Τάκης Μπουγιούρης

Μέχρι πριν λίγα χρόνια κατοικούσα πολύ κοντά στο Μετρό του Αγ. Δημητρίου, λίγο πριν και για λίγο αφότου ήρθε το Μετρό εκεί. Την περίοδο εκείνη διάφορες αλλαγές συνέβησαν στην περιοχή με ρυθμό και τρόπο που δεν πρόλαβε κανείς περαστικός να αντιληφθεί. Οι κάτοικοι εκεί, όμως γνωρίζουν. Δε μιλώ για την ατελείωτη σκόνη που έπνιγε για μήνες την περιοχή. Όλοι κάναμε θυσίες για το Μετρό. Ερχόταν και η Ολυμπιάδα, ώρα της καλή, καλά να ‘ναι εκεί που είναι… πού είναι, αλήθεια;

Τελοσπάντων, από τη μια η κυκλοφορία αυξήθηκε, μιας και πολύς κόσμος συνέρρεε στην περιοχή για να πάρει το Μετρό, γραμμές λεωφορείων άλλαξαν ή/και προστέθηκαν για να εξυπηρετήσουν το κοινό κλπ κλπ. Καλά αυτά! Ταυτόχρονα, κανένα πάρκινγκ δεν κατασκευάστηκε για να διευκολύνει την κατάσταση, λωρίδες της Λ. Βουλιαγμένης και από τα δυο ρεύματα δόθηκαν στα ταξί για να παραλαμβάνουν τον κόσμο που μετεπιβιβαζόταν από το τρένο, επιπλέον λωρίδες για τα λεωφορεία δεν δόθηκαν παρόλη την αυτονόητη ανάγκη κλπ κλπ. Αυτά, πάλι, όχι και τόσο καλά, αρκεί να προσπαθήσεις να περάσεις από εκεί με το αυτοκίνητο ακόμη και σήμερα.

Υπήρξε και μία άλλη εξέλιξη, για την οποία θέλω να σου γράψω σήμερα, τελικά! Πολλές οδοί μονοδρομήθηκαν ξαφνικά και πολλές άλλες "παλάβωσαν" αλλάζοντας εδώ κι εκεί κατεύθυνση. Δηλαδή, άλλες που ήταν διπλής κατεύθυνσης έγινας μονής και μερικές από αυτές επιτρέπουν σε ένα μέρος τους την κίνηση προς μια κατεύθυνση και σε άλλο μέρος τους προς άλλη κατεύθυνση.

Ο λόγος πρέπει να σχετίζεται με την έλευση του Μετρό αλλά και με την ολοένα αυξανόμενη κίνηση στη Λ. Βουλιαγμένης ειδικά σε εκείνο το σημείο, όπου οι τρεις λωρίδες γίνονται για λίγο δύο. Καταλαβαίνω, επίσης, ότι για κυκλοφοριακούς αλλά και λόγους ασφαλείας πιθανόν η τροχαία προτιμά να διοχετεύει την κίνηση στις μεγάλες λεωφόρους από ότι στα τριγύρω στενάκια. Ας δούμε, όμως τι σκαρφίστηκαν στο χάρτη:

Προβολή Τροχαία παράνοια 1 σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Παρατηρήστε την περιοχή που είναι πλαισιωμένη από τη γαλάζια γραμμή. Πρόκειται για μια απαγορευμένη ζώνη! Για ένα οδικό τρίγωνο των Βερμούδων όπου δεν υπάρχει καμία διέξοδος. Αν προσπαθήσεις να μπεις σε αυτό, είτε θα ξαναγυρίσεις πίσω στη Λ. Βουλιαγμένης, είτε θα βγεις πολύ ψηλά προς την Ηλιούπολη. Με δυο λόγια όταν έχει κίνηση η Λ. Βουλιαγμένης δεν υπάρχει κανένα στενό από το οποίο να μπορείς να "κόψει" κανείς και να κινηθεί παράλληλα προς αυτήν.

