Άσε τους μπάτσους στην άκρη. Τους αντιμετωπίζω πάντοτε και εκ των πραγμάτων καλόπιστα! Ακόμη και όταν βλέπω να "βαράνε" πολίτες στα ίσα. Εκτελούν εντολές. Βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία. Δεν επιτρέπεται να το δεις αλλιώς. Και δεν έχει και κανένα νόημα να πιστέψεις ότι αυτοί οι ίδιοι – πολλές φορές νεαρά παιδάκια με μεγάλο μπόι – παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους ή συνεργάζονται εκείνη την ώρα με το "παρακράτος" και κάνουν ό,τι κάνουν.

Η αστυνομία έχει ηγεσία και η ηγεσία της λογοδοτεί στο αρμόδιο υπουργείο. Όταν ο μπάτσος χτυπά έναν πολίτη στα ίσα και, μάλιστα, δίχως πρόκληση ή αιτία, τότε ο μπάτσος κάνει μαλακία. Ξεκάθαρη, άνανδρη και προκλητική μαλακία! Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για αυτό. Αλλά αν εσύ την επόμενη φορά που δεις μπάτσους μπροστά σου αρχίσεις να βρίζεις τη μάνα και τη θεια τους, τότε κάνεις κι εσύ μια μεγάλη μαλακία!

Γιατί δε φταίει ο μπάτσος για την πράξη του ευθέως. Εκτελεί εντολές και έτσι πρέπει να το δούμε. Κι εφόσον εκτελεί εντολές, τότε πρέπει ο ανώτερός του να τον τιμωρήσει. Κι αν ο ανώτερός του δε μπορεί να τον εντοπίσει ή να τον τιμωρήσει, τότε αυτός ο ανώτερος είναι υπεύθυνος απέναντι στο δικό του ανώτερο κοκ, μέχρι να φτάσουμε στον υπουργό δημόσιας τάξης. Κι αν κανείς  δε μπορεί να εντοπιστεί ή/και να τιμωρηθεί τότε βήμα προς βήμα, από το μπάτσο μέχρι τον υπουργό, υπάρχουν πολλά επίπεδα ανικανότητας. Ή ηλιθιότητας! Μιας και όλες αυτές οι εικόνες που βλέπουμε προσβάλλουν και την αστυνομία και κάθε τίμιο αστυνομικό.

Επομένως, η ευθύνη για τα χάλια που βλέπουμε είναι καθαρά πολιτική και κάποιος πρέπει να την αναλάβει. Γιατί είτε είσαι ηλίθιος που ανέχεσαι αυτό το κακό, είτε κάνεις κάτι για να το αλλάξεις είτε οφείλεις να παραιτηθείς από τη θέση στην οποία αποδείχθηκες είτε ηλίθιος είτε ανίκανος (διάλεξε εσύ τι από τα δύο ήσουν).

Αυτός δεν είναι πρωθυπουργός, αυτός είναι ακροβάτης. Τέτοιες κωλοτούμπες δεν ξέρω αν έχουμε ματαδεί ποτέ! Πόσα του έχει ανεχτεί μέσα σε ενάμιση χρόνο αυτός ο λαός! Το "τα λεφτά υπάρχουνε", το "πιστόλι στο τραπέζι", κι έπειτα τον ένα φόρο πίσω από τον άλλο, τη συρρίκνωση της οικονομίας και πολλά άλλα. Αλλά αυτό το χτεσινό ξεπερνά τα όρια της πολιτικής ακροβασίας. Εντάξει, ποτέ δε φημιζόταν για τη μεγάλη του ευφυία, δε λέω, αυτό ήταν κοινό μυστικό! Όμως χτες χάθηκαν και τα τελευταία ψήγματα συμπάθειας που το πρόσωπό του απέπνεε. Τα έχει κάνει μαντάρα και πάνω στην κρίσιμη στιγμή σκαρώνει όλη αυτή τη φάρσα προσπαθώντας να φορτώσει τις ευθύνες στο δεύτερο κόμμα. Σπαταλάει ένα ολόκληρο διάγγελμα για να ψελλίσει "κύριε, κύριε, αυτός φταίει, εγώ ήθελα να παίξω μαζί του κι αυτός ήθελε να παίξει μαζί μου και μετά ήταν κακός και δε με έπαιξε κι εγώ θα παίξω τώρα μόνος μου". Αηδία κι αίσχος!

