Τάκης Μπουγιούρης

Δε μπορείς να πιστέψεις σε τίποτα. Απλά σε τίποτα. Από τη μια μεριά, η προοδευτική ορμή του κόσμου ολόκληρου εκφράζεται αυτή τη στιγμή από ένα ΣΥΡΙΖΑ σε μια Ελλάδα. Όχι επειδή το επέλεξε μαζικά ο κόσμος αυτό αλλά γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε ένα απρόσμενο 17% στις ελληνικές εκλογές που σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα τρέχοντα έκανε όλη την υφήλιο να μιλά και να φοβάται για το ελληνικό πρόβλημα! Είτε μας αρέσει είτε όχι αυτό το 17% έκανε επίσης την παγκόσμια συζήτηση να παρεκκλίνει έστω και λίγο από την τυφλή οικονομική προσαρμογή των μνημονίων. Ο ΣΥΡΙΖΑ, φυσικά, δείχνει αδυνατεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Μύρισε εξουσία κι αυτό δε μπορεί να το διαχειριστεί. Μιλάει ακόμα για καταγγελία, ακύρωση (ή ό,τι άλλο το βαφτίσουν) του μνημονίου.

Από την άλλη μεριά, όλες οι ψύχραιμες φωνές προδιαγράφουν την οικονομική καταστροφή της χώρας, αν η οδός που θα ακολουθήσουμε είναι η οδός του ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια, φαντάζομαι, όλες οι ψύχραιμες φωνές το 1942 θα στοιχημάτιζαν ότι ο Χίτλερ θα κυριαρχήσει στην Ευρώπη οριστικά. Αυτό έδειχναν τότε οι συσχετισμοί. Μα δεν έγινε έτσι. Δεν είναι ίδιο το παράδειγμα, βέβαια, αλλά διακρίνω ένα σημαντικό ζήτημα. Υπάρχει κάτι σε αυτόν τον κόσμο που να μπορεί να αλλάξει και να μπορούμε να το επιδιώξουμε; Αυτό το διεστραμμένο παγκόσμιο χρηματοπιστωστικό σύστημα που βάζει τράπεζες πάνω από χώρες δε γίνεται καλύτερο; Αυτό είναι; Αυτό θέλουμε; Είναι δυνατόν να γίνουν όλες οι χώρες Γερμανίες (αν θεωρήσουμε ότι αυτή η χώρα συμπεριφέρεται ιδανικά μέσα ε αυτό το σύστημα);

Λυπάμαι που ως νέος πολίτης έχω από τη μια μεριά τις υπερβολές και την ανευθυνότητα του ΣΥΡΙΖΑ και από την άλλη την παντελή έλλειψη ελπίδας και προοπτικής από τους εκφραστές των ψύχραιμων και ρεαλιστικών ιδεών (ψύχραιμων αλλά μήπως και συμβιβασμένων;). Το καταλαβαίνεις πόσο δραματικό είναι αυτό; Είσαι (πιθανότατα όπως κι εγώ) 30 χρονών και δεν έχεις κάτι να ονειρευτείς. Δεν είναι πολυτέλεια! Στερείσαι το πολυτιμότερο αγαθό κι αν δεν το κατάλαβες στερείσαι ακόμη περισσότερα. Το καλύτερο που έχεις να ονειρευτείς είναι είτε η έξοδος της χώρας από την Ευρώπη για να κάνει μια καθαρή αρχή ή η διαιώνιση των ίδιων προβλημάτων. Σίγουρα, φαίνεται πως τίποτε δε μπορεί να γίνει χωρίς κόστος σε αυτό το σημείο.

Ο Κάρολος Παπούλιας είπε αυτό που κανείς τους δεν έλεγε και πίσω από το οποίο όλοι κρύβονταν. Το είπε μπροστά στα μούτρα τους και κανείς δεν κοκκίνισε. Διάβασε τη συζήτηση των πολιτικών αρχηγών παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας της 14ης Μαΐου 2012. Στη σελίδα 11-12 σε στιχομυθία του με τον Κουβέλη λέγονται τα εξής:

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ:
… Λυπάμαι, αλλά μια τέτοια κυβέρνηση από προσωπικότητες, αν δεν εξασφαλίζει αυτά τα χαρακτηριστικά, δεν μπορεί να σταθεί, δεν θα σταθεί…

ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ:
Με συγχωρείτε. Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι η υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ.

