Μιας και σήμερα συνέβη ο θάνατος της Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ, της πολύ σημαντικής ιστορικού μας και προσωπικότητας με άποψη, σκέφτομαι ότι το Βυζάντιο για κάποιο λόγο δεν το έχουμε για πολύ σέξυ. Λίγο η δαιδαλώδης και μακρόχρονη ιστορία του, λίγο (περισσότερο έχω την αίσθηση και λανθασμένα) η εντύπωση ότι επρόκειτο για μια πολύ θεοκρατική αυτοκρατορία για τις κοσμικές και εικονοκλαστικές, μοντέρνες αντιλήψεις μας.
Η Αρβελέρ τα βάζει αυτά σε σειρά. Το Βυζάντιο είναι μεγαλειώδες και είναι μέρος της ιστορικής μας συνέχειας και παράδοσης, δεν είναι μια τρύπα (χίλια χρόνια κενό δε γίνεται) στην ιστορία. Είτε το λέμε Βυζάντιο, είτε Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Μάλιστα ως συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η ιστορική συνέχεια γίνεται διαυγέστερη. Και, ναι, με τους Βυζαντινούς παίζει να είμαστε πολύ πιο κοντά πολιτισμικά από ό,τι με τους κλασσικούς.
Δύσκολα αποφεύγει κανείς να παρατηρήσει την τοξικότητα με την οποία μέρος της σημερινής αριστερά αντιμετώπισε την Αρβελέρ. Δύσκολο να αντέξει μια σοβαρή και δυνατή γυναίκα π0υ κάποτε είπε ότι η Φρειδερίκη δεν ήταν τόσο κακιά όσο φαινόταν ή που είπε καλά λόγια για τον Κυριάκο Μητσοτάκη ή που έκανε τη δουλειά της όσο κατείχε διοικητική θέση στη Σορβόννη (αν κάνεις καλά τη δουλειά σου οπουδήποτε και αυτή δεν ευθυγραμμίζεται με την αριστερά, είσαι φασίστας ως γνωστόν).
Διαβάστε το βιβλίο της “Γιατί το Βυζάντιο” και αγοράστε το από την Πολιτεία, μιας τους έκλεψα το εξώφυλλο.