Ας παρατηρήσουμε ορισμένα ακόμη αξιοπρόσεκτα σημεία:

• Δείτε τα κόκκινα σημάδια! Σε κάθε ένα από αυτά βρίσκεται μια αναποφάσιστη οδός που αλλάζει κατεύθυνση! Η Σαράντα Εκκλησιών, η Φαίδωνος, η Ναυάρχου Βότση, η Πλούτωνος, η Παύλου Μελά! Το μισό τους μήκος επιτρέπει τη μία κατεύθυνση και το άλλο μισό την άλλη.
• Δείτε το σημάδι με το δεντράκι. Εκεί δε βρίσκεται κάποιο αλσάκι αλλά μια ωραιότατη μπάρα που απαγορεύει την είσοδο στο στενό από τη Λ. Βουλιαγμένης. Έτσι απλά!

Είμαι πολύ καχύποπτος όταν βλέπω τέτοια φαινόμενα. που μόνο εύλογα δε φαντάζουν. Γιατί να χρειάζεται ειδικά αυτή η περιοχή τούτες τις ρυθμίσεις; Τι το ιδιαίτερο έχει; Ένα ολόκληρο κυκλοφοριακό κατασκεύασμα μόνο και μόνο για να μην ενοχλούνται οι γαλαζοαίματοι κάτοικοι της ζώνης αυτής από την κυκλοφορία. Και αν είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς ότι κατά τα άλλα οι μετακινήσεις τους έχουν διευκολυνθεί. Αλλά όχι, αρκεί οι ξένουν να μην παιρνούν από εκεί, να πάνε αλλού, αρκεί όχι εδώ!

Θα ακολουθήσουν και άλλες τροχαίες παράνοιες στο μέλλον. Stay tuned!

Ο Θάνος Μικρούτσικος δε χρειάζεται συστάσεις. Είναι ένας από τους λίγους μεγάλους σύγχρονους συνθέτες μας, αυτούς που ακολούθησαν τη γενιά των Θεοδωράκη – Χατζιδάκι. Πέρα από κάθε άλλη περγαμηνή (συνθέσεις, συνεργασίες, πολιτικά τραγούδια), είναι ο συνθέτης του "Σταυρού του Νότου", ενός από τους σημαντικότερους και πλέον ευπώλητους δίσκους του ελληνικού τραγουδιού που αγαπήθηκε ήδη από τρεις γενιές ακροατών και ανέδειξε την ποίηση του Καββαδία στο ευρύ κοινό.

Τα Υπόγεια Ρεύματα είναι ένα από τα ελληνικά ροκ συγκροτήματα που συντρόφευσαν τις ανησυχίες των εφήβων της δεκαετίας του ’90 με τους εξαιρετικούς δίσκους "Ο μάγος κοιτάζει την πόλη" και "Παραλογές". Γνήσιος και δουλεμένος ροκ ήχος με στιχουργική πολύ ωριμότερη μιας απλής εφηβείας.

Πάντα περιμένω με ανυπομονησία τέτοιες ενδιαφέρουσες συνεργασίες. Η συγκεκριμένη έχει ξεκινήσει από τον περασμένο χειμώνα με κοινές τους εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές. Μοιάζουν κάπως ασυνήθιστες αλλά στηρίζονται σε δεσμούς αόρατους και γι’ αυτό στέρεους. Η "παράσταση", αν μπορώ να την αποκαλέσω έτσι, "Τους έχω βαρεθεί", έχει τίτλο παρμένο από το τραγούδι "Αυτούς τους έχω βαρεθεί", του δίσκου "Πολιτικά Τραγούδια" του 1975 σε σύνθεση Μικρούτσικου και τραγούδι Μαρίας Δημητριάδη (στην οποία και αφιέρωσαν όλη την προσπάθεια). Σε αυτόν το δίσκο (και άλλους όπως, "Εμπάργκο", "Καντάτα Στη Μακρόνησο") βασίζεται και το μεγαλύτερο μέρος της παράστασης. Μόνο που αυτή τη φορά τα τραγούδια έχουν περάσει από το φίλτρο των Υπογείων Ρευμάτων και έχουν ηλεκτριστεί επικίνδυνα μα και με σεβασμό! Το αποτέλεσμα είναι πραγματικά νέες ερμηνείες των τραγουδιών και όχι απλές επανεκτελέσεις. Το θέαμα συμπληρώνεται από πλήθος γνωστών και αγαπημένων τραγουδιών των καλλιτεχνών.