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ:
Αυτό είπα.

ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ:
Δηλαδή, το χαρακτηριστικό είναι η υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ.

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ:
Αυτό είπα, η συμμετοχή του δευτέρου κόμματος. Διότι κύριε Πρόεδρε, …

ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ:
Αναγάγουμε δηλαδή τον ΣΥΡΙΖΑ σε ρυθμιστή της σωτηρίας της πατρίδας.
(Εγώ τα μεγάλωσα τα γράμματα, δε φώναζε ο Παπούλιας)

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ:
Κύριε Πρόεδρε, εγώ δεν θα παρακολουθήσω αυτή τη διατύπωση…

ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ:
Μάλιστα.

Αυτό είναι! “Αναγάγουμε τον ΣΥΡΙΖΑ σε ρυθμιστή της σωτηρίας της πατρίδας”. Το είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καθαρά. Κατάφεραν όλοι τους να κρυφτούν πίσω από το 17% του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ βλέποντας τα ποσοστά του να ανεβαίνουν έμεινε αδιάλλακτος και αμετακίνητος και όλοι οι άλλοι αρνήθηκαν να συνεργαστούν, βάζοντας τον όρο να συνεργαστεί μαζί τους ντε και καλά και ο ΣΥΡΙΖΑ, παρόλο που θα μπορούσαν να σχηματίσουν έτσι κι αλλιώς κυβέρνηση! Βρέθηκαν όλοι ταυτόχρονα παγιδευμένοι ο ένας στην παγίδα του άλλου για το ποιος θα φανεί ότι ευθύνεται για τη μη δημιουργία κυβέρνησης.

Η σωτηρία της πατρίδας εξαρτήθηκε από τη συμμετοχή ή μη στην κυβέρνηση ενός κόμματος που πήρε 17%!

Όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με το τι έγινε στις εκλογές αυτές, τι απόψεις ανταλλάχθηκαν ή αν κάποια πρόταση ήταν ικανή να μας πάει ένα βήμα μπροστά. Είναι άλλη μια απόδειξη του επιπέδου του ελληνικού πολιτικού σκηνικού. Αυτού του σκηνικού που έχει καταλάβει ότι αποδοκιμάζεται, ότι ο χρόνος του τελειώνει αλλά επιμένει μέχρι τελικής πτώσεως στις παλιές καλές τακτικές. Είναι κι αυτό μια μορφή συνέπειας.

(σφήνα-post ανάμεσα στα εκλογικά και κοινοβουλευτικά)

Το Google είναι μια εταιρεία-τιτάνας του διαδικτύου. Οι υπηρεσίες της, συνήθως, όχι πάντα, κερδίζουν την προτίμηση των χρηστών και σας διαβεβαιώ ότι είναι, τις περισσότερες φορές, τεχνολογικά ανώτερες από τον ανταγωνισμό (αν και όχι αισθητικά, όμως αυτό είναι άλλο θέμα). Ειδικά η αναζήτηση, το γνωστό σε όλους μας Google search, αυτό που την έκανε “μεγάλη” εξαρχής, αυτό που πολύς κόσμος ταυτίζει με την ίδια την έννοια του internet, αυτό που αποτελεί την αρχή και το τέλος της συντριπτικής πλειοψηφίας των αναζητήσεων που γίνονται σήμερα στο διαδίκτυο.

Αυτή η αναζήτηση μας προτρέπει ευθέως να κατεβάσουμε τον Chrome, το browser που η Google δημιούργησε για να πλοηγούμαστε στο internet. Ισχυριζόμενη κιόλας ότι θα πλοηγηθούμε ταχύτερα. Αυτό είναι ψέμα. Αυτό είναι και εκμετάλλευση δεσπόζουσας θέσης στην αγορά από τη μεριά της Google. Η Google θέλει να έχει και το μαχαίρι και το καρπούζι και οι υγιείς αγορές οφείλουν να (και) έχουν μηχανισμούς για να προστατεύονται από παρόμοιες τακτικές και μονοπώλια. Και μη μου πείτε ότι τα δισεκατομμύρια της διαφήμισης στο internet δε είναι μια κανονικότατη “αγορά”!

