Τάκης Μπουγιούρης

Το Skype προχτές έβγαλε στο κοινό τη νέα του έκδοση. Η οποία περιέχει ένα νέο "feature". Και το βάζω σε εισαγωγικά γιατί μόνο σαν bug γίνεται αντιληπτό. Μέχρι πρότινος όταν έκλεινες το Skype δεν το έκλεινες πραγματικά, απλά το εξαφάνιζες από το taskbar (η μεγάλη μπάρα κάτω-κάτω στην οθόνη σου), το "κατέβαζες" κι αυτό συνέχιζε να ζει ήσυχα κι διακριτικά μόνο στο system tray (η μπάρα με τα εικονίδια κάτω δεξιά) μέχρι να το χρειαστείς ξανά. Απλά πράγματα, γνωστά και χρήσιμα. Στη νέα έκδοση – 4.2.0.152 – αυτό σταμάτησε να γίνεται. Αν προσπαθήσεις να κλείσεις το Skype αυτό ούτε κλείνει ούτε κρύβεται. Απλά κατεβάζει το παράθυρό του και μένει ανοιχτό στο taskbar. Και μένει εκεί ότι κι αν κάνεις μες τη μέση και δεν έχει ρύθμιση να το αλλάξεις αυτό. Θα αποφύγω να σου εξηγήσω πόοοσο ενοχλητικό βρίσκω το νέο feature κι εγώ και όλοι χρήστες του Skype. Γιατί, πέρα από κακό feature κάνει και ένα τεράστιο λάθος: χαλάει τη σχέση του χρήστη με το πρόγραμμα, τη συνήθη του συμπεριφορά και την αναμενόμενη καλή λειτουργία, χωρίς, βέβαια, να προσθέτει κάτι σε λειτουργικότητα.

Κάποιος στα forums του Skype πρότεινε να στείλουν όλοι ένα μήνυμα στο support μπας και φιλοτιμηθεί η ομάδα ανάπτυξης και διορθώσει το "feature" στην επόμενη έκδοση. Μπήκα κι εγώ να κάνω το καλό. Δίπλα στη φόρμα παραπόνων ένα περίεργο σκίτσο συμπλήρωνε την εικόνα. Ένα σχέδιο στην αισθητική που χρησιμοποιεί σταθερά το Skype στο site του, όπου αναπαριστά την εκάστοτε σκηνή μόνο με τα αδρά περιγράμματα των χαρακτήρων και των αντικειμένων της. Αλλά αυτή τη φορά ο σχεδιαστής απέτυχε παταγωδώς. Δείτε το σκίτσο… Πρόκειται ξεκάθαρα για τη Minnie Mouse να υψώνει στα χέρια της την Κόρη του Σατανά, η οποία γελά βροντερά με τα παθήματα των χρηστών του Skype λίγο πριν ζευγαρώσει με τον αδερφό της για να φέρει στον κόσμο τον Αντίχριστο, την αποκάλυψη και την ημέρα της κρίσεως. Ουαί ημίν!

Συχνά η τεχνολογία μου τη δίνει. Τς-τς, άνθρωπος της τεχνολογίας και να λέω τέτοια πράματα. Ας πούμε ότι είμαι τεχνο-σκεπτικιστής ή ότι μου τη δίνει το marketing πάνω από την τεχνολογία και όχι η ίδια, ακριβώς ή ότι είμαι απλά γκρινιάρης (αλλά δεν είμαι). Μία από τις τελευταίες μόδες είναι τα τύπου i-pad γκατζετάκια, τα επονομαζόμενα "tablets", με τα οποία οι κατασκευαστές τους ελπίζουν να αναζωογονήσουν την αγορά τους και τα έντυπα ΜΜΕ να ανακτήσουν λίγη από την παλιά αίγλη εκδίδοντας το περιεχόμενό τους ειδικά για αυτά. Τα βρίσκω ολίγον γελοία (δεν είμαι ο μόνος) και θα σου δώσω μερικούς λόγους για να με πιστέψεις:

1. Είναι μικρά. Μι-κρά! Γιατί να θες να διαβάσεις περιοδικό ή εφημερίδα σε αυτό το μέγεθος τη στιγμή που υπάρχει η κανονική εφημερίδα και το κανονικό περιοδικό σε κανονικό μέγεθος ή μπορείς να το διαβάσεις στο internet? Να βρεις πότε φεύγει το επόμενο πλοίο σε στιγμή απόγνωσης, ναι! Να βρεις το κοντινότερο φαρμακείο on-the-road, ναι. (Πόσα χρόνια ακούω ότι θα μπορώ να το κάνω κάποτε από το κινητό μου και τελικά τους πρόλαβαν τα GPS.) Αλλά να διαβάσεις κείμενα, όχι.

