Τάκης Μπουγιούρης

Ωιμέ, συνέβη! Ήρθε το τέλος;

Τα βαριέμαι τα Mac (και τα άλλα προϊόντα της Apple, τα iPhone, iPad κλπ). Είναι πολύ γυαλιστερά και όμορφα απ' έξω αλλά εντελώς κλειστά και αδιαφανή ταυτόχρονα. Γι' αυτό δεν τα θέλω. Άσε δε που συνήθως κάνουν αυτό που κάνουν τόσο καλά που δε σου αφήνουν περιθώρια ούτε για πειραματισμούς ούτε για πολλές-πολλές απόπειρες επιδιορθώσεων σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά. Βέβαια είναι εντελώς υποκειμενικά όλα αυτά. Οι φανατικοί της Apple τα λατρεύουν για τους ίδιους ακριβώς λόγους! Με θρησκευτική σχεδόν πίστη. Μάλιστα το απέδειξε αυτό πρόσφατη έρευνα από ντοκυμανταίρ του BBC…

Απέδειξε ότι οι εγκεφαλικές αντιδράσεις των χρηστών προϊόντων της Apple κατά τη διάρκεια στην οποία τα χρησιμοποιούν είναι παρόμοιες με αυτές των πιστών σε κάποια θρησκεία όταν βρίσκονται μπροστά σε εικόνες και είδωλα της θρησκείας τους. Δηλαδή ένας χρήστης iPhone όταν βλέπει το iPhone του ο εγκέφαλός του παράγει τις ίδιες αντιδράσεις με αυτές που παράγει ο εγκέφαλος ενός θρησκευόμενου ανθρώπου όταν βλέπει την απεικόνιση του θεού στον οποίο πιστεύει.

Το πρωτοδιάβασα εδώ. Κι έμαθα και για το RDF (Reality Distortion Field), που είναι όρος που πλάστηκε ειδικά για το Steve Jobs και το "χάρισμά" του να πείθει τους άλλους να πιστέψουν οτιδήποτε εκείνος θέλει να τους πλασάρει και, μάλιστα, με ένα αίσθημα δέους και γοητείας. Κάτι σαν το θρησκευτικό καθοδηγητή μιας αίρεσης και τους φανατικούς οπαδούς του, που τον ακολουθούν περιχαρείς στην ομαδική αυτοκτονία.
 

Την είδα κάπως αλλιώς τώρα που καλοκαίριασε και γράφω τη Java μου στο theme Oblivion για την Eclipse από το Eclipse Color Themes. Θυμίζει κάτι από κονσόλα, Vim κλπ… Αλλά μου αρέσει. Και, ναι, έχει σημασία!

Έχετε να μου προτείνετε κάτι καλύτερο;

Και να μόλις τώρα παρήγαγα ένα ολόδικό μου απόφθεγμα για την ανάπτυξη λογισμικού. Μου ήρθε στα αγγλικά αλλά πάρτε το στα ελληνικά:

Η ανάπτυξη λογισμικού είναι μια διαδικασία που περιλαμβάνει πολύ σχεδιασμό,
κάμποσο γράψιμο και λίγη ανάπτυξη κώδικα. Οι καλοί προγραμματιστές είναι
καταδικασμένοι να αποκτήσουν πάθος για το τρίτο. Είναι αυτό που αγαπούν να
κάνουν. Γι' αυτό και ανέχονται τα άλλα δύο την περισσότερη ώρα.