Χθες, το απόγευμα στο Σύνταγμα αρκετές χιλιάδες πολιτών μαζεύτηκαν ειρηνικά και όμορφα και διαμαρτυρήθηκαν για την τρέχουσα κατάσταση της χώρας (μάλιστα σημαντικό ρόλο στη διοργάνωση έπαιξε το Facebook). Η συγκέντρωση ήταν ανεξάρτητη από κόμματα και πολιτικές οργανώσεις. Εξελίχθηκε πράγματι ειρηνικά και όμορφα και απέδειξε ότι μια μαζική διαδήλωση δεν είναι υποχρεωτικό να συνοδεύεται από καταστροφές και οδομαχίες. Η κύρια θεματική της συγκέντρωσης ήταν η αγανάκτηση των πολιτών απέναντι στην κυβέρνηση, το πολιτικό σύστημα και τη φθίνουσα οικονομική πορεία της χώρας μας.

Αυτό που κυριάρχησε ήταν το περιοδικό φασκέλωμα της βουλής (και των βουλευτών, φυσικά) από το συγκεντρωμένο πλήθος συνοδευόμενο από έντονες αποδοκιμασίες (κοινώς γιουχαΐσματα). Έχει την πλάκα του το φάσκελο και τη σημειολογία του, οφείλω να το παραδεχτώ. Ήμουν εκεί για κάποια ώρα αλλά δε μπορώ έτσι απλά να σηκώσω το χέρι και να ρίξω το φάσκελο! Ίσως φταίει η ανατροφή μου (μπααα) ίσως πάλι όχι αλλά δε μπορώ να το κάνω. Είναι σαν να λέω "να, πάρτε τα, άχρηστοι, τα κάνατε όλα σαν τα μούτρα σας, άει συχτίρ…" κοκ. Και, λοιπόν; Μετά τι; Άιντε κι αγανάκτησα και το έδειξα κι εγώ και χιλιάδες άλλοι. Τι να το κάνουμε το φάσκελό μας αφού το ρίξαμε; Να κοκκινήσουν οι πολιτικοί μας από ντροπή; Ούτε καν!

Μια μάζα που φασκέλωνε είχαμε μαζευτεί όλοι εκεί πέρα χωρίς γνώση και χωρίς πρόταση. Απλά αγανακτισμένοι. Έχει κι αυτό την αξία του αλλά δεν αρκεί. Δεν αρκεί καθόλου. Τι ζητούσαμε οι αγανακτισμένοι; Δικαίως αγανακτισμένοι, αλλά τι ζητούσαμε; Να πάνε τα πράγματα καλύτερα; Κάτι πιο σαφές δεν υπήρχε. Είναι μια αυθόρμητη και ανοργάνωτη αγανάκτηση που ζορίζεται άσχημα τελευταία και δεν ξέρει προς τα πού να εκτονωθεί. Κι αυτό είναι το χειρότερο. Χρειαζόμαστε, όμως, πρώτα από όλα να συντονίσουμε αυτή την αγανάκτηση και να τη συμπυκνώσουμε και σε δράσεις αλλά και σε συγκεκριμένα αιτήματα. Πρέπει να μπορούμε να διατυπώσουμε τι είναι αυτό που θέλουμε. Δεν αρκεί να κατηγορούμε αυτούς που έχουν στα χέρια τους την εξουσία που εμείς τους δώσαμε.

Ωραία τα λέω. Έχω όμως αιτήματα; Έχω και είναι – ταπεινά τα εξής:

1. Το πολιτικό σύστημα είναι διεφθαρμένο και κάθε πολιτικό κόμμα έχει μερίδιο ευθύνης στην τρέχουσα κατάσταση της χώρας. Κάθε κόμμα πρέπει να βγει δημοσίως και να παραδεχθεί το μερίδιο της ευθύνης του. Αλλιώς κανείς μας δεν το ξαναψηφίζει στις επόμενες εκλογές. Να το υποσχεθούμε αυτό.

2. Ποινικοποίηση της πολιτικής; Κουραφέξαλα! Πρώτα απ' όλα να δεσμευτούν τα κόμματα ότι θα αλλάξει ο γελοίος νόμος περί ευθύνης υπουργών και να συσταθεί επιτροπή "σοφών" που να διερευνήσει την οικονομική πορεία της χώρας από το 1981 και μετά (όπου το δημόσιο χρέος άρχισε να διογκώνεται).

3. Να αρθούν όλα τα μέτρα που πλήττουν χαμηλόμισθους, χαμηλοσυνταξιούχους και ανέργους. Μείωση ΦΠΑ, φορολογικές ελαφρύνσεις, επιστροφή 13ου και 14ου μισθού κοκ.

4. Η φοροδιαφυγή είναι τεράστια. Είναι τόση όσο το δάνειο που πήραμε από ΔΝΤ και Ευρώπη. Πρέπει πάση θυσία αυτοί που χρωστάνε να πληρώσουν. Ας κατασχεθούν οι περιουσίες τους. Κάπως πρέπει να αρχίσουν αυτοί να πληρώνουν και όχι οι αδύναμοι οικονομικά.

5. Για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεται μια οικουμενική κυβέρνηση κοινής αποδοχής που να εμπνέει τον κόσμο και να της δείχνει εμπιστοσύνη.