2. Είναι δύσχρηστα. Προσπαθούν να σε κάνουν να νομίσεις ότι γυρνάς σελίδες περιοδικού. Ναι αλλά στο περιοδικό γυρνάς όσες σελίδες θες όποτε θες, γρήγορα και άμεσα (αυτό θα πει "browsing"). Στο tablet για να μη σε μπερδέψουν με το μέγεθος της τεχνολογικής υπεροχής του προσπαθούν να μιμηθούν τα παραδοσιακά περιοδικά. Άκομψα. Στα περιοδικά έχεις ξεφύλλισμα, ναι, η σελίδα γυρνάει χωρίς να σε τυφλώνει με εφφέ σε κάααθε γύρισμα. Στα ηλεκτρονικά μέσα έχεις indexes και search και αποθήκευση κλπ κλπ κλπ!

3. Πολύς χρόνος ανάπτυξης για το τίποτα. Μιλάω για αυτούς που θα αποφασίσουν να εκδώσουν περιεχόμενο μέσω αυτών. Νέα τεχνολογία, άλλοι τρόποι, άλλοι περιορισμοί. Θα πληρώνουν άδικα τα χιλιάρικα για να τους αναπτύξουν εξειδικευμένες εφαρμογές για tablets τη στιγμή που το μέσο είναι εκεί χρόνια τώρα με γνωστές και καλά διατυπωμένες τεχνολογίες και δυνατότητες και το λένε internet. In-ter-net!

4. Δηλαδή, να αγοράσω ένα tablet (τιμή εκκίνησης i-pad στις ΗΠΑ 500$) για να διαβάζω περιοδικά, εφημερίδες και βιβλία; Γιατί έχω ήδη ένα PC για τη δουλειά μου, ένα laptop για όταν είμαι εκτός γραφείου, ένα media-center στην τηλεόρασή μου για ψυχαγωγία, ένα κινητό για επικοινωνία, ένα PS3 για παιχνίδι… Για καθήστε, χρειάζομαι ακόμη ένα γκάτζετ; Πότε ήταν που μου λέγατε για τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές ότι τα κάνουν όλα αυτά μαζί σε ένα μηχάνημα και συμφέρουν;

5. Κοιτάξτε το αποτέλεσμα του περιεχομένου των tablets μέχρι τώρα! Προσπαθήστε να βρείτε κάτι το νέο, κάτι το διαφορετικό. Το περιεχόμενο είναι ίδιο με αυτό του internet. Η εμφάνισή του είναι ίδια. Δηλαδή, έφτιαξαν ένα website σε ένα μικρό ηλεκτρονικό υπολογιστή. Καμία πρωτοτυπία πέραν του γεγονότος ότι συσκευάζεται σε ένα καινούριο μηχανάκι. Δεν έχουν εφεύρει ούτε κάτι τεχνολογικά καινοτόμο ούτε κάτι δημοσιογραφικά καινοφανές. Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται.

6. Την εφημερίδα και τα περιοδικά μπορείς να τα διπλώσεις στο μέγεθος του i-pad και να είναι ακόμη αναγνώσιμα και να τα περιστρέψεις και να τα αναποδογυρίσεις όπως θες. Τα tablets δε μπορείς να τα τεντώσεις στο μέγεθος μιας εφημερίδας ή ενός περιοδικού (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, Cosmopolitan, Manina κλπ). Είναι όπως είναι και πρέπει να δώσεις μάχη με το περιεχόμενο για να το δεις.

7. Όταν τελειώσεις με την εφημερίδα ή το περιοδικό μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις για πάτο στις σκουπιδοσακούλες για να τραβάνε τα ζουμιά ενώ τα tablets όχι.

Να μην ξεχάσω να υπενθυμίσω στους εκδότες των εντύπων, γιατί αυτοί έχουν να χάσουν από τούτη την ιστορία και όχι οι κατασκευαστές των tablets, ότι, ενώ έχουν το μέσο για να κοντράρουν την τηλεόραση, που παραδοσιακά τους συρρίκνωσε, και ονομάζεται (πάμε πάλι) internet, αντί να το εκμεταλλεύονται, επιδίδονται σε κινήσεις εντυπωσιασμού. Και, βέβαια, ξεχνούν για άλλη μια φορά ότι σημασία έχει η δημοσιογραφία ή ίδια και το περιεχόμενο και όχι το φέρον μέσο. Ένα λαχταριστό άρθρο θα το διαβάσω ο κόσμος να χαλάσει σε tablet, σε χαρτί, σε πλαστικό, οπουδήποτε…