ΥΓ: Το σατανικό λογοπαίγνιο του τίτλου το πιάσατε, έτσι; Το theme στην Eclipse μου λέγεται Oblivion αλλά ο τίτλος του post "Code into oblivion" δηλαδή σα να λέμε "ανάπτυξε κώδικα μέσα στη λήθη", μόνο που δεν εννοώ την ίδια τη λήθη αλλά το theme, που λέγεται Oblivion! Ε; Το πιάσατε, ε; Καλό, ε;

Αν βρίζουνε, λέει. Σα νταλικέρηδες! Και βρίζουνε και κλωτσάνε αντικείμενα που βρίσκουνε τριγύρω τους. Είναι ένα επάγγελμα επιρρεπές στην απώλεια της ψυχραιμίας, όσο και αν είναι, ταυτόχρονα, δημιουργικό και ανταποδοτικό. Κάποιος μάζεψε υβρεολόγιο από τα σχόλια των developers που έκαναν commit στο github (που να σου εξηγώ άμα δεν ξέρεις – δε χρειάζεται να ξέρεις για να γελάσεις). Όχι μόνο τα μάζεψε, λοιπόν, αλλά έβγαλε και στατιστικά από αυτό. Πχ, το περισσότερο υβρεολόγιο οφείλεται στους developers της Java, της Javascript και της Ruby, ενώ πιο μειλίχιοι από όλους εμφανίζονται οι developers της PHP. Αγαπημένη, δε, λέξη μέσα στο υβρεολόγιο τα "σκατά" (shit).

Ιδού μερικά σπαρταριστά:

• added gui shit
• Fixing shit I broke
• Complete UI rewrite for the fucking map dialog.
• make this shit work!
• remove old test code stub. I have no idea how this ugly piece of shit managed to survive *that* long
• LL can't even write a fucking installer, what the fuck
• This is stupid!. Fuck you GIT!
• do a proper blur (why the fuck doesn't the jquery().blur() do it?
• added new tests for new shit
• more awesome UI shit
• even more awesome UI shit
• last commit breaks shit
• Cleaning the house … shit was messy
   

Ξεκαρδιστικές ατάκες, αν είσαι προγραμματιστής (software architect λέμε στους απέξω ή, το λιγότερο, software engineer) από μεγάλες προσωπικότητες του χώρου της ανάπτυξης λογισμικού και όχι μόνο! Θα βρεις και τις 50 εδώ. Οι αγαπημένες μου:

• 39: “Considering the current sad state of our computer programs, software development is clearly still a black art, and cannot yet be called an engineering discipline.”
  Bill Clinton
• 35: “For a long time it puzzled me how something so expensive, so leading edge, could be so useless. And then it occurred to me that a computer is a stupid machine with the ability to do incredibly smart things, while computer programmers are smart people with the ability to do incredibly stupid things. They are, in short, a perfect match.”
  Bill Bryson
• 29: "Talk is cheap. Show me the code."
  Linus Torvalds
• 14: "I don't care if it works on your machine! We are not shipping your machine!"
  Vidiu Platon
• 10: "People think that computer science is the art of geniuses but the actual reality is the opposite, just many people doing things that build on each other, like a wall of mini stones."
  Donald Knuth
• 6: “The trouble with programmers is that you can never tell what a programmer is doing until it’s too late.”
  Seymour Cray
• 3: "Most good programmers do programming not because they expect to get paid or get adulation by the public, but because it is fun to program."
  Linus Torvalds

Επέλεξα να σας γράψω για το E-Banking της Εθνικής Τράπεζας όχι επειδή το αντιπαθώ. Αντιθέτως, ως υπηρεσία το λατρεύω, έχω χρόνια πια να σταθώ σε ουρά για να πληρώσω λογαριασμούς ή να κάνω τραπεζικές συναλλαγές. Παρόλο που το λατρεύω, λοιπόν, οι developers που κρύβονται από πίσω του μου κάνουν τη ζωή δύσκολη. Δεν ξέρω τι σκέφτονται οι άνθρωποι αλλά έχουν καταφέρει να με κάνουν να μπορώ να το χρησιμοποιήσω πρακτικά μόνο με Opera. Το testing τους πρέπει να υποθέσω ότι είναι άθλιο μιας και σε κάθε browser πλην της Opera τα προβλήματα είναι από ενοχλητικά έως αποτρεπτικά.