Highlights:

• Για άλλη μια φορά ο Μικρούτσικος να λέει τους "Εφτά Νάνους στο S/S Cyrenia", αλλά, διάολε, πάλι λίγο διαφορετικούς, λίγο ίδιους και πάντα συγκλονιστικούς.
• Η εξαιρετική διασκευή της πασίγνωστης "Ρόζας" (από το "Στου αιώνα την παράγκα" από το Μητροπάνο) με τη φωνή – καμπάνα του Γρηγόρη Κλιούμη των Υπογείων Ρευμάτων.
• Ο πραγματικός "εργάτης" της κιθάρας Κώστας Παρίσης και ο πολυτάλαντος μπασίστας Αποστόλης Καλτσάς, που έκανε όργια με το μπάσο.
• Το κλείσιμο της παράστασης με τους μουσικούς όρθιους και τη Μαρία Δημητριάδη στα ηχεία και το video-wall να επαναλαμβάνει την ανατριχιαστική τελευταία της ερμηνεία στην "Πιο όμορφη θάλασσα".

Αν τους πετύχεις κάπου φέτος το καλοκαίρι δώσε σημασία και πήγαινε να ακούσεις αυτά που έχουν να σου παίξουν.

Αυτός είναι ο τίτλος των εμφανίσεων του Σαββόπουλου φέτος το καλοκαίρι. Χτες βράδυ (13-07-2009) έκανε, μάλιστα, μια εμφάνιση στο χώρο εκδηλώσεων του Αμαλίειου Οικοτροφείου στην Κηφισίας με ανοιχτή είσοδο. Δεν κρατήθηκα, πήγα!

Η αρχική αίσθηση δεν ήταν και συγκλονιστική. Κόσμος πολύ χλιαρός που έμοιαζε να είχε βρεθεί εκεί τυχαία, έτσι, μιας και γινόταν ένα δωρεάν γεγονός στη γειτονιά. Η σύνθεση των μουσικών δεν περιελάμβανε τύμπανα και κρουστά παρά ένα αρμόνιο, μπάσο και ηλεκτρική κιθάρα που ο Σαββόπουλος είπε ότι επιχειρεί να κάνει μια πιο ηλεκτρική ανάγνωση των τραγουδιών του. Το αποτέλεσμα στα αυτιά μου δεν ήταν ακριβώς μια νέα ανάγνωση αλλά ένα κάπως αμήχανο remix.

Ό,τι, όμως και να πεις, έχεις μπροστά σου έναν άνθρωπο-ιστορία ολόκληρη. Που μπορεί με δυο του στίχους να ξεσηκώσει σε μια στιγμή και το πιο χλιαρό κοινό και να γεφυρώσει αχανή χάσματα γενεών με ένα "Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει…" ή ένα "Ας κρατήσουν οι χοροί…¨. Που μπορεί να σε κάνει να δακρύσεις με αυτό "που έπαιξε στο Λαύριο". Που έχει δημιουργήσει μουσικές τόσο μοναδικές, σχεδόν ακατηγοριοποίητες, αλλά και τόσο οικείες πια. Που, ακόμη και στα γεράματα, έχει την όρεξη εφήβου, να τραγουδά και να έρχεται σε επαφή με το κοινό.

Από χτες βράδυ κρατώ το:

Μου λένε ότι τα τραγούδια μου είναι διαχρονικά.
Αυτό με θλίβει, γιατί τόσο λίγα πράγματα έχουν αλλάξει προς το καλύτερο.
Θα προτιμούσα τα τραγούδια μου να είναι ξεπερασμένα…

Γεια σου, Νιόνιο και κυρ-Νιόνιο και καλή αντάμωση.

ΥΓ: Να πώς μπορείς να περάσεις ωραίες βραδιές στην καλοκαιρινή Αθήνα on a low budget!

Ο δικτυακός τόπος indymedia.org αυτοπροσδιορίζεται ως ένας χώρος:

…of collectively run media outlets for the creation of radical, accurate, and passionate tellings of the truth. We work out of a love and inspiration for people who continue to work for a better world

Διαθέτει το ελληνικό του παράρτημα, το athens.indymedia.org, το οποίο εδώ και κάποια χρόνια προσπαθεί να αποτελέσει μια εναλλακτική και ριζοσπαστική (συχνά πολύ) φωνή ενημέρωσης. Το αθηναϊκό indymedia στεγάζεται διαδικτυακά απο το Πολυτεχνείο (ΕΜΠ). Το δίκτυο του ΕΜΠ παρέχεται μέσω της ΕΔΕΤ (Εθνικό Δίκτυο Έρευνας και Τεχνολογίας) από τον ΟΤΕ για εκπαιδευτικούς και ερευνητικούς σκοπούς.