The Greek people kindly invite you to visit the Greece, the only true experience. This summer in 2010 the Greece is will be the most beautiful country forever to summer vacations. We have sun, beatches, sand and olive oil. The best girls are the greek. The best boys are the greek! We have additionally the best and most hospitalble people in general. Many nice places for the tourist to go and see sights. Great taverns with picturesque food plates you must eat and dance syrtaki like Zorbas. You come tourist for the experiance of life. Meet the ancient culture of Socrates. Opa! Climb the Acropolis. Get lost in the graphic alleys of Plaka and Monasteraki. Yia sou! Enjoy the island very beautiful Mykonos, Santorini, Kerkyra etc. Nice hotels and warm people wait to give you services of top standard in global tourism and create memories of unique. Forget the rest when you have Greece to enjoy so close to Europe! Come now or live with the complaint that you missed it. You never know if the Greece will be there next year now with the economy crisis!

All the informations you need read here in the brand new "Visit Greece" website of the EOT.

ΥΓ: Αυτό είναι το site  με το οποίο ο ΕΟΤ διαφημίζει τη χώρα μας στο διαδίκτυο, τέταρτο στο Google στην αναζήτηση για το keyword "Greece", πίσω από τη σελίδα της CIA για την Ελλάδα, τη σελίδα του Google στα Ελληνικά και την αγγλική σελίδα της Wikipedia για την Ελλάδα! Εντωμεταξύ, το greece.gr απλά δεν υπάρχει!

Προσθήκη:
Διάολε, έχω τέτοιαν επιρροήν; Με το που το είπα, λίγο καιρό μετά το αναβάθμισαν.

Η ιστορία των ηλεκτρονικών υπολογιστών είναι από επιστημονική άποψη μακριά. Μετριέται σε αιώνες. Σίγουρα, την τελευταία 50ετία είναι ολοένα και πυκνότερη. Αναρωτήθηκες, όμως, πότε ο άνθρωπος συνέλαβε τη χρήση τους όπως την ξέρουμε σήμερα; Εννοώ, τη χρήση του προσωπικού υπολογιστή όπως τον χρησιμοποιούμε στις μέρες μας (το 2010) με το διαδίκτυο, την επικοινωνία, την συνεργασία με άλλους ανθρώπους και άλλους προσωπικούς υπολογιστές. Η απάντηση είναι "το 1962". Τότε έγινε η πρώτη πραγματικά ενδελεχής και πρωτοποριακή περιγραφή και η πρώτη υλοποίηση ακολούθησε το 1968. Ναι! Αφού θα διάβασες για τη γέννηση του προσωπικού υπολογιστή με γραφικό περιβάλλον, κάθησε αναπαυτικά, γιατί σου υπόσχομαι, αν έχεις έστω και τον ελάχιστο θαυμασμό για τις δυνατότητες που σου δίνει το μηχάνημα που έχεις μπροστά σου αυτή τη στιγμή, σε λίγο θα σου κοπεί η ανάσα.

Το 1962, στο πανεπιστήμιο του Stanford στις ΗΠΑ γράφτηκε και εκδόθηκε ένα πρωτοποριακό επιστημονικό άρθρο από τον Douglas Engelbart με τίτλο "Augmenting Human Intellect". Για να μη στα πολυλογώ να τι οραματίστηκε και αργότερα σχεδίασε και υλοποίησε για πρώτη φορά ο επιστήμονας αυτός (παρμένο από το ίδιο το άρθρο του 1962):

By “augmenting human intellect” we mean increasing the capability of a man to approach a complex problem situation, to gain comprehension to suit his particular needs, and to derive solutions to problems. Increased capability in this respect is taken to mean a mixture of the following: more-rapid comprehension, better comprehension, the possibility of gaining a useful degree of comprehension in a situation that previously was too complex, speedier solutions, better solutions, and the possibility of finding solutions to problems that before seemed insoluble. We do not speak of isolated clever tricks that help in particular situations. We refer to a way of life in an integrated domain where hunches, cut-and-try, intangibles, and the human “feel for a situation” usefully coexist with powerful concepts, streamlined terminology and notation, sophisticated methods, and high-powered electronic aids.