6. Όχι κουρέματα στο χρέος μας! Δεν ήταν δικτατορίες οι κυβερνήσεις μας που το δημιούργησαν. Θα το πληρώσουμε σιγά-σιγά και με λογικές μεθόδους (επιμηκύνσεις, οικονομική ανάπτυξη κοκ). Για να μη ντρεπόμαστε στο μέλλον, δε χρειάζεται να μας χαριστεί τίποτε!

Ρομαντικά, λέτε, όλα αυτά; Μπορεί, αλλά είναι συγκεκριμένα και ως πολίτης τα απαιτώ…

Μάλιστα, ο Γιώργος Παπανδρέου, ο πρωθυπουργός της χώρας, συνεχίζοντας το σερί των καλά ψυχολογημένων και στιβαρών κινήσεών του, εμφανίστηκε χτες βράδυ σε διακαναλική συνέντευξη (6 κανάλια, δημόσια και ιδιωτικά) για να μας μιλήσει (σε εμάς, το λαό) για τα προβλήματα της χώρας, τους προβληματισμούς του και τα διακυβεύματα των εκλογών της τοπικής αυτοδιοίκησης. Τώρα γιατί χρειαζόταν όλη αυτή η πομπή και η διάρκεια της συνέντευξης δεν έχει γίνει κατανοητό. Εκτός κι αν πρέπει να διαβάσουμε κάτι που κρύβεται "ανάμεσα στις γραμμές" και δε μας το λέει. Γιατί πρέπει να τους μαζέψει όλους ο πρωθυπουργός της χώρας για να τους μιλήσει για τα πιο αυτονόητα πράγματα δεν μπορώ να το καταλάβω! Είχαμε και έχουμε τεράστιο πρόβλημα. Το ξέραμε και εξακολουθούμε να το γνωρίζουμε. Τι μας είπε χτες τελικά;

Άλλο ήταν που ήθελε να πει ο Γιώργης, όμως ντε! Ήθελε, λέει, να σηκώσει το γάντι που του πέταξε η αντιπολίτευση, η οποία διακήρυξε ότι μέσα από τις τοπικές εκλογές οι πολίτες θα πρέπει να "μαυρίσουν" την κυβερνητική πολιτική, το ΔΝΤ και το μνημόνιο. Οι φουκαριάρηδες κι αυτοί. Δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν και φορτώνουν τα πολιτικά προβλήματα στις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση. Και δεν ντρέπονται καθόλου για αυτό! Να ψηφίσω για δήμαρχο Κολοπετεινίτσας, δηλαδή, με βάση το αν θέλω το μνημόνιο ή όχι! Και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της χώρας, σε μια επίδειξη ανάλογης ξεδιαντροπιάς, "σηκώνει το γάντι" και απαντά στο ίδιο πνεύμα.

Δεν είχε άλλη επιλογή; Η κυβέρνηση των 160 βουλευτών δεν έχει άλλη επιλογή; Θα μπορούσε ξεκάθαρα να πει ότι αυτή η προσέγγιση είναι απαράδεκτη και να τους εγκαλέσει που παραπλανούν τους ψηφοφόρους ανακατεύοντας την πολιτική σκηνή με την τοπική αυτοδιοίκηση. Έτσι θα έδειχνε ανωτερότητα και σοβαρότητα. Θα μπορούσε να θυμίσει πως αυτή η φιλοσοφία η ίδια βρίσκεται πίσω από τον φιλόδοξο Καλλικράτη, τον οποίο η κυβέρνησή του έφερε ως νόμο και ψήφισε. Αντί για αυτό δέχθηκε την πρόκληση. Δέχθηκε δημόσια και φωναχτά να μπει σε αυτή την άθλια αντιπαράθεση.

Σα να μην έφτανε αυτό βρήκε και την αφορμή να εντείνει το πολιτικό παιχνίδι! Γιατί, από τη μια, πρακτικά απείλησε (ενημέρωσε/διαπίστωσε/πες το όπως θες το ίδιο κάνει) τους ψηφοφόρους ότι, αν πράγματι οι τοπικές εκλογές εμφανίσουν αποτελέσματα δυσμενή για το κυβερνόν κόμμα, τότε αυτό θα συνιστά ζήτημα πολιτικής σταθερότητας της χώρας και άρα να προσέχουν τι ψηφίζουν. Ενώ, από την άλλη, έβγαλε και την ουρά του απέξω, λέγοντας ότι αν οδηγηθούμε σε εκλογές βουλευτικές σύντομα τότε θα φταίει το ασταθές σκηνικό που θα έχει δημιουργηθεί και όχι η αδυναμία να εφαρμόσει το όποιο πρόγραμμά του.

