Τάκης Μπουγιούρης

Τα εξωτερικά στοιχεία μιας επικοινωνίας δε θα καλύπτονται πλέον από το Απόρρητο των Επικοινωνίων και την Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών. Αυτή ήταν η τελευταία απόφαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Γιώργου Σανιδά, πριν την αποχώρησή του. Τα εξωτερικά στοιχεία μιας επικοινωνίας αφορούν στα δύο άκρα που είχαν την επικοινωνία και τα στοιχεία τους και στο χώρο και το χρόνο όπου αυτή έλαβε χώρα. Δεν αφορούν στην ίδια την επικοινωνία και το περιεχόμενό της (δόξα τω θεώ, δε φτάσαμε εκεί, ακόμα). Σε αυτά τα στοιχεία, λοιπόν έχουν δικαίωμα να έχουν πρόσβαση οι αρχές χωρίς προηγούμενη άδεια από την ΑΔΑΕ!

Πέραν από το γεγονός ότι η ΑΔΑΕ παρακάμπτεται πλήρως από ένα τομέα καθαρά δικής της δικαιοδοσίας, έναν τομέα, τον οποίο δημιουργήθηκε να διασφαλίζει και να επιτηρεί (βλ. ΥΓ2, στο τέλος), δημιουργούνται ορισμένα εύλογα ερωτηματικά. Για παράδειγμα στο χώρο του διαδικτύου, όπου πρόσφατα έγινε συζήτηση σχετικά με την ανωνυμία των bloggers, αν τα "εξωτερικά" στοιχεία είναι διαθέσιμα τότε ουσιαστικά όλη η επικοινωνία του blogger με το σύστημα που δημοσιεύει τα άρθρα του γίνεται διαθέσιμη. Και δε μιλούμε για το password του, φυσικά. Αλλά για το ότι ο άνθρωπος εκείνος δε μπορεί να μιλά πλέον με την ελευθερία που του εξασφαλίζει η ανωνυμία του διαδικτύου. Κάτι που ως τώρα θεωρούσαμε ως ένα κεκτημένο.

Γιατί να μην μπορεί κανείς να δημοσιεύσει κάτι ανώνυμα στο διαδίκτυο; Τη στιγμή που μπορεί να το κάνει σε μια εφημερίδα, ως δημοσιογράφος! Όταν μπορεί να το κάνει καθημερινά στο δρόμο, στην πλατεία, στο καφενείο. Τι το τόσο ριζικά διαφορετικό έχει το διαδίκτυο για να διαφέρει, για παράδειγμα, ο τρόπος που αντιμετωπίζεται η συκοφαντική δυσφήμιση εκεί από ότι στην υπόλοιπη κοινωνική δραστηριότητα; Κάλλιστα δε θα μπορούσε απλά να γίνεται άρση του απορρήτου σε σημαντικά παραπτώματα όπου η ΑΔΑΕ το κρίνει απαραίτητο; Γιατί να είναι δυνατόν να αγνοηθεί ένα δικαίωμα του πολίτη έτσι απλά;

Το μόνο διαφορετικό που έχει είναι ότι είναι προσβάσιμο σε όλους. Σε όλους δίνει τη δυνατότητα να δημοσιεύουν απόψεις και κρίσεις. Και αυτό είναι ένα κεκτημένο που πρέπει να διασφαλίζουμε για λόγους επιπέδου της δημοκρατίας μας.

Κι ακόμη, η παραπάνω γνωμοδότηση, δεν αναφέρεται μόνο στο διαδίκτυο αλλά στις επικοινωνίες γενικότερα. Και στα κινητά. Οι αρχές θα έχουν προσβαση στο ποιος μίλησε, με ποιον, πού και πόσο ανά πάσα στιγμή και οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών θα είναι υποχρεωμένες να παρέχουν τα στοιχεία αυτά. Φανταστείτε πώς κλιμακώνεται κάτι τέτοιο στα γράμματα που στέλνετε, στα FAX,

Πώς, μπορεί κανείς να μη διακρίνει κάθε τόσο όλο και περισσότερους λόγους για τους οποίους η κοινωνία μας γίνεται ολοένα και πιο συντηρητική…

ΥΓ1:
Γέλασα πικρά χτες βράδυ ακούγοντας τον πρώην υπουργό του ΠΑΣΟΚ κ. Γιώργο Λιάνη, χρόνια δημοσιογράφο στο επάγγελμα, να εκφράζει φόβους για την ίδια την επιβίωση του επαγγέλματος του δημοσιογράφου υπό την πίεση της άκρατης ελευθερίας του διαδικτύου που πλήττει και τον τύπο. Η συζήτηση ήταν με θέμα το κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου αλλά και την κρίση του τύπου γενικότερα.

ΥΓ2:
Από το νόμο που ορίζειτη σύσταση της ΑΔΑΕ:

Άρθρο 1:
"… σκοπό την προστασία του απορρήτου των επιστολών και της ελεύθερης ανταπόκρισης ή επικοινωνίας με οποιονδήποτε άλλο τρόπο…"
Άρθρο 2:
"… Η ΑΔΑΕ είναι ανεξάρτητη αρχή που απολαμβάνει διοικητικής αυτοτέλειας…"

Σωστά διακρίνεις μιαν κάποιαν ειρωνεία!