Για πρώτη φορά στην ιστορία ένας άνθρωπος αναγνωρίζει την άμεση επίδραση που οι υπολογιστές μπορεί επιφέρουν στην ανθρώπινη δραστηριότητα. Μπορούν να "επαυξήσουν την ανθρώπινη διάνοια". Όχι να βοηθήσουν στην επίλυση δύσκολων μαθηματικών προβλημάτων. Όχι να σπάσουν στρατιωτικούς κώδικες κρυπτογράφησης. Όχι να επανδρώσουν μεγάλα πανεπιστήμια και διαστημικούς οργανισμούς. Αλλά να βοηθήσουν τον άνθρωπο "να κατανοεί βαθύτερα και να επιλύει καλύτερα και γρηγορότερα" οποιοδήποτε πρόβλημα καλείται να αντιμετωπίσει. Αν αυτό δεν είναι διορατικό και, ταυτόχρονα, ανθρωπιστικό, τότε τι είναι!

Ο Douglas Engelbart προσπάθησε για χρόνια μετά το άρθρο αυτό να υλοποιήσει το όραμά του αλλά με πολλές δυσκολίες στη χρηματοδότηση που κατέληγαν σε αποτελέσματα μικρής κλίμακας. Μέχρι το 1968. Εκείνη τη χρονιά πήρε τη χρηματοδότηση που ήθελε (κυρίως από στρατιωτικά κονδύλια – πολλές από τις πρώτες σημαντικές εξελίξεις στο χώρο της πληροφορικής οφείλονται σε αυτά) και κατάφερε να σχεδιάσει και να υλοποιήσει στο Stanford το, θρυλικό πια, NLS (Online System). Το NLS ήταν ένας κεντρικός υπολογιστής που μπορούσε να διασυνδέσει μεταξύ τους μέχρι 16 χρήστες στα τερματικά των γραφείων τους και να τους παράσχει διάφορες υπολογιστικές δυνατότητες. Αυτοί ήταν οι περιορισμοί του υλικού της εποχής. Μερικές από αυτές τις δυνατότητες ήταν: συγγραφή αρχείων με κείμενο και εικόνα, σύνδεσμοι ανάμεσα στα αρχεία (links), κρυμμένη σημασιολογία επί των κειμένων (hypertext), εκτέλεση πολλαπλών ταυτόχρονων προγραμμάτων, συνεργασία ανάμεσα στους χρήστες, video conferencing και ένα ποντίκι (mouse). Καλά άκουσες! Και, μάλιστα, το ποντίκι είναι το πρώτο ποντίκι στην ιστορία και είχε τρία κουμπιά.

Ήταν μια επανάσταση. Μέσα σε ένα άρθρο και σε μία υλοποίηση, πολλά χρόνια πριν τα PC και το internet, καθόρισε τον τρόπο με τον οποίο θα χρησιμοποιούμε τον υπολογιστή στην καθημερινότητά μας και την επίδραση που θα μπορούσε να έχει στην ανθρώπινη δραστηριότητα. Δε θα ήταν δυνατόν τότε να προβλέψει την έκταση που αυτό θα λάμβανε στο μέλλον αλλά προσδιόρισε με σαφήνεια και εντυπωσιακή πληρότητα τον τρόπο.

Κι ύστερα ήρθε "το demo". Αυτό που ονομάστηκε "The mother of all demos" (κι εγώ το απέδωσα ως το "υπέρτατο demo όλων των εποχών"). Και μάλλον είναι! Στις 9 Δεκεμβρίου του 1968 στο Stanford ο Douglas Engelbart παρουσίασε το σύστημα που υλοποιούσε τις ιδέες του άρθρου του 1962 μπροστά σε ένα μεγάλο και αποσβολωμένο κοινό. Το εκπληκτικό είναι ότι το video του demo αυτού όχι απλά σώζεται ακόμη σήμερα αλλά και είναι κοινά διαθέσιμο στο διαδίκτυο. Απολαύστε το σε μεγάλη ανάλυση (με μέτριο ήχο) εδώ. Είναι μιάμιση ώρα που αξίζει να χάσεις από τη ζωή σου! Αν είσαι και πληροφορικάριος και δεν το έχεις δει τότε είναι σα να ήσουν σαν κάποιος αρχαιολόγος που δεν έχει δει το video με τα αποκαλυπτήρια της Ακρόπολης, αν ποτέ είχε μαγνητοσκοπηθεί κάτι τέτοιο. Οι παρακάτω εικόνες θα σου δώσουν μια γεύση (αλλά πρέπει… οφείλεις να το δεις):

Βλέπεις σωστά, δε σε γελούν τα μάτια σου. Ο άνθρωπος διαθέτει πληκτρολόγιο, ποντίκι, ανοιγοκλείνει έγγραφα, κάνει copy-paste, δημιουργεί και χρησιμοποιεί συνδέσμους ανάμεσα σε αυτά, οργανώνει την πληροφορία σημασιολογικά κι ακόμη κάνει video conference με ένα συνάδελφό του, ο οποίος κάθεται στο δικό του τερματικό. Στέκομαι με δέος μπροστά στην πρόταση με την οποία ανοίγει την παρουσίασή του και περιγράφει το μέλλον:

What if in your office, you as an intellectual worker were supplied with a computer display, backed up by a computer that was alive for you all day and was instantly responsible to how action you had, how much value could you derive from that?