ΥΓ: Μάλλον έχουμε να τα περιμένουμε κάτι τέτοια από το Γιώργη, Θυμηθείτε το μελόδραμα της ανακοίνωσης για τη διαφυγή στο ΔΝΤ από το Καστελόριζο. Όταν είναι να μας ανακοινώσει κάτι πολύ ζόρικο αυτό το παλικάρι διαλέγει τον πιο δραματικό τρόπο και εξαιτίας αυτού τούτο το χτεσινό με υποψιάζει επικίνδυνα. Τον βλέπω σύντομα να μας μαζεύει όλους στο Σύνταγμα, όπου θα προσέλθει μαρτυρικά στα γόνατα φορώντας αγκάθινο στεφάνι και με ανοιχτά τα χέρια θα μας ανακοινώσει την οριστική χρεοκοπία της χώρας, έπειτα από την ηρωική αλλά μάταιη προσπάθεια του να τη σώσει από το βούρκο στον οποίο τη βύθισε η Νέα Δημοκρατία και, να το ξέρουμε, δε φταίει κανείς άλλος μόνο η Νέα Δημοκρατία, αυτοί στο ΠΑΣΟΚ γεννήθηκαν χτες και δε φέρουν ευθύνες.

Έτσι θα πρέπει να μείνει στην ιστορία η κυβέρνηση αυτή. Ως η κυβέρνηση που τα κατέβασε. Η κυβέρνηση που φώναζε "λεφτά υπάρχουν", πριν τις εκλογές και μετά από αυτές μιλούσε για "τιτανικό" κι έβαζε "πιστόλια στο τραπέζι". Βέβαια, όλες οι κυβερνήσεις που γνωρίσαμε (εμείς οι νεότεροι, τουλάχιστο, για τις παλαιότερες δεν έχω εμπειρία) τα κατέβαζαν σιγά σιγά, δεν υπάρχει αμφιβολία. Ξεχνάμε, μήπως, την προηγούμενη που "σεμνά και ταπεινά" διπλασίασε το χρέος της χώρας; Όχι! Αλλά ετούτη εδώ πέρα βρέθηκε στη λάθος θέση τη λάθος στιγμή και έκανε όλες τις λάθος κινήσεις. Φλυάρησε και πλειοδότησε προεκλογικά και έδωσε τη χαριστική βολή για τη χρεοκοπία μας μετεκλογικά.

Έχει ευθύνη για τρεις ξεκάθαρους λόγους. Πρώτον, ιστορικά το κόμμα στο οποίο ανήκει και πολλά από τα μέλη της συμμετείχαν σε παλιότερες κυβερνήσεις, από εκείνες που δημιούργησαν χρέη και έθρεψαν συνθήκες διαφθοράς. Δεύτερον, είπε θρασύτατα ψέμματα πριν τις εκλογές τα οποία φόρτωσε στην προηγούμενη κυβέρνηση επειδή, δήθεν παρείχε λανθασμένα στοιχεία (ενώ, για παράδειγμα, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος είχε ενημερώσει πέρυσι τον Αύγουστο και Καραμανλή και Παπανδρέου ότι το έλλειμμα ήταν ήδη 8% και "μάλλον" θα έφτανε στο 12% ως το τέλος του έτους). Τρίτον, δεν έκανε τίποτε για να αναστρέψει την κατάσταση προ ΔΝΤ, παρά άφησε τα πράγματα να κυλήσουν με τις χειρότερες προϋποθέσεις περιμένοντας εν γνώση της να έρθουν τα μέτρα από έξω για να έχει άλλοθι ότι δεν τα επέβαλλε αυτή.

Γιατί πολλά από τα μέτρα που παίρνονται με το πρόσχημα του μνημονίου είναι πράγματι απαραίτητα και έπρεπε να τα έχουμε εφαρμόσει πολλά χρόνια πριν. Αλλά όχι μόνο δεν είναι αρκετά, μάλιστα, από μόνα τους οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε μελλοντική πτώχευση (2013-1014). Διότι μέχρι στιγμής δεν έχει παρθεί ούτε ένα μέτρο διαρθρωτικό, ούτε ένα μέτρο που να τονώνει την οικονομία και την ανάπτυξη. Μόνο περικοπές και αυξήσεις φόρων έχουμε δει (α, και τον Καλλικράτη). Πού στηρίζεται η όποια ελπίδα για το μέλλον; Πού είναι η έξωθεν τεχνογνωσία για τη βελτίωση της οικονομίας; Τι κάνουν και ΔΝΤ και Ευρώπη παρά να καθοδηγούν την πειθήνια κυβέρνηση Παπανδρέου σε στράγγισμα της αγοράς; Γιατί δε μας λένε πώς να φτιάξουμε κράτος αντί να κόβουμε συντάξεις;