Στις 18 Ιουνίου 2009 ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Ηλίας Πολατίδης σε ερώτησή του στη βουλή φέρνει το θέμα στο προσκήνιο ως παράτυπο και στις 30 Ιουνίου ο ΟΤΕ στέλνει εξώδικο στο ΕΜΠ για την παύση του indymedia.

Υπάρχουν πολλές οπτικές γωνίες να δει κανείς το θέμα. Μία από αυτές είναι το ότι η συμφωνία για τη χρήση του δικτύου που παραχωρεί ο ΟΤΕ στο ΕΜΠ παραβιάζεται με ιστοσελίδες όπως αυτή, δηλαδή στεγνά επιχειρηματικά. Μια άλλη οπτική γωνία είναι να θεωρήσουμε ότι στους κόλπους ενός φιλελεύθερου ιδρύματος, όπως το ΕΜΠ, ζει μια πηγή ενημέρωσης εναλλακτική και κάτι τέτοιο άπτεται απόλυτα του κοινωνικού ρόλου ενός πανεπιστημίου και θα έπρεπε να προστατεύεται με την ίδια λογική που προστατεύεται το πανεπιστημιακό άσυλο (για όνομα του θεού, μιλώ για το άσυλο στην ουσία του, όχι ως πρόσχημα υπόθαλψης εγκληματικών πράξεων). Με βάση τη δεύτερη λογική η πράξη αυτή θα μπορούσε πράγματι να χαρακτηριστεί οπισθοδρομική, αντιδημοκρατική, λογοκρισία, φασιστική κλπ.

Από καιρό η διαδικτυακή κοινότητα περιμένει το λειτουργικό σύστημα που θα παράγει η Google. Και η σειρά των κινήσεων του κολοσσού ήταν προσεκτικά (σχεδόν σατανικά) επιλεγμένη.

• Πρωτιά στην αγορά μηχανών αναζήτησης
• Και την αγορά διαδικτυακών διαφημίσεων
• Εξαγορές εταιρειών που ήταν είτε ανταγωνιστικές είτε πράγματι προσέφεραν κάτι που η Google είχε τενολογικά ανάγκη
• Ανάπτυξη πλατφορμας webmail (που πρώτη έδωσε τεράστιο inbox)
• Ανάπτυξη πλατφόρμας online κατασκευής και διαχείρισης εγγράφων
• Ανάπτυξη πλατφόρμας χαρτογράφησης του Κόσμου
• Ανάπτυξη λειτουργικού συστήματος για κινητά τηλέφωνα και μια "ιδέα" λειτουργικού για υπολογιστές
• Ανάπτυξη του δικού της προγράμματος περιήγησης στο διαδίκτυο (κι άργησε κιόλας να το κάνει)

Όλα με έμφαση στο διαδίκτυο και την πρόσβαση σε αυτό όλα με υπηρεσίες πάνω από τη βασική δωρεάν λειτουργικότητα (μου αρέσει αυτό) – κυρίως διαφημίσεις (δε μου αρέσει αυτό)! Αν και πάντα θα είμαι σκεπτικός όταν μία και μόνη οντότητα μονωπωλεί ένα χώρο με απόλυτη επιτυχία και ολοκληρωτικό έλεγχο, ακόμη και όταν οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι… είναι καλοί άνθρωποι!

Και τώρα να που ανακοινώνει το επόμενο μεγάλο βήμα: το δικό της λειτουργικό σύστημα, βασισμένο σε πυρήνα Linux (φυσικά), που θα δημοσιευθεί πρώτα για μικρούς υπολογιστές (netbooks, laptop κλπ) και στη συνέχεια θα κατακτήσει τον υπόλοιπο κόσμος (ουπς, συγνώμη αυτό το τελευταίο μου ξέφυγε). Το όνομα αυτού Google Chrome OS (δες πώς θα μοιάζει).