Πού έπεσε έξω το όλο εγχείρημα; Ήταν ένα μονολιθικό σύστημα, της εποχής που η υπολογιστική ικανότητα των μηχανών ήταν χαμηλή και πανάκριβη και οι μηχανικοί σχεδίαζαν τεράστιους υπολογιστές στους οποίους οι χρήστες συνδέονταν για να κάνουν τις εργασίες τους. Λίγο αργότερα άρχισε να είναι εφικτή, να υλοποιείται και να ωριμάζει η ιδέα του μικρο-υπολογιστή που οδήγησε στον προσωπικό υπολογιστή, το PC και το internet! Ακόμη, ήταν αρκετά ζόρικο στην εκμάθηση. Παρολαυτά, η ιστορία έγραψε ότι ο πρώτος προσωπικός υπολογιστής, ο Xerox Alto, από το NLS εμπνεύστηκε την ύπαρξή του και μάλιστα αυτή η φανταστική εφεύρεση, το ποντίκι, πέρασε στη Xerox από το Stanford, όταν πήγαν εκεί άνθρωποι από το project του NLS.

Βλέποντάς, όμως, το Douglas Engelbart, στο demo του να κάθεται μπροστά στο NLS με αυτό το ήρεμο χαμόγελο, με τα δύο χέρια εκατέρωθεν του πληκτρολογίου, το ένα στο ποντίκι και το άλλο στα πλήκτρα ελέγχου, μου θυμίζει τόσο έντονα τη στάση που συνήθως έχω κι εγώ και τόσοι άλλοι σήμερα μπροστά στις οθόνες μας, έτοιμοι να κλικάρουμε εδώ κι εκεί, ψάχνοντας για πληροφορία και αγωνιώντας να παράγουμε κάτι καινούριο… που ανατριχιάζω. Αν μη τι άλλο, πρόκειται για έναν επιστήμονα-οραματιστή από αυτούς που κοιτούν με το ένα μάτι την επιστήμη και με το άλλο την ανθρωπότητα.

Πριν από μερικές ημέρες ανακοινώθηκε το βραβείο Turing 2009 (είναι κάτι σαν το Νόμπελ Πληροφορικής, για να καταλάβεις). Δόθηκε στον Charles P. Thacker για την πολύχρονη και σημαντική προσφορά του στην Πληροφορική. Η προσφορά του αυτή συμπυκνώνεται ουσιαστικά στο "σχεδιασμό του πρώτου σύγχρονου προσωπικού υπολογιστή", αυτού στην οθόνη του οποίου τώρα κάθεσαι εσύ μπροστά και ανεβοκατεβάζεις παράθυρα στο desktop με το ποντίκι σου. Ο τρόπος λειτουργίας του, το γραφικό περιβάλλον το ίδιο, το παραθυρικό περιβάλλον (windows), το ποντίκι, η επιφάνεια εργασίας (desktop), όλες αυτές οι έννοιες απέκτησαν υπόσταση σχεδόν όπως τις γνωρίζουμε σήμερα το 1972-1973 στο Ερευνητικό Κέντρο της Xerox στο Palo Alto με τον θρυλικό Xerox Alto, ένα PC που για πρώτη φορά στην ιστορία τις συμπεριλάμβανε και τις υλοποιούσε! Ο Xerox Alto διέθετε πλήθος εφαρμογών, όπως επεξεργαστή κειμένου, πρόγραμμα ζωγραφικής, αποστολέα email, ακόμη και παιχνίδια. Όλη η σύλληψη ήταν εκεί από την αρχή.