Για αυτούς τους λόγους η τωρινή κυβέρνηση πρέπει να γραφτεί στην ιστορία ως η κυβέρνηση που τα κατέβασε και επισήμως. Γιατί ούτε για μία στιγμή δεν είχε έστω και τα πιο μικροσκοπικά αρχ*δια να πάρει από μόνη της ένα μέτρο όταν έβλεπε την κατρακύλα. Ποιος τους εμπόδιζε να κόψουν 13ο και 14ο μισθό από πέρυσι το Δεκέμβρη ή από το Γενάρη του 2010; Περίμεναν, όμως, να φτάσει η κατάσταση στο απροχώρητο και να εμφανιστεί η διέξοδος του ΔΝΤ ως η αναπόφευκτη και αναγκαστική λύση. Η λύση που και οι ίδιοι τώρα χωρίς να κοκκινίζουν ισχυρίζονται ότι δεν επιθυμούσαν και ότι τους είναι εξίσου επαχθής (και απεχθής). Για να μπορούν τώρα να κατηγορούν το ΔΝΤ για τα μέτρα που οι ίδιοι ήταν ανίκανοι κι ανήμποροι να πάρουν.

Η φοροδιαφυγή! Με ήτα κεφαλαίο! Είναι στην Ελλάδα κανόνας και πάγια τακτική καθενός Έλληνα απανταχού της επικράτειας. Όσο μπορεί ο καθένας. Όσο του επιτρέπει το μέγεθός του. Είσαι μεγάλο ψάρι; Φοροδιαφεύγεις κάργα! Είσαι μικρό ψάρι; Φοροδιαφεύγεις μέχρι εκεί που σε παίρνει. Το κάνεις μην κόβοντας ή μη ζητώντας αποδείξεις, μη δηλώνοντας όλο σου το εισόδημα, βάζοντας πλασματικά έξοδα στην επιχείρησή σου κλπ. Αλλά το κάνεις και εκμεταλλευόμενος την πληθώρα μεθόδων που σου δίνει το ίδιο το σύστημα. Πχ, λαδώνεις τον εφοριακό της γειτονιάς και το εισόδημά σου ξάφνου ελαχιστοποιείται. Ή αφήνεις το κράτος να σε κυνηγά για δεκαετίες στα δικαστήρια για να διεκδικήσει τους φόρους που του χρωστάς κι αν κάποτε παρ' ελπίδα καταφέρει και σε στριμώξει βρίσκεις έναν τρόπο να πάτε σε έναν "διακανονισμό" που σε συμφέρει.

Από χτες (18 Μαΐου 2009) γίνεται ένας – δικαιολογημένος μα και κακός – χαμός στα ΜΜΕ σχετικά με τη φοροδιαφυγή στην Ελλάδα. Καιρός ήταν, κιόλας! Αλλά αν και ακούς διαφορετικά νούμερα, αυτά είναι συντριπτικά. Δείτε τι εννοώ:

• Ελευθεροτυπία: Στο 40% του ΑΕΠ φτάνει η φοροδιαφυγή…
• Τα νέα: …Κάθε χρόνο το κράτος χάνει έσοδα 25 με 30 δισ. από τη φοροδιαφυγή, ενώ η παραοικονομία… αγγίζει το 40% του ΑΕΠ προσεγγίζοντας τα 95 δισ. ετησίως.
• Ημερησία: Το 40% του ΑΕΠ φτάνει η παραοικονομία!
• In.gr: Σε 65 δισ. ευρώ ανέρχονται οι ανείσπρακτοι φόροι.
• Cosmo.gr: Στο 40% του ΑΕΠ ή στα 122 δισ. ευρώ η φοροδιαφυγή.

Αυτά τα νούμερα δεν είναι σημερινά. Είναι νούμερα που έχουν σχηματιστεί εδώ και δεκαετίες. Δύο από τα περισσότερο ενδεικτικά από αυτά είναι:

• 33 δις: Φόροι που δικαστικά έχουν καταλογιστεί και δεν έχουν εισπραχθεί κυρίως επειδή οι οφειλέτες ισχυρίζονται αδυναμία πληρωμής και οι υποθέσεις χρονίζουν. 33 δις!
• 30 δις: Η ετήσια φοροδιαφυγή. Τα λεφτά, δηλαδή, που ετησίως δεν εισπράττει το κράτος από φορολογούμενους και επιχειρήσεις, ενώ έχει υπολογίσει να εισπράξει. 30 δις!