Μου αρέσει η φιλοσοφία:

For application developers, the web is the platform. All web-based applications will automatically work and new applications can be written using your favorite web technologies. And of course, these apps will run not only on Google Chrome OS, but on any standards-based browser on Windows, Mac and Linux thereby giving developers the largest user base of any platform

Δε μου αρέσει (καθόλου) ο ολοκληρωτισμός:

The desktop mail client could be replaced by Gmail, the calendaring application could be replaced by Google Calendar, the office suite has lightweight alternatives: Google Docs and Zoho, it makes more sense to use an online feed reader like Google Reader, your scientific calculator is less powerful than Wolfram Alpha and you’ll rarely need a video player when you have YouTube, Hulu and other video sites.

Με δυο λόγια, ναι, δώστε μας ένα (ακόμη) καλό λειτουργικό για να κάνουμε ανενόχλητοι τη δουλειά μας, αλλά, παρακαλώ, πείτε μου, μήπως απλά προσπαθείτε να κατακτήσετε το σύμπαν; Και, για το όνομα του θεού, γιατί φτιάξατε εταιρεία πίσω από αυτό το λειτουργικό με το όνομα Good OS;

Μερικές φορές είσαι τυχερός. Όπως χθες, που στα καλά καθούμενα βρέθηκες να παρακολουθείς το David Byrne (τον ξέρεις από τους Talking Heads, που τους ξέρεις από τα Psycho Killer, Once in a Lifetime, Burning Down the House) στο Θέατρο Badminton, μέρος της περιοδείας Songs of David Byrne and Brian Eno.

Αλλά δε θα στα πω εγώ. Ας τα ακούσεις από την Πόπη, που τα είπε άψογα.

Μεγάλη συζήτηση γίνεται για την κρίση του τύπου, ιδιαίτερα, δε, τις τελευταίες εβδομάδες με αφορμή το κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου. Είναι γεγονός ότι ο τύπος περνά κρίση σήμερα. Πρόκειται για μια απλή πρόταση στην πραγματικότητα. "Ο τύπος περνά κρίση". Ποιος περνά κρίση; Ο τύπος! Όχι ο περίγυρός του. Όχι ο κόσμος που (δεν) τον διαβάζει. Τι είναι αυτή η κρίση; Είναι το ότι πέφτει η κυκλοφορία; Είναι ότι ο κόσμος ενημερώνεται από αλλού; Είναι ότι ο τύπος βάλλεται από κάποια άγνωστη δύναμη;

Όχι. Η κρίση είναι του τύπου! Είναι κατά-δική του. Αυτό δε μπορεί να καταλάβει ο ίδιος ο "τύπος". Ότι η κρίση δεν είναι γύρω-γύρω αλλά η κρίση του είναι δική του. Ας δούμε ορισμένα στοιχεία που διαβάζω στην Καθημερινή της περασμένης Κυριακής:

1. Το 1980 είχαμε 13 εφημερίδες με μέση ημερήσια κυκλοφορία 720.000 φύλλων με μέσο όρο σελίδων 16-32 (48 οι κυριακάτικες).  Το 2008 είχαμε 22 εφημερίδες με κυκλοφορία 238.000 και αριθμό σελίδων να φτάνει τις 300 (οι κυριακάτικες). Ξέρουμε καλά ότι η ελληνική αγορά δε μπορεί να σηκώσει τόσον πολύ ημερήσιο τύπο. Όπως ξέρουμε καλά ότι δε μπορεί να σηκώσει τόσο πολύ τηλεοπτικό προϊόν, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
2. Από το 1989 μέχρι σήμερα οι κυριακάτικες εφημερίδες έχουν διατηρήσει περίπου την κυκλοφορία τους, το ίδιο και οι πρωινές εφημερίδες. Οι απογευματινές είναι που έχου πέσει στο 1/4 της κυκλοφορίας τους (238.000 από 1.000.000 το 1989).
3. Είναι γνωστό ότι οι εφημερίδες δε βγάζουν τα έξοδά τους από το αντίτιμο που πληρώνει κανείς στο περίπτερο αλλά από τη διαφήμιση και δη την κρατική. Η οποία έφτασε πέρυσι συνολικά στα 83 εκατομμύρια ευρώ.
4. Ταυτόχρονα, τεράστιος και αυξανόμενος είναι ο αριθμός όλων των άλλων μέσων ενημέρωσης (τηλεόραση, ραδιόφωνο, διαδίκτυο).