Είναι περιττό να πούμε πως οτιδήποτε αναπτύχθηκε στη συνέχεια στο χώρο των προσωπικών υπολογιστών έχει αντιγράψει ή δανειστεί κάτι από αυτό το μακρινό πρόγονο, που ο Charles P. Thacker σχεδίασε. Η Apple πήρε άδεια από τη Xerox για να αντιγράψει το παραθυρικό περιβάλλον στη Lisa, το πρώτο PC που κατασκεύασε και στη συνέχεια εξελίχθηκε στα πασίγνωστα Macintosh. Οι υπόλοιποι τη μιμήθηκαν (SUN κλπ). Η Microsoft ακολούθησε πολύ αργότερα. Ο Xerox Alto ήταν πραγματικά ένας πρωτοποριακός υπολογιστής που τελικά άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρούμε με τη "μηχανή", την έκανε πιο φιλική στον άνθρωπο και έστρωσε το δρόμο για αυτό που αποτελεί ο ηλεκτρονικός υπολογιστής σήμερα. Τραγική ειρωνεία: Η Xerox φοβούμενη από παλαιότερες αποτυχίες στο χώρο φοβήθηκε να συνεχίσει με το εγχείρημα κι έτσι ο Alto κατασκευάστηκε σε λίγα κομμάτια αλλά ποτέ δεν τέθηκε σε μαζική παραγωγή και δεν διατέθηκε στην αγορά. Τα κομμάτια αυτά τα πήραν μεγάλα πανεπιστήμια και δημόσιοι οργανισμοί των ΗΠΑ. Η ιστορία, όμως, είχε γραφτεί.

O περί ου ο λόγος Xerox Alto και μερικές από τις εφαρμογές του.

Περισσότερες εικόνες που κόβουν την ανάσα εδώ (DigiBarn Computer Museum – lol, κάνε μια βόλτα).

ΥΓ: Την επόμενη φορά θα σου πω πώς γεννήθηκαν οι βασικές έννοιες του internet, που προηγούνται ακόμη και αυτού του Xerox Alto του 1972!

Με μεγάλη υπερηφάνεια, ως Έλλην και άνθρωπος της επιστήμης και της τεχνολογίας, διαβάζω σήμερα το ραπόρτο της EETT για την πορεία της ευρυζωνικότητας στην Ελλάδα (Δ' τετράμηνο 2009). Μην πας να το διαβάσεις θα σου πω το ζουμί:

• Έχουμε σχεδόν 2 εκατομμύρια ευρυζωνικές συνδέσεις συνολικά.
• Δηλαδή κοντά στο 20% του πληθυσμού (σε διείσδυση).
• Είμαστε 5οι από το τέλος στη σχετική κατάταξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (των 27, όχι των 12 ή των 15).

Λιγότερη ευρυζωνικότητα έχουν μόνο η Σλοβακία, η Ρουμανία, η Πολωνία και η Βουλγαρία! Περισσότερη έχουν, όχι μόνο η Σουηδία και το Λουξεμβούργο αλλά και η Εσθονία, η Κύπρος και η Λιθουανία. Στο παρακάτω διάγραμμα φαίνεται η εξέλιξη της ευρυζωνικότας στην Ελλάδα τα τελευταία 5 χρόνια και ακολουθεί το συγκριτικό διάγραμμα για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Καμαρώστε:

Και γεννώνται εύλογα τα ερωτήματα! Γιατί η ευρυζωνικότητα στην Ελλάδα δεν ακολούθησε τη διείσδυση που ακολούθησε η κινητή τηλεφωνία; Γιατί στο χωριό μου έσκασε μύτη ADSL βρόχος για πρώτη φορά πέρυσι το καλοκαίρι (2009); Μήπως επειδή ήταν τόσο φτηνή και προσιτή (η ευρυζωνικότητα); Μήπως γιατί ο ΟΤΕ ήταν εντάξει στις υποχρεώσεις του απέναντι στους άλλους εναλλακτικούς παρόχους; Μήπως γιατί έχει επιδείξει υψηλή εταιρική υπευθυνότητα; Μήπως γιατί έχει "σήμα – σήμα καμπάνα";

Θα ξεκινήσω ομολογώντας πόσο θαυμάζω την τεχνολογική ανωτερότητα της Google και πόσο εκτιμώ το ότι έχει βοηθήσει να πάει το internet μπροστά, σεβόμενη – και συχνά προωθώντας – τα ανοικτά πρότυπα και την ανοικτή φιλοσοφία του μέσου αυτού. Όταν μια εταιρεία-γίγαντας προωθεί σωστά την τεχνολογία, τότε η τεχνολογία και, κατ' επέκταση, η κοινωνία μπορεί να ωφεληθεί. Και, ναι, η Google αυτό το κάνει γιατί έτσι κι αλλιώς ωφελείται και η ίδια. Τι δε μασάω λοιπόν;