Δεν ξέρω αν μπορεί να σταθεί κάποιος στους αριθμούς αυτούς χωρίς δέος. Το περυσινό έλλειμμα της χώρας ήταν 32 δις! Το συνολικό χρέος της χώρας είναι 115δις (μέχρι τώρα)! Αυτό είναι που είναι τόσο μεγάλο και καταλήξαμε να δανειζόμαστε από το ΔΝΤ και την ΕΕ. Δεν είναι εύκολο να αποτρέψεις εξεγέρσεις όταν ακούς για αυτά τα ποσά από τη μια μεριά και, από την άλλη, μισθοί και συντάξεις κόβονται, το ΦΠΑ ανεβαίνει (δύο φορές), η βενζίνη απογειώνεται. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση κάνει απόπειρες να αποδείξει ότι όλοι οι οφειλέτες θα διωχθούν (ξεκινώντας με γιατρούς Κολωνακίου, τραγουδιστές, πρώην υπουργούς της ΝΔ κλπ). Όσο και αν είναι φανερό ότι οι προσπάθειες αυτές έχουν σε μεγάλο βαθμό επικοινωνιακούς στόχους δε λυπάμαι κανέναν που έχει φοροδιαφύγει 5.5 εκ. ευρώ. Αλλά, για όνομα του θεού, αυτή η προσπάθεια πρέπει να γίνει συνολικά και διαχρονικά. Πρέπει να αφορά όλους τους οφειλέτες, με προτεραιότητα, αυτούς που χρωστούν μεγάλα ποσά, και να αφορά όχι μόνο τα χρόνια διακυβέρνησης της ΝΔ (2004-2009).

Προσθήκη:
Ένα χρόνο μετά (05 Ιουλίου 2011) μας τα υπενθυμίζουν και οι ξένοι!

Αν υπάρχει κάτι που ονομάζεται "αίτημα των καιρών", τότε αυτό οφείλει να προκύπτει ως μια συνειδητή ανάγκη της κοινωνίας. Κάτι τέτοιο είναι μάλλον θολό και επιρρεπές σε ερμηνείες, διότι δεν είναι εύκολο – αν είναι καν δυνατόν – να εντοπιστεί ένα ενιαίο και συμπαγές κοινό αίσθημα που να ανταποκρίνεται ρεαλιστικά στην εκάστοτε τρέχουσα πραγματικότητα. Δηλαδή, το κοινό αίσθημα δε σημαίνει ότι είναι και ικανό να λύσει τα προβλήματα. Όμως υπάρχει! Και κοινό αίσθημα και "αιτήματα των καιρών"! Η δυσκολία έγκειται στο να τα διακρίνεις αυτά σωστά και να τα αξιοποιήσεις. Η κοινωνία, πιθανότατα αδυνατεί να τα συμπυκνώσει εύστοχα σε πραγματικές απαιτήσεις και συνήθως τα υποβαθμίζει σε συνθήματα και αφορισμούς ("να πληρώσουν αυτοί που προκάλεσαν την κρίση", "να πάνε μέσα αυτοί που τα έφαγαν", κλπ). Όσο, όμως, παιδικά ή γηπεδικά κι αν ακουστούν τέτοια συνθήματα δεν παύουν να αντικατοπτρίζουν ένα μέρος της αλήθειας. Και δεν είναι τόσο απλό να λέμε τη μια στιγμή ότι όλοι συμφωνούμε γενικόλογα σε αυτά τα αιτήματα και την άλλη να τα προσπερνούμε επειδή μείζον είναι μόνο το να έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις στις 19 Μαΐου (ημερομηνία επόμενου δανεισμού της χώρας).

Φυσικά και πρέπει να έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις στις 19 Μαΐου. Στον κόσμο που ζούμε με την οικονομία που έχει στηθεί αυτό είναι αναπόφευκτο. Κάθε χώρα είναι υποχρεωμένη κάθε τόσο να δανείζεται για να πληρώνει μισθούς και συντάξεις. Απλά, συνήθως, το κάνει με τρόπο κάπως βιώσιμο, αντίθετα με την Ελλάδα τόσα χρόνια. Από τη μια μεριά έχεις τους υποστηρικτές της ελεύθερης αγοράς να διατυμπανίζουν ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να υπάρξει υγιής ανάπτυξη και να αραδιάζουν κάθε τόσο τους τρόπους με τους οποίους αυτό θα γίνει πραγματικότητα ή το πώς πέτυχε σε άλλες χώρες. Το κατά πόσο πέτυχε ας το απαντήσουν τα χρέη της κάθε χώρας στα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Έτσι, έρχονται από την άλλη πλευρά οι "προοδευτικοί" αριστεροί (συγνώμη που τους τσουβαλιάζω έτσι όλους με μια έκφραση) να απαιτήσουν εργασία σταθερή και μόνιμη για όλους, ελάχιστους μισθούς και συντάξεις άνω των 1000 ευρώ κοκ. Αλλά δεν έχουν τη λύση για τα τρέχοντα προβλήματα (αυτά της 19ης Μαΐου).