Τα νούμερα είναι αμείλικτα. Πώς είναι δυνατόν να χωράνε τόσα πολλά ΜΜΕ σε μια τόσο μικρή χώρα; Και μάλιστα τη στιγμή που όλοι μας παραδεχόμαστε το μέγεθος της διαπλοκής τους με την εξουσία και αναγνωρίζουμε την απαξίωση της πολιτικής ζωής του τόπου. Από πού προκύπτει αυτό το τεράστιο νούμερο. Δε φταίνε οι εργαζόμενοι στις εφημερίδες που κλείνουν ή θα κλείσουν, είναι όμως όμηροι ενός άλλου παιχνιδιού.

Και δεν είναι δυνατόν να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να μην κλείσουν εφημερίδες ζημιογόνες για τους ιδιοκτήτες τους. Οι εφημερίδες είναι και επιχειρήσεις και αυτό δεν πρέπει να το ανασύρουμε μόνο όταν κάποια κλείνει και δέχεται έτσι η ίδια η ενημέρωσή μας "πλήγμα". Το πλήγμα η ενημέρωση το δέχεται όταν δεν είναι αντικειμενική και σφαιρική και όταν είναι μέρος της διαπλοκής που οφείλει να ξεσκεπάσει.

Τέλος, στο ίδιο άρθρο, αναφέρονται ορισμένες παρατηρήσεις πολύ εύστοχες σχετικά με την πραγματική κρίση του τύπου. Για παράδειγμα το κατά πόσο η τηλεόραση απειλεί τη επιβίωσή του, αν έχει καταφέρει να παρέχει περισσότερο κριτική και εις βάθος ενημέρωση, αν προσπάθησε να διατηρήσει τα κεκτημένα βελτιώνοντας το περιεχόμενό του ή δίνοντας μύρια "καρότα" στους αναγνώστες του (DVD, CD, περιοδικά, δώρα) κα. Εκεί είναι η ουσία του πράγματος. Στην ενδοσκόπηση. Εκεί πάσχει ο τύπος. Δεν "έχει¨πρόβλημα! Εϊναι "πρόβλημα" και πρέπει να αλλάξει.

Ευχαριστώ αυτόν(ήν) που μου το έστειλε κι εκείνον που το βρήκε. Ήγγικεν ο χρόνος, εδώ και 153 χρόνια.

Απεφασίσαμεν και διατάττομεν…

Τα εξωτερικά στοιχεία μιας επικοινωνίας δε θα καλύπτονται πλέον από το Απόρρητο των Επικοινωνίων και την Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών. Αυτή ήταν η τελευταία απόφαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Γιώργου Σανιδά, πριν την αποχώρησή του. Τα εξωτερικά στοιχεία μιας επικοινωνίας αφορούν στα δύο άκρα που είχαν την επικοινωνία και τα στοιχεία τους και στο χώρο και το χρόνο όπου αυτή έλαβε χώρα. Δεν αφορούν στην ίδια την επικοινωνία και το περιεχόμενό της (δόξα τω θεώ, δε φτάσαμε εκεί, ακόμα). Σε αυτά τα στοιχεία, λοιπόν έχουν δικαίωμα να έχουν πρόσβαση οι αρχές χωρίς προηγούμενη άδεια από την ΑΔΑΕ!

Πέραν από το γεγονός ότι η ΑΔΑΕ παρακάμπτεται πλήρως από ένα τομέα καθαρά δικής της δικαιοδοσίας, έναν τομέα, τον οποίο δημιουργήθηκε να διασφαλίζει και να επιτηρεί (βλ. ΥΓ2, στο τέλος), δημιουργούνται ορισμένα εύλογα ερωτηματικά. Για παράδειγμα στο χώρο του διαδικτύου, όπου πρόσφατα έγινε συζήτηση σχετικά με την ανωνυμία των bloggers, αν τα "εξωτερικά" στοιχεία είναι διαθέσιμα τότε ουσιαστικά όλη η επικοινωνία του blogger με το σύστημα που δημοσιεύει τα άρθρα του γίνεται διαθέσιμη. Και δε μιλούμε για το password του, φυσικά. Αλλά για το ότι ο άνθρωπος εκείνος δε μπορεί να μιλά πλέον με την ελευθερία που του εξασφαλίζει η ανωνυμία του διαδικτύου. Κάτι που ως τώρα θεωρούσαμε ως ένα κεκτημένο.

