Άσε τους μπάτσους στην άκρη. Τους αντιμετωπίζω πάντοτε και εκ των πραγμάτων καλόπιστα! Ακόμη και όταν βλέπω να "βαράνε" πολίτες στα ίσα. Εκτελούν εντολές. Βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία. Δεν επιτρέπεται να το δεις αλλιώς. Και δεν έχει και κανένα νόημα να πιστέψεις ότι αυτοί οι ίδιοι – πολλές φορές νεαρά παιδάκια με μεγάλο μπόι – παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους ή συνεργάζονται εκείνη την ώρα με το "παρακράτος" και κάνουν ό,τι κάνουν.

Η αστυνομία έχει ηγεσία και η ηγεσία της λογοδοτεί στο αρμόδιο υπουργείο. Όταν ο μπάτσος χτυπά έναν πολίτη στα ίσα και, μάλιστα, δίχως πρόκληση ή αιτία, τότε ο μπάτσος κάνει μαλακία. Ξεκάθαρη, άνανδρη και προκλητική μαλακία! Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για αυτό. Αλλά αν εσύ την επόμενη φορά που δεις μπάτσους μπροστά σου αρχίσεις να βρίζεις τη μάνα και τη θεια τους, τότε κάνεις κι εσύ μια μεγάλη μαλακία!

Γιατί δε φταίει ο μπάτσος για την πράξη του ευθέως. Εκτελεί εντολές και έτσι πρέπει να το δούμε. Κι εφόσον εκτελεί εντολές, τότε πρέπει ο ανώτερός του να τον τιμωρήσει. Κι αν ο ανώτερός του δε μπορεί να τον εντοπίσει ή να τον τιμωρήσει, τότε αυτός ο ανώτερος είναι υπεύθυνος απέναντι στο δικό του ανώτερο κοκ, μέχρι να φτάσουμε στον υπουργό δημόσιας τάξης. Κι αν κανείς  δε μπορεί να εντοπιστεί ή/και να τιμωρηθεί τότε βήμα προς βήμα, από το μπάτσο μέχρι τον υπουργό, υπάρχουν πολλά επίπεδα ανικανότητας. Ή ηλιθιότητας! Μιας και όλες αυτές οι εικόνες που βλέπουμε προσβάλλουν και την αστυνομία και κάθε τίμιο αστυνομικό.

Επομένως, η ευθύνη για τα χάλια που βλέπουμε είναι καθαρά πολιτική και κάποιος πρέπει να την αναλάβει. Γιατί είτε είσαι ηλίθιος που ανέχεσαι αυτό το κακό, είτε κάνεις κάτι για να το αλλάξεις είτε οφείλεις να παραιτηθείς από τη θέση στην οποία αποδείχθηκες είτε ηλίθιος είτε ανίκανος (διάλεξε εσύ τι από τα δύο ήσουν).

Ωιμέ, συνέβη! Ήρθε το τέλος;

Πριν από – λίγα – χρόνια κάποιοι φίλοι – μαζεύτηκαν και – μου πήραν δώρο γενεθλίων αυτή την ηλεκτρική κιθάρα!

Πρόκειται για μια Swing Smash (τύπου Fender Stratocaster).

Το δώρο το εκτίμησα πολύ αλλά ποτέ μέχρι τώρα δεν πήρα τη μεγάλη απόφαση να το αξιοποιήσω πραγματικά. Δεν είχα μάθει ποτέ μου μουσική στο παρελθόν κι αυτό έμεινε ένα μεγάλο απωθημένο. Τώρα, με τα 30 πατημένα, το προσπαθώ. Και έχει πλάκα – όταν δεν είναι απόλυτα εκνευριστικό και απογοητευτικό! Αλλά, διάολε, τόσες γλώσσες προγραμματισμού έμαθα και 2 ξένες γλώσσες, πόσο πιο δύσκολη να είναι η "γλώσσα της μουσικής"; Θα μάθω και θα σας πω.

Ξεκίνησα παρακολουθώντας μερικά – συμπαθητικά – βιντεάκια στο youtube από έναν – πολύ συμπαθητικό – τύπο που σου μαθαίνει να παίζεις από το μηδέν τις εισαγωγές από πολύ γνωστά rock κομμάτια. Έτσι, έμαθα την εισαγωγή του "I can't get no satisfaction" και του "Smoke on the water" κι έκανα την εισαγωγή από το "Pretty woman" να ακούγεται σαν τη Μισυρλού. Και η όρεξή μου μεγάλωσε και τώρα παρακολουθώ online μαθήματα για αρχάριους από το Jamplay με 19$ το μήνα.

Είμαι στην αρχή-αρχή ακόμη. Και ζητώ συγνώμη από τους γείτονες! Υποπτεύομαι ότι θα πάρει αρκετά χρόνια μέχρι να φουσκώνουν από υπερηφάνεια που κάποτε εγώ τους έσπαγα τα νεύρα μαθαίνοντας ηλεκτρική κιθάρα και να διηγούνται την εμπειρία τους στους δημοσιογράφους. Κάθε αρχή και δύσκολη. Αλλά και το ήμισυ του παντός!

Αυτός δεν είναι πρωθυπουργός, αυτός είναι ακροβάτης. Τέτοιες κωλοτούμπες δεν ξέρω αν έχουμε ματαδεί ποτέ! Πόσα του έχει ανεχτεί μέσα σε ενάμιση χρόνο αυτός ο λαός! Το "τα λεφτά υπάρχουνε", το "πιστόλι στο τραπέζι", κι έπειτα τον ένα φόρο πίσω από τον άλλο, τη συρρίκνωση της οικονομίας και πολλά άλλα. Αλλά αυτό το χτεσινό ξεπερνά τα όρια της πολιτικής ακροβασίας. Εντάξει, ποτέ δε φημιζόταν για τη μεγάλη του ευφυία, δε λέω, αυτό ήταν κοινό μυστικό! Όμως χτες χάθηκαν και τα τελευταία ψήγματα συμπάθειας που το πρόσωπό του απέπνεε. Τα έχει κάνει μαντάρα και πάνω στην κρίσιμη στιγμή σκαρώνει όλη αυτή τη φάρσα προσπαθώντας να φορτώσει τις ευθύνες στο δεύτερο κόμμα. Σπαταλάει ένα ολόκληρο διάγγελμα για να ψελλίσει "κύριε, κύριε, αυτός φταίει, εγώ ήθελα να παίξω μαζί του κι αυτός ήθελε να παίξει μαζί μου και μετά ήταν κακός και δε με έπαιξε κι εγώ θα παίξω τώρα μόνος μου". Αηδία κι αίσχος!