Έχω σιχαθεί και τις ιδεολογίες και τα συστήματα. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία να αναζητήσουμε ποιος φταίει που όλα τους απέτυχαν. Έφταιγαν τα συστήματα εγγενώς ή έφταιγαν οι άνθρωποι που τα εφάρμοσαν (λίγο απ' όλα μάλλον αλλά είμαι σίγουρος ότι το δεύτερο είναι πριν απ' όλα αληθές); Υπάρχει μια κυβέρνηση τώρα. Οποιαδήποτε κυβέρνηση! Που, ναι,  έχει μερίδιο στο πρόβλημα και με τις πρόσφατες κινήσεις της και με το – μακρύ και βαθύ – παρελθόν της. Ο λαός δεν ξεχνά ούτε τι σημαίνει δεξιά ούτε ποιος ήταν "ο καταλληλότερος του κεντρώου χώρου" ούτε τι σημαίνει "πασοκικός σοσιαλισμός". Αλλά τώρα είμαστε εδώ. Και ο ελληνικός λαός, με εξαίρεση ορισμένες σημαντικές εξάρσεις, όπως αυτή της περασμένης εβδομάδας αλλά και άλλες που θα ακολουθήσουν, είμαι βέβαιος, είναι διατεθειμένος να υποστεί τα νέα μέτρα. Το δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις. Όσο βαριά και αν είναι αυτά τον έχουν εκπαιδεύσει να τα δεχτεί και να συμμετέχει στις θυσίες για "μια νέα δυνατή Ελλάδα" κλπ κλπ κλπ…

Ποιο είναι το αίτημα των καιρών, λοιπόν; Έχεις μια χώρα οικονομικά διαλυμένη. Ένα λαό διατεθειμένο να πληρώσει τη νύφη για άλλη μια φορά. Ένα πολιτικό σκηνικό κατά γενική ομολογία σάπιο. Η μόνη σου λύση είναι να επαναπροσδιορίσεις τη σχέση πολίτη και πολιτείας. Ο μόνος τρόπος να αποβεί βιώσιμο το σημερινό μοντέλο ΔΝΤ-ΕΕ είναι η ελληνική κυβέρνηση σε συνεργασία με την αντιπολίτευση να αποκτήσει και πάλι την εμπιστοσύνη του κόσμου. Να δείξει ότι υπάρχει πρόθεση για αλλαγή και ότι το ίδιο το πολιτικό σκηνικό επιθυμεί την κάθαρσή του. Αν αυτή η εμπιστοσύνη δεν επιτευχθεί, τότε από τη μια τα νέα μέτρα θα βρουν πολύ δύσκολα εφαρμογή, με ολοένα και κλιμακούμενες αντιδράσεις, και μέχρι τις επόμενες εκλογές η πολιτική μας ζωή θα έχει ανατραπεί ποιος ξέρει με τι τρόπο και τι συσχετισμούς! Υπάρχει, επομένως, ανάγκη για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Μια νέα μεταπολίτευση, όπως πολλοί την ονομάζουν.

Τρεις είναι οι άξονες που μπορώ να διακρίνω ότι μπορούν να κάνουν τη σημερινή κατάσταση να μην αποβεί μοιραία για τη χώρα. Γιατί το μοιραίο μπορεί να μη συμβεί τώρα που βρήκαμε δανεικά από ΔΝΤ και ΕΕ αλλά λίγο αργότερα, σε μερικά χρόνια που θα ξαναβγούμε στη ζητιανιά δανεικών και, μάλιστα, με μια οικονομία πλήρως αποδυναμωμένη. Πρώτον ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο εμπιστοσύνης. Δεύτερον ανάπτυξη. Τρίτον κράτος. Το πρώτο το ανέφερα ήδη και παραπάνω. Πρόκειται για μια σειρά κινήσεων που θα αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη του κόσμου στην πολιτική και αφορούν θέματα όπως ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, το πόθεν έσχες, η επιτάχυνση υποθέσεων διαφθοράς στη δικαιοσύνη κλπ. Το δεύτερο αφορά την οικονομία και την ανάπτυξή της. Βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν για την οικονομία. Αρχίζουμε και γράφουμε αρνητικά νούμερα στην ανάπτυξη (ύφεση) και πρέπει πάση θυσία η οικονομία να κινηθεί. Ένα άμεσο παράδειγμα είναι το ΕΣΠΑ που ακόμη και σήμερα βρίσκεται σε λήθαργο. Το τρίτο είναι η δημιουργία ενός λειτουργικού κράτους. Διάλεξα προσεκτικά τη λέξη. Δεν έχω αυταπάτες για ιδανικές πολιτείες. Το αίτημα είναι για ένα κράτος που δεν κάνει τη ζωή του πολίτη δυσκολότερη από όσο είναι. Δε ζητά ο πολίτης τίποτε παραπάνω από ένα κράτος που οι υπηρεσίες του λειτουργούν με ταχύτητα και οι άνθρωποί του κρίνονται για το αποτέλεσμα της δουλειάς τους όπως όλοι οι εργαζόμενοι.