Σας προτρέπω να μη χρησιμοποιείτε Google Chrome. Δείτε το σαν την άποψη ενός ειδικού (δε θέλω ου). Να χρησιμοποιείτε Firefox. Γιατί; Γιατί είναι η “τίμια πρόταση” στο χώρο των browsers. Και λέγοντας “τίμια” σας διαβεβαιώ ότι δεν υπολείπεται καθόλου σε λειτουργίες και καλούδια. Κι αν καμιά φορά σας φαίνεται αργός δοκιμάστε να απενεργοποιήσετε το κάρο με τα Addons που του έχετε εγκαταστήσει και να τα ενεργοποιήσετε (αν υπάρχουν) στον Chrome και να δούμε τότε ποιος είναι ο πιο γρήγορος.

Σχετικά παραληρήματα από το παρελθόν:

• Γιατί δε μασάω τις δωρεάν υπηρεσίες του Google
• Google Chrome OS – Να τα μας!

Έχω σιχαθεί τις ιδεολογίες εδώ και πολλά χρόνια. Λες και ο τρόπος με τον οποίο θα διοικηθεί μια χώρα εξαρτάται από το αν είναι κανείς αριστερός ή φιλελεύθερος! Λες και η ποιότητα των δρόμων ή των νοσοκομείων μπορεί να καθοριστεί από το αν είμαστε κεντρώοι ή κομμουνιστές! Από τη στιγμή που όλοι συμφωνούμε ότι το επίκεντρο του ενδιαφέροντος είναι ο άνθρωπος και τα δικαιώματά του, κάθε ιδεολογία παύει να έχει νόημα. Δεν απλουστεύω τα πράγματα. Κάποτε οι ιδεολογίες βόλευαν για να ξεχωρίζει η πολιτική υπόσταση του ενός από τον άλλο. Αυτό ήταν η απλούστευση και όσο συνεχίζει να υπάρχει μας είναι βραχνάς.

Αφορμή για αυτές τις σκέψεις, τώρα, στάθηκε ένα πρόσφατο άρθρο του Απόστολου Δοξιάδη. Το ίδιο το θέμα του (ενδιαφέροντος) άρθρου δεν έχει μεγάλη σημασία. Στέκομαι σε μία φράση του συγγραφέα όμως. Λέει “…Το βιβλίο του, Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι (αναφέρεται στον Τάκη Λαζαρίδη), αποτελεί την πιο έντονη καταγγελία του σταλινικού ΚΚΕ της δεκαετίας του 1940, την πιο ξεκάθαρη τοποθέτηση, από έναν άνθρωπο που πλήρωσε με το αίμα της καρδιάς του τα πιστεύω του, της τραγικής πλάνης που υπήρξε ο κομμουνισμός.”

Αυτομάτως, σχεδόν, ενοχλούμαι από τον απλό τρόπο με τον οποίο ο Δοξιάδης σπεύδει να κρίνει τον κομμουνισμό, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητο καν για το σκοπό του άρθρου του. Θέλω να τον ρωτήσω: Τι σχέση έχει ο ίδιος κομμουνισμός ως ιδεολογία και οι θεωρίες του Μαρξ με την φρίκη την οποία ενδύθηκαν από τους εφαρμοστές τους στη Σοβιετική Ένωση; Η φρίκη ήταν μεν αληθινή αλλά σύνδεσή της με την ιδεολογία και η πλάνη όχι αυτονόητες, όχι μονοσήμαντες.