Δε μασάω το "do no evil" δόγμα τους. Είναι μια τεράστια εταιρεία με σκοπό την κερδοφορία και όλα τα άλλα τα ακούω λιγάκι βερεσέ. Όταν η κοινότητα ωφελείται από τις ενέργειες της εταιρείας, τότε έχει καλώς. Αλλά αυτό έχει γίνει επειδή και η ίδια η εταιρεία έχει όφελος και όχι επειδή ο στόχος εξαρχής ήταν το όφελος της κοινότητας. Αν κάτι αποβαίνει εις βάρος της εταιρείας, τότε αυτή θα βάλει τα συμφέροντά της πάνω από οτιδήποτε άλλο! Κι αυτό δεν είναι αναγκαστικά κακό. Κακό είναι να μην το παραδέχεται ή να το προσπερνά εντέχνως.

Οι υπηρεσίες της Google είναι εξαιρετικές. Τελεία. Δε μιλώ μόνο για την αναζήτηση, αλλά για εφαρμογές όπως το gmail, τα google-docs, οι χάρτες κλπ. Είναι αρτιότατες τεχνολογικά υπηρεσίες, πολλές φορές πρωτοποριακές και, δίχως αμφιβολία, χρησιμότατες. Αλλά το δόγμα, δυστυχώς, δεν αποδεικνύεται "do no evil". Η Google είναι ο Big Brother του internet και θα σας εξηγήσω το πώς.

Οι περισσότεροι χρήστες του internet δεν το γνωρίζουν γιατί είναι κάπως τεχνικό το ζήτημα αλλά καλό θα ήταν να μην το αγνοούν στο όνομα μιας δωρεάν υπηρεσίας. Απλά ειπωμένο: κάθε τι που κάνεις στο internet το Google το καταγράφει, το αποθηκεύει και το χρησιμοποιεί. Όταν το συντριπτικό ποσοστό των χρηστών του internet χρησιμοποιούν το Google ως μηχανή αναζήτησης και, ταυτόχρονα, το συντριπτικό ποσοστό των ιστοσελίδων χρησιμοποιούν το Google για τα στατιστικά τους τότε το Google ξέρει τι κάνουν στο internet οι χρήστες αυτοί! Στην τελευταία πρόταση προσθέστε και το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς τους χρήστες, την ώρα που αναζητούν κάτι στο internet έχουν κάνει login και σε κάποια από τις υπηρεσίες της Google (gmail κλπ). Σας ακούγεται παράλογο ή υπερβολικό; Δεν είναι καθόλου υπερβολικό και είναι τεχνικά εφικτότατο!

Σκεφτείτε το εξής σενάριο: ένα site χρησιμοποιεί google-analytics για τα στατιστικά του, ένας χρήστης έχει κάνει login στο gmail του, ο χρήστης αναζητεί κάτι στο google και καταλήγει από εκεί να σερφάρει στο προαναφερθέν site. Μπαμ (ή Γκντάου)! Το Google τα έχει συνδυάσει όλα αυτά μεταξύ τους, τα έχει συνδυάσει με ό,τι άλλο αυτός έχει επισκεφτεί εκείνη ή οποιαδήποτε άλλη μέρα και έχει καταγραφεί, τα έχει συνδυάσει με ό,τι στοιχεία βρίσκει στο google account του (emails, φίλους, email φίλων, αρχεία κλπ). Κι όλα αυτά για να προσφέρει καλύτερες υπηρεσίες. Σε ποιον, στο χρήστη; Όχι, βέβαια! Στους διαφημιζόμενούς του φυσικά, που πληρώνουν καλά για να τους βρίσκουν οι χρήστες στις αναζητήσεις. Φυσικά, όλα αυτά με την υπόσχεση ότι τα στοιχεία του χρήστη που το google γνωρίζει δε θα αποκαλυφθούν ποτέ σε τρίτους!

Δεν θα παύσω να αισθάνομαι περίεργα αν μια εταιρεία ξέρει όλο το ιστορικό μου στο internet, διαβάζει όλα μου τα emails, τα συνδυάζει με όποιο τρόπο μπορεί και μου πασάρει "καλύτερες" διαφημίσεις, πάντα με την υπόσχεση της μυστικότητας. Τι θα ήθελα; Μια περισσότερο ειλικρινή αντιμετώπιση. Πες μου πόσο κοστίζει η υπηρεσία να την πληρώσω και να την πάρω και να σου πω και μπράβο. Αλλά μη χρησιμοποιείς αυτά που σου εμπιστεύομαι προς όφελος άλλων. Και να μην είμαι αναγκασμένος να χρησιμοποιώ τη δωρεάν υπηρεσία σου, επειδή είσαι το de facto standard σήμερα και όλοι σε αποδέχονται, με το κόστος να κοιτάζω τις διαφημίσεις σου!

