27 Ιανουαρίου, 2012
Κίμων, ο λεβέντης
Μιχάλης, ο αυθόρμητος
Είναι απίστευτο, πρόστυχο το μέγεθος της αθλιότητας των Ελλήνων πολιτικών. Θέλω να πω, ούτε ο Μπούμπκα δεν έσπαγε τα ρεκόρ με τέτοιο ρυθμό. Κι αυτός ακόμη κάπου σταμάτησε τελικά, κουράστηκε. Αλλά ετούτοι εδώ δε σταματούν, δεν κουράζονται. Τώρα ο Χρυσοχοΐδης παραδέχθηκε δημόσια ότι υπέγραψε το μνημόνιο χωρίς να το έχει διαβάσει προσεκτικά πρώτα, γιατί ήταν πνιγμένος, λέει, με άλλες υποθέσεις! Άκουσον-άκουσον! Και αυτή του την παραδοχή την ανήγαγε στον αυθορμητισμό του "πόντιου" χαρακτήρα του. Όπως ο άλλος, ο Κουλούρης, τις προάλλες που ήθελε να βγει και "λεβέντης", αφού πέρασε 3-4-5…10 κόκκινα φανάρια.
Είναι να τραβάς τα μαλλιά σου με τον τρόπο με τον οποίο όλα αυτά γίνονται αποδεκτά στη χώρα αυτή. Ξεπερνά κάθε λογική και κριτική η θρασύτητά τους. Αλλά, όχι, μην απελπίζεσαι, Έλληνα, το ξέρω σου την έχει δώσει. Κι έχεις σιχαθεί. Αλλά έχεις ευθύνη. Όχι για ό,τι έγινε (άλλη συζήτηση αυτή), αλλά για ό, τι θα γίνει. Αισθάνεσαι ότι σε έχουν κοροϊδέψει απανωτά πολλές φορές στο παρελθόν. Ε, δεν έχεις παρά μία εξουσία πλέον στα χέρια σου: την επόμενη φορά μην τους ξεχάσεις. Μπορεί να μην έχεις όρεξη ή αντοχή να βγεις στους δρόμους να κάνεις επανάσταση αλλά θα έρθει η ώρα σου να ψηφίσεις. Εκείνη την ώρα θυμήσου το κι αυτό του Χρυσοχοΐδη και το άλλο του Κουλούρη και όλα τα άλλα. Μην είσαι μαλ*κας. Μη δεχθείς να τους ξαναψηφίσει,ς όπως έκανες τόσες φορές στο παρελθόν. Μην τους κάνεις τη χάρη να ξεχάσεις.
(Ναι, υπάρχουν πολλά να θυμάσαι)
εκτύπωση
Κατηγορίες: δε βαριέσαι, πολιτική |
rss 2.0 |
trackback |
1 σχόλιο
6 Ιανουαρίου, 2012
Αυτό τον καιρό διαβάζω το "Η μαγεία των μαθηματικών (Αποκαλύπτοντας τα μυστικά των αριθμών)" του Calvin Clawson (μετάφραση Παν. Παπαχρήστου, εκδόσεις Κέδρος). Και θέλω να ξαναγυρίσω στα φοιτητικά χρόνια και να ξανακάνω από την αρχή όλα τα μαθηματικά που τόσο βιαστικά (μερικές φορές ίσως όχι και τόσο βιαστικά) "πέρασα" τότε. Το τρίτο κεφάλαιο τελειώνει με αυτή την παράγραφο:
Οι Αμερικανοί (αναφέρεται στους συμπατριώτες του), ιδιαίτερα, θα έπρεπε να αγκαλιάσουν τα μαθηματικά, διότι η μαθηματική απόδειξη συμβαδίζει με τη δημοκρατία. Η μαθηματική απόδειξη είναι αταξική, δεν αποτελεί ειδικό προνόμιο κάποιου και είναι ανεξάρτητη από την ελίτ που ασκεί εξουσία. Είναι ανοιχτή σε όλους και το μόνο που απαιτείται είναι σκεπτόμενο μυαλό και διάθεση να εμπλακούμε σε λογικούς συλλογισμούς.
Διότι πρώτοι οι Έλληνες μαθηματικοί της αρχαιότητας έφεραν στο προσκήνιο την έννοια της απόδειξης. Η γνώση, μέχρι τότε, είχε εγκυρότητα μόνο εφόσον αυτός που την κατείχε διέθετε κάποια κοινωνική θέση που εξασφάλιζε την αυθεντικότητά του (πχ ιερέας, αξιωματούχος, αστρολόγος κλπ). Από τότε και στο εξής η γνώση έπρεπε να αποδεικνύεται και να στηρίζεται σε γερά θεωρητικά θεμέλια. Κάτι που έδωσε ώθηση τόσο στην ανάπτυξη των επιστημών όσο και στον εκδημοκρατισμό της γνώσης.
Να μια ωραία και απλή σκέψη για να κρατήσεις: μαθηματικά – γνώση – δημοκρατία. Μια αλληλουχία εννοιών που οφείλουμε στους αρχαίους Έλληνες. Που μέσα σου αργοκοιμάται η ίδια γλώσσα που εκείνοι μιλούσαν. Και τις οποίες έχουμε ανάγκη να ανακαλύψουμε εκ νέου στις μέρες μας. Βέβαια, απαιτείται "σκεπτόμενο μυαλό", είναι αλήθεια.
εκτύπωση
Κατηγορίες: προσωπικά, τεχνολογία |
rss 2.0 |
trackback |
καθόλου σχόλια