Ίσως να τα απλουστεύω τα πράγματα έτσι όπως τα θέτω, όμως κι αυτό είναι αναγκαίο. Κάθε φορά που η κατάσταση γίνεται περισσότερο περίπλοκη από όσο μπορούμε να διαχειριστούμε – και από ότι φαίνεται δε μπορούμε – οφείλουμε να επιστρέφουμε λίγο στην αρχή των προβλημάτων και στην αρχή της λύσης. Στο σημείο, δηλαδή, από το οποίο μια λύση μπορεί να φανεί ορατή χωρίς να χρειάζεται να καταλύσει την πραγματικότητα. Αλλά για όλα αυτά χρειάζεται ψύχραιμη σκέψη. Τουλάχιστο, από εδώ και μπρος όλοι είμαστε σε μια κάποια εγρήγορση, την οποία είχαμε ξεχάσει από τη μεταπολίτευση κι έπειτα. Βίαια ο κόσμος αναγκάστηκε να πολιτικοποιηθεί εκ νέου. Αν διατηρήσει και την ψυχραιμία του αυτό θα είναι ένα κέρδος.

ΟΚ, όλοι το ξέραμε ότι υπάρχουν οι λεγόμενοι φορολογικοί παράδεισοι και οι τρόποι να φτιάξεις offshore εταιρείες και να τη βγάζεις, με δυο λόγια, καθαρή την ώρα που η χώρα σου καταρρέει. Δε θα σε κατηγορούσα κι αν το έκανες, μη με παρεξηγήσεις. Το νόμιμο είναι και ηθικό, θες δε θες! Αλλά η κατάσταση σύντομα θα ξεφύγει από τα χέρια μας. Σήμερα μόλις μου ήρθε το εξής ελπιδοφόρο spam:

Dikigoriko grafeio analamvanei (Vlepe synimmeno archeio)

• Τi systasi etaireiwn kai ypokatastimatwn etaireiwn stin Bulgaria
  
• Τin metafora pasis fysews oikonomikwn drastiriotitwn sas sti Bulgaria
  
• FOROLOGIKOS SYNTELESTIS GIA TIN ETAIREIA SAS 10%
  
• ANOIGMA LOGARIASMOU SE BOULGARIKI TRAPEZA sto onoma tis etaireias sas
  (DEN YPOHREOUTAI NA KANEI EPANAPATRISMO KEFALAIOY)
  
• Nomiki Kalypsi sti Boulgaria
  

Epiprostheta proairetika haraktiristika

• Ekprosopisi sas sti Boulgaria me alithino Grafeio (mesa sto diko mas)
  
• Μe grammateiaki ypostirixi, FAX, email klp
  
• Evresi ergazomenon
  
• Forotechnikes ergasies kat'etos (kai min xehnate : 10% o foros MONO
  kai tipote allo)
  

Milame Ellinika, Agglika, Boulgarika

Diathetoume anthrwpous kai stin Ellada

Euharistw!

Δε σας λέω το όνομα του/της κυρίου/ας που υπογράφει το συγκεκριμένο email ούτε σας προωθώ το αναφερόμενο συνημμένο! Τρέμω όμως καθώς βλέπω αυτή την τεχνογνωσία προσεγγίζει πλέον, όχι μόνο το μεγάλο κεφάλαιο, αλλά και εμένα και το διπλανό μου. Μήπως πρέπει να το σκεφτώ σοβαρά; Φαίνεται να συμφέρει… Δηλαδή, γιατί να μείνει η επιχείρησή μου στην Ελλάδα και να μην πάει στη Βουλγαρία να πληρώνει μόνο 10% φόρο; Κι εγώ κατά τα άλλα θα μένω εδώ. Στη Βουλγαρία οι άνθρωποι μου το έχουν λυμένο το πρόβλημα. Γραφεία, γραμματείες, προσωπικό, τράπεζες, όλα έτοιμα. Εγώ δεν έχω παρά να επικοινωνήσω με το αρμόδιο δικηγορικό γραφείο που μου έκανε την ενημέρωση. Μου εγγυώνται και μη επαναπατρισμό κεφαλαίου! Καλό ακούγεται…

Φοβερή ποιότητα πολιτική ηθικής. Υψηλό επίπεδο πολιτικού λόγου τις κρίσιμες τούτες ώρες. Που οι καιροί επιτάσσουν συναίνεση και κοινή προσπάθεια!

Λέει ο Γιώργης για το πόσο κόστισαν οι κουρτίνες των υπουργείων επί κυβερνήσεως ΝΔ. Του αντιλέγει ο Αντώνης για το πόσο κόστισαν τα υποβρύχια επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ! Διάβασε για κουρτίνες και υποβρύχια εδώ κι εδώ.

Γαμώ, καλά πάμε!

Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΔΙΧΩΣ
ΛΟΓΙΚΗ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ
ΤΕΡΑΤΑ
(05/06/2010)