Και ενοχλούμαι γιατί εκτιμώ το Δοξιάδη από τα όσα γνωρίζω για αυτόν (και αυτά που γράφει). Είναι ένα εύκολο ολίσθημα που λυπάμαι που διαπιστώνω ότι κάνει ένας κατά τα άλλα φιλελεύθερος άνθρωπος. Και το κάνει εύκολα, χωρίς πολλή περίσκεψη, σαν να είναι εμπεδωμένη γνώση. Αν επρόκειτο για κάποιον άλλο, πιθανότατα δε θα έκανα καν αυτές τις σκέψεις. Αλλά αν οι φιλελεύθερα σκεπτόμενοι άνθρωποι κάνουν παρόμοιες σκέψεις, τότε τι να περιμένω από τους άλλους; Άλλο η ιδεολογία και άλλο η πραγματικότητα. Όσο τα μπερδεύουμε μεταξύ τους συντηρούμε ένα οπισθοδρομικό λάθος που ακόμη και σήμερα βολεύει τα (αυτο-αποκαλούμενα) “κόμματα εξουσίας”.

Κάθε τι έχει την απλή και την περίπλοκη όψη του. Καμία από τις δύο όψεις δεν είναι αρκετή από μόνη της για να περιγράψει μια κατάσταση. Αλλά κάποια στιγμή καλούμαστε να πάρουμε αποφάσεις με τα δεδομένα που έχουμε στα χέρια μας. Έρχεται η ώρα να τις πάρουμε και τότε και μόνο τότε μπορούμε να τις πάρουμε. Καλή ώρα, τώρα,  την επόμενη Κυριακή 6 Μαΐου 2012 έχουμε εκλογές και καλούμαστε να ψηφίσουμε. Θα σου παρουσιάσω την απλή όψη της απόφασης που έχεις να πάρεις, γιατί ούτε εσύ έχεις χρόνο για να διαβάσεις την περίπλοκη ούτε εγώ έχω την ικανότητα να σου την αναπτύξω (αλλά είμαστε και οι δυο υποχρεωμένοι να πάρουμε μια απόφαση την Κυριακή).

Απόφαση 1: Να πας να ψηφίσεις!

Να πας να ψηφίσεις! Να μην το ξεχάσεις, να μην το υποτιμήσεις (και να μην βαρεθείς, κάπου εκεί κοντά θα υπάρχει κάποια καφετέρια να λιαστείς μετά). Όποιοι κι αν είναι οι όροι του παιχνιδιού το παιχνίδι λέγεται δημοκρατία και ευτυχώς κάθε τόσο ρωτά την άποψή σου. Όσο μούσκεμα κι αν τα έχουν κάνει αυτοί που σε παραπλάνησαν στις προηγούμενες εκλογές, ε, τώρα ήρθε η ώρα να πεις πάλι την άποψή σου. Η άποψη σου είναι ανίσχυρη από μόνη της, ναι, αλλά αν έχουν την ίδια άποψη και πολλοί άλλοι τότε η άποψή σου είναι ισχυρή! Μην αφήνεις τους άλλους να αποφασίζουν για σένα. Δε βλέπεις πώς τα έχουν κάνει; Πήγαινε και πες την ή σιώπησε για πάντα!

Απόφαση 2: Να κάνεις τον απολογισμό για την παλιά διοίκηση!

Δεν ποδοσφαιροποιώ τη συζήτηση (από μόνη της ποδοσφαιροποιείται). Η χώρα διοικείται από την εκάστοτε κυβέρνηση. Είναι σα μια εταιρεία που έχει μετόχους τον καθένα από εμάς. Και – ευτυχώς – κάθε τόσο η άποψη των μετόχων κρίνει τη διοίκηση (βλ. απόφαση 1), όπως και αν το κάνει αυτό, μέτοχοι είναι ας κάνουν ό,τι θέλουν με τις μετοχές τους. Την Κυριακή αυτή, λοιπόν, οι μέτοχοι συνεδριάζουν για να κάνουν απολογισμό, ένα σημαντικό απολογισμό, για να διαπιστώσουν αν η απερχόμενη διοίκηση έκανε καλά τη δουλειά της και για να αποφασίσουν ποια θα είναι η σύνθεση της νέας διοίκησης. Πολύ απλό!

Απόφαση 3: Να επιλέξεις τους ανθρώπους που θεωρείς ότι θα κατευθύνουν τα πράγματα προς το θετικότερο δυνατό αποτέλεσμα, κατά την άποψή σου.

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι ανήκεις στη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων που κανένας κομματικός σχηματισμός αυτών των εκλογών δεν τον εκφράζει ιδιαίτερα (δεν τολμώ καν να πω τη λέξη “απόλυτα”). Επίσης, κατά πάσα πιθανότητα ανήκεις στην, επίσης συντριπτική, πλειοψηφία των Ελλήνων που κάποτε πίστεψαν (και ενδεχομένως επωφελήθηκαν από) κάποιο κόμμα που τελικά διέψευσε τις προσδοκίες τους. Δεν πειράζει. Και πάλι έχεις δικαίωμα ψήφου την Κυριακή.

Αυτό είναι δημοκρατία: να μπορείς να διορθώσεις τις παλιές σου μαλακίες. Επομένως, μην ανησυχείς που κανείς δε σε εκφράζει. Κάποιος πρέπει και ΘΑ κυβερνήσει. Ξεκόλλα από τα προσωπικά σου διλήμματα και από τα διλήμματα τύπου “κυβέρνηση ισχυρή ή χάος” και τράβα και ψήφισε κάποιον που πιστεύεις ότι μπορεί να συνιστά μια κάπως θετική συνιστώσα στην αυριανή πορεία της χώρας. Αυτό είναι δημοκρατία. Όχι να βρεις κάποιον να σε εμπνεύσει. Όχι να βρεις μια ιδεολογία που να σε μαγέψει. Αλλά να ψηφίσεις ποιος πιστεύεις ότι θα έχει να δώσει κάτι δημιουργικό. Και στις επόμενες εκλογές, αν χρειαστεί, αν έκανες λάθος, να το διορθώσεις.

Είναι 3 πολύ απλά βήματα, είναι δημοκρατία και ακόμη “υπάρχει”!

Η δική μου ιεράρχηση των πραγμάτων καταλήγει σε αυτά τα συμπεράσματα:

• ΠΑΣΟΚ + ΝΔ: Απορρίπτονται εκ προοιμίου. Δεν εξετάζω καν τι ισχυρίζονται για την αυριανή μέρα. Δοκιμάστηκαν, ξαναδοκιμάστηκαν και κρίθηκαν αναποτελεσματικά. Όχι ανίκανα. Τουλάχιστο αναποτελεσματικά. Και είμαι επιεικής.
• Δημοκρατική Συμμαχία + Κοινωνική Συμφωνία + Ανεξάρτητοι Έλληνες: Ήταν και τα δυο μέλη των κυβερνήσεων των ΠΑΣΟΚ και ΝΔ που ήδη απέρριψα. Τώρα που θυμήθηκαν να λοξοδρομήσουν είναι αργά, τα απορρίπτω, πάμε παρακάτω.
• ΛΑΟΣ + Χρυσή Αυγή: Χρειάζεται να το αιτιολογήσω;
• ΣΥΡΙΖΑ: Δεν εκφράζει ουσιαστικό και προοδευτικό αριστερό λόγο και διακωμωδεί ακόμη και την ίδια την πρόταση για ένωση της αριστεράς που το ίδιο διατυπώνει.
• ΚΚΕ: Σταθερό στις απόψεις του μεν, αλλά ζει στον κόσμο του. Παρολαυτά, το απορρίπτω τελευταίο (ανάμεσα σε όσα απορρίπτω).

Έτσι μένω με:

• Δημοκρατική Αριστερά (πρώτο υποψήφιο προς απόρριψη ανάμεσα στα μη απορριφθέντα).
• Οικολόγοι Πράσινοι (τους έχω ξαναψηφίσει).
• Δράση (Μόνος ή Μάνος;).

(Το ξέρω ότι αγνοώ με αυτό τον τρόπο μερικά μικρότερα κόμματα αλλά είναι πολύ δύσκολο να σχηματίσω άποψη για αυτά.)

Θα ψηφίσω δηλαδή με την “εις άτοπο απαγωγή”; Αν χρειαστεί, ναι, θα κάνω το καλύτερο που μπορώ να κάνω.

Ποια είναι η δική σου ιεράρχηση; Κάνε μια ιεράρχηση και τράβα να ψηφίσεις!