Σε ένα κατάστημα ηλεκτρονικών στο μακρινό μέλλον:

- Καλημέρα, σας!

- Καλημέρα, θα ήθελα μια βάση δεδομένων.

- Πολύ ωραία, έχουμε SQLServer, MySQL, PostgreSQL. Για τι εφαρμογή τη θέλετε;

- Εεε, θέλω να φτιάξω μια επαγγελματική ιστοσελίδα.

- Πολύ καλά. Ξέρετε τι έκτασης θα είναι; Θα έχει πολλούς χρήστες; Μήπως πρέπει να πάμε σε μια Oracle;

- Εεε… Δε γνωρίζω πολύ τα τεχνικά ζητήματα.

- Επομένως, θα χρειαστείτε και έναν application server και κάποιο framework για να βασιστείτε. Μισό λεπτό να κοιτάξω…

- Ναι, εεε…

- Ο developer σας έχει καταλήξει σε κάποιο CMS; Με κάθε MySQL δίνουμε και ένα Joomla δώρο.

- Ε, αυτό μου είπε ότι θα το φτιάξει ο ίδιος.

- Αλήθεια; Επομένως, σας ικανοποιεί ένας SQLServer;

- Δεν είμαι σίγουρος.

- Κοιτάξτε, ένας SQLServer είναι πάντοτε μια καλή αρχή και μετά ανεβαίνετε σε μια Oracle όταν αυξηθούν οι απαιτήσεις. Εδώ θα είμαστε να σας εξυπηρετήσουμε.

- Ε, εντάξει τότε, αυτό θα πάρω.

- Τέλεια, λοιπόν, θα μας στείλετε ένα FAX με τη σφραγίδα της εταιρείας σας και την υπογραφή σας, όπου θα μας περιγράφετε το αίτημά σας, ένα αντίγραφο του καταστατικού, μια επικυρωμένη φωτοτυπία ταυτότητας, μια υπεύθυνη δήλωση του νόμου 105, μια εξουσιοδότηση…

- Μα, εγώ ήθελα μια βάση δεδομένων.

- Για μισό λεπτό, έχετε πάρει αριθμό πρωτοκόλλου; Τι καθόμαστε και μιλάμε τόση ώρα…

Για την ιστορία, το 2011 η χώρα πτώχευσε, το 2012 το internet περιήλθε σε
κρατικό έλεγχο και η μόνη εταιρεία πληροφορικής που επιβίωσε ήταν η ΟΤΕnet!

Θα 'ταν 1995 πάνω κάτω, όταν έπιασα για πρώτη φορά στα χέρια μου το Wall. Ανυποψίαστος, φυσικά, για το τι πρόκειται να ακούσω. Τότε η μουσική ήταν ένα πεδίο ανεξερεύνητο για μένα. Έψαχνα να βρω τα τραγούδια "εκείνα", που κάπου τα είχα ακούσει και μου είχαν αρέσει πολύ αλλά δεν ήξερα τον τίτλο τους και ποιος τα είχε γράψει. Έτσι κάθε νέος δίσκος, έπειτα από μεγάλη προσμονή, ήταν μια μεγάλη αποκάλυψη ή μια μεγάλη απογοήτευση. Στην πραγματικότητα, όπως κατάλαβα αργότερα, δεν ήταν τίποτε από τα δύο. Η αγάπη για μια μουσική χτίζεται σιγά σιγά.

Την πρώτη φορά που έπαιξα το Wall δεν κατάλαβα και πολλά. Η μητέρα μου όταν άκουσε το στίχο "Ι 've got thirteen channels of shit on the TV to choose from.", είπε στον πατέρα μου "Κοίτα τι ακούει ο γιος σου!". Μόλις λίγα χρόνια πριν είχαμε αποκτήσει και ιδιωτικά κανάλια στην Ελλάδα για πρώτη φορά! Ο πατέρας μου απάντησε "Τους θυμάμαι. Ήταν κάπως απόκοσμοι.". Eίχε ζήσει στο Λονδίνο την εποχή που οι Pink Floyd ήταν το νούμερο 1 avantgarde/progressive συγκρότημα. Προοδευτικός άνθρωπος ήταν, αλλά περισσότερο με Θεοδωράκη και Χατζιδάκι. Τότε αισθάνθηκα ότι ακούω κάτι, δεν ξέρω τι, όχι καλό, όχι κακό, αλλά διαφορετικό. Κάτι ενδιαφέρον.

Με τα χρόνια το δίσκο τον έλιωσα στο πικάπ. Τον λάτρεψα, τον χώνεψα, τον έμαθα απέξω κι ανακατωτά. Και για χρόνια αισθανόμουν θλίψη που δε θα είχα ποτέ την ευκαιρία να τον ακούσω κάποτε και ζωντανά, μιας και οι Pink Floyd είχαν πρακτικά διαλυθεί. Μέχρι που πριν λίγα χρόνια ο Roger Waters πραγματοποίησε παγκόσμια tour για το – μοναδικό – "Dark side of the moon" και πέρασε κι από την Ελλάδα. Φέτος συνεχίζει (και τερματίζει, λογικά, την καριέρα του) παρουσιάζοντας το "Wall", το magnum opus του, σε όλη του την έκταση και με όλη του τη θεατρικότητα. Θα είμαι εκεί, απόψε το βράδυ.

"Mother, did it need to be so high?"

Ξέρω τι θα μου πεις. "Τι τα θέλω και μπλέκω;". "Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες!". Ή, "Εγώ, γιατρέ μου, το ξέρω ότι δεν είμαι καλαμπόκι, οι κότες, όμως, το ξέρουνε;". Έχουμε πολλά παρόμοια έξυπνα για να αποδώσουμε την ενδεκάτη εντολή. Αυτή που λέει "Ου μπλέξεις". Όμως εγώ δεν ήθελα να μπλέξω κι ούτε που το ήξερα ότι πήγαινα γυρεύοντας. Εγώ τους λογαριασμούς μου με την ΟΤΕnet και τη Forthnet τους είχα κλείσει εδώ και χρόνια και είχα φύγει μακριά από δαύτους και νόμιζα ότι είχα ξεμπερδέψει με την ανικανότητά τους.

Και δεν ντρέπομαι ούτε φοβάμαι να το πω. Το hosting της ΟΤΕnet, ως υπηρεσία, μοιάζει με ένα κακό αργοκίνητο μπακάλικο που πουλάει μπαγιάτικο εμπόρευμα σε υψηλή τιμή. Είναι μια αθλιότητα. Μια γελοιότητα που πρέπει να τους απαγορευτεί να συνεχίζουν. Πρέπει να βγει μια ειδική αστυνομία που να συλλαμβάνει αυτή την αλητεία και να την φυλακίζει για πάντα σε πλήρη απομόνωση μην τυχόν και μολύνει κι άλλους ανθρώπους. Αυτά τα hosting πρέπει να πεθάαανουν!

Θα σας πω το τελευταίο μεγαλούργημα τους. Ξεπερνώ το γεγονός ότι έχουμε 2011 και πως κάτι παρόμοιο θα ήταν απαράδεκτο ήδη εδώ και 5-6 χρόνια οπουδήποτε στον – όχι τρίτο – κόσμο. Ένας νέος πελάτης – νομίζει ότι – πληρώνει hosting στην ΟΤΕnet. Εμείς του φτιάχνουμε το καινούριο του site. Όλα πάνε καλά μέχρι την ολοκλήρωσή του. Πρέπει τώρα το site να φορτωθεί σε ένα hosting για να το βλέπει ο κόσμος.

Ο πελάτης λέει περήφανα "Έχω hosting, στην ΟΤΕnet, το πληρώνω ήδη εδώ και καιρό". Με ένα μικρό σήκωμα του φρυδιού το δέχομαι. Ανακαλύπτω (μία με δύο ώρες στις αναμονές του support και τα πήγαινε έλα από το εμπορικό στο τεχνικό τμήμα) ότι το hosting που "πληρώνει" ο πελάτης δεν υποστηρίζει MySQL. Αλλά το εξωτικό αυτό feature μπορεί να προστεθεί με το ελάχιστο κόστος των 8,5€ ανά μήνα. Πηδάω από τη χαρά μου και ρωτάω τι πρέπει να κάνουμε για να γίνει αυτό. "Είναι απλό", μου λένε, "θα στείλει ο πελάτης ΦΑΞ με σφραγίδα και υπογραφή της εταιρείας ένα αίτημα, με το οποίο θα ζητά την προσθήκη της εν λόγω υπηρεσίας και θα αποδέχεται το επιπλέον κόστος".

Ακούτε; Θα στείλει ο πελάτης ΦΑΞ! Για να πάρει μία βάση MySQL. Άι στο διάολο…