Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ζώο. Το αντιλαμβανόμαστε όλοι διαισθητικά. Ακόμη κι αν έχουμε και κακές εμπειρίες από άλλους ανθρώπους, σίγουρα έχουμε κάποιους ανθρώπους με τους οποίους οι σχέσεις και οι εμπειρίες μας καθορίζουν, μας σημαδεύουν, μας συγκλονίζουν. Αν δεν το έχεις νιώσει αυτό νομίζω ότι χάνεις κάτι πολύ σημαντικό. Εκτός κι αν είσαι από το απίθανο εκεί είδος του παντελώς συναισθηματικά αυτόνομου και αυτάρκη ανθρώπου.
Όσοι έχουν κάνει παιδιά επισημαίνουν σε κάθε τόνο πόσο δυνατή εμπειρία είναι η συναισθηματική σύνδεση με ένα παιδί, με ένα ανθρώπινο ον που το βλέπουν να εξελίσσεται από το τίποτα σε πλήρη άνθρωπο. Το εκφράζουν -φευ- και όταν βιώνουν τον απίστευτο πόνο της απώλειάς τους – δε θα το έκαναν αν απώλεια δεν ήταν τεράστια, δεν είναι αυτό κάτι που μαθαίνεται. Μην τους πατρονάρεις θεωρώντας ότι δεν είναι ειλικρινείς.
Να πούμε κιόλας ότι όλοι βρισκόμαστε εδώ επειδή κάποιοι άλλοι θέλησαν να κάνουν παιδιά. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος!
Αν λοιπόν με ακούσεις να παροτρύνω άλλους να κάνουν παιδιά, αυτό είναι που κάνω. Μοιράζομαι μαζί τους τη συγκλονιστική εμπειρία που ζω μαζί σου, την ανακάλυψη, το συναίσθημα, την ανθρώπινη σύνδεση. Κι αυτός είναι ένας τρόπος να βιώσεις μια απίστευτη εμπειρία ανθρώπινης σύνδεσης. Μπορεί να βρεις και άλλες. Μπορεί να βρεις μόνο άλλες. Αλλά σε διαβεβαιώ, αυτή είναι μια από τις εντονότερες και πιο δοκιμασμένες στην ανθρώπινη ιστορία. Δε θα σου πρότεινα να την προσπεράσεις.
“Πετάς” στη Μουρτερή.