Προσθήκη 1:
Κάποιοι στην Καθημερινή συμφωνούν μαζί μου στο θέμα του παραγκωνισμού της αναξάρτητης αρχής ΑΔΑΕ.

Προσθήκη 2:
Και στην ΑΔΑΕ συμφωνούν ότι παράτυπα παραγκωνίζεται ο ρόλος τους (16/07/2009). Ναι και θέμα που "έσκασε" με την COSMOTE να διώκεται βάση της γνωμοδότησης Σανιδά επειδή αρνήθηκε να δώσει τα στοιχεία χρήστη της.

Προσθήκη 3:
Ο ΣΕΠΕ αντιδρά  ζητώντας αποσαφήνιση της κατάστασης μιας και εταιρείες τηλεπικοινωνιών διώκονται επειδή αρνούνται να άρουν το απόρρητο των επικοινωνιών των πελατών τους!

Είναι γνωστό ότι o πρώην διευθύνων σύμβουλος της Siemens κ. Χριστοφοράκος, κατηγορούμενος στην Ελλάδα για τη γνωστή υπόθεση των "μαύρων" ταμείων, βρίσκεται στη Γερμανία και, έχοντας και τη γερμανική υπηκοότητα, επιχειρεί να προστατευθεί από την εκεί νομοθεσία διότι:

1. Στη Γερμανία τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται στην Ελλάδα έχουν παραγραφεί.
   (Αν δε σου γυρίζει ανάποδα το μυαλό ακούγοντας αυτή τη φράση τότε ξαναδιάβασέ τη. Νομικά ίσως να στέκει, όμως σίγουρα θα υπάρχει ο τρόπος, για μια τόσο σοβαρή υπόθεση. Για όλα τα άλλα ο τρόπος υπήρχε!)
2. Η υπόθεση είναι πολιτική, διότι εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα και κόμματα και αν επιστρέψει στην Ελλάδα θα κινδυνεύσει η ζωή του. Άλλωστε σύντομα στην Ελλάδα θα έχουμε εκλογές.
   (Μα και βέβαια η υπόθεση είναι πολιτική! Αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Έχει παραδεχθεί ότι γινόντουσαν συστηματικα "δωρεές" σε ελληνικά κόμματα. Αυτός είναι λόγος παραπάνω για να τον φέρουν πίσω. Κι αν φοβάται για τη ζωή του, δεν είναι αυτό πρόβλημα της δικαιοσύνης, είναι Έλληνας πολίτης και οφείλει να την υπακούει.)
3. Η Ελλάδα κατηγορείται από τους  – Γερμανούς – δικηγόρους του για παραποίηση εγγράφου! Στο ένταλμα σύλληψής του η λέξη μάρτυρας, λενε, μεταφράστηκε στα γερμανικά ως ύποπτος.
   (Φοβερή δικαιολογία! Όπως όταν έιμασταν μικροί που λέγαμε "Δεν πάει, μέχρι να δέσω τα κορδόνια μου", και ο αντίπαλος εντωμεταξύ έβαζε γκολ και εμείς του λέγαμε "Έϊ, δεν πήγαινε". Αν και σχεδόν το πιστεύω ότι είμαστε ικανότατοι για τέτοιες ηλιθιότητες, είναι εξίσου ηλίθιο να τις επικαλείσαι.)

Με δυο λόγια η λογική καταλύεται πλήρως. Αυτό που είναι φανερό στον καθένα δεν έχει καμία ουσία! Δεν είναι η πρώτη φορά, θα σου πουν στο καφενείο, και δε θα είναι και η τελευταία, θα σου προσθέσουν με μεμψιμοιρία. Δίκιο έχουν. Έγινε στο παρελθόν και θα ξαναγίνει. Και κανείς δε θα τιμωρηθεί για τίποτε, κανείς δε θα αναλάβει καμία ευθύνη, κανείς δε θα την πληρώσει. Και οι ίδιοι άνθρωποι θα καθονται στις ίδιες καρέκλες μέχρι να τους διαδεχθούν τα παιδιά και τα εγγόνια ή τα ανίψια τους για να κυβερνήσουν τα παιδιά, εγγόνια και ανίψια ημών των υπολοίπων.

Φυσικά, με όλα αυτά η ελληνική δικαιοσύνη και η ελληνική πολιτεία απλά ξεφτιλίζεται. Στα μάτια του κόσμου ο κ. Χριστοφοράκος είναι ακόμη ένα πρόσωπο που πλούτισε εις βάρος του ελληνικού λαού και θα μείνει ατιμώρητο. Το σκάνδαλο Siemens είναι ακόμη ένα σκάνδαλο που θα μείνει στο σκοτάδι. Τα ελληνικά κόμματα είναι τγα ίδια μέρος της διαπλοκής και της διαφθοράς και δε μπορούμε να ελπίζουμε σε λύσεις από αυτά. Με δυο λόγια πλήρης απαξίωση της πολιτκής ζωής, όπως αυτή απαξίωσε κάθε λογική.