Γιατί να μην μπορεί κανείς να δημοσιεύσει κάτι ανώνυμα στο διαδίκτυο; Τη στιγμή που μπορεί να το κάνει σε μια εφημερίδα, ως δημοσιογράφος! Όταν μπορεί να το κάνει καθημερινά στο δρόμο, στην πλατεία, στο καφενείο. Τι το τόσο ριζικά διαφορετικό έχει το διαδίκτυο για να διαφέρει, για παράδειγμα, ο τρόπος που αντιμετωπίζεται η συκοφαντική δυσφήμιση εκεί από ότι στην υπόλοιπη κοινωνική δραστηριότητα; Κάλλιστα δε θα μπορούσε απλά να γίνεται άρση του απορρήτου σε σημαντικά παραπτώματα όπου η ΑΔΑΕ το κρίνει απαραίτητο; Γιατί να είναι δυνατόν να αγνοηθεί ένα δικαίωμα του πολίτη έτσι απλά;

Το μόνο διαφορετικό που έχει είναι ότι είναι προσβάσιμο σε όλους. Σε όλους δίνει τη δυνατότητα να δημοσιεύουν απόψεις και κρίσεις. Και αυτό είναι ένα κεκτημένο που πρέπει να διασφαλίζουμε για λόγους επιπέδου της δημοκρατίας μας.

Κι ακόμη, η παραπάνω γνωμοδότηση, δεν αναφέρεται μόνο στο διαδίκτυο αλλά στις επικοινωνίες γενικότερα. Και στα κινητά. Οι αρχές θα έχουν προσβαση στο ποιος μίλησε, με ποιον, πού και πόσο ανά πάσα στιγμή και οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών θα είναι υποχρεωμένες να παρέχουν τα στοιχεία αυτά. Φανταστείτε πώς κλιμακώνεται κάτι τέτοιο στα γράμματα που στέλνετε, στα FAX,

Πώς, μπορεί κανείς να μη διακρίνει κάθε τόσο όλο και περισσότερους λόγους για τους οποίους η κοινωνία μας γίνεται ολοένα και πιο συντηρητική…

ΥΓ1:
Γέλασα πικρά χτες βράδυ ακούγοντας τον πρώην υπουργό του ΠΑΣΟΚ κ. Γιώργο Λιάνη, χρόνια δημοσιογράφο στο επάγγελμα, να εκφράζει φόβους για την ίδια την επιβίωση του επαγγέλματος του δημοσιογράφου υπό την πίεση της άκρατης ελευθερίας του διαδικτύου που πλήττει και τον τύπο. Η συζήτηση ήταν με θέμα το κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου αλλά και την κρίση του τύπου γενικότερα.

ΥΓ2:
Από το νόμο που ορίζειτη σύσταση της ΑΔΑΕ:

Άρθρο 1:
"… σκοπό την προστασία του απορρήτου των επιστολών και της ελεύθερης ανταπόκρισης ή επικοινωνίας με οποιονδήποτε άλλο τρόπο…"
Άρθρο 2:
"… Η ΑΔΑΕ είναι ανεξάρτητη αρχή που απολαμβάνει διοικητικής αυτοτέλειας…"

Σωστά διακρίνεις μιαν κάποιαν ειρωνεία!

Προσθήκη 1:
Κάποιοι στην Καθημερινή συμφωνούν μαζί μου στο θέμα του παραγκωνισμού της αναξάρτητης αρχής ΑΔΑΕ.

Προσθήκη 2:
Και στην ΑΔΑΕ συμφωνούν ότι παράτυπα παραγκωνίζεται ο ρόλος τους (16/07/2009). Ναι και θέμα που "έσκασε" με την COSMOTE να διώκεται βάση της γνωμοδότησης Σανιδά επειδή αρνήθηκε να δώσει τα στοιχεία χρήστη της.

Προσθήκη 3:
Ο ΣΕΠΕ αντιδρά  ζητώντας αποσαφήνιση της κατάστασης μιας και εταιρείες τηλεπικοινωνιών διώκονται επειδή αρνούνται να άρουν το απόρρητο των επικοινωνιών των πελατών τους!