Για να ξεκινήσετε να ανησυχείτε δοκιμάστε να αναζητήσετε κάτι στο google έχοντας κάνει login στο gmail σας (για παράδειγμα) και μετά έχοντας κάνει logout. Αν ψάξετε και για κάτι που σας ενδιαφέρει τακτικά, θα εκπλαγείτε, καθώς θα δείτε άλλα αποτελέσματα. Μια κακή υπηρεσία για όσους χρησιμοποιούν το google search ως συχνό εργαλείο, αλλά που, τουλάχιστο, απενεργοποιείται.

Το video στον παγκόσμιο ιστό είναι μια πονεμένη ιστορία, παρόλο που σου μοιάζει κάτι δεδομένο. Με δυο λόγια, όλο το video που διακινείται σήμερα στο internet (με τα ανοιχτά πρότυπά του, τη διαλειτουργικότητά του, τις ανοιχτές του τεχνολογίες κλπ) ανήκει τεχνολογικά σε μια εταιρεία, την Adobe. Εκείνη, δηλαδή, που ελέγχει και τον τρόπο με τον οποίο το video αναπαράγεται, που είναι ο Flash Player. Και έρχεται η Google τώρα και αγοράζει μια εταιρεία, την On2, η οποία έχει αναπτύξει ωραιότατες τεχνολογίες για την κωδικοποίηση video (γι' αυτό και την αγόρασε η Google, βεβαίως). Το ενδιαφέρον στην υπόθεση είναι μια πρόταση του Free Software Foundation με ανοικτή επιστολή προς τη Google, όπου την παρακινεί να ανοίξει τις τεχνολογίες αυτές (τον codec VP8, συγκεκριμένα) στην κοινότητα. Επικαλείται το "do no evil" δόγμα της Google και της ζητά να εκδώσει μια για πάντα, με άδεια 100% ελεύθερη την τεχνολογία αυτή, απελευθερώνοντας το video στο internet από την κηδεμονία οποιασδήποτε εταιρείας!

Και η αιτιολογία είναι απλή. Η Google θα μπορούσε να καταστήσει το video ανοικτή τεχνολογία σε ένα βράδυ! Από τη μια ελέγχει το μέγιστο μερίδιο στον κόσμο του online video με το youtube και τώρα διαθέτει και έναν αποδοτικότατο τρόπο για να το κωδικοποιεί και να το συμπιέζει! Είναι στο χέρι της Google, λοιπόν, να αποδείξει αν όχι απλά δεν προτίθεται να κάνει ποτέ κακό ως εταιρεία αλλά και αν είναι διατεθειμένη να κάνει κάτι σημαντικό για το κοινό καλό!

Δύο νέα blogs προστέθηκαν στην οικογένεια των monoblogs, το "beautylicious", με θέματα ομορφιάς και περιποίησης με έμφαση στην Ελληνική αγορά και το "rdeco", ένα blog για διακόσμηση και design. Ποιος τα έφτιαξε; Ποιος άλλος, εμείς…

Τρελλαίνομαι με/για τα ευτράπελα του ελληνικού internet! Το accessibility είναι ένα από αυτά – και σου έχω γράψει ξανά πόσο γουστάρω accessibility. Η καημένη η έννοια αναφέρεται στη δυνατότητα προσβασιμότητας των ιστοσελίδων από ανθρώπους με ειδικές ανάγκες. Πόσο αναγνώσιμη είναι, για παράδειγμα, μια ιστοσελίδα για έναν άνθρωπο με μειωμένη ή καθόλου όραση (πιστέψτε με, υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να γίνουν και το θέμα είναι αρκετά hot στο παγκόσμιο – όχι το ελληνικό internet).

Όταν, όμως, βάζει κανείς στην ιστοσελίδα του στο κάαατω-κάαατω μέρος με ψιλάαα-ψιλάαα γράμματα μια υποσημείωση για τους ανθρώπους με μειωμένη όραση, όπου τους εξηγεί τι πρέπει να κάνουν οι ίδιοι για να δουν καλά τη συγκεκριμένη ιστοσελίδα, ε, αυτό το κατηγοριοποιώ στα "ευτράπελα". Ιδού στο site της ΕΕΤΤ:

Η παραπάνω εικόνα είναι σημειωμένη με ένα διακριτικό βέλος για ΑχΕΑ (άτομα χωρίς ειδικές ανάγκες).