άλλο το άλλο. Φρηλάνσερς έχουμε υπάρξει. Συνεργασίες ξεκινούν και σταματούν συνέχεια. Ένας πελάτης δεν είναι ο εργοδότης από τον οποίο εξαρτάται η επιβίωσή μας.
Επίσης. Δικαίωμά του να λέει τα κοφτερά αστεία του και μπράβο του. Είπα γελάω κιόλας μια χαρά. Μπορεί να συνεχίσει να το κάνει. Πιο επίσης. Δικαίωμα της πίτσας να διακόψει τη συνεργασία. Δεν είναι υποχρεωμένη ούτε να το χρηματοδοτεί αυτό ούτε και να της αρέσει. Σε λίγο θα μας πείτε ότι οι χορτοφάγοι κάνουμε κάνσελ τις κρεατοβιομηχανίες. Όχι, απλά δεν τις χρηματοδοτούμε! Και οι δύο σε κοινό απευθύνονται και από κοινό θα κριθούν. Αμήν!
Αν ήμουν στη θέση της πίτσας πάντως θα το χειριζόμουν πιο διπλωματικά το πράγμα. Δε θα το έκανα εν θερμώ, θα έδινα λίγο χρόνο, δε θα ανανέωνα τη συνεργασία. Και δε θα του έδινα και λόγο. Αν του έδινα το λόγο θα ήταν σα να τον εκβιάζω να σταματήσει αυτό που κάνει για να συνεχίσει τη συνεργασία μαζί μου. Θα το είχα αυτό το δικαίωμα αλλά προσωπικά δε θα ήθελα να του ασκήσω αυτή την πίεση. Θα του έλεγα ότι θέλω να δοκιμάσω κάτι άλλο. Αλλά αυτός είμαι εγώ.
Καταλαβαίνω όμως ακόμη ότι βολεύει πολύ το περιστατικό για να ταΐσει την πόλωση των ημερών γύρω από το ποιος κάνει το πιο καλό το κάνσελ, ποιος είναι πιο ηθικός και τα τοιαύτα. Η αριστερά ή η δεξιά! Γιατί το ηθικό κάνσελ είναι αποδεκτό, αρκεί να ακολουθεί τη δική μας ιδέα για την ηθική. Εμένα, από την άλλη, μου αρέσει η ελευθερία να λέω τη γνώμη μου χωρίς να την εξαρτώ από καμία πίτσα και είμαι εκ των προτέρων αποφασισμένος για τις συνέπειες.
Αυτό που βλέπω με θλίψη στα σχόλια τριγύρω είναι κάτι άλλο. Η ευκολία με την οποία η ευαισθησία και η αγάπη κάποιων γύρω από ένα σύμβολο ενότητας, όπως η σημαία, αυτομάτως τους κατατάσσει ως ακροδεξιούς και χουντικούς. Για άλλη μια φορά δεν υπάρχει μέση περιοχή. Η είσαι μαζί μας ή είσαι ναζί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα από επιδραστικό προφίλ, αυτό του Κουραφέλκυθρου, άτομο με επίσης οξύτατο χιούμορ, με σκίτσο όπου η πίτσα φοράει το πουλί της Χούντας. Αυτή η ελαφρότητα! Αβάσταχτα προβλέψιμη κι ελαφριά. Θα καταλήξει κι ο φασισμός να μην είναι καν λέξη.
Αρκά, αναμένουμε απάντηση.
[Featured image credit: “LA Animation Festival – stand up comedy and art” by Doug Kline is licensed under CC BY-NC 2.0. To view a copy of this license, visit https://creativecommons.org/licenses/by-nc/2.0/]
εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, πολιτική | rss 2.0 | trackback