Πιστός στην άποψη ότι το internet είναι – εκτός των άλλων – το σύγχρονο "καφενείο", η σύγχρονη "αγορά" ανταλλαγής και διακίνησης απόψεων, αναπαράγω το νέο που άκουσα από το Θοδωρή. Οι κυριακάτικες εκδόσεις Βήματος, Έθνους και Ελευθεροτυπίας "έφεραν" τον Ερντογάν στην Αθήνα για τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, τη στιγμή που ο ερχομός του είχε ακυρωθεί λόγω προβλημάτων υγείας από το Σάββατο το μεσημέρι. Όχι μόνο τον έφεραν αλλά έχουν και ρεπορτάζ περί αυτού και συμπεράσματα και κρίσεις…

Διάβαστε το – κάπως υπερβολικό σε τίτλο – άρθρο "Στην Ελλάδα Οι Εφημερίδες Είναι Ήδη Νεκρές". Ανοίξτε όλα τα links που σας δίνει (αξίζει τον κόπο) και απολαύστε.

Συμφωνώ απόλυτα με όλους σχεδόν τους χαρακτηρισμούς, όπως:

…Πτώματα που ο ΟΠΑΠ, τα υπουργεία και οι φορείς τα κουβαλάνε από εδώ κι από εκεί ανάλογα με τα κέφια…

Και σχόλια, όπως:

…Αυτό δεν είναι απλά κακή δημοσιογραφία. Δεν είναι μια απλή τσαπατσουλιά, ή ένα αθώο λάθος. Είναι κολοσσιαίο σφάλμα. Είναι πατάτα που θεωρητικά θα έπρεπε κάποιου τη δουλειά να κοστίσει…

Θα ήθελα να πω "κρίμα", αλλά στην πραγματικότητα είναι εξοργιστικό!

Περιττό να πω οτι το ελληνικό internet – και όχι μόνο το Twitter, φυσικά – έχει ήδη βουίξει. Πχ διάβασε εδώ, εδώ κι εδώ…

Όλοι έχουν πάρει μέχρι τώρα κάποιο μήνυμα! Τι να πρώτο-σχολιάσεις. Η ΝΔ ότι πρέπει να διορθώσει πολιτικές και συμπεριφορές. Το ΠΑΣΟΚ ότι μπορεί να ισχυρίζεται πως είναι η επόμενη κυβέρνηση (και σύντομα, ε). Το ΛΑΟΣ ότι καλά πράττει ως τώρα. Κοκ! Άλλα αντ’ άλλων, δηλαδή…

Ουσιαστικά κανείς δεν έχει λάβει κανένα ουσιαστικό μήνυμα. Πηγαίναμε για Ευρωεκλογές με όρους βουλευτικών εκλογών, πήραμε μηνύματα Ευρωεκλογών, αλλά κανείς δεν αντιλαμβάνεται το γενικό μήνυμα. Όλοι άκουσαν και είδαν αυτό που περίμεναν.

Η μεγάλη αποχή είναι πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα από αυτό που συνήθως συζητούμε. Οι άνθρωποι που απέχουν από τις εκλογές είναι απογοητευμένοι από το πολιτικό σκηνικό. Τόσο απογοητευμένοι που δε θεωρούν ότι απέχουν για να στείλουν κάποιο μήνυμα. Απέχουν γιατί δεν πιστεύουν ότι μπορούν με την ψήφο τους να αλλάξουν κάτι. Πλήρης απαξίωση, δηλαδή. Και αυτό δε μπορεί παρά να βολεύει μια διεφθαρμένη εξουσία. Δε μπορεί παρά να βολεύει μια προβληματική διακυβέρνηση. Όσο λιγότεροι ψηφοφόροι, τόσο πιο απλά τα πράγματα. Κι ας φώναζαν προεκλογικά ότι "δεν πρέπει να απέχουμε". Στους δικούς τους ψηφοφόρους το έλεγαν όχι στο λαό γενικά.

Αυτό το μήνυμα δεν το έχει πάρει κανείς. Αυτό το μήνυμα το ξέραμε εδώ και καιρό, αλλά τώρα το είδαμε και στην πράξη. Μη συμμετοχή, αδιαφορία, απαξίωση, απόσταση, απομόνωση. Ο καθένας μόνος του και για το προσωπικό του όφελος. Όχι γιατί είναι κατ’ ανάγκην ατομιστής αλλά γιατί πιστεύει στέρεα πλέον ότι δεν υπάρχει κάτι συλλογικό για να τον εκφράσει και να λύσει τα προβλήματά του.

Όλοι ασχολούνται με τα δικά τους, φτηνά μικροπολιτικά μηνύματα.

Κι έπειτα οι δημοσιογράφοι! Με αυτά τα απερίγραπτα exit-poll που έπεσαν τόσο έξω. Πότε επιτέλους θα καταλάβουμε ότι τα exit-polls δεν έχουν ως σκοπό τη γρήγορη εκτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος αλλά την εις βάθος στατιστική ανάλυση του εκλογικού σώματος σε μία μέρα όπου το πολιτικό αίσθημα είναι περισσότερο ενεργό από τις υπόλοιπες. Και οι φοβερές τους αναλύσεις για την επόμενη μέρα και τις επόμενες εκλογές. Πουθενά η ευρωπαϊκή συζήτηση ή έστω η συζήτηση για τα πραγματικά προβλήματα.

Και η υπόλοιπη Ευρώπη με τις μόνιμα τεράστιες εκλογικές αποχές της (που τώρα τις φτάσαμε κι εμείς). Μια Ευρώπη ολοένα και πιο δεξιά, ολοένα και πιο συντηρητική. Τα "σοσιαλιστικά" κόμματα υποχωρούν (ιδιαίτερα στις μεγάλες χωρες, Γαλλία, Γερμανία), τα δεξιά/κεντροδεξιά στις περισσότερες υπερτερούν, ενώ σχεδόν παντού αναδύονται ή αυξάνουν τις δυνάμεις τους ακροδεξιά κόμματα (Ολλανδία, Ελβετία, Ελλάδα, Ιταλία, Φινλανδία, Ουγγαρία).

Δύο θετικά στοιχεία των Ευρωεκλογών στην Ελλάδα: 1) για πρώτη φορά κόμμα οικολόγων στην Ευρωβουλή – θα δούμε τώρα στ’ αλήθεια τι έχουν να μας πουν – και 2) στη Β’ Θεσσαλονίκης εφαρμόστηκε για πρώτη φορά πειραματικά ηλεκτρονική καταμέτρηση των ψήφων με ταχύτατα αποτελέσματα και με υποσχέσεις να χρησιμοποιηθεί και στις επόμενες βουλευτικές εκλογές.

Ενδιαφέρον: Το κόμμα των πειρατών στη Σουηδία, το πρώτο κόμμα που ξεπήδησε μέσα από το internet, με μοναδική agenda το ίδιο το internet και τις ελευθερίες του ατόμου σε αυτό, και πήρε και 7%! Πού το πάει;

The Pirate Party wants to fundamentally reform copyright law, get rid of the patent system, and ensure that citizens’ rights to privacy are respected. With this agenda, and only this, we are making a bid for representation in the European and Swedish parliaments.

Το χθεσινοβραδινό debate των πολιτικών αρχηγών εν όψει των Ευρωεκλογών ήταν ένα κανονικό φιάσκο. Όλοι οι παρατρεχάμενοι συμφώνησαν αμέσως μετά, ότι οι όροι του διαλόγου του debate ήταν τόσο αυστηροί και περιοριστικοί που οδήγησαν σε μια στεγνή και άνευρη – κατ’ ευφημισμό – συζήτηση. Φυσικά κανείς τους, χρόνια τώρα που οι όροι των τηλεοπτικών debates στην Ελλάδα έχουν οριστεί, δεν προσπάθησε να τους αλλάξει. Μάλιστα, τους δικαιολόγησαν – τους κανόνες – με βάση το πολιτικό σκηνικό της περασμένης δεκαετίας.

Η απίστευτη ειρωνεία είναι ότι δεν έγινε καμία συζήτηση για την Ευρώπη. Καμία! Όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί μίλησαν για τα κόμματά τους, απέρριψαν τους αντιπάλους τους και δεν έβγαλαν κιχ για τα ευρωπαϊκά ζητήματα. Λες και επρόκειτο για debate προ βουλευτικών εκλογών. Η ειρωνεία ήταν τόσο φανερή και τόσο δίχως προσχήματα, που κι ένας πουά ελέφαντας που κατεβάζει το ροζ κυλοτάκι του για να κατουρήσει στη μέση της πλατείας Ομονοίας θα έκανε λιγότερη εντύπωση. Πλήρης απογοήτευση.

Και οι δημοσιογράφοι των ερωτήσεων στο ανάλογο ύψος. Πρωτεργάτες της "γραμμής" της "συζήτησης". Όλα έγιναν για την αίγλη του θέματος και για την προβολή. Για να βάλουν στο ιστορικό τους άλλο ένα debate και για να βρεθούν – σπάνιο προνόμιο – στον ίδιο χώρο με τους πολιτικούς αρχηγούς.

Στα highlights θα συγκρατήσω τον πρωθυπουργό να αναλαμβάνει όλη την πολιτική ευθύνη για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Φοβερή πολιτική γενναιότητα! Και να ισχυρίζεται πειστικά ότι σε όλο αυτό το τεράστιο θέμα δεν υπάρχει ευθύνη υπουργών! Ότι δηλαδή κανένα πολιτικό πρόσωπο δεν έδρασε με σκοπό το ίδιον όφελος! Ούτε από πλευράς ΝΔ ούτε από πλευράς ΠΑΣΟΚ! Ότι όλο αυτό το τερατούργημα οφείλεται στην παθογένεια που μαστίζει την κρατική μηχανή. Και που είναι η διαφθορά τότε. για ποια διαφθορά μιλάμε και ωρυόμαστε. Γιατί γίνονται εξεταστικές επιτροπές στη βουλή, γιατί… γιατί..;

Τέλος, δε μπορώ να λησμονήσω τις εξαιρετικές αναλύσεις που ακολούθησαν το debate. Πώς κουνούσε τα χέρια του ο Καραμανλής, πώς εκνευρίστηκε ο Αλαβάνος, πόσο σταθερός ήταν ο Παπανδρέου, ποιος αρχηγός κρυφοκοιτούσε με άγχος το ρολόι, ποιος ήταν ο νικητής, αν βγάλαμε είδηση. Όλα για να καταλήξουμε πως είδαμε ένα εντελώς flat debate, χωρίς νικητή και χωρίς είδηση. Που ήταν και η μόνη είδηση!

Ο πουά ελέφαντας με το ροζ κυλοτάκι στο κέντρο της Ομόνοιας έχει προχωρήσει στην Πλατεία Συντάγματος και αφοδεύει ανενόχλητος…

Όπως και στις εθνικές εκλογές είμαστε από τους πιο συνεπείς Ευρωπαίους στη συμμετοχή μας και στις Ευρωεκλογές. Όταν ακούς στις δημοσκοπήσεις σε χώρες της Ευρώπης να δηλώνει ένα 13% ότι θα πάει να ψηφίσει (Τσεχία, νομίζω) ή άλλα λιγότερο εντυπωσιακά αλλά πολύ μικρά ποσοστά, μοιραία σκέφτεσαι ότι ο Έλληνας δείχνει περισσότερο ενδιαφέρον για την πολιτική από ότι ο μέσος Ευρωπαίος (αν αυτό το "πράγμα" υπάρχει). Παρόλαυτά και στη χώρα μας το ποσοστό της αποχής δείχνει να αυξάνεται χρόνο με το χρόνο. Είναι σχετικά πρόσφατες οι εποχές όπου κανείς θα είχε κυρώσεις αν δεν ψήφιζε – και αρκετά ξεπερασμένες.

Σε οποιεσδήποτε εκλογές θεωρώ ότι είναι "άκυρη" η αποχή. Η αποχή δε δηλώνει δυσαρέσκεια, ακόμη και αν πηγάζει από αυτήν. Στην πράξη δηλώνει απάθεια, μη συμμετοχή. Και στη χειρότερη δημοκρατία θα επιθυμούσα οι πολίτες να πήγαιναν πράγματι να ψηφίζουν μαζικά. Αλλά, πάλι, στη χειρότερη δημοκρατία οι πολίτες μάλλον θα το έκαναν αυτό ελπίζοντας στο να προκρίνουν κάτι καλύτερο και πιο προοδευτικό.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να δηλώσει κανείς τη δυσαρέσκειά του και την αποστροφή του ακόμα, χωρίς να απέχει, έτσι απλά. Ειδικά στις Ευρωεκλογές υπάρχουν πολλά μικρά κόμματα που έχουν επιδείξει μεγάλη δραστηριότητα στο ευρωκοινοβούλιο και πολλές φορές με θετικότατα αποτελέσματα. Σε θα σου πω ποια γιατί δε θέλω να σε ωθήσω προς κάποιο από αυτά. Αλλά θέλω να σκεφτείς ότι αυτά τα κόμματα υπάρχουν και μπορείς να τα ψηφίσεις ελπίζοντας σοβαρά ότι η ψήφος σου δε θα πάει χαμένη. Επομένως, μην απέχεις.

Ακόμη, στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας σήμερα γινόμαστε μάρτυρες μιας απαράδεκτης αντιπαράθεσης ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα, τα οποία προσπαθούν με αγωνία να εκμεταλλευτούν τις Ευρωεκλογές για τα ίδια μικροκομματικά τους οφέλη. Το με κυβερνόν κόμμα για να καταδείξει – θα ήλπιζε – την εμπιστοσύνη των πολιτών στην μέχρι τώρα πολιτική του, ενώ το δε της αξιωματικής αντιπολίτευσης για αποδείξει πως ήρθε η ώρα και για βουλευτικές εκλογές. Την ώρα που όλοι γνωρίζουμε τα προβλήματα της χώρας μας και όλοι παραδέχονται την απαξίωση της πολιτικής σκηνής και την απογοήτευση του κόσμου στους πολιτικούς και την πολιτική. Επομένως, μην απέχεις!

Πήγαινε να ψηφίσεις κατά συνείδηση. Κι αν θες να δείξεις με την ψήφο σου κάτι γύρισε την πλάτη σου στα μεγάλα κόμματα, που ακόμα ψάχνουν να βρουν ποιο από τα δύο έφταιξε περισσότερο για τη σημερινή κατάσταση της χώρας στα τελευταία 30 χρόνια. Δείξε τους ότι μπορείς να ακούσεις και άλλο πολιτικό λόγο. Ότι μπορείς να απεξαρτηθείς από τις αγκυλώσεις που οι γονείς και οι παππούδες – ίσως δικαιολογημένα – τόσα χρόνια κουβαλούν. Δείξε τους ότι είσαι εκεί και έχεις άλλη άποψη. Στείλε τους αυτό το περιβόητο μήνυμα που το βράδυ της Κυριακής των εκλογών όλοι θα ψάχνουν να εντοπίσουν και να ερμηνεύσουν.

Επομένως, μην απέχεις…

ΥΓ: Φαντάσου να σκεφτούν έτσι όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες και να προκύψει
με μια ευρωβουλή γεμάτη αριστερά κόμματα και οικολόγους πράσινους.
Θα έχει πολύυυ ενδιαφέρον!

Προσθήκη:

Επειδή παρατηρώ ότι πολλοί ψάχνουν για τις πιθανές κυρώσεις της αποχής από τις Ευρωεκλογές:

Το Σύνταγμα της Ελλάδας, άρθρο 51, παράγραφος 5 ορίζει ότι "Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι υποχρεωτική" αλλά χωρίς να προσθέτει ότι ο Νόμος θα ορίσει τιςκυρώσεις της αποχής, όπως κάνει σε όλες τις άλλες περιπτώσεις όπου υπάρχουν τέτοιες (πχ, αμέσως πιο κάτω, άρθρο 52: "Η ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης, ως έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας, τελεί υπό την εγγύηση όλων των λειτουργών της Πολιτείας, που έχουν υποχρέωση να τη διασφαλίζουν σε κάθε περίπτωση. Νόμος ορίζει τις ποινικές κυρώσεις κατά των παραβατών της διάταξης αυτής"). Επομένως, πρακτικά ΔΕΝ υπάρχουν κυρώσεις για την αποχή από τις Ευρωεκλογές.

Ακόμη, αυτό είναι σημειωμένο και στο site του Ευρωκοινοβουλίου σχετικά με τον ελληνικό εκλογικό νόμο. Ότι δηλαδη:

Υποχρεωτική/Μη υποχρεωτική ψήφος: Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι υποχρεωτική. Προς το παρόν δεν προβλέπονται κυρώσεις.

Αυτά!

Κατά βάθος όλοι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι είναι λίγο "αντιεξουσιαστές". Φοβούνται όλα αυτά που θα γίνουν για εκείνους, χωρίς εκείνους! Κάποιοι από αυτούς έχουν εμπιστοσύνη στους θεσμούς και τις πολιτικές/δημοκρατικές διαδικασίες και συμμετέχουν σε αυτές, θεωρώντας πως μέσω αυτών των οδών θα βρεθούν οι λύσεις στα ζητήματα των κοινωνιών. Άλλοι είναι περισσότερο επαναστατικοί και κατεβαίνουν στους δρόμους. Άλλοι είναι ακόμη πιο ριζοσπαστικοί και κατεβαίνοντας στους δρόμους σπάνε και ό,τι βρουν μπροστά τους που τους θυμίζει το κατεστημένο.

Οι τελευταίοι κάνουν ένα από τα λάθη για τα οποία κατηγορούν οι ίδιοι το σύστημα που αντιπαθούν. Ο τρόπος αγώνα που επιλέγουν καθαυτός υπονομεύει την ανάγκη των υπόλοιπων πολιτών για επαναταστικότητα, για την έκφραση της δυσαρέσκειας και της οργής τους. Το κατεστημένο, τότε, τρίβει τα χέρια του. Διότι, για άλλη μια φορά, έχει καταφέρει να φέρει κοινωνικές ομάδες σε αντιπαράθεση μεταξύ τους και, με αυτό τον τρόπο, τις έχει αποπροσανατολίσει από τα πραγματικά τους προβλήματα και τους τρόπους επίλυσής τους.

Δε μπορώ να βρω κανενός είδους χαρακτηριστικά "κινήματος" στα γεγονότα που γεμίζουν τις τηλεοράσεις μας εδώ και 5 μέρες. Πουθενά δε διακρίνει κανείς ιδεολογικά στοιχεία καλά ζυμωμένα και κοινωνικές ομάδες με αλληλεγγύη και κοινά προβλήματα να εξεγείρεται απέναντι σε αυτό που δε μπορεί πλέον να αντέξει. Μόνο οργή και καταστροφή. Πουθενά τα κοινωνικά αιτήματα. Πουθενά η πρόταση για κάτι νέο ή ελπίδα για κάποιο όραμα. Αλλά και αυτό κάτι σημαίνει, δεν είναι τυχαίο. Λόγοι για αντίδραση υπάρχουν πολλοί. Οι άνθρωποι, όμως, πλέον, σήμερα που έχουν τους λόγους αυτούς – και είναι πάρα πολλοί – είναι καλά περιθωριοποιημένοι. Επιβιώνουν ο καθένας μόνος του μακριά από συλλογικές διαδικασίες και ιδεολογίες. Δεν ελπίζουν σε τίποτε και είναι κοντά στο σημείο όπου, σε λίγο, δε θα έχουν και τίποτε να χάσουν. Και τότε ο κίνδυνος θα είναι πραγματικά μεγάλος!

Ακόμη, μου είναι αδύνατον να πιστέψω ότι η αστυνομία τις μέρες των ταραχών – που δεν έχουν ακόμη τελειώσει – ήταν ανίκανη να αντιδράσει. Δε μπορείς τη μια στιγμή να διαμαρτύρεσαι για ένα καταπιεστικό κράτος, για τρομονόμους, για δυνάμεις καταστολής που σκοτώνουν πολίτες κλπ και την επόμενη να το κατηγορείς ότι στάθηκε ανίκανο να καταστείλει τα όσα παρακολουθήσαμε όλοι τις τελευταίες μέρες. Δε στάθηκε ανίκανο, αυτό ήταν το σχέδιό του. Να γίνουν οι ταραχές ώστε να εκτονωθεί κάπου η οργή και οι οργισμένοι να έρθουν σε ρήξη με το μεγάλο μέρος της κοινωνίας που θα πληγεί από τις ταραχές.

Την ανικανότητα της κρατικής μας μηχανής τη διαπιστώνουμε καθημερινά όλο και πιο έντονα πολλά χρόνια τώρα, στα οποία εναλλάχθηκαν και τα δύο μεγάλα μας κόμματα στην εξουσία. Διαπιστώσαμε ξεκάθαρα ότι δεν έχουν να μας προτείνουν λύσεις και ότι αδυνατούν να διαχειριστούν τα καίρια προβλήματα. Συν τοις άλλοις διαπιστώσαμε ότι σε πάμπολλες περιπτώσεις κατέκλεψαν ή κατασπατάλησαν τη δημόσια περιουσία εντελώς ατιμώρητα και χρησιμοποιήσαν την εξουσία που τους αναθέσαμε για ίδιους σκοπούς. Όμως δεν εξεγερθήκαμε, δεν κατεβήκαμε στους δρόμους. Μόνο τους ψηφίσαμε ξανά και ξανά. Και γι’ αυτό φέρουμε την ευθύνη ως κοινωνία.

Τη μεγάλη ευθύνη από εδώ και μπρος την έχουν – αυτό που ονομάζουμε – προοδευτικές δυνάμεις. Ανεξάρτητα από κόμματα και ιδεολογίες. Αν δε μπορέσει να υπάρξει μια νέα συντονισμένη πολιτική, έστω και ανατρεπτική, πρόταση κι αν η κοινωνία μας δε μπορέσει να κινηθεί συντεταγμένα και δομημένα, έστω και με ριζοσπαστική διάθεση, προς αυτήν δεν έχουμε να ελπίζουμε σε κάτι.

Διαβάζω, όχι χωρίς ένα ελαφρό μειδίαμα, στο πρώτο θέμα της Καθημερινής αυτής της Κυριακής, ότι:

Από πού, λοιπόν, θα αντλήσει πρόσθετα έσοδα ο προϋπολογισμός του 2009, αφού εγκαταλείπεται η ιδέα να επιβληθεί ελάχιστο φορολογητέο εισόδημα και τεκμαρτός φόρος σε ένα εκατομμύριο και πλέον ελεύθερους επαγγελματίες και επιτηδευματίες που φοροδιαφεύγουν συστηματικά;

Το θέμα που ο αρθρογράφος επιχειρεί να θίξει στο άρθρο αυτό είναι η δυσκολία – μάλλον αδυναμία – της κυβέρνησης των μόλις 152 βουλευτών να έρθει σε ρήξη με το 1 εκατομμύριο ελευθέρων επαγγελματιών / φοροφυγάδων και τις συντεχνίες τους. Κι αυτό γιατί 1 εκατομμύριο ψηφοφόροι είναι πολύ μεγάλος αριθμός στο σημερινό ασταθές πολιτικό σκηνικό. Ξεχνάει, όμως, να κάνει ορισμένους στοιχειώδεις διαχωρισμούς βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι συμβολαιογράφους, γιατρούς και δικηγόρους με υδραυλικούς, ηλεκτρολόγους και ταξιτζήδες ισχυριζόμενος ότι:

Αυτή η απίθανη λοιπόν «μαστοράτζα», που είναι ο τρόμος και ο φόβος των νοικοκυριών…

Και αναφωνώντας με αγανάκτηση:

Έλεος πια! Ολοι αυτοί ζουν πλουσιοπάροχα καταχρώμενοι φορολογικών εσόδων…

Καταλήγοντας, λίγο πιο πριν στο ίδιο άρθρο ότι:

 Είναι ντροπή για την κυβέρνηση που δεν τους επιβάλλει έναν τεκμαρτό φόρο¹!

Ελεύθερος επαγγελματίας ων, ανατριχιάζω μπροστά σε τέτοιες “ιδέες”. Σίγουρα σε όλους μας έχουν τύχει πελάτες που ζήτησαν να μην τους κοπεί απόδειξη για να γλιτώσουν το ΦΠΑ, και σίγουρα υπάρχουν υδραυλικοί που πρώτοι θα μας το προτείνουν αυτό όταν έρθουν σπίτια μας για επισκευές, και οπωσδήποτε υπάρχουν ταξιτζήδες που “πειράζουν” τις ταρίφες και υπερχρεώνουν ανυποψίαστους τουρίστες κοκ. Όμως, ποια λογική και ποιοι υπολογισμοί υποδηλώνουν ότι αυτές οι κατηγορίες επαγγελματιών ευθύνονται για το μεγάλο μέρος της φοροδιαφυγής στην Ελλάδα; Ποια στοιχεία αποδεικνύουν ότι αν αυτοί οι επαγγελματίες σταματήσουν να “φοροδιαφεύγουν” ο επόμενος προϋπολογισμός θα είναι περισσότερο υγιής;

Θα ευχόμουν να είναι κανείς λιγότερο κυνικός όταν κάνει παρόμοιες συστάσεις προς την κυβέρνηση και να εστιάζει σε μεγαλύτερα οικονομικά προβλήματα, όπως τα λαδώματα και οι μίζες, οι φούσκες του χρηματιστηρίου, τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων και η φοροδιαφυγή των μεγάλων εταιρειών. Μήπως όλα αυτά υφίστανται κανονική και νόμιμη φορολογία; Ποιους θα πρέπει να αποφασίσουμε να κυνηγήσουμε, τους “κουλουράδες” και τους “λαχειοπώλες” της οικονομίας ή τα “μεγάλα της κεφάλια”. Εκεί ακριβώς έγκειται και η αδυναμία αυτής και κάθε άλλης κυβέρνησης και όχι αλλού.

Κατά τα άλλα συμφωνώ απόλυτα με το γενικό τίτλο ότι “Η πολιτική ατολμία ωφελεί τους φοροφυγάδες“. Γιατί, πράγματι, το μέγεθος της φοροδιαφυγής Ελλάδα έχει ίδια τάξη μεγέθους με τον ίδιο μας τον προϋπολογισμό. Αλλά ας την αναζητήσουμε εκεί που έχει πραγματικά ουσία.

1. Ελάχιστο φορολογητέο εισόδημα, ανεξάρτητο του δηλωμένου –
π.χ. να δηλώνεις έσοδα 8500€ αλλά να φορολογείσαι για 11000€.

Δεν πρόκειται για τελειωμένη υπόθεση όπως πολλοί φοβούνται. Όλοι γνωρίζουμε ότι οι τηλεφωνικές μας συνομιλίες καταγράφονται από τις τηλεφωνικές εταιρείες και διατηρούνται για κάποια χρόνια για την περίπτωση που η δικαιοσύνη χρειαστεί να τις ανακαλέσει σε εξιχνιάσεις εγκλημάτων, μέχρις ότου διαγραφούν. Τι ισχύει όμως για τις ηλεκτρονικές μας επικοινωνίες; Για τα δεδομένα μας που διακινούνται μέσω των παροχών διαδικτύου; Αυτό δεν είναι ξεκάθαρο ακόμη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και κατά καιρούς βγαίνουν διάφορες αποφάσεις από τα τοπικά δικαστήρια κάθε χώρας. Στη Γερμανία σήμερα το ανώτατο δικαστήριο έβαλε φρένο σε νόμο που επιχειρούσε να θέσει σε ισχύ νόμο που επέβαλε στους παρόχους να τηρούν ηλεκτρονικό αρχείο για διάστημα 6 μηνών στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας.

Πάντως ο – νόμος περί απορρήτου των επικοινωνιών – N.3471 του 2006, ο οποίος αποτελεί:

Ενσωμάτωση της Οδηγίας 2002/58/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 12ης Ιουλίου 2002 σχετικά με την επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και την προστασία της ιδιωτικής ζωής στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών, ΕΕ L 201/37 της 31ης Ιουλίου 2002,

ορίζει στο Άρθρο 4 (με τίτλο "Απόρρητο") ότι:

παρ. 1. Οποιαδήποτε χρήση των υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών που παρέχονται μέσω δημοσίου δικτύου επικοινωνιών και των διαθεσίμων στο κοινό υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών, καθώς και των συναφών δεδομένων κίνησης και θέσης, όπως ορίζονται στις διατάξεις του άρθρου 2 του παρόντος νόμου, προστατεύεται από το απόρρητο των επικοινωνιών.
παρ. 2. Απαγορεύεται η ακρόαση, υποκλοπή, αποθήκευση ή άλλο είδος παρακολούθησης ή επιτήρησης των ηλεκτρονικών επικοινωνιών και των συναφών δεδομένων κίνησης και θέσης, εκτός αν προβλέπεται άλλως από το νόμο,

ενώ, σπεύδει να προβλέψει ότι:

παρ. 4. …επιτρέπεται η τεχνικής φύσεως αποθήκευση, η οποία είναι αναγκαία για τη διαβίβαση της επικοινωνίας. (για να μην παλαβώσουμε κιόλας τελείως βρε αδερφέ.

Επομένως ξέρουμε τι λέει τόσο ο ευρωπαϊκός όσο και ο ελληνικός νόμος πχ. σχετικά με την πιθανότητα να φιλτράρουν οι παροχείς τα δεδομένα μας ώστε – λέμε τώρα – να κόβουν τις P2P υπηρεσίες…