Θα σας τα παρουσιάσω με τον παρακάτω "γραφικό" τρόπο ένα ένα:

Internet Explorer (version 8 αυτή που χρησιμοποιεί ο πιο πολύς κόσμος, δηλαδή)

Τα πράγματα δεν είναι τραγικά εδώ πέρα, αλλά ή Javascript βιβλιοθήκη για το super duper Web 2.0 UI
που έχει επιλεγεί είναι φανερό ότι έχει μετατρέψει τα παραδοσιακά πεδία σε ψυχεδελικά αντικείμενα!

Ω, ναι! Τα πεδία και τα περιεχόμενά τους είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα εδώ πέρα…

Mozilla Firefox (πάντα στην τελευταία έκδοση)

Και καλά το λένε και κάπου στο login ότι για να δουλέψει σωστά η εφαρμογή με IE και Firefox
πρέπει, λέει,  να διαγράφεις τα προσωρινά αρχεία, την cache του browser δηλαδή.
Αμ δε που διορθώνονται τα προβλήματα. Δείτε την επόμενη φωτογραφία!

Σχεδόν τίποτε δε λειτουργεί στο Firefox. Καμία σελίδα δεν κατεβαίνει ολόκληρη παρά μένει στην
ημιτελή κατάσταση που βλέπετε, καθιστώντας την εφαρμογή πρακτικά άχρηστη στο Firefox!

Safari (κάποιοι τον χρησιμοποιούν)

Στο Sfari τα πράματα είναι μυστήρια. Καταρχή, η εφαρμογή δεν αντιλαμβάνεται το locale του browser και έτσι
συμπεραίνει ότι είμαστε αγγλόφωνοι. Δεν πειράζει, όμως, γιατί τίποτε δε δουλεύει έτσι κι αλλιώς. Ο πράσινος
loader στριφογυρίζει αενάως και καμία λειτουργία δεν είναι εφικτή. Κάτι έχει πάει πολύ στραβά!

Chrome (ξέρεις, ο browser από το Google)

Και τώρα, κρατηθείτε για τα αποτελέσματα στον Chrome. Πατάς είσοδος και…

Security error στο SSL. Θα το ξαναπώ. Ο Chrome εντοπίζει security error στο SSL και δε σε αφήνε καν να μπεις
στην εφαρμογή και να δεις οτιδήποτε. Είμαι βέβαιος ότι θα πρόκειται για κάτι πολύ χοντροκομμένο που δεν έχει
προβλεφθεί και ότι για έλλειμμα στην ασφάλεια, μιας και όλοι οι άλλοι browsers δεν παραπονιούνται. Παρολαυτά, nice!

Και τώρα ας που πει κάποιος ειλικρινά, μόνο σε μένα συμβαίνουν όλα αυτά;

Και ζήτω η Opera (μάλλον)!

Προσοχή, το "Cosmote On The Go" μπορεί να παραμορφώσει την ιστοσελίδα σας! Και μάλιστα πληρώσατε για αυτό! Στην προσπάθειά του να εξοικονομήσει bandwidth, όγκο δεδομένων, δηλαδή, από τους servers του – και όχι από εσάς – συμπιέζει τις εικόνες των ιστοσελίδων που του ζητάτε και σας δίνει τη συμπιεσμένη έκδοσή τους. Προφανώς μέσω κάποιου proxy (μην ανησυχείτε αν δεν ξέρετε τι είναι ο proxy, αρκεί που συμβαίνει). Την επόμενη φορά που του ζητάτε την ίδια ιστοσελίδα, εσείς ή κάποιος άλλος χρήστης, αυτός έχει έτοιμη τη συμπιεσμένη της εκδοχή και δίνει αυτήν.

Έλα όμως που μια εικόνα χάνει την ποιότητά της όταν συμπιέζεται πολύ. Και η συμπίεση του proxy της Cosmote μοιάζει να είναι αρκετά βίαιη. Κι όταν συμβαίνει στην εταιρική σου ιστοσελίδα, στη νέα, φρέσκια, όμορφη εταιρική σου ιστοσελίδα, που έχει βγει στον αέρα μόλις μερικές εβδομάδες και είναι Σεπτέμβρης μήνας και δεν έχεις ιδέα πόσος κόσμος βλέπει τη "συμπιεσμένη εκδοχή" και όχι την αυθεντική, τότε τσαντίζεσαι! Θέλω την εταιρική μου ταυτότητα όπως τη σχεδίασα και όχι όπως τη φαντάστηκε ο proxy του "Cosmote On The Go"!

Για την ιστορία, δείτε την παρακάτω εικόνα που αντιπαραβάλει την αυθεντική στα δεξιά με τη συμπιεσμένη στα αριστερά. Βλέπετε και από τη διεύθυνση στο browser ότι η τοποθεσία της κάθε μιας είναι διαφορετική. Ναι, για τους γνωρίζοντας τα τεχνικά, αυτό συμβαίνει γιατί ο proxy ξαναγράφει με δική του πρωτοβουλία και τον κώδικά σας! Οι διαφορές είναι λεπτές αλλά ορατές και αρκούντως ενοχλητικές για το τελειομανές Nevma. Κι αυτό είναι ένα μόνο δείγμα της συνολικής εικόνας:

ΥΓ1: Την ίδια μέρα που στο γραφείο είναι κομμένο και το τηλέφωνο και το internet, για απροσδιόριστο λόγο και με απροσδιόριστο χρονικό ορίζοντα, όλα αυτά μαζί είναι too much. Άι συχτίρ, έχουμε και δουλειές να κάνουμε!

ΥΓ2: Πόσο ηθικά αποδεκτό είναι, άραγε, ένα τέτοιου είδους proxying; Με ποιο δικαίωμα επεμβαίνει κανείς στην εταιρική εικόνα του άλλου;

Μια σύγχρονη τραγωδία. Δύο κόσμοι συγκρούονται. Μια οικογένεια διαλύεται! Μια νέα, πολλά υποσχόμενη, τεχνολογία ανατέλλει. Είναι η κοινωνία έτοιμη να την κατανοήσει και να την αποδεχτεί; Η συνέχεια στις οθόνες σας… Το νορβηγικό σινεμά στα καλύτερά του!

Thanks to jhug.gr. Γέλασα πολύ!

Πρόσφατα μάθαμε ότι η Google εξαγόρασε την On2, μια εταιρεία που ανέπτυξε έναν – κατά τα φαινόμενα – καλό codec για video, τον VP8. Το Free Software Foundation έστειλε επιστολή-παράκληση στη Google να ανοίξει των κώδικα του codec αυτού. Με άλλα λόγια να δώσει για πρώτη φορά στην ιστορία του διαδικτύου έναν τρόπο ανοικτό, επεκτάσιμο και δωρεάν για την κωδικοποίηση και την παραγωγή του video στο internet. Γιατί αυτό που βλέπεις τα τελευταία χρόνια δεν είναι έτσι. Για να μπορέσεις να το δεις χρειάζεσαι ένα πρόσθετο, το Flash! Δε σου αρκεί, δηλαδή, ο browser σου. Και οι browsers μέχρι τώρα αρνούνταν να ενσωματώσουν παράνομα τρόπους αναπαραγωγής video ή να πληρώσουν για αυτούς! Η Google μπορούσε να το κάνει, όχι μόνο γιατί εξαγόρασε την On2, αλλά, κυρίως, γιατί το μεγαλύτερο μέρος του internet video περνάει από το Youtube κι επομένως μπορεί έμμεσα να "επιβάλλει" τεχνολογίες αν το θελήσει.

Και το θαύμα έγινε! Η Google εισάκουσε τις παρακλήσεις του FSF και άνοιξε τον VP8. Μάλιστα, με μία από τις πιο ελεύθερες άδειες ανοικτού λογισμικού (την BSD). Το project αυτό ονομάστηκε WebM. Γιατί είναι αυτό σημαντικό; Γιατί ο browser σου θα παίζει video ακόμη και αν δεν έχεις FLash. Γιατί αυτό θα είναι εμπεδωμένη τεχνολογία της HTML5, της επερχόμενης νέας τεχνολογίας περιεχομένου για το internet. Γιατί ο Flash δεν είναι ανοικτή τεχνολογία αλλά ανήκει στην Adobe. Γιατί το video αυτό θα μπορεί να συνεργάζεται και να ανταλλάσσει πληροφορία με την υπόλοιπη ιστοσελίδα/εφαρμογή που το περιέχει. Και αυτό θα είναι απόλυτα νόμιμο. Γιατί θα μπορεί ο καθένας να το κάνει απόλυτα νόμιμα και με ανοικτά εργαλεία. Γιατί θα μπορεί ο καθένας να αναπτύσσει εντελώς καινούριες online εφαρμογές, που να ενσωματώνουν ουσιαστικά το video και όχι να το παρουσιάζουν απλά ως "ένθετο" (όπως με το Flash). Αυτό είναι καλό πράγμα, σου λέω!

Ο Firefox, η Opera και, φυσικά, o Chrome συνεργάζονται απευθείας με το WebM project και σύντομα θα ενσωματώσουν τη νέα τεχνολογία. Η Microsoft ανακοίνωσε (Ω!) ότι ο Internet Explorer 9 θα υποστηρίζει κι αυτός τον VP8! Είναι πραγματικά μια μεγάλη μέρα για το internet… Μπράβο Google, μπορούσες και το έκανες πράξη. Μόνο όφελος μπορείς να έχεις από αυτό. Περιμένουμε την HTML5 με ακόμη μεγαλύτερη αγωνία πλέον. O κόσμος δεν έχει παρά να ελπίζει και κάτι αντίστοιχο και με το audio!

ΥΓ1: Για να δείτε τι πάει να πει video χωρίς Flash μπείτε για παράδειγμα στην ιστοσελίδα videojs.com και δείτε το παράδειγμα στην αρχή της.Το video το παίζει ο browser σας (αν υποστηρίζει "αρκετή" HTML5) και όχι ο Flash.

ΥΓ2: Ένας άλλος υποψήφιος ανοικτός video codex μέχρι τώρα ήταν ο Theora αλλά η Google δεν τον προτιμούσε γιατί τον θεωρούσε βαρύ για internet video.

Η ιστορία των ηλεκτρονικών υπολογιστών είναι από επιστημονική άποψη μακριά. Μετριέται σε αιώνες. Σίγουρα, την τελευταία 50ετία είναι ολοένα και πυκνότερη. Αναρωτήθηκες, όμως, πότε ο άνθρωπος συνέλαβε τη χρήση τους όπως την ξέρουμε σήμερα; Εννοώ, τη χρήση του προσωπικού υπολογιστή όπως τον χρησιμοποιούμε στις μέρες μας (το 2010) με το διαδίκτυο, την επικοινωνία, την συνεργασία με άλλους ανθρώπους και άλλους προσωπικούς υπολογιστές. Η απάντηση είναι "το 1962". Τότε έγινε η πρώτη πραγματικά ενδελεχής και πρωτοποριακή περιγραφή και η πρώτη υλοποίηση ακολούθησε το 1968. Ναι! Αφού θα διάβασες για τη γέννηση του προσωπικού υπολογιστή με γραφικό περιβάλλον, κάθησε αναπαυτικά, γιατί σου υπόσχομαι, αν έχεις έστω και τον ελάχιστο θαυμασμό για τις δυνατότητες που σου δίνει το μηχάνημα που έχεις μπροστά σου αυτή τη στιγμή, σε λίγο θα σου κοπεί η ανάσα.

Το 1962, στο πανεπιστήμιο του Stanford στις ΗΠΑ γράφτηκε και εκδόθηκε ένα πρωτοποριακό επιστημονικό άρθρο από τον Douglas Engelbart με τίτλο "Augmenting Human Intellect". Για να μη στα πολυλογώ να τι οραματίστηκε και αργότερα σχεδίασε και υλοποίησε για πρώτη φορά ο επιστήμονας αυτός (παρμένο από το ίδιο το άρθρο του 1962):

By “augmenting human intellect” we mean increasing the capability of a man to approach a complex problem situation, to gain comprehension to suit his particular needs, and to derive solutions to problems. Increased capability in this respect is taken to mean a mixture of the following: more-rapid comprehension, better comprehension, the possibility of gaining a useful degree of comprehension in a situation that previously was too complex, speedier solutions, better solutions, and the possibility of finding solutions to problems that before seemed insoluble. We do not speak of isolated clever tricks that help in particular situations. We refer to a way of life in an integrated domain where hunches, cut-and-try, intangibles, and the human “feel for a situation” usefully coexist with powerful concepts, streamlined terminology and notation, sophisticated methods, and high-powered electronic aids.

Για πρώτη φορά στην ιστορία ένας άνθρωπος αναγνωρίζει την άμεση επίδραση που οι υπολογιστές μπορεί επιφέρουν στην ανθρώπινη δραστηριότητα. Μπορούν να "επαυξήσουν την ανθρώπινη διάνοια". Όχι να βοηθήσουν στην επίλυση δύσκολων μαθηματικών προβλημάτων. Όχι να σπάσουν στρατιωτικούς κώδικες κρυπτογράφησης. Όχι να επανδρώσουν μεγάλα πανεπιστήμια και διαστημικούς οργανισμούς. Αλλά να βοηθήσουν τον άνθρωπο "να κατανοεί βαθύτερα και να επιλύει καλύτερα και γρηγορότερα" οποιοδήποτε πρόβλημα καλείται να αντιμετωπίσει. Αν αυτό δεν είναι διορατικό και, ταυτόχρονα, ανθρωπιστικό, τότε τι είναι!

Ο Douglas Engelbart προσπάθησε για χρόνια μετά το άρθρο αυτό να υλοποιήσει το όραμά του αλλά με πολλές δυσκολίες στη χρηματοδότηση που κατέληγαν σε αποτελέσματα μικρής κλίμακας. Μέχρι το 1968. Εκείνη τη χρονιά πήρε τη χρηματοδότηση που ήθελε (κυρίως από στρατιωτικά κονδύλια – πολλές από τις πρώτες σημαντικές εξελίξεις στο χώρο της πληροφορικής οφείλονται σε αυτά) και κατάφερε να σχεδιάσει και να υλοποιήσει στο Stanford το, θρυλικό πια, NLS (Online System). Το NLS ήταν ένας κεντρικός υπολογιστής που μπορούσε να διασυνδέσει μεταξύ τους μέχρι 16 χρήστες στα τερματικά των γραφείων τους και να τους παράσχει διάφορες υπολογιστικές δυνατότητες. Αυτοί ήταν οι περιορισμοί του υλικού της εποχής. Μερικές από αυτές τις δυνατότητες ήταν: συγγραφή αρχείων με κείμενο και εικόνα, σύνδεσμοι ανάμεσα στα αρχεία (links), κρυμμένη σημασιολογία επί των κειμένων (hypertext), εκτέλεση πολλαπλών ταυτόχρονων προγραμμάτων, συνεργασία ανάμεσα στους χρήστες, video conferencing και ένα ποντίκι (mouse). Καλά άκουσες! Και, μάλιστα, το ποντίκι είναι το πρώτο ποντίκι στην ιστορία και είχε τρία κουμπιά.

Ήταν μια επανάσταση. Μέσα σε ένα άρθρο και σε μία υλοποίηση, πολλά χρόνια πριν τα PC και το internet, καθόρισε τον τρόπο με τον οποίο θα χρησιμοποιούμε τον υπολογιστή στην καθημερινότητά μας και την επίδραση που θα μπορούσε να έχει στην ανθρώπινη δραστηριότητα. Δε θα ήταν δυνατόν τότε να προβλέψει την έκταση που αυτό θα λάμβανε στο μέλλον αλλά προσδιόρισε με σαφήνεια και εντυπωσιακή πληρότητα τον τρόπο.

Κι ύστερα ήρθε "το demo". Αυτό που ονομάστηκε "The mother of all demos" (κι εγώ το απέδωσα ως το "υπέρτατο demo όλων των εποχών"). Και μάλλον είναι! Στις 9 Δεκεμβρίου του 1968 στο Stanford ο Douglas Engelbart παρουσίασε το σύστημα που υλοποιούσε τις ιδέες του άρθρου του 1962 μπροστά σε ένα μεγάλο και αποσβολωμένο κοινό. Το εκπληκτικό είναι ότι το video του demo αυτού όχι απλά σώζεται ακόμη σήμερα αλλά και είναι κοινά διαθέσιμο στο διαδίκτυο. Απολαύστε το σε μεγάλη ανάλυση (με μέτριο ήχο) εδώ. Είναι μιάμιση ώρα που αξίζει να χάσεις από τη ζωή σου! Αν είσαι και πληροφορικάριος και δεν το έχεις δει τότε είναι σα να ήσουν σαν κάποιος αρχαιολόγος που δεν έχει δει το video με τα αποκαλυπτήρια της Ακρόπολης, αν ποτέ είχε μαγνητοσκοπηθεί κάτι τέτοιο. Οι παρακάτω εικόνες θα σου δώσουν μια γεύση (αλλά πρέπει… οφείλεις να το δεις):

Βλέπεις σωστά, δε σε γελούν τα μάτια σου. Ο άνθρωπος διαθέτει πληκτρολόγιο, ποντίκι, ανοιγοκλείνει έγγραφα, κάνει copy-paste, δημιουργεί και χρησιμοποιεί συνδέσμους ανάμεσα σε αυτά, οργανώνει την πληροφορία σημασιολογικά κι ακόμη κάνει video conference με ένα συνάδελφό του, ο οποίος κάθεται στο δικό του τερματικό. Στέκομαι με δέος μπροστά στην πρόταση με την οποία ανοίγει την παρουσίασή του και περιγράφει το μέλλον:

What if in your office, you as an intellectual worker were supplied with a computer display, backed up by a computer that was alive for you all day and was instantly responsible to how action you had, how much value could you derive from that?

Πού έπεσε έξω το όλο εγχείρημα; Ήταν ένα μονολιθικό σύστημα, της εποχής που η υπολογιστική ικανότητα των μηχανών ήταν χαμηλή και πανάκριβη και οι μηχανικοί σχεδίαζαν τεράστιους υπολογιστές στους οποίους οι χρήστες συνδέονταν για να κάνουν τις εργασίες τους. Λίγο αργότερα άρχισε να είναι εφικτή, να υλοποιείται και να ωριμάζει η ιδέα του μικρο-υπολογιστή που οδήγησε στον προσωπικό υπολογιστή, το PC και το internet! Ακόμη, ήταν αρκετά ζόρικο στην εκμάθηση. Παρολαυτά, η ιστορία έγραψε ότι ο πρώτος προσωπικός υπολογιστής, ο Xerox Alto, από το NLS εμπνεύστηκε την ύπαρξή του και μάλιστα αυτή η φανταστική εφεύρεση, το ποντίκι, πέρασε στη Xerox από το Stanford, όταν πήγαν εκεί άνθρωποι από το project του NLS.

Βλέποντάς, όμως, το Douglas Engelbart, στο demo του να κάθεται μπροστά στο NLS με αυτό το ήρεμο χαμόγελο, με τα δύο χέρια εκατέρωθεν του πληκτρολογίου, το ένα στο ποντίκι και το άλλο στα πλήκτρα ελέγχου, μου θυμίζει τόσο έντονα τη στάση που συνήθως έχω κι εγώ και τόσοι άλλοι σήμερα μπροστά στις οθόνες μας, έτοιμοι να κλικάρουμε εδώ κι εκεί, ψάχνοντας για πληροφορία και αγωνιώντας να παράγουμε κάτι καινούριο… που ανατριχιάζω. Αν μη τι άλλο, πρόκειται για έναν επιστήμονα-οραματιστή από αυτούς που κοιτούν με το ένα μάτι την επιστήμη και με το άλλο την ανθρωπότητα.