24 Μαΐου, 2019

Καιρό έχω να γράψω κάτι στο blog, κυρίως γιατί μας φάγανε τα WordCamps και τα σεμινάρια και οι δουλειές. Όμως οι εκλογές είναι πάντοτε ένα πολύ σοβαρό θέμα. Γι’ αυτό και το πρώτο πράγμα που έχω να σου πω είναι να πας να ψηφίσεις. Ξέρω ότι έχεις πολλούς λόγους να θες να μην πας. Βαριέσαι, δεν πιστεύεις σε κανέναν και σε τίποτα, δεν πιστεύεις ότι η ψήφος σου μπορεί να αλλάξει κάτι.

Αν δεν έχεις άλλο λόγο να σου δώσω τρεις ελάχιστους: 1) Αν δεν πας εσύ θα πάνε κάποιοι άλλοι. Κάποιοι που μπορεί να πιστεύουν ότι η γνώμη τους έχει μεγαλύτερη σημασία από τη δική σου. Και θα έχει, αν δεν πας εσύ να ψηφίσεις. 2) Τα πράγματα είναι τόσο άσχημα που έχουμε πλέον να χάσουμε πολλά και να ανακτήσουμε ακόμη περισσότερα. Το να μειωθεί η δύναμη ακραίων κομμάτων, όπως η Χρυσή Αυγή, είναι δυστυχώς ένας σοβαρός λόγος. 3) Το να δείξεις ότι ενδιαφέρεσαι για την ενωμένη Ευρώπη και τις αξίες της, ακόμη και αν δε σου αρέσει όπως είναι τώρα και την οραματίζεσαι καλύτερη, είναι ακόμη ένας.

Το να μην πας να ψηφίσεις δεν είναι απολύτως τίποτα!

Και τι να ψηφίσεις; Δύσκολη απόφαση. Αν δεν ανήκεις κάπου εκ πεποιθήσεως μάλλον θα είσαι απογοητευμένος. Αν ανήκεις ή ανήκες κάπου λογικά θα είσαι διπλά απογοητευμένος. Αν δεν είσαι απογοητευμένος, να το κοιτάξεις. Ίσως κάνεις το λάθος να νομίζεις ότι το πρόβλημα της χώρας είναι η τρέχουσα κυβέρνηση. Ότι αυτή είναι που πρέπει να φύγει και μετά όλα θα πάνε καλά μοιραία κι από μόνα τους. Αυτή η κυβέρνηση καλό είναι να φύγει, αλλά σε καλώ να μην ξεχάσεις τους προηγούμενους που φιλοδοξούν να γίνουν και επόμενοι χωρίς να έχουν προηγουμένως αλλάξει.

Δε σου μένουν πολλές επιλογές. Σε αυτές τις ευρωεκλογές σου προτείνω να ψηφίσεις το Ποτάμι, γιατί είναι η πιο ήπια και συνεπής πολιτική δύναμη αυτή τη στιγμή, με την πιο θετική και ψύχραιμη πολιτική άποψη, που προσπαθεί να συγκεράσει απόψεις τόσο φιλελεύθερες όσο και κοινωνικές αλλά, το κυριότερο, με σαφή και υγιή ευρωπαϊκό προσανατολισμός. Kαι, ναι, αυτό περιλαμβάνει την υπεύθυνη στάση του στα προηγούμενα μνημόνια αλλά και στη συμφωνία των Πρεσπών.

Κανείς δεν είναι τέλειος, όμως οι αποφάσεις πρέπει να ληφθούν και να υπάρχει επόμενη μέρα. Αυτό θα αφορά και τις εθνικές εκλογές που σύντομα έρχονται και όπου χρειαζόμαστε, εκτός από πρώτο κόμμα, και ένα-δυο άλλα με τα οποία αυτό θα συνεργαστεί για να βγάλει κυβέρνηση και, ελπίζω, να παίξει θετικό και ρυθμιστικό ρόλο.

Σε αυτές τις εκλογές προτείνω να ψηφίσεις το Ποτάμι.

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, πολιτικά | rss 2.0 | trackback | 1 σχόλιο
22 Μαΐου, 2019

Ήταν το μακρινό 2015, το σαββατοκύριακο που ανακοινώθηκε το δημοψήφισμα και μόλις είχαμε μπει στα capital controls. Βρεθήκαμε τότε στη Λάρισα με τον Κώστα φιλοξενούμενοι του Φώτη Κόκκορα, καθηγητή Πληροφορικής στα ΤΕΙ και του Βαγγέλη Αθανασιάδη, μέλους της Ελληνικής κοινότητας του WordPress εκεί, για ένα σεμινάριο με θέμα το WordPress στο ΤΕΙ. Δύο γεγονότα αυτών των ημερών μου θύμισαν έντονα εκείνο το σαββατοκύριακο.

1. Πριν από μερικές ημέρες, λοιπόν, μίλησα ξανά με έναν πελάτη, που παρολίγο τότε να κλείσουμε μια δουλειά μαζί. Μάλιστα, στις τελευταίες σημειώσεις μου στην καρτέλα του είχα γράψει “έκλεισε η δουλειά”. Και μετά τίποτα. Η επικοινωνία είχε σταματήσει εκεί και δεν είχα μάθει ποτέ τι έγινε. Προχτές που τον είδα ξανά, μου είπε “τα είχαμε πει πριν τέσσερα χρόνια, αλλά δεν προχωρήσαμε το project λόγω capital controls”. Το μυστήριο είχε λυθεί.

2. Το προηγούμενο σαββατοκύριακο συνάντησα δύο παιδιά στο WordCamp Athens, τα οποία μου εκμυστηρεύθηκαν ότι ξεκίνησαν να ασχολούνται με το WordPress με αφορμή εκείνο το σεμινάριο, ως φοιτητές, και τώρα πλέον εργάζονται στο χώρο. Σίγουρα δεν ευθύνομαι εγώ για όλη τη σταδιοδρομία τους, θα είχαν σίγουρα καλούς δασκάλους και θα έριξαν μπόλικη δουλειά, όμως τώρα έχω ένα λόγο παραπάνω να πιστεύω ότι εκείνα τα WordPress-o-ταξίδια ήταν κάτι παραπάνω από απλώς απολαυστικά.

Βέβαια, είναι αδύνατο να ξεχάσουμε, παράλληλα με τα γεγονότα, τους 45 βαθμούς Κελσίου που επικρατούσαν στη Λάρισα εκείνες τις ημέρες, την καταιγίδα που παρολαυτά κατάφερε να πνίξει την πόλη αλλά και τις πρωτοφανείς ουρές στα ATM, μιας και όλοι είχαν να διαχειριστούν για πρώτη φορά το εβδομαδιαίο όριο στις αναλήψεις τους, ενώ οι συνωμοσιολογίες έδιναν κι έπαιρναν.

εκτύπωση Κατηγορίες: wordpress, wordpress greek community, προσωπικά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
5 Ιανουαρίου, 2019

Τον Ιούνιο που μας πέρασε είχε κυκλοφορήσει ένα fake news που ισχυριζόταν ότι η ΠΓΔΜ είχε προμηθευτεί διαβατήρια στα οποία η χώρα αναφερόταν “Βόρεια Μακεδονία”. Το νέο ήταν πέρα για πέρα fake, όπως ξέρουμε πλέον σήμερα, αν και περιείχε εξόφθαλμα σφάλματα, όπως πχ την αναφορά στην Ευρωπαϊκή Ένωση πάνω στο επίμαχο διαβατήριο. Και ο τελευταίος συνωμοσιολάγνος δε θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η ΠΓΔΜ αυτοανακηρύχθηκε μέλος της ΕΕ προκαταβολικά.

Τις τελευταίες ημέρες το νέο κυκλοφορεί ανασκευασμένο, με τη διαφορά ότι ο ισχυρισμός λέει πως η ΠΓΔΜ προμηθεύτηκε διαβατήρια που αναγράφουν “Δημοκρατία της Μακεδονίας”, κόντρα στη συμφωνία των Πρεσπών και το όνομα “Βόρεια Μακεδονία. Έτσι αποδεικνύεται τάχα η κακοπιστία των γειτόνων μας, ο αλυτρωτισμός τους κλπ κλπ κλπ.

Το πρώτο κακό του ανασκευασμένου νέου είναι ότι καταρχάς, ως τίτλος, αναφέρει κάτι που μοιάζει με γεγονός. Πχ στην Καθημερινή ο τίτλος είναι “Η ΠΓΔΜ προμηθεύτηκε 240.000 διαβατήρια που αναγράφουν Δημοκρατία της Μακεδονίας“. Προσοχή, ο τίτλος μιλάει για ένα γεγονός, όχι για κάτι αμφισβητήσιμο, όχι για κάποια φήμη. Όμως το πραγματικό νέο είναι ότι “το σκοπιανό κανάλι Alfa TV μετέδωσε χθες το βράδυ την είδηση ότι η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ προχώρησε στην αγορά 240.000 διαβατηρίων, στα οποία αναγράφεται στο εξώφυλλο η ονομασία “Δημοκρατία της Μακεδονίας” (αυτό το απόσπασμα υπάρχει ευτυχώς μέσα στο άρθρο, για όσους κάνουν τον κόπο να μη μείνουν στους τίτλους – λίγοι!). Το άρθρο έχει φωτογραφίες και βίντεο από το νέο διαβατήριο κι απ’ όλα. Στην πραγματικότητα δεν είναι παρά χύμα αναμετάδοση μιας μη εξακριβωμένης είδησης.

Αν ήθελε κανείς να την αναμεταδώσει, έστω για οποιοδήποτε σοβαρό λόγο, ας πούμε για να μη μείνει εκτός επικαιρότητας, θα μπορούσε να κάνει αυτό που έκανε το Liberal, το οποίο τη δημοσίευσε ως ερώτημα “Θα εκδίδει το υπουργείο Εσωτερικών διαβατήρια με το Δημοκρατία της Μακεδονίας;”. Αυτό τουλάχιστον είναι μια τίμια αναμετάδοση του θέματος. Ένας σοβαρός δημοσιογράφος θα όφειλε να μυριστεί το περίεργο της υπόθεσης και να γνωρίζει ότι το θέμα έχει εμφανιστεί ξανά στο πρόσφατο παρελθόν ως fake. Κι αν δεν το γνώριζε, ένα Google search και μόνο θα ήταν αρκετό! Η διασταύρωση της πληροφορίας είναι από τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις ενός δημοσιογράφου.

Το δεύτερο κακό του ανασκευασμένου νέου είναι ότι τελικά ήταν κι αυτό… fake. Σήμερα η Καθημερινή, χωρίς να διορθώνει το προηγούμενο άρθρο της, δημοσιεύει ένα νέο το οποίο διευκρινίζει πως τελικά δεν επρόκειτο για διαβατήρια αλλά “Έντυπα […] που αναγράφουν Δημοκρατία της Μακεδονίας“. Θετική η νέα δημοσίευση αλλά εντωμεταξύ παραμένει εκεί στη θέση της η παλιά, χωρίς καμία διόρθωση ή παραπομπή έστω σε διόρθωση.

Φυσικά δεν ήταν μόνο η Καθημερινή που αναμετέδωσε το σχετικό νέο. Ορίστε και Τα Νέα “ΠΓΔΜ : Προμήθεια 240.000 διαβατηρίων με την ονομασία Δημοκρατία της Μακεδονίας” και το CNN Greece “πΓΔΜ: Αγορά 240.000 διαβατηρίων με την ονομασία Δημοκρατία της Μακεδονίας“. Εντωμεταξύ δεκάδες ηλεκτρονικές φυλλάδες έκαναν το ίδιο πολύ πιο άγαρμπα. Αλλά αυτές μαθαίνουμε σιγά-σιγά να τις αναγνωρίζουμε και να τις φιλτράρουμε. Στέκομαι στην Καθημερινή γιατί, κατά τα άλλα, δεν πρόκειται για μια φυλλάδα αναμετάδοσης. Πρόκειται για έναν ολόκληρο δημοσιογραφικό οργανισμό με τηλεόραση και ραδιόφωνο, που προσωπικά επιλέγω συχνά, και από τον οποίο απαιτώ πολύ περισσότερα, ευαισθησία σε τέτοια θέματα και σοβαρότητα.

Το ζήτημα των fake news είναι πολύ σημαντικό στην εποχή μας όπου η επικοινωνία και η ενημέρωση γίνονται ολοένα και περισσότερο μέσω διαδικτύου ενώ ο κόσμος καταναλώνει πληροφορία γρήγορα, απρόσεκτα κι αχόρταγα. Οι μεγάλοι δημοσιογραφικοί οργανισμοί οφείλουν να είναι πρωτεργάτες της μάχης ενάντια στα fake news και να παίρνουν τις ηλεκτρονικές τους εκδόσεις στα σοβαρά, όπως -ελπίζω ότι κάνουν- και με τις έντυπες. Το περιεχόμενο μιας ιστοσελίδας μπορεί να διαδοθεί στο χρόνο και στο χώρο πολύ περισσότερο από το περιεχόμενο μιας εφημερίδας και έτσι να κάνει πολλαπλάσιο κακό.

εκτύπωση Κατηγορίες: fake news, διαδίκτυο, τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
28 Οκτωβρίου, 2018

Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει λέμε πολύ χαρακτηριστικά. Οι Άγγλοι λένε ότι η πένα είναι δυνατότερη από το ξίφος για τον ίδιο λόγο. Αλλά, όσο δυνατή κι αν είναι η γλώσσα, έχουμε το δικαίωμα να την ποινικοποιήσουμε; Να την επιβάλλουμε; Να τη διορθώσουμε άνωθεν, νομοθετικά; Απλή απάντηση δεν υπάρχει γιατί και ποινικοποιημένη είναι η γλώσσα (υπάρχει και εξύβριση και συκοφαντική δυσφήμιση κι απ’ όλα) αλλά και επιθυμούμε να είμαστε μια δημοκρατική, φιλελεύθερη χώρα όπου κανείς να μην καθορίζει πώς θα μιλάμε. Μην είναι η αλήθεια κάπου ενδιάμεσα; Πού είναι αυτό το σημείο;

Πρόσφατα στο φως της δημοσιότητας ήρθαν έγγραφες αναφορές των Εισαγγελιών Ηρακλείου και Πειραιά προς τις Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (στην αναφορά της δεύτερης συμπεριλαμβανόταν και ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας “Κοινωνική“) που περιείχαν συστάσεις για την “αποφυγή της χρήσης της λέξης λαθρομετανάστης” όταν αναφέρονται σε “υπήκοο τρίτης χώρας που έχει εισέλθει στο ελληνικό έδαφος χωρίς τις νόμιμες διατυπώσεις” και να προτιμούνται όροι όπως “παράτυπα εισερχόμενος στη χώρα, μετανάστης, πρόσφυγας, οικονομικός μετανάστης, αιτών άσυλο” έτσι ώστε να “να αποτραπεί η χρήση μειωτικών για την προσωπικότητα των ανθρώπων χαρακτηρισμών” αλλά και “να αποφευχθούν φαινόμενα ξενοφοβίας και ρατσισμού“.

(Δε γνωρίζω γιατί η δεύτερη αναφορά συμπεριλαμβάνει τον αρχισυντάκτη της εφημερίδας Κοινωνική. Πιθανώς η εφημερίδα αυτή αναφέρθηκε έντονα ή τακτικά στον όρο λαθρομετανάστης. Αυτή τη στιγμή πάντως οι αναφορές στην ιστοσελίδα της σε αυτό τον όρο είναι ελάχιστες, αν και υπάρχει μια ετικέτα (tag) με το όνομα lathrometanastes. Είναι πιθανό βέβαια οι αναφορές να έχουν αφαιρεθεί ή διορθωθεί εντωμεταξύ. Επίσης είναι πιθανόν να είχε προηγηθεί κάποια καταγγελία. Βέβαια, μέχρι εκεί αντέχω και την παρέμβαση μιας εισαγγελίας στον τύπο: στα όρια μιας σύστασης. Οτιδήποτε παραπάνω οπωσδήποτε θα ξεπερνούσε τα όρια.)

Ακόμη, να προσθέσω ότι οι αναφορές αυτές των Εισαγγελιών φαίνεται πώς έγιναν έπειτα από έγγραφο αίτημα του Υπουργού Δικαιοσύνης στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, η οποία, δηλώνοντας ρητά ότι συμφωνεί, το μεταβίβασε με τη σειρά της στις Εισαγγελίες Πρωτοδικών. Θα χαμογελάσω σε όποιον ισχυριστεί ότι το δικαστικό μας σώμα εμφορείται από ιδέες φιλικές προς την τρέχουσα κυβέρνηση.

Καταρχάς, τίθεται το ερώτημα, αποτελούν τα παραπάνω επιβολή του κράτους πάνω στη γλώσσα των πολιτών, πάνω στον τρόπο που μιλάνε; Φαίνεται πως οι απόψεις διίστανται. Υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν πως και μόνο που το κείμενο αυτό προέρχεται από μια κρατική οντότητα, με θέση ισχύος, αποκτά αυτομάτως δύναμη μεγάλη. Ότι είναι μια προσπάθεια επιβολής από πάνω προς τα κάτω, ένα αντιφιλελεύθερο δείγμα γραφής των κυβερνώντων. Ο αντίλογος λέει ότι ότι το κείμενο αυτό δεν αποτελεί παρά μια σύσταση από μια κρατική οντότητα προς μια άλλη και μάλιστα για ένα θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων που θα έπρεπε να μας ευαισθητοποιεί όλους.

Συντάσσομαι περισσότερο με τη δεύτερη άποψη, όχι γιατί παραγνωρίζω πως η σύσταση αυτή μοιάζει εκ πρώτης όψεως να έχει αρκετά ηθικολογικό χαρακτήρα, και η ηθικολογία δε μας αρέσει άμα θέλουμε να είμαστε φιλελεύθεροι, αλλά γιατί αυτό δεν είναι ένα σύνηθες φαινόμενο από το οποίο μπορούμε να εξάγουμε γενικά συμπεράσματα περί επιβολής και ανελευθερίας. Μάλλον αυτοί που τα εξάγουν ωθούνται είτε από πολιτικά ελατήρια είτε από υπέρμετρο και κάπως τυπολατρικό φιλελευθερισμό. Βέβαια υπήρξαν και αυτοί που διαστρέβλωσαν εντελώς το θέμα (βλ. εικόνες δεξιά) αλλά αυτοί νομίζω ότι ανήκουν την ίδια πλευρά του φάσματος με αυτούς που έδωσαν στον όρο λαθρομετανάστης αρνητικό-προσβλητικό πρόσημο.

Δέχομαι τη σύσταση αυτή σχετικά με τη χρήση του όρου λαθρομετανάστης επειδή:

1. Είναι μια εξαίρεση υπό συγκεκριμένους όρους. Κανείς δε μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι συχνό φαινόμενο η δικαιοσύνη (ακόμη και υπό την τρέχουσα κυβέρνηση) να επεμβαίνει για να μας καθορίσει το πώς θα μιλάμε. Εδώ συνέβη υπό συγκεκριμένους όρους και συνθήκες (μειωτικός χαρακτηρισμός, ρητορική μίσους, ανθρώπινα δικαιώματα, κλπ).

2. Κανείς δεν είναι ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Αυτή είναι μια βασική αρχή της δυτικής δικαιοσύνης, που αναδεικνύει κρυστάλλινα και τον ανθρωπισμό και τον φιλελευθερισμό της. Αντίστοιχα, ένας άνθρωπος που έχει εισέλθει στη χώρα μας δίχως χαρτιά δεν είναι εκ των προτέρων λαθρομετανάστης. Μπορεί πράγματι να είναι πρόσφυγας ή αιτών άσυλο. Άρα έχει νόημα στο δημόσιο διάλογο, όταν αναφερόμαστε στις μάζες των αυτές ανθρώπων, να μην τις χαρακτηρίζουμε εκ των προτέρων και συλλήβδην με αυτό το μειωτικό όρο.

3. Είναι ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μιας και η έκφραση έχει φορτιστεί αρνητικά και μειωτικά από ρητορική μίσους ακραίων στοιχείων, όπως είναι στην Ελλάδα η Χρυσή Αυγή. Άλλες λέξεις που έχουν στιγματιστεί στο παρελθόν πολύ αρνητικά: γύφτος, αράπης, πούστης κλπ. Ο καθένας είναι ελεύθερος να τις χρησιμοποιεί, αλλά δε μπορούμε να αρνηθούμε την μειωτική χροιά την οποία πλέον αναπόφευκτα έχουν.

4. Δεν υποκρύπτει πολιτικές σκοπιμότητες, μιας και, αν υπήρχε συνέργεια κράτους και δικαιοσύνης σε αυτό το επίπεδο, θα μπορούσε να έχει γίνει πολύ πιο αποτελεσματικά σε άλλες περιπτώσεις, πχ. βλ. αθώωση Αμβροσίου για ρητορική μίσους και παρακίνηση σε βία. Γιατί να μη τα κάνουν πλακάκια υπουργείο δικαιοσύνης και δικαστές για να φιμώσουν τον Αμβρόσιο, όταν είχαν και το νομικό έρεισμα να το κάνουν, ενώ θα εισέπρατταν πολλές επευφημίες από μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης! Όμως δεν το έκαναν.

5. Η σύσταση δεν απευθύνεται στο ευρύ κοινό, δε θα την είχαμε μάθει καν αν δεν της είχε δοθεί δημοσιότητα, παρά απευθύνεται από όργανα του κράτους σε όργανα του κράτους.

6. Τέλος, όλο αυτό δεν είναι και κάτι τόσο πρωτοφανές.Ήδη η Ευρωπαϊκή Ένωση και ΟΗΕ έχουν αποφασίσει να μην χρησιμοποιούν στα κείμενά τους τον όρο illegal immigrant με αυτό ακριβώς το σκεπτικό. Επιπλέον, έχουμε αντίστοιχα παραδείγματα σε χώρες όπως η Νότια Αφρική, όπου ο μειωτικός όρος Kaffir, όχι μόνο αποδοκιμάζεται αλλά και απαγορεύεται ως λέξη που πλήττει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αντίστοιχο παράδειγμα έχουμε και στη Νέα Υόρκη, όπου από το 2007 ο όρος nigger έχει συμβολικά απαγορευτεί από το New York City Council.

Θέτω έναν αστερίσκο στην όλη σκέψη μου σχετικά με το κατά πόσο πραγματικά έχει την τυπική αρμοδιότητα η αλυσίδα Υπουργός Δικαιοσύνης > Άρειος Πάγος > Εισαγγελία να προβαίνει σε τέτοιες πράξεις και να κάνει τέτοιες συστάσεις. Αν υπάρχει η οποιαδήποτε παράβαση καθήκοντος, που προϋποθέτει συνέργεια και των τριών αυτών βαθμίδων, τότε αυτομάτως θα συνταχθώ με την άποψη που λέει ότι η πράξη αυτή κακώς έγινε, όσο κι αν συμφωνώ με το περιεχόμενό της.

Βέβαια, οι μέχρι τώρα συζητήσεις στις οποίες έχω συμμετάσχει αλλά και οι αναφορές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η αρθρογραφία που έχω διαβάσει δεν αναφέρουν τίποτα σχετικό, τίποτε που να δείχνει παράβαση καθήκοντος ή κάτι σχετικό. Ακόμη και από τους πιο ένθερμους κατήγορους! Αυτό που αναφέρουν είναι η γενικευμένη άποψη ότι η δικαιοσύνη δεν πρέπει να παρεμβαίνει στο πώς μιλάνε οι πολίτες, επειδή, όπως ισχυρίζονται, αυτό συνέβη στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Αν γενίκευα λοιπόν εγώ αυτό που έγινε, θα έλεγα ότι αποδέχομαι την παρέμβαση-σύσταση της δικαιοσύνης στο δημόσιο λόγο και συγκεκριμένα σε θέματα έκφρασης, όταν η παρέμβαση αυτή αφορά στη διασφάλιση ανθρωπίνων δικαιωμάτων κι ακόμη τότε εφόσον παραμένει μια σύσταση και όχι μια επιβολή. Επιβολή νομίζω δεν είδαμε να συμβαίνει σε καμία περίπτωση.

Κλείνοντας, σε έναν άλλο τόνο, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι κάθε τι που λέμε δημόσια είναι μια πολιτική πράξη, η οποία μεγεθύνεται ανάλογα με το μέγεθος του κοινού που μας παρακολουθεί κάθε φορά. Επομένως, άσχετα από όλα τα παραπάνω, που είναι κι αυτά πολιτικά αλλά με έναν άλλο τρόπο, πιο καθημερινό,  ο καθένας μας που μιλάει δημόσια θα πρέπει να αποφασίσει αν επιτρέπει να συντάσσεται γλωσσικά με ανθρώπους σαν και αυτούς που έχουν κατασκευάσει εικόνες όπως αυτή εδώ δίπλα (δεν είναι καν από την Ελλάδα η εικόνα και αμφιβάλλω αν είναι και αυθεντική, αλλά εξυπηρετεί τα επιχειρήματα των κατασκευαστών της) και να δεχθεί ότι η γλώσσα του δεν είναι δική του και αποθηκευμένη σε μια αποστειρωμένη γυάλα. Η γλώσσα είναι κάτι ζωντανό που επηρεάζεται από την εκάστοτε εποχή και τους ανθρώπους που τη χρησιμοποιούν. Ναι, είμαστε ελεύθεροι να τη χρησιμοποιούμε όσο κλινικά ή όσο φορτισμένα θέλουμε αλλά το ίδιο και όλοι οι άλλοι.

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, πολιτικά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
10 Οκτωβρίου, 2018

Εντελώς συμπτωματικά χτες το βράδυ χάζευα (κυριολεκτώ) ένα βίντεο του Άδωνη Γεωργιάδη, ο οποίος έχει αυτοαναγορευθεί καθηγητής ιστορίας και (φοβάμαι ότι) πληρώνεται κιόλας για να κάνει μαθήματα σε δύστυχους που διψάνε για να ακούσουν την ιστορία όπως αυτοί θα την ήθελαν να έχει εκτυλιχθεί. Δεν κρατήθηκα να σχολιάσω καναδυό κραυγαλέα σημεία.

Να σημειώσω ότι έχει ιδιαίτερο φολκλορικό ενδιαφέρον να τον ακούσει κανείς να μιλάει α) γιατί είναι πράγματι χειμαρρώδης και καθηλωτικός αφηγητής β) δεν κάνει παρεκκλίσεις σε σημαντικά και αποδεδειγμένα γεγονότα, αλλά δίνει τις δικές του πάντα ελληνοπρεπείς ερμηνείες σε αυτά (πχ εμείς οι Έλληνες έχουμε ως φυσική μας κατάσταση την παρακμή μεν, όμως όταν ακμάζουμε, ε, τότε γαμάμε και δέρνουμε το σύμπαν), αλλά γ) σε ζητήματα που δεν έχουν στέρεα ιστορικά τεκμήρια μεταμορφώνεται σε Λιακόπουλο (και ισχυρίζεται πχ ότι οι Ινδοευρωπαίοι ξεκίνησαν από τον ελλαδικό χώρο ή ότι οι Μυκηναίοι βοήθησαν να κατασκευαστεί το Στόουνχετζ), ενώ δ) γίνεται γραφικός θυμίζοντας στο κοινό του ότι, χα, αυτό δεν το ξέρατε, εεε, ή ότι τώωωρα θα σας πω εγώ αυτό που θα σας καταπλήξει και δεν το περιμένατε, δηλαδή ένας θεατρίνος που πιο πολύ επιθυμεί να εντυπωσιάσει το κοινό του παρά ένας δάσκαλος που προσπαθεί να εκπαιδεύσει τους μαθητές του!

Σήμερα (συμπτωματικά, όπως είπα) ο Σαραντάκος τον κάνει φύλλο και φτερό για διάφορα άλλα που αναφέρονται στο ίδιο βίντεο, επισημαίνοντας ταυτόχρονα πόσοι από τους καθηγητές της Ελληνικής Αγωγής, της ιδιωτικής σχολής που ο Άδωνης Γεωργιάδης έχει στήσει, έχουν πτυχία από το (φανταστικό, από ό,τι φαίνεται) Πανεπιστήμιο Alpine της Ζυρίχης, ένα πανεπιστήμιο που αν το αναζητήσεις στη Google, θα βρεις μια σχολή τουριστικών επαγγελμάτων, ένα blog στο WordPress.com και μια άδεια σελίδα στο Facebook.

Κάποιοι μπορεί να βλέπουν στο πρόσωπό του έναν ρεαλιστή, φιλελεύθερο πολιτικό, που λέει τα πράγματα με το όνομά τους και, άλλωστε, η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, άρα, τι να κάνουμε, θα επιλέξουμε το μη χείρον. Εγώ πάλι βλέπω έναν τσαρλατάνο λαϊκιστή, καθόλου φιλελεύθερο, έναν πολιτικό οππορτουνιστή, έναν αρχαιόκαυλο ελληνόπληκτο, που για ψηφοθηρικούς (ελπίζω και όχι ιδεολογικούς) λόγους είναι αντιπρόεδρος του επόμενου κόμματος που θα κυβερνήσει τη χώρα και προκαλεί εδώ και χρόνια πολύ περισσότερο μακροπρόθεσμο κακό.

Λοιπόν είμαι κι εγώ λιγάκι ρεαλιστής και δεν είμαι καθόλου φίλος της τρέχουσας κυβέρνησης (πρέπει να τα λέμε κι αυτά γιατί τα βλέπω έτοιμα τα τσιτάτα) αλλά ούτε και της κυβέρνησης που βλέπω να μας έρχεται του χρόνου. Θα ήθελα όμως η όποια κυβέρνηση μας λάχει να κάνει δυο-τρία βήματα μπροστά αντί πίσω και να καθαρίσει λιγάκι την περίσσια κοπριά που κουβαλάει.

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, πολιτικά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
29 Σεπτεμβρίου, 2018

Ελλάδα και ΠΓΔΜ βρίσκονται μπροστά σε μια ιστορική πρόκληση: να αποδεχθούν επίσημα και οριστικά τη συμφωνία των Πρεσπών για την ονομασία Βόρεια Μακεδονία για πάσα χρήση. Για να το καταφέρουν αυτό πρέπει αυτή την Κυριακή 30/09/2018 οι γείτονες να ψηφίσουν ναι στο σχετικό δημοψήφισμα και σε επόμενη φάση η συμφωνία να επικυρωθεί από την Ελληνική Βουλή.

Ελπίζω να επικρατήσουν οι ψύχραιμες και προοδευτικές φωνές και η συμφωνία να επικυρωθεί και στις δύο χώρες. Ελπίζω ακόμη να μην ακουστούν οι λαϊκιστικές απόψεις που διατείνονται ότι η ΠΓΔΜ με αυτή τη συμφωνία χάνει μέρος της αυτοκυριαρχίας της ή ότι η Ελλάδα κινδυνεύει από δήθεν αλυτρωτικές τάσεις. Ως Έλληνας πιστεύω ότι δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα, πέρα από λίγη υπερηφάνεια, μάλιστα όχι από αυτή που μας λείπει, από την άλλη, που μας περισσεύει.

Από την άλλη πλευρά, έχουμε να κερδίσουμε πάρα πολλά! Θα λύσουμε ένα ζήτημα που έχει εξελιχθεί σε καρκίνωμα εδώ και δεκαετίες, εκθέτει τη χώρα διεθνώς κι αποτελεί συχνά αφορμή πόλωσης στο εσωτερικό. Θα βοηθήσουμε στη σταθεροποίηση των συνθηκών στην ευρύτερη περιοχή. Θα ανοίξουμε το δρόμο για περισσότερη εμπορική δραστηριότητα της χώρας μας στην περιοχή. Θα δώσουμε χώρο στην ευρωπαϊκή και νατοϊκή πορεία της γείτονος.

Επιπλέον, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε μερικά δεδομένα, όσο και αν δε μας αρέσουν. Οι κάτοικοι της γειτονικής χώρας πράγματι ζουν σε μια περιοχή που γεωγραφικά προσδιορίζεται ως Μακεδονία (όχι αποκλειστικά φυσικά) και έχουν χρησιμοποιήσει αυτό τον προσδιορισμό ως εθνικό από τα τέλη του 19ου αιώνα αλλά και επίσημα ως μέλος της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας μετά τον Β’ ΠΠ. Έχουν δηλαδή το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό τους.

Ταυτόχρονα, ιστορικά διατήρησαν τη σαφή τάση να διαχωριστούν από τη Βουλγαρία, η οποία προσπάθησε να τους προσεταιριστεί και με την οποία, κατά τα άλλα, έχουν φυλετική και γλωσσική συγγένεια. Αυτό το τελευταίο ήταν και είναι οπωσδήποτε προς όφελός μας.

Κοντολογίς, έχουμε κάθε συμφέρον να ακολουθήσουμε το δρόμο που προτείνουν οι τρέχουσες διεθνείς σχέσεις σε αυτή την περίοδο και να δεχθούμε έναν κάποιο μικρό ιστορικό συμβιβασμό. Στηρίζω λοιπόν τη συμφωνία για την ονομασία της ΠΓΔΜ ως Βόρεια Μακεδονία.

Τέλος, ως ενεργό μέλος της παγκόσμιας κοινότητας του WordPress, μιας κοινότητας ανθρώπων που βάζουν τον άνθρωπο πάνω από κάθε τι και αξιοποιούν την τεχνολογία για να χτίσουν γέφυρες, στηρίζω το WordCamp των Σκοπίων και εύχομαι στους συναδέλφους εκεί καλή αρχή και καλή επιτυχία. Τους εύχομαι ακόμη σύντομα να απολαύσουν και να εκτιμήσουν την ικανοποίηση του να ζεις σε μια Ευρωπαϊκή, φιλελεύθερη χώρα με ανοιχτά σύνορα για τους ανθρώπους και το εμπόριο.

εκτύπωση Κατηγορίες: wordpress, wordpress greek community, πολιτικά | rss 2.0 | trackback | 7 Σχόλια
20 Σεπτεμβρίου, 2018

Γιατί; Γιατί μπορώ! Κατοχυρώνω τον όρο τώρα. Γεωεπιπεδιστής είναι ο flat earther, δηλαδή ο ψεκασμένος εκείνος άνθρωπος, που πιστεύει ότι η γη είναι επίπεδη, επειδή άλλοι, περισσότερο ψεκασμένοι από αυτόν άνθρωποι τον έπεισαν πως, επειδή αυτό βλέπουν τα μάτια του, αυτό είναι που ισχύει. Δεν τον πείθουν τα Google maps, δεν τον πείθει το GPS, δεν τον πείθει το ταξίδι στο φεγγάρι, δεν τον πείθουν οι δορυφορικές επικοινωνίες, γενικά δεν τον πείθει… τίποτα. Κυκλοφορεί και αναπνέει ανάμεσά μας.

O γεωεπιπεδιστής! Ένας όρος που δεν υπάρχει στα λεξικά που έχω στη διάθεσή μου και δεν εμφανίζεται σε αποτελέσματα μηχανών αναζήτησης. Ως εκ τούτου διεκδικώ την πατρότητα και, γιατί όχι, και τη μητρότητά του. Τον παρέχω, δε στο ευρύ κοινό υπό την άδεια Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International (CC BY-SA 4.0). Για παράπονα και προσβολές του αξιόπατρου ή αξιόμητρου εντός. Θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας.

Φανερά προπαγανδιστική άποψη της γης από τα Google maps (2018)

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι | rss 2.0 | trackback | 1 σχόλιο
24 Μαρτίου, 2018

Θα μπορούσε η φιλοσοφία του ανοιχτού λογισμικού να κυβερνά καθολικά μια ελεύθερη αγορά; Μήπως αυτή η φιλοσοφία θα μπορούσε να βοηθήσει την αγορά να γίνει πραγματικά φιλελεύθερη; Τέτοια ερωτήματα, γεννιούνται στο μυαλό μου καθώς διαβάζω το άρθρο “Γιατί θα πρέπει να είναι Open Source η ανακάλυψη φαρμάκων” του Bharath Ramsundar, δημιουργού του deepchem.io, που ανήρτησε η ομάδα Ανοιχτών Προτύπων της ΕΕΛΛΑΚ. Το άρθρο αυτό, βέβαια, αναφέρεται ειδικά στο χώρο των φαρμακευτικών εταιρειών, στις οποίες οι πατέντες (τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας) διαδραματίζουν κρίσιμο ρόλο.

Με δυο λόγια, θα μπορούσε κανείς να περιγράψει τη φιλοσοφία του ανοιχτού λογισμικού ως εξής: η γνώση και η τεχνολογία είναι εξ ορισμού ανοιχτές, δηλαδή δημόσιες και διαθέσιμες σε όλους, αλλά μπορεί να υπάρχει οικονομική αξιοποίησή τους μέσω εργαλείων και υπηρεσιών που χτίζονται πάνω σε αυτές. Σε περίπτωση που αυτό ακούγεται λιγάκι υπερβολικά σοσιαλιστικό, μπορείτε να σκεφτείτε ότι ένα τεράστιο ποσοστό των σημερινών υπηρεσιών του διαδικτύου βασίζονται σε παρόμοιες τεχνολογίες, τις οποίες αξιοποιούν ακόμη και οι πιο… στυγνοί καπιταλιστές.

Επίτηδες χρησιμοποίησα όρους όπως ελεύθερη αγορά, σοσιαλισμός και καπιταλισμός, όχι για να φορτίσω όμως το άρθρο αλλά για να το τοποθετήσω ιδεολογικά. Το ελεύθερο λογισμικό αποτελεί μια μοναδική περίπτωση στην ιστορία της τεχνολογίας και φυσικά της αγοράς, όπου ο διαμοιρασμός της γνώσης, σε αντίθεση με την διαφύλαξή της, τη συντεχνιακή αντιμετώπιση, τις πατέντες , γίνεται η βασική και θεμελιώδης αξία. Στον κόσμο του λογισμικού, έχει αποδειχθεί πλέον ότι αυτό λειτουργεί και μάλιστα αυξάνει σε πολύ μεγάλο βαθμό τους ρυθμούς εξέλιξης και ανάπτυξής του.

Ίσως όμως αυτή η φιλοσοφία να αποτελεί και ένα σημείο τομής ανάμεσα σοσιαλιστικές και καπιταλιστικές ιδέες γενικότερα. Ίσως αυτή η φιλοσοφία αυτή είναι τελικά κάτι το πραγματικά φιλελεύθερο, κάτι που προσωπικά δε βλέπω να εξασφαλίζεται κατά τα άλλα ούτε από το σοσιαλισμό αλλά ούτε και από τον καπιταλισμό. (Βέβαια ο καπιταλισμός έχει αρκετά κοινά συμφέροντα με τον φιλελευθερισμό, με συνέπεια συχνά να ταυτίζεται με αυτόν, όμως νομίζω ότι αυτό γίνεται ευκαιριακά και οπορτουνιστικά.)

Από τη μια, λοιπόν έχουμε το ελεύθερο λογισμικό, που πιστεύει ότι η γνώση οφείλει να είναι ανοιχτή και κτήμα όλης της ανθρωπότητας, με σκοπό τη συνεχή διασπορά και τη μεγιστοποίησή της, ενώ από την άλλη το φιλελεύθερο κίνητρο για κέρδος, ανταγωνισμό και επιτυχία ως βασικό μοχλό της ανάπτυξης. Μπορούν αυτά τα δύο να συνυπάρχουν αρμονικά; Λέω ναι, αν η βάση, δηλαδή η γνώση, είναι ανοιχτή αλλά ταυτόχρονα ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να την αξιοποιήσει.

Update: Ο σωστός όρος για το λογισμικό που είναι και ανοιχτό και διαθέσιμο για επαναχρησιμοποίηση (αυτό εξαρτάται από την επί μέρους άδειά του, βέβαια) είναι “ελεύθερο λογισμικό” (free software). Διαβάστε για τις διαφορές ανάμεσα σε ανοικτό και ελεύθερο. Το απλώς ανοικτό δεν είναι απαραίτητα και επαναχρησιμοποιήσιμο. Στα αγγλικά γίνεται επιπλέον και η επισήμανση “free as in freedom, not as in beer” για να δείξει ότι δε μιλάμε απλώς για δωρεάν λογισμικό. Το “δωρεάν” είναι απλά μια παρενέργεια.

Αυτός φταίει για όλα – Σκίτσο του Ρίτσαρντ Στώλλμαν, από την ομιλία του στην Αθήνα στις 20/05/2015, όπου μας ενημέρωνε για τις πατέντες λογισμικού. Κάποτε -πολύ παλιά- είχα γράψει κι εγώ μια εργασία στο πανεπιστήμιο σχετικά με τις πατέντες/ευρεσιτεχνίες λογισμικού, η οποία είναι ακόμη λίγο-πολύ έγκυρη. 

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, διαδίκτυο, τεχνολογία | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
19 Μαρτίου, 2018

Αυτός ο δύστυχος χώρος της κεντροαριστεράς στην Ελλάδα πάσχει από σοβαρή έλλειψη ανανέωσης και δημιουργικότητας. Τώρα έχει και νέο φορέα/κόμμα, το Κίνημα Αλλαγής. Να σχολιάσω δύο σημεία, από καθαρά και μόνο επικοινωνιακή άποψη, που όμως νομίζω ότι δίνουν ένα στίγμα:

Το όνομα/Κίνημα Αλλαγής:

Φαντασία μηδέν. Αλλαγή ήταν το σύνθημα του Ανδρέα Παπανδρέου το 1981 και πάλι (νέα) αλλαγή ήταν το σύνθημα του Γιώργου Παπανδρέου από το 2004 και μετά. Αλλαγή και τώρα! Μόνο που αλλαγή με τα ίδια και τα ίδια δε γίνεται.

Το λογότυπο/Το τρίχρωμο ρόδο:

Αυτό το ρόδο-ανεμιστήρας είναι το λιγότερο εμπνευσμένο λογότυπο μεγάλου κόμματος που έχω δει. Ο συμβολισμός του είναι τόσο αφόρητα και αβάσταχτα προφανής, που σχεδόν πονάω. Σου φωνάζει από μακριά ότι είναι 3/5 ΣΥΡΙΖΑ, 1/5 ΠΑΣΟΚ και 1/5 ΝΔ. Φωνάζει τις προφανείς εκλογικές προσδοκίες του κόμματος. Φίλε designer, που το σχεδίασες, σε νιώθω, σε καταλαβαίνω, δε σε κατηγορώ για τίποτα, έκανες τη δουλειά σου, έκανες ό,τι σου είπαν.

“Η φαντασία στην εξουσία”, φώναζαν το Μάη του ’68, όσο παρεξηγημένη κι αν είναι η έννοια αυτής. Σίγουρα πάντως φαντασία δε σημαίνει να μένεις καθηλωμένος στις ίδιες κι απαράλλαχτες ιδέες, να μην εξελίσσεσαι. Το ίδιο τραγουδάει και ένα ρεμπετομπλούζ του Στέλιου Βαμβακάρη. Τουλάχιστον αυτός, στο δικό του πεδίο, επέδειξε και δημιουργικότητα και νεωτερισμό.

εκτύπωση Κατηγορίες: δε βαριέσαι, πολιτικά, προσωπικά | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια
18 Μαρτίου, 2018

Η κόντρα οδηγών ταξί και μαζί τους Υπουργείου Μεταφορών ενάντια στη BEAT (πρώην TaxiBEAT) έφτασε στο δυσθεώρητης γελοιότητας σημείο να εγκαλείται ο ιδρυτής της εταιρείας Νίκος Δρανδάκης και να δίνει εξηγήσεις στη Συνεδρίαση της Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής για το νέο νομοσχέδιο του Υπουργείου Μεταφορών, ότι ουσιαστικά… δεν είναι ελέφαντας.

Αξίζει πραγματικά τον κόπο να παρακολουθήσει κανείς μερικά πολύ ενδιαφέροντα στιγμιότυπα, όπου ο κύριος Δρανδάκης, με χαρακτηριστική ψυχραιμία και υπομονή, απαντάει στις ανεκδιήγητες ερωτήσεις της επιτροπής, άλλοτε για θέματα απολύτως νόμιμα, άλλοτε για θέματα εντελώς άσχετα με την εταιρεία του. Κάθε τόσο, δε, παραδίδει απλά μαθήματα ηλεκτρονικού εμπορίου, ηλεκτρονικών συναλλαγών και διαδεδομένων πρακτικών των νεοφυών επιχειρήσεων (startups) του σήμερα.

Δυσκολεύεται κανείς να επιλέξει με τι να εξοργιστεί καλά-καλά πρώτα: με την άγνοια αυτών που θέτουν τις ερωτήσεις για θέματα σχεδόν κοινότοπα εν έτει 2018 και για τα οποία καλούνται να νομοθετήσουν σε μια χώρα που διψάει για ανάπτυξη ή με το προκλητικό και ενίοτε προσβλητικό, γεμάτο ειρωνικούς υπαινιγμούς ύφος τους.

Στο μυαλό μου η συζήτηση ακούστηκε κάπως έτσι:

 

εκτύπωση Κατηγορίες: απόψεις, δε βαριέσαι | rss 2.0 | trackback | καθόλου